Het leven van Hens is zwaar: net als zijn vader, moeder en zus werkt hij van vroeg tot laat in de smerige, gevaarlijke fabriek voor een hongerloon. Een leven waar je een zwavelstokjesgevoel bij krijgt. Het enige lichtpuntje is Walm, zijn broertje dat niet helemaal met de rest kan meekomen. Vrolijk, maar ook lastig als je uit het zicht van de fabrieksopzichters wilt blijven - vooral als je vergeet hem op tijd naar de wc te brengen.
Op een ochtend heeft Hens er genoeg van. Hij loopt weg. Alleen loopt Walm achter hem aan en sluit er zich al snel een lastig, eigenwijs meisje bij hen aan, dat luistert naar de merkwaardige naam Vijf. Zij heeft gehoord van een land waar alles veel mooier is, en bij gebrek aan beter gaan ze met z'n drieën op weg...
Pieter Koolwijk schetst twee werelden die mijlenver uit elkaar liggen. Letterlijk en figuurlijk. Maar is het werkelijk beter in een land waar alles beter is - als je familie er niet is? En wie is toch die Jool?
Een verrukkelijk verhaal, fantastisch verbeeld door Linde Faas, dat doet denken aan klassiekers als De tovenaar van Oz en de sprookjes van Andersen.
Voor kinderen is dit een leuk fantasierijk verhaal. Voor mij als volwassene was het vermakelijk, maar ik moest in het begin wel een beetje wennen aan de stijl. Hierdoor lukte het me niet om optimaal van het verhaal te genieten, dus waarschijnlijk een onpopulaire mening; het heeft me niet omvergeblazen.
Het leven van Hens is zwaar: van vroeg tot laat werkt hij in de smerige, gevaarlijke fabriek voor een hongerloon. Het enige lichtpuntje in zijn leven is Walm, zijn broertje, dat niet helemaal met de rest kan meekomen.
Vrolijk, maar ook lastig als je uit het zicht van de fabrieksopzichters wilt blijven, vooral als je vergeet hem op tijd naar de wc te brengen. Op een ochtend heeft Hens er genoeg van. Hij loopt weg.
Maar Walm volgt hem en al snel sluit zich een eigenwijs meisje bij hen aan. Zij heeft gehoord van een land waar alles veel mooier is, en bij gebrek aan beter gaan ze met z'n drieën op zoek.
Ik heb echt zo ontzettend zitten GENIETEN van dit verhaal! En het raakte me ook nog eens heel erg…
Het is een wonderbaarlijk en fantastisch avontuur met heerlijke kleurrijke personages, zelfs als ze onder prutje zitten. Heerlijk om vertel stemmetjes bij te maken!
De mopperige Hens, geef hem eens ongelijk, de bijzondere Vijf en de schattige Walm met zijn ‘Mooi!’ op alles en zijn lekkere dikke ‘Wubbels’ (knuffels) waarmee hij iedereen opvrolijkt… Je sluit ze allemaal in je hart!
De illustraties van Linde Faas geven de sfeer en het verloop van het verhaal perfect weer; van grauw en grijs naar langzaam steeds kleurrijker. Zo mooi en leuk gedaan! Ik ben helemaal weg van de dromerige, sprookjesachtige illustraties van Linde en ze passen perfect bij de sfeer van dit boek.
Ik vind het moeilijk nog beter te beschrijven hoe geweldig ik dit boek vind, maar ik hoop dat ik zo wel duidelijk heb gemaakt dat het de moeite van het lezen en bekijken waard is! Voor jong én oud!
Een interessant staaltje jeugdboekenliteratuur dat op een andere manier laat zien dat niet alle kinderen op de wereld het even goed hebben. Wat ik ook uit dit verhaal haal, is: ga niet alleen voor je eigen geluk, maar denk ook aan dat van een ander. Dit is een boek zonder "bovengrens in leeftijd".
Samen met mijn zoon van 10 gelezen. We vonden het mooi, maar het eerste gedeelte wel erg heftig (kinderarbeid, armoede, mishandeling, zelfs de dood komt voorbij). Vanaf dat de kinderen op pad gaan wordt het een mooi en fijn avonturenverhaal. Met vooral veel liefde voor Walm ("wubbel! Mooi!")
Het leven van Hens is zwaar: van vroeg tot laat werkt hij in de smerige, gevaarlijke fabriek voor een hongerloon. Het enige lichtpuntje in zijn leven is Walm, zijn broertje, dat niet helemaal met de rest kan meekomen. Walm is vrolijk - maar ook lastig als je uit het zicht van de fabrieksopzichters wilt blijven, vooral als je vergeet hem op tijd naar de wc te brengen.
Op een ochtend heeft Hens er genoeg van. Hij loopt weg. Maar Walm volgt hem en al snel sluit zich een eigenwijs meisje bij hen aan. Zij heeft gehoord van een land waar alles veel mooier is, en bij gebrek aan beter gaan ze met z’n drieën op zoek...
'Ik kon de muziek voelen, als een heerlijke stroom die alle prutje uit me wegspoelde.'
Het was vroeg, héél vroeg. Iedereen in huis lag nog lekker te slapen. Maar ik niet. Ik had mijn wekker gezet. Om 6:00 uur. Zodat ik in dit fijne boek kon beginnen. Dit fijne boek van Pieter Koolwijk.
Na Gozert en Luna, beide aanraders, was Prutje het derde boek dat ik van Pieter las. Wederom is de cover van dit boek fan-tas-tisch. Het zwart/witte tegenover het kleurrijke tafereel; prachtig geïllustreerd door Linde Faas. En inmiddels kan ik wel toegeven dat ik een crush heb op haar artistieke creaties.
Pieter Koolwijk heeft een heerlijke, vlotte én beeldende schrijfstijl. Een schrijfstijl zo soepel als een geoliede weefmachine, waardoor ik bladzijde na bladzijde omsloeg. Omsloeg om samen met Hens op avontuur te gaan.
Hens is een jongen van 11 jaar die, al vanaf zijn 6e, zwaar én gevaarlijk werk moet doen om wat extra geld in het laadje te brengen. Het deed mij denken aan de geschiedenislessen van vroeger. Een ver-van-mijn-bedshow. Maar voor Hens is het zijn realiteit. Aan zijn zijde leer je hem goed kennen en zijn gedachten zijn geen geheim. Samen met Walm en Vijf vormt hij een olijk trio.
'Als iets er gek uitziet, maar zo goed voelt, dan is het niet gek.'
Het is een avontuurlijk, hartverwarmend én aandoenlijk verhaal. Een verhaal over dankbaarheid en verandering. Over het leven. En hoe je zelf de slingers kunt ophangen. Met de fijne wubbels van Walm, voelde dit verhaal aan als een warme deken. ****
Als Hens uit zijn vertrouwde, maar niet leuke, omgeving wegloopt, loopt Walm met hem mee. Vijf sluit zich bij hen aan en ze vertelt over Brunnen. Een land waar alles fijn en goed is. De kinderen hoeven er niet te werken, er is vrolijkheid en vooral ook genoeg te eten. Hens gelooft het niet en is bovenal erg negatief. Brunnen blijkt te bestaan, ze komen binnen via Jool, een waterspuwer met magische krachten. De stad lijkt te zweven in de wolken, er is eten waar Hens enorm van geniet. Eten dat anders is dan een droge aardappel en droog roggebrood. Alles is goed en Hens heeft het naar zijn zin. Hij leert te genieten, tot Walm ziek wordt en heimwee krijgt.
Een boek boordevol fantasie in combinatie met de realiteit. Een goed verhaal, maar ook fijn en goed geschreven. Ik moest heel even inkomen, maar op een gegeven moment zit je er helemaal in en voel je de vrolijkheid van Brunnen en de kinderen. Aan het begin van het boek had ik eerst nog een paar vragen, want waarom is Walm bijvoorbeeld gekleed in lappen en niet in kleding? Toch maakt dat uiteindelijk niet uit, het is gewoon zo en niet per se relevant voor het verhaal.
Dit jeugdboek leest zeer prettig en ik vind het een aanrader. Een aanrader met een einde waar je warm van wordt en je alleen maar van durft te dromen.
Ook wil ik een compliment geven aan Linda Faas voor de hele mooie en passende illustraties.
Persoonlijk houd ik wel van boeken waar realiteit en fantasie in elkaar zoek raken. Het leven leven van Hens, dag in dag uit werken in de fabriek met gevaar voor eigen leven, laat een stukje leven zien uit de 19e eeuw ten tijde van de industriële revolutie. Heel realistisch, heel ongezond en zwaar werk, voor de volwassenen maar net zo hard voor de kinderen. Hens loopt weg, per ongeluk loopt zijn zwakbegaafde broertje met hem mee en dan ontmoeten ze ook nog het super eigenwijze meisje Vijf. Zielig, maar niet heus, met 1 gezonde hand en 1 stompje. Zij vertelt over Brunnen, het land waar alles mooi en fijn is. Hens gelooft er geen barst van, maar hij weet zelf ook niet goed waar hij naartoe moet. De reis begint. En Brunnen bestaat. En daar begint de fantasie te stromen, een watervrouw met magische krachten, een stad zwevend, hoog in de wolken, onbeperkt eten, feesten en genieten, een uitvinder die alles maken kan.... En als alles perfect blijkt, krijgt Walm het broertje heimwee naar zijn ouders. Voor kinderen die van fantasie en sprookjes houden vanaf 9 jaar
Sprookje over Hens. Hens komt uit een arm gezin. Gezien zijn werkzaamheden in een fabriek lijkt het verhaal zich af te spelen tijdens de industriële revolutie. Hens moet, naast zijn werk, ook op zijn gehandicapte broertje Walm passen. Op een dag loopt Hens echter weg, op de voet gevolgd door Walm. Onderweg voegt Vijf -een ondeugend, eigenwijs meisje - zich bij hen. Ze gaan langzaam van een grauwe, vieze wereld naar een soort paradijs. Dit wordt ook optisch weergegeven doordat de talrijke zwart-wit illustraties van het begin langzaam veranderen in rijkelijk gekleurde tekeningen.
Wat prutje precies is, wordt op blz. 170 door Jool - een soort sprekende waterval verwoord:
Prutje is bijzonder. Een omgekeerd wonder. Als verrotte slagroom op een smerige taart, gemaakt van melk die te lang is bewaard. Wanneer de wereld om je heen ermee is bedekt, komt het langzaam bij je naar binnen gelekt. Akelig en ellendig, sijpelt het inwendig. Helemaal stuk, gaat je geluk. Alles zal overstromen. Uit je mond zullen alleen nog maar treurige woorden komen. Vergeten hoe te spelen. En je alleen nog maar vervelen.
Ik vond het een prachtig boek. Creatief verhaal. Avontuurlijk.
Eigenlijk is het leven van Hens helemaal niet leuk. Hele dagen werkt hij samen met zijn familie in de, niet alleen smerige, maar ook gevaarlijke fabriek om een hongerloontje binnen te halen. Niemand wordt vrolijk van zo’n leven, behalve zijn kleine broertje Walm. Walm vindt alles mooi en wil het liefst aan iedereen “wubbels” geven.
Maar op een dag heeft Hens er helemaal genoeg van, na een ruzie met zijn vader en nog een verschrikkelijke dag in de fabriek loopt hij weg van huis. Maar Walm volgt hem en als Hens niet zo goed waar hij heen moet, komt hij een eigenwijs meisje tegen die hem vertelt over een prachtige plek. Waar mensen nooit hoeven te werken en er nooit honger is…
Hens zal voor zichzelf moeten leren wat de definitie van geluk nu echt is.
Alleen omdat ergens een laag prutje op zit, betekent niet dat er niet heel veel te ontdekken is. Prutje is een prachtig boek, kleurrijk en bijzonder.
Op Books & Macchiatost lees je nu mijn volledige recensie van Prutje, waarom ik het zo’n fantastisch boek vond om te lezen én naar te kijken en waarom ik niet kan wachten om Gozert te lezen.
Dit is voor kinderen echt genieten ten top. De sfeer wordt steeds goed neergezet. Het verhaal roept nieuwsgierigheid op, is hilarisch en ontroerend. De omgeving waarin de hoofdpersonen zich steeds bevinden, komt helemaal tot leven door de manier van schrijven en door de prachtige illustraties van Linde Faas.
Oh wat een prachtig mooi boek. Ik ben iedere keer weer verrast door de hoogte-en dieptepunten waar Pieter Koolwijk zijn lezers bijna schaamteloos doorheen sleept. De personages zijn prachtig en uniek, het verhaal is extreem en de boodschap zet je echt aan het denken.
Een waanzinnig boek om voor te lezen aan mijn groep 6. Een boek vol interessante onderliggende opmerkingen en dingen waar kinderen goed over na kunnen denken. Nu al zin om deze nog een keer voor te lezen!
Wat een leuk verhaal met een mooie boodschap en prachtige illustraties. Ik begrijp volledig waarom prutje in de top 100 van de Grote Vriendelijke Podcast staat.
Prutje, een opvallende titel. Prutje, een boek dat je de eerste langzamer lezende 100 bladzijden doet denken aan een grauwe, kleurloze omgeving lijkend op Oliver Twist, de Industriële Revolutie. Prutje, dat daarna letterlijk aan exploderende kleur wint in illustraties en door een gebeurtenis ook even doet denken aan Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen meneer? Even, want in Prutje gebeurt juist het omgekeerde met de kinderen. Ze mogen kind zijn, spelen, er is voldoende eten. Er moet niet meer hard in de fabriek worden gewerkt, kinderen worden niet meer uitgebuit en Hens valt van de ene kleurrijke vrolijke verbazing in de andere totdat zijn minderbegaafde broertje Walm ziek wordt. En daar is ook een overeenkomst met 'Hamelen', ze missen hun ouders, maar hoe kom je terug als er geen gewone weg is? Wil het meisje Vijf ook mee terug? En wist zij echt van het bestaan van Brunnen af? En wie is die geheimzinnige ook lieve Jool met al haar versjes? 'Prutje is bijzonder. Een omgekeerd wonder.'
Dit boek is even doorzetten in het realistische zwart-wit gedeelte voor de minder geoefende lezer waarin je niet weet waar het naar toe gaat, je moet even wennen aan de namen. Maar dan barst de fantasie los en lees je vlot weg naar een einde waarin het beter is dan Hens ooit had kunnen dromen. De geweldige illustraties voegen heel veel toe voor de jongere goede lezer v.a. 9 jaar. En de naam Prutje? Waar die vandaan komt: lees het zelf in dit heerlijke tijdloze leesboek.
Als je net Gozert hebt gelezen en je bijna weet dat dat het beste boek van het jaar gaat worden dan wil je meer van die schrijver lezen. Dus bestelde ik zo snel als ik kon Prutje. Het een na laatste boek van Pieter Koolwijk. Ga ik ook van Prutje zo hard genieten?
Ik was een halve pagina onderweg en er schoten al 6 brokken in m’n keel. Waarom nu al? Ik weet het niet precies. Volgens mij zat ik nog helemaal in een andere vibe. Iets verder in het boek gaat de storm een beetje liggen en leest het heerlijk.
Hens is ontevreden. Nou ja... Hens is boos. Waanzinnig boos. Op alles. Op zijn leven zoals het is. Thuis is het alles behalve gezellig, moet hij werken in een fabriek waar de veiligheid niet voorop staat en daar moet hij ook nog eens op zijn bijzondere broertje Walm passen. De hele stad is bedolven onder ranzig Prutje en het lijkt wel of dat helemaal tot aan de ziel van Hens is doorgedrongen. Hij wil daar weg. En dat gebeurd ook. Met zijn broertje loopt hij weg van de fabriek, weg van huis, weg van zijn ouders. Op zoek naar een plek waar het beter zal zijn. Maar hoe doe je dat zonder geld? Vind hij waarnaar hij op zoek is? En wat vind Walm hier allemaal van?
Wat ik zo ontzettend goed vind is dat Pieter het verhaal helemaal kan laten leven in je hoofd. Je hoort de personages praten. Allemaal met hun eigen stem, allemaal hun eigen uiterlijk en allemaal hun eigen persoonlijkheid. Echt een feest voor je brein!
Ik ben fan van Pieter Koolwijk.
Natuurlijk mogen de illustraties van Linde Faas ook niet ontbreken. Wat houd ik van haar stijl! Het is zo fijn om de bladzijde om te slaan om vervolgens in de kleurigste illustraties ondergedompeld te worden. Daar word ik vrolijk van. Heel vrolijk!
Na Gozert, Luna, Missie afbreken en De trollen van Leif gelezen te hebben, wist ik dat Pieter Koolwijk en Linde Faas me niet teleur zouden stellen. De samenwerking van Koolwijk en Faas zorgt voor een onwijs levendig verhaal waarin de nodige problemen worden besproken.
Het verhaal gaat over een jongetje Hens, zijn jongere broertje Walm. Hens is niet gelukkig in zijn dorp van herkomst waar hij levensgevaarlijk werk moet verrichten in een vieze fabriek. Het dorp is besmet met Prutje. Op een dag is hij er helemaal klaar mee en besluit hij alles en iedereen achter te laten. Echter laat Walm hem niet zomaar gaan en zoekt hij Hens op om vervolgens samen op zoek te gaan naar een betere plek.
Onderweg ontmoeten ze een meisje met de naam Vijf en maar een arm. Vijf heeft ooit gehoord van een plaats waar alles mooier is, het eten lekkerder en waar mensen niet hoeven te werken. Hens vindt het maar een bijzonder verhaal en heeft hierbij zijn nodige twijfels. Hij wilt helemaal niet dat Vijf meegaat, maar Walm is ontzettend enthousiast met haar komst.
Samen beleven ze de mooiste avonturen en bereiken ze Brunnen; het beloofde land. Ze hebben het ontzettend naar hun zin, kunnen eindelijk met andere kinderen spelen en lekkere dingen eten. Ze lijken het pure geluk gevonden te hebben. Tot Walm blijft vragen naar papa en mama. Hij heeft heimwee en wilt terug naar huis. Hens kan het niet over zijn hart verdragen om zijn broertje zo te zien en besluit om een manier te vinden hoe thuis te komen.
Het echte geluk zit hem namelijk in de mensen waarmee je je leven spendeert in plaats van de plek waar je je bevindt. Je kunt nog zo hard op zoek gaan naar het beloofde land, maar ook hier zul je geconfronteerd worden met je gevoelens en problemen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
'Prutje' vertelt het verhaal van Hens, een jongen met een heel zwaar leven. Hij moet in een gevaarlijke fabriek werken, net als de rest van zijn familie en leeft in een stad dat onder prutje zit. Op een dag heeft Hens er genoeg van en besluit hij weg te lopen, op zoek naar een plek waar alles fijn en goed is. Dit doet hij niet alleen, zijn broertje Walm, een jongetje een beetje ander dan de rest, gaat met hem mee. Onderweg komen ze 'Vijf' tegen en zij vertelt over een plek waar alles mooier is. Samen gaan zij op zoek.
'Prutje' is een boek waarin fantasie en werkelijkheid worden gecombineerd. Het boek heeft een 19e eeuwse omgeving, de tijd van de industriële revolutie. Vooral in het begin van het boek zie je hier verschillende elementen uit terug komen. Een mooi boek voor de juf of meester, om als inleiding voor dit thema bij geschiedenis te gebruiken dus! Langzamerhand brengt het boek steeds meer fantasie met zich mee en geniet ik er meer en meer van. De illustraties door Linde Faas maken het ook helemaal af. Tijdens een schoolbezoek heb ik Pieter Koolwijk horen spreken over de gedachten achter de illustraties (zwart-wit en kleurgebruik). Ik kan alleen maar beamen dat dit onwijs slim gedaan is en een mooie toevoeging aan het verhaal is. Er worden verschillende thema's in het boek aangekaart zoals; lichamelijke- en verstandelijke beperkingen, familie en vriendschap. Dit boek zou hiermee ook een mooie aanleiding kunnen zijn voor een reeks filosofie lessen.
Ik las Prutje in een tijd dat het leven al een jaar raar is door corona. Prutje. Met Hens en Walm ging ik terug in de tijd. De tijd van de industrialisatie, rokende fabrieken en kinderarbeid. Het boek pakte vanaf de eerste zin. Koolwijk heeft een directe, rauwe en eerlijke manier van schrijven. Ik zat naast Hens terwijl hij pluisjes wegruimde bij 'zijn' machine en voelde zo met hem mee. Ik was even Hens en het leven was Prutje. Tot Hens een besluit nam... Het boek is zo hoopvol en hoewel er een groot stuk fantasie in zit, blijft het volstrekt geloofwaardig. De illustraties van Linde Faas maken deze mustread helemaal een leesfeest. Laat Fluf maar komen, met zijn pannenkoeken!