Μόλις τελείωσα το "μεγαθήριο" των έξι ιστοριών των Κέλτικων. Η συλλογή είναι απλά εξαιρετική. Αψεγάδιαστη. Μια άψογη μείξη φαντασιακού-ρεαλιστικού. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλος που να καταφέρνει να δέσει τόσο ομαλά τραγικά και σκληρά συμβάντα του πρώτου παγκοσμίου που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι αλήθεια με την λυρικότητα του αρθουριανού μύθου και των παραδόσεων της Βρετανίας. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλος που θα ρισκάρει να το κάνει. Το ευφάνταστο είναι ελλιπές για να περιγράψει κάποιες ιστορίες από τις έξι, στις οποίες ο Πραττ ξεπερνά τον εαυτό του.
Από την καλύτερη προς την λιγότερο καλή:
1. Μπουρλέσκ μεταξύ Ζύντκοτ και Μπρέυ-Ντυν: Η αρχή της ιστορίας είναι καθηλωτική και περιττό να πω πως αισθήματα τρόμου προέκυψαν μέσα μου με την όψη του Μέρλιν στις πρώτες σελίδες. Ακόμα και όταν έμαθα ότι ήταν μαριονέτες σε παράσταση, δεν μειώθηκε η ανησυχία που μου προκάλεσαν οι φιγούρες έτσι όπως τις σχεδίασε αριστουργηματικά ο Πρατ. Η ανατροπή με τις σικελιανές μαριονέτες και τους παλαντίνους της Γαλλίας με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι αλλά εδώ ο Πρατ έδωσε ρέστα στα πάντα: Αφήγηση, ροή, σχέδιο, σενάριο, πλάνα, στήσιμο, χαρακτήρες. Οπτική απόλαυση το Μπουρλέσκ στο δυτικό μέτωπο του 1918.
2. Κάτω από την σημαία του Χρήματος: Μαζί με την "Ο Αγγελος στο παράθυρο της ανατολής" ήταν η λιγότερο "παραμυθένια", αλλά την αγάπησα γιατί δείχνει μια πλευρά του Κόρτο ως συντονιστή, ως puppeteer ενός άριστα στημένου κουκλοθεάτρου όπου υπάρχει σύγχυση και γκρίζες ζώνες μόνον, ενώ η γραμμή μεταξύ φίλων και εχθρών διαγράφεται τελείως. Για χάρη της σημαίας του χρήματος αναδεικνύεται η ματαιότητα αυτού (και κάθε) ηλίθιου ιμπεριαλιστικού πολέμου που ξεχνιέται αμέσως μόλις το προσωπικό συμφέρον σβήσει κάθε φυλετική έχθρα. Εδώ ήταν ένας βαλκανικός θησαυρός που ένωσε Ιταλούς, Αυστριακούς, Μαλτέζους, Αμερικάνους και Ελληνες (μα δεν είναι φτυστός ο Ωνάσης ο καπετάνιος της άραγε; ).
3. Κονσέρτο σε Ο μινόρε για άρπα και νιτρογλυκερίνη: Μια ακόμα φοβερή ιστορία που αποκαλύπτει τις διασυνδέσεις του μικρού μαλτέζου με τον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό (κάτι που ψυλλιαζόμουν από την πρώτη στιγμή που έμαθα ότι υπάρχει κόρτο μαλτέζε με τον τίτλο "Κέλτικα"). Μια φοβερή ανατροπή στο τέλος που και 50 φορές να το διάβαζα δεν θα την μυριζόμουν ποτέ, η Ιρλανδική εξοχή του ορμητηρίου του αδερφού του Φίνακαν και της Μπάνσι σχεδιασμένη πανέμορφα, και ένας Κόρτο που αυτή τη φορά βγήκε πολύ έξω από τα νερά του. Και, όπως ορίζει η μοίρα που χάραξε ο ίδιος στο χέρι του, συναντά ακόμα μια φορά ένα θηλυκό που είναι στην άλλη πλευρά.
4. Όνειρο χειμωνιάτικου πρωινού: Παράφραση έργου του Σαίξπηρ, μια από τις ιδιαίτερες συμπάθειες του Πρατ, το "Όνειρο χειμωνιάτικου πρωινού" δεν επιτρέπει στον αναγνώστη τι είναι τελικά αλήθεια και τι πραγματικότητα. Και αυτό την κάνει σαν ιστορία μοναδική. Μου έμεινε ιδιαίτερα η χρήση των ονομάτων (Χέρσα κλπ) μεταξύ της Αγγλικής ιστορίας και των Γερμανών με το υποβρύχιο. Διαφορετικά πρόσωπα, αιώνες μετά, η ίδια απειλή.
5. Κοτ ντε νουί και ρόδα της πικαρδίας: Πολλοί τοποθετούν την ιστορία του κόκκινου βαρώνου στο πάνθεον του τεύχους αλλά και των μικρών ιστοριών του Κόρτο συνολικά και τους καταλαβαίνω. Παρόλα αυτά δεν συμμερίζομαι την άποψη τους. Αναγνωρίζω το φανταστικό artwork και την πιστότητα στην στολή και το αεροπλάνο του Ριχτχόφεν, απλά η θεματολογία είναι τόσο δυνατή που της άξιζε μια μεγάλου μήκους ιστορία. Ο Κόκκινος Βαρώνος θα ήταν πολύ δυνατός αντίπαλος για τον Κόρτο, αντίπαλος άξιος σεβασμού που θα του έκανε την ζωή δύσκολη για πάνω από 20κάτι σελίδες και τρεις μικρές πράξεις. Παρόλα αυτά την ευχαριστήθηκα πολύ.
6. Ο άγγελος στο παράθυρο της ανατολής: Καλή ιστορία, δεν μπορεί όμως να σταθεί απέναντι στις άλλες. Ισως φταίει που είναι πρώτη στην σειρά και την ξεκίνησα μουδιασμένα, μπορεί να την αδικώ. Σε κάποια άλλη εποχή ίσως να την εκτιμήσω. Γενικά η Βενετσιάνα Στήβενσον δεν μου κάθεται καλά ως φιγούρα, ακόμα και ως villain. Ανάθεμα και αν κατάλαβα πως γλύτωσε στο Βουντού.
Συμπεράσματα από αυτή την πρώτη ανάγνωση, αφού σίγουρα θα ακολουθήσουν εν καιρώ ελπίζω πολλές. Από τα τεύχη με τις μικρές ιστορίες τα Κέλτικα βγαίνουν μπροστά με διαφορά χιλιομέτρων. Είναι σε περιβάλλοντα και χώρες που γουστάρω πολύ παραπάνω από τον Νότο (Αφρική, Λατινική Αμερική κλπ), έχουν πολλή δουλειά πάνω τους, πολλά μηνύματα που θέλουν το χρόνο τους για να απορροφηθούν, πολλά ονόματα που προξενούν περιέργεια για περαιτέρω ψάξιμο, γενικά υπάρχει χωροχρονική διττότητα που κάνει τα Κέλτικα μυστηριώδη και γοητευτικά. Σε σαγηνεύουν και σε κάνουν δικό τους από την αρχή.