Brieven aan Koos. Avonturen van een zolderkamerfilosoof

by Tim Fransen

Moeten we een gelukkig, of eerder een waardevol leven nastreven? Wat is er überhaupt van waarde, in het licht van onze eindigheid? En waarom drinken mensen wijn terwijl druivensap overduidelijk zoveel lekkerder is?

Cabaretier en filosoof Tim Fransen verlaat zijn veilige plekje in de bibliotheek en trekt erop uit, vastbesloten de antwoorden te vinden op de grote vragen van het leven. Terwijl hij zijn filosofische helden achterna reist – Immanuel Kant, Karl Marx, Friedrich Nietzsche, Albert Camus – belandt hij in onverwachte avonturen. Hij legt bloemen bij het graf van een onbekende man, rent angstig door een steeg in de hoerenbuurt van Leipzig en verzorgt bejaarden in een Russisch tehuis.

Zijn lessen tekent hij op in brieven aan zijn goede vriend Koos; brieven die een even grote schat aan wijsheid als klunzigheid bevatten.

Tim Fransen (1988) is cabaretier en filosoof. Met zijn eerste filosofische cabaretvoorstelling won hij de Neerlands Hoop, de prijs voor het grootste cabarettalent. Momenteel toert hij het land door met Het kromme hout der mensheid.

Genres: Philosophy, Nonfiction, Humor

232 pages, Paperback

First published September 27, 2018

Reviews

[Stef Smulders · Rating 4 out of 5]

Prettig geschreven mengeling van luchtigheid en ernst waarin de auteur een aantal zeer wezenlijke kwesties aan de orde stelt. Kwesties die niet tot de studeerkamer van de filosofie beperkt blijven maar die iedereen aangaan en die ook nog eens heel actueel zijn. Zoals cultuur, identiteit, soevereiniteit, patriottisme en ach ja, de zin van het leven. Tim Fransens antwoorden bevallen mij bovendien zeer. Hij pleit ervoor om elkaar weer als mens te zien en niet als lid van een of meer groepen. We moeten elkaar vinden in dat wat ons het meest bindt: onze kwetsbaarheid en sterfelijkheid en de unieke eigenschap van de mens die ons daarvan bewust doet zijn. En als dat lukt, dan vervalt meteen de behoefte naar een antwoord op de vraag naar de zin van het leven, want juist in die wederzijdse (h)erkenning bestaat die zin. In het begin van het boek en van zijn reizen worstelt de auteur met het vraagstuk van de soevereiniteit: wil het leven, zijn leven, zin hebben dan moet hij iets groots verrichten, maar dat kan hij alleen bereiken door zich niet te laten afleiden door de banaliteiten van het dagelijkse leven. Hij moet soeverein zijn, afstand houden van de wereld, boven de materiële dingen staan. Gedurende de reizen komt hij erachter dat dit geen goed idee is: zijn held Nietzsche ging eraan ten onder en door te streven naar soevereiniteit verliest je leven juist zijn zin in plaats van die te krijgen. Fransen weet dit heel overtuigend te brengen en maakt je en passant ook nieuwsgierig naar zijn filosofische voorbeelden Nietzsche, Camus, Havel. Goed boek!

[Loranne Davelaar · Rating 2 out of 5]

tamelijk flauwe grapjes en uiteraard is de enige keer dat er een vrouwelijke filosoof (Arendt) genoemd wordt alleen om even te vertellen dat ze een affaire met haar leermeester had

[Elly Lewin · Rating 4 out of 5]

Een heel fijn boek, niet in de laatste plaats omdat ik Jeanne (die het me uit een soort Tim Fransen-zendingsdrang ongevraagd had uitgeleend) in mijn hoofd voortdurend hoorde meegiechelen, wat de leesvreugde zeer verhoogde.

[Ettie Edens · Rating 3 out of 5]

Vier sterren als Tim zijn flauwe grapjes thuis had gelaten

[Annabelle · Rating 3 out of 5]

Mooi boek! Staan mooie bevindingen in, en is ook fijn omdat het over filosofie gaat, maar niet onmogelijk is, goed opstapje zeg maar. Wel ergerde ik me heel vaak aan de dingen die hij tussen haken plaatste (vaak stomme grappen - misschien gewoon niet mijn humor). Maar kon daar op zich wel doorheen lezen. De laatste drie pagina's zijn ook een mooi slot en hij stelt twijfel centraal, maar maakt twijfel ook iets positiefs en dat is hoopvol. Sowieso zijn veel pagina's eruit hoopvol. En dit is een van mijn lievelingscitaten: 'Door een goedgevulde boekenkast kan ik me vaak meteen een beetje thuis voelen bij iemand, zeker als er boeken tussen staan die ik zelf heb gelezen. dat is het mooie aan een boek: je bent er doorgaans een behoorlijk aantal uren mee bezig, en door een blik te werpen op iemands boekenkast kun je erachter komen dat jullie misschien wel honderdeden uren in dezelfde - al dan ient fictieve - wereld hebben rondgedoold. En omdat lezen ergens ook een persoonlijke, bijna intieme ervaring is, opende dit gesprek meteen de mogelijkheid om aan de gebruikelijke oppervlakkigheden voorbij te gaan. Zoals Cicero zei: 'Een kamer zonder boeken is als een lichaam zonder ziel.' '

[Tirza Kersten · Rating 4 out of 5]

Willemijn, jouw mening is irrelevant en kan me niks schelen.

[Bodien Curiël · Rating 1 out of 5]

Als het 80 jaar geleden was geschreven dan had ik het misschien een prima boek gevonden

[Kyo · Rating 5 out of 5]

Het was een toeval dat ik dit boek tegen kwam in een boekenwinkel toen ik met wat vrienden een weekendje in Groningen was. We waren al bijna uitgeshopt maar moesten nog even wachten, dus besloot ik langs de filosofie/reis/economie en dergelijke schappen te lopen. Daar zag ik tot mn verbazing opeens een boek van Tim Fransen! Ik ben groot fan van zijn voorstellingen en wist dus dat hij ook filosofie heeft gestudeerd, maar wist niet dat hij ook een boek had geschreven. De eerste pagina's waren erg leuk, dus ik had stiekem nog een boekje aan m'n stapeltje toegevoegd (had er eigenlijk al meer dan ik met mezelf had afgesproken, maar goed, dat hoort er ook bij).

Het boek was dus ook erg goed (te zien aan de 5 sterren haha)! Het is eigenlijk vooral een verzameling brieven (zoals de titel ook aangeeft) waarin Tim Fransen van alles omschrijft: van zijn reizen tot aan zijn (filosofische) ideeën en andere mijmeringen. Het leest erg makkelijk en snel en zowel geschikt voor mensen die al iets weten van filosofie en zij die dat niet doen.

Als je al fan bent van de shows van Tim Fransen raad ik dit boek zeker aan, maar ook als je hem (nog) niet kent, zou ik dit boek zeker aanraden!

[Jeanne · Rating 4 out of 5]

Tweede keer gelezen. In 2019 (denk ik?) Heb ik mijn exemplaar van dit boek ingebracht in een Sinterklaasdobbelspelboekenruil-iets, omdat ik het toen graag met anderen wilde delen. Ik had er zo ontzettend om moeten lachen dat een mevrouw in de trein volgens mij dacht dat ik niet helemaal 100 was, dus een aanrader van mij.
Daarna had ik er echter spijt van, niet omdat ik het voor mezelf wilde houden, maar het meer óók zelf wilde houden. Van de week vond ik het in de lokale kringloop, dus jippie voor Jeanne.
Ik heb nog weinig gezegd over het boek, maar ik hou erg van Tim Fransen door de combinatie van diepe duiken in de filosofie, hele stomme humor en een gedeelde hoop en kijk op de wereld.
Als je zin hebt in filosofie, leesbaar cabaret en reisverhalen, zit je goed. Vooral het stuk over Rusland is nu extra interessant om te lezen.

[Bart · Rating 3 out of 5]

Leuk boekje. Tim Fransen snijdt in zijn 'brieven', die eerlijk gezegd meer reisverslagen zijn met een aanhef en 'Liefs Tim' aan het eind, interessante thema's aan. Deze behandelt hij eerlijk en ook erg open. Ook koppelt hij abstracte lessen van filosofen aan gebeurtenissen van alledag, wat het lekker luchtig houdt. Wel zijn de grapjes wel heel vaak een beetje flauw en veel van hetzelfde en vond ik het haakjesgebruik razend irritant (die haakjes omvatten soms gewoon een halve alinea, vaak met als doel een flauw grapje. Geregeld moest ik daarom terugkijken of ik nu binnen of buiten de haakjes aan het lezen was. Daarbovenop wordt het merendeel van die haakjes-alinea's ook nog eens met een zin bestaand uit één enkel woord afgesloten. Vreemd.).

Voor een aantal leuke en interessante maar niet ontzettend diepgaande filosofische inzichten is dit boekje dus aan te raden. De flauwe grapjes en de irritante interpunctie moet je maar even voor lief nemen, want ondanks dat dit boek geen Absolute Waarheid verkondigt is het zeker geen 'hoogstaande literatuur' zoals aangekondigd in de inleiding.

[Koen · Rating 3 out of 5]

Heus wel aardig, met wat humor en wat filosofische gedachten. Geen van beiden van zo'n hoog niveau dat het nou echt erg goed wordt. Kruipt richting de 3.5 ster, maar zeker niet richting de 4.

[Madelon · Rating 3 out of 5]

Het leek me enorm ludiek om deze bespreking in briefvorm te gieten, zoals ook gebeurde in Brieven aan Koos door filosoof en cabaretier Tim Fransen. Maar dat is eigenlijk alleen leuk als je ook echt genoten hebt van het boek. Als je dit boek ‘wel ok’ vond, zoals ik, moet je in zo’n brief toch te veel onaardige dingen zeggen en dat doet afbreuk aan het plezier van zo’n brief schrijven. Een doodnormale bespreking dus, van een boek dat op zich prima was, maar mij te weinig te bieden had.

‘Zolderkamerfilosoof’ Tim Fransen besluit op een moment dat de tijd is gekomen om de wijde wereld in te trekken en echt dingen te beleven, in plaats van alles van een afstand te aanschouwen en te overdenken. Hij reist naar plekken die belangrijk zijn geweest voor zijn filosofische helden en doet in brieven aan zijn goede vriend Koos – één van de mensen die Fransen aanspoorde om op reis te gaan – verslag van zijn ervaringen.

Helden
Die filosofische helden zijn Karl Marx, Albert Camus, Friedrich Nietzsche en Immanuel Kant. Van die namen is Albert Camus mij ook erg dierbaar. Een leuk toeval wil dat toen ik dit boek vorige week in de trein las (2,5 uur heen en 2,5 uur terug bleek precies genoeg om Brieven aan Koos helemaal te lezen) een jongen tegenover me kwam zitten die De Mythe van Sisyphus aan het lezen was. Dat is een belangrijk werk voor Fransen, maar ook één van de boeken die een enorme invloed heeft gehad op mijn denken.

Die jongen bleek minder gecharmeerd van deze toevallige omstandigheid, want toen ik hem op zijn knie tikte om enthousiast te vertellen over deze speling van het lot, kreeg ik zeer weinig reactie terug. Een kleine teleurstelling, maar op de terugweg begreep ik de jongen beter, toen ik ongevraagd door allerlei vreemden werd aangeklampt, terwijl ik gewoon rustig in de Brieven aan Koos wilde lezen.

Aangenaam
Net zoals ik maar weer eens ondervond dat je maar een beperkte mate van controle hebt over wat er gebeurt als je je in de echte wereld begeeft, komt Fransen er op zijn reizen achter dat het nooit loopt zoals je voor ogen hebt, hoe duidelijk je doel ook is. Dat leidt soms tot leuke en grappige ontmoetingen en gebeurtenissen die Brieven aan Koos tot erg aangenaam leesvoer maken. Wat ook voor dit boek spreekt, is de associatieve stijl van schrijven die Fransen hanteert. Het is leuk om te lezen welke kanten zijn gedachten allemaal op kronkelen.

Ik prijs ieder boek dat een poging doet om de lezer na te laten denken over dingen die we normaal niet zo bevragen. Dit werk is er niet zozeer op gericht om filosofische kennis te vergroten, maar nodigt meer uit om eens na te denken over wat het betekent om gelukkig te zijn, of over wat soevereiniteit, rechtvaardigheid en plicht nu eigenlijk zijn en wat voor rol deze begrippen spelen in ons dagelijks leven. Nu ben ik – als medefilosoof – gewend om over dit soort dingen na te denken en voor mij had het nog wel wat meer diepgang mogen hebben, maar ik kan me zeker voorstellen dat er mensen zijn die geïnspireerd raken door de verhalen van Fransen en dat kan ik alleen maar toejuichen.

Geforceerd
Het enige wat me op den duur tegen begon te staan, en wel in die mate dat het echt afbreuk deed aan mijn leesplezier, zijn de vele grapjes die Fransen maakt. Nu moet ik toegeven dat ik sowieso geen groot liefhebber ben van cabaretiers, omdat die alle spontaniteit uit humor zuigen, en spontaniteit en het onverwachte zijn voor mij erg belangrijke voorwaarden om iets grappig te vinden. Ook in dit boek komen de grappen geforceerd en gekunsteld over, terwijl Brieven aan Koos al die grappen helemaal niet nodig heeft om leuk te zijn.

Mijn treinreizen vlogen voorbij met dit boek, en ik ben zeker te spreken over de schrijfstijl van Fransen en de vorm waar hij voor gekozen heeft, maar door de gekunstelde pogingen tot humor en vanwege het feit dat er voor mij persoonlijk niet heel veel te halen viel, kom ik niet verder dan een kleine voldoende. Maar het is alleszins prijzenswaardig dat Fransen op een vlotte manier mensen probeert te interesseren voor filosofie. Hopelijk wint hij nog vele zieltjes.

Blogpost

[Tonny · Rating 4 out of 5]

Een aantal jaren geleden zag ik Tim Fransen’s Het Failliet van de Moderne Tijd. Een filosofische cabaretvoorstelling waarin Fransen op zoek gaat naar de zin van het leven. Dat klinkt nogal zwaar en ambitieus voor een cabaretvoorstelling, maar het was een schot in de roos. Recensies waren, zeer terecht, lovend. Nu is er dit boek: Brieven Aan Koos waarin Fransen min of meer hetzelfde probeert. De ondertitel is: Avonturen van een Zolderkamerfilosoof. Op aanraden van wijlen René Gudde trekt Fransen de wereld in, weg van zijn veilige zolderkamer, om de wereld te ontdekken. Vanuit de plaatsen waar hij naar toe gaat schrijft tien brieven die het boek vormen.

Wat het boek zo geslaagd maakt is de combinatie van een aantal dingen. Ten eerste kom je terecht in het hoofd van een authentieke figuur die je volledig meeneemt in zijn gedachtekronkels. Je ontmoet iemand met de nodige kennis en een daarmee gepaard gaande onzekerheid waarmee maar weer eens duidelijk wordt waarom je met kennis alleen niet zozeer het geluk vindt. Met de nodige regelmaat zet Fransen je aan het denken als hij weer een prachtig idee formuleert, maar tussendoor is daar steeds die nuchtere en droge humor die alle ernst onmiddellijk weer relativeert. Die combinatie, van de geestige lichtheid en de diepzinnige overpeinzingen, werkt heel goed.

Zo is Fransen in het Louvre en komt hij bij een bekend schilderij terecht: ‘uiteindelijk was daar dan de Mona Lisa. Wat kan ik ervan zeggen? Ze hing er. En ze leek als twee druppels water op de foto’s die ik weleens van haar had gezien. Ze was niks veranderd. Voor dit kleine schilderijtje was een gigantisch stuk muur beschikbaar gesteld, een nogal inefficiënt gebruik van de ruimte. Er hadden makkelijk nog een paar schilderijen naast gekund. Dat irriteert me ook aan chipszakken, die voor meer dan de helft gevuld zijn met lucht. Stop ze gewoon vol met chips.’

Maar Fransen relativeert niet alles. Je hebt het gevoel dat je heel dichtbij hem komt als hij spreekt over wat ons bestaan zin geeft. Namelijk dat het pas zin krijgt in relatie tot iets anders. Hij spreekt over de schaduwzijde hiervan, dat we de controle verliezen als we iets geven, dat we kwetsbaar zijn, zeker als datgene wat we geven niet toereikend zal zijn. We zouden zo graag soeverein willen zijn, dat is een ‘verleidelijk ideaal’, maar de prijs hiervoor kan wel eens hoog uit kunnen vallen, ‘in de vorm van vervreemding (..) of in de vorm van waanzin.’ Nietzsche is hiervan een ‘lichtend’ voorbeeld.

En Fransen slaat de spijker op zijn kop als hij concludeert dat het communisme en het kapitalisme veel meer gemeen hebben dan je op het eerste gezicht zou denken. ‘De hypocriete communistische slogans in vitrines zijn simpelweg vervangen door reclameborden met valse beloftes; door collectieve leugens zoals het geloof dat iedereen krijgt wat hij verdient als hij maar hard genoeg werkt; de leugen dat de markt simpelweg een weerspiegeling is van wat mensen willen, terwijl marketeers precies weten hoe ze onze neuronen en synapsen tegen ons kunnen gebruiken om nieuwe begeertes te kweken’.

Ik hoop dat Tim Fransen brieven aan Koos, of aan wie dan ook, blijft schrijven. Ze zijn zeer de moeite waard.

[Gerbrand · Rating 3 out of 5]

“….in het geval van onze groepsidentiteit eigenen we ons prestaties toe waar we zelf helemaal niet aan hebben bijgedragen. Dit is een bekend sociaalpsychologisch fenomeen genaamd basking in reflected glory, wat vertaald zoiets betekend als ‘pronken met andermans veren’. Want zelfs als je over Nederland alleen maar positieve dingen zou zeggen, over onze vrijheid, onze welvaart, onze rijke historie, waarom zou trots dan een gepaste houding zijn? Zouden we niet eerder dankbaar moeten zijn dat we in een land zijn geboren met zo’n enorme vrijheid en welvaart?”

Brieven aan Koos is een vermakelijke combinatie van filosofie en persoonlijke ervaringen en rake observaties gelardeerd met humor. Naar mijn smaak iets te veel (flauwe) humor waardoor de balans soms zoek is.

Overigens kan ik iedereen aanraden zich te abonneren op zijn onregelmatig verschijnende nieuwsbrieven op timfransen.nl

[Sheila Rood · Rating 5 out of 5]

Regelmatig hardop gelachen (om de subtekst). De unieke wijze waarop Tim Fransen alledaagse ervaringen door gebruik van subtiele humor koppelt aan filosofische vraagstukken, komt zowel op het toneel als in geschreven vorm tot zijn recht. Voor mij is zijn kijk op het leven een feest van herkenning en enorm inspirerend. Zin om meer van hem te lezen in de toekomst.

[Merle Poortier · Rating 4 out of 5]

Ik moest even inkomen, maar ik vond dit uiteindelijk een heel mooi boek met treffende passages die heel herkenbaar zijn en je tegelijkertijd een hart onder de riem steken. Ook veel grapjes, die het luchtig houden (wat fijn is, als je niet een filosoof pur-sang bent). Aanrader! 😊

[wout · Rating 5 out of 5]

Relatable in so many ways, amazing how one person can put in words what you have been trying to express for quite a while.

[Harmen · Rating 3 out of 5]

Het boek is ontzettend grappig en een leuke afwisseling tussen filosofische overpeinzingen en Fransens kijk op alledaagse dingen. Het leukst wordt het boek als hij een brug maakt tussen deze twee. Toen ik het uit had, was ik toch een beetje teleurgesteld. Misschien ging ik met iets te hoge verwachtingen het boek in. Het was wat mij betreft iets te veel een herhaling van zetten als je zijn voorstelling(en) kent. Ik heb dan ook te weinig nieuws geleerd. (Oja, stop eens met dat vreemde haakjesgebruik.)

[Hannah Meijer · Rating 5 out of 5]

Ik vind dit dus echt een heel goed boek.
Maar deels maakt me dat onzeker, want ik
heb “de grote namen” niet gelezen. Dus als dit een van mijn favoriete filosofie boeken is, ben ik dan een kneus? Het antwoord is ja. Maar is dit nou niet precies een onderwerp dat voorkomt in dit boek?

Anyway, afwisseling van domme dingen, slimme dingen. Mijn motto. Vijf sterren.

[Michael van Dijk · Rating 3 out of 5]

Wat losse observaties snel neergepend:

'Reisverslagen aan Koos' was een betere titel geweest, want met de briefvorm heeft dit, op de aanhef en groet na, vrijwel niks van doen. Met dat label is er meteen een excuus voor het nu al gedateerde gevoel dat het boek hier en daar geeft (ondanks de tijdloze filosofische ideeën).

Fransen heeft een vlotte schrijfstijl, met veel flauwe humor (Fransen is dan ook cabaratier). Me dunkt dat een meer sporadische inzet van die humor een sterker effect had gegeven, maar misschien wilde Fransen gewoon voor flauwerik spelen.

De kracht van het boek schuilt mijn insziens in de manier waarop Fransen filosofische concepten bijzonder behapbaar maakt, mede dankzij de koppeling aan zijn persoonlijke ervaringen. Vaak zijn die koppelingen vlug gemaakt, dankzij het achterliggende concept van het boek: letterlijk in de voetstappen treden van grote filosofische denkers.

[Julian · Rating 4 out of 5]

Heerlijk boekje, leest echt als water. Ik kreeg het boek te leen van een vriend en was zelf nog niet bekend met Tim Fransen. Zijn geestigheid trekt me wel en ook zijn humor past wel bij me :)

Veel nagedacht over de ideeën die hij beschrijft. Boek biedt niet alleen (potentiële) antwoorden op grote vragen maar voornamelijk biedt het boek troost en handvatten om soms wat makkelijker om te kunnen gaan met alledaagse onmogelijke vragen.

[Mark · Rating 5 out of 5]

Ik had oktober 2020 de eer om nog nét voor de lockdown de try-out van Tim's nieuwe show te zien: De Mens en Ik. Zodra het weer kan: gaat dat zien. Het is een hilarisch opgewekt pessimistische beschouwing op de mensheid.

Dit boek, Brieven Aan Koos schreef Tim in de aanloop naar zijn show Het Kromme Hout Der Mensheid (ook een aanrader). In de brieven gaat Tim, naast beschouwingen op (actuele) thema's als identiteit, soevereiniteit en cultuur, op zoek naar de zin van het leven. De kern? We moeten elkaar weer zien als mens. We vinden elkaar in onze kwetsbaarheid en sterfelijkheid, hetgeen ons allemaal gelijken maakt. We hebben die unieke eigenschap om ons daarvan bewust te zijn. En als we die eigenschap inzetten en hier naar handelen, lossen we automatisch het antwoord op de vraag naar de zin van het leven in.

Dit klinkt misschien vrij zwaar; het boek is dit allerminst. De ernstige overpeinzingen worden geregeld afgewisseld met kwinkslagen en luchtige relativeringen.

Kortom, evenals bij zijn shows: gaat dit lezen.

[Steven · Rating 4 out of 5]

Dit boek, Brieven aan Koos, las zo lekker weg dat ik het in een dag uitlas. Tim Fransen vertelt hoe hij erop uit gaat, zijn veilige omgeving van de bibliotheek en zijn zolderkamer achterlatend, op zoek naar ervaringen van vlees en bloed die al die boeken om heen niet kunnen geven. Het zijn eigenlijk een soort van reisverhalen met een filosofische en cabareteske inslag. Op zoek gaat hij naar de geboorteplaats van zijn held, Nietzsche; op zoek gaat hij naar het graf van Camus; maar meer dan dit alles gaat hij op zoek naar zichzelf. In al deze persoonlijke overpeinzingen weet hij een goede balans te vinden tussen de tragiek en de lol van het leven. Zo combineert hij direct de dingen waarvan hij, en ikzelf denk ik ook, het meest lijkt te houden. Namelijk humor en filosofie. Twee dingen die elkaar misschien ook wel juist nodig hebben, niet zonder elkaar kunnen, die ons beide helpen het leven ietsje beter te begrijpen en te verdragen.

[Wim Otte · Rating 4 out of 5]

Persoonlijke zoektocht naar de essentie van de mens. F. ontdekt door de combinatie van studeerkamerfilosofie en stedentrips dat niet rationaliteit, taalvermogen, zelfbewustzijn, kroon op de schepping of andere ‘verheven eigenschap’ ons definieert, maar ‘dat we als mens minstens zozeer worden bepaald door onze gebreken als door onze vermogens. En vaak zijn gebreken en vermogens zo met elkaar verweven dat ze nog moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn.’ (158) F. roept op om meer bewust te leven vanuit ons gebrek. We weten dat we falen, we weten dat we zullen sterven. Humor en ernst wisselen elkaar af in de brieven die geschreven zijn in pakweg vier jaar tijd. Met mooie citaten, zoals deze van Hegel: ‘Alleen vanaf de toppen van een eindeloos goed humeur kun je beneden in de diepte de eeuwige domheid van de mensen observeren en erom lachen.’ (219)

[Marco · Rating 5 out of 5]

Dit boek is een cadeau dat ik van een (oud-)collega kreeg. Het bleek ook nog eens een heel goed boek te zijn.... dus... nogmaals dank! :)

Yeah! Spot on! Heerlijk om te lezen dat er iemand is met dezelfde (filosofische) interesses en bevragingen. Het lezen van de brieven gaat in een sneltreinvaart, met vertraging op belangrijke stations. Minpunt het boek is dat het dan ook snel uit is, ik had graag verder gelezen.

[Puck · Rating 4 out of 5]

Heerlijk! Zo fijn weer eens een filosofieboek te lezen, en vooral als het zo goed geschreven is als deze. Hoe Tim heen en weer springt van zingen in een karaokebar en mijmeren over quinoa-salades, naar het bespreken van Nietzsche en Kant is knap én interessant. Zeker een aanrader.

Review to come

[© · Rating 4 out of 5]

ik heb net te lang gedaan over dit boek, dus moet eerlijk zeggen dat ik de beginhoofdstukken niet goed weet, maar dit boek is gelukkig heel goed per hoofdstuk te lezen. allerlei verschillende filosofische vraagstukken worden op een leuke, luchtige maar diepgaande manier besproken aan de hand van verschillende filosofen

[Wieteke Vrouwe · Rating 4 out of 5]

fijn vervlochten lessen over grote filosofen in een bundel brieven over eigen stuntelingen, misvattingen en vragen. eerlijk, grappig (lang geleden dat ik zo vaak hardop lachte tijdens het lezen) en plezierig geschreven.

[Dirk Vandenberghe]

Een paar aardige beschouwingen over filosofie en het leven van iedere dag, maar het boek gaat langzaam ten onder aan grapdwang. Sommige mopjes voel je van mijlenver aankomen, andere zijn zo belegen dat het gênant is. Werkt wellicht mits de juiste intonatie op een podium, maar niet in een boek.

[Hidde · Rating 4 out of 5]

Comedy and enlightment philosophy are an excellent combination.