บุพเพรักร้อยลิขิต

by ราตรีนิมิต

‘รุ้งวาด ณรงค์มนตรี’ สูญศรัทธาในความรัก นับตั้งแต่ลมหายใจสุดท้ายของมารดาปลิดปลิว...

โฉมงามผู้ระหกระเหิน เติบโตยังเกาะแก่งแห่งความศิวิไลซ์ไม่เชื่อมั่นในรัก หากรู้จักหยอกเย้า หาประโยชน์จากหัวใจบรรณาการทั้งหลาย
กระทั่งการหวนคืนสู่แผ่นดินเกิด ทำให้เธอได้พบกับเขา...

‘หม่อมเจ้าวัชรธรากร ภานุวรรธน์’ บุรุษทรงศักดิ์ผู้มองโลกด้วยเปี่ยมเมตตา

ท่ามกลางความชิงชังเสแสร้งของครอบครัว เขาคือผู้ก้าวเข้ามาเปลี่ยนโลกอันร้างไร้เปล่าดาย ให้เลื่อมพรายด้วยสีสันแห่งชีวิตและละอองอุ่นอวลหัวใจ

เขา... ผู้สอนให้รุ้งวาดได้รู้... ว่ายามถูกความรักโอบกอดไว้นั้นงดงามเพียงใด
เขา... ผู้เป็นบ้านชีวิต ซึ่งเธอพร้อมวางหัวใจภักดีไว้... ตราบจนนิรันดร์

456 pages, Paperback

Published October 2, 2018

Reviews

[~newmenimal~ · Rating 5 out of 5]

"ก่อนเอ่ยขอผู้ชายให้ลูกสาว คุณพ่อไม่ถามวาดสักหน่อยหรือคะ ว่าวาดเจอกับอะไรมาบ้าง แล้วเอาตัวรอดมาได้อย่างไร ... มันจะไม่ตลกร้ายไปหน่อยหรือคะที่บุหงาวิ่งไปให้พี่ไตรขืนใจถึงบ้านสิงห์ทอง แล้ววาดก็ถูกลักพาตัวในคืนเดียวกันพอดี รู้ไหมคะว่าระหว่างถูกจับพวกโจรมันคุยกันว่าอะไร มันตกลงกันว่าหลังจากย่ำยีวาดเสร็จจะฆ่าทิ้งเสีย หรือเก็บไว้เป็นเครื่องระบายตัณหาต่อไป คุณพ่อคิดว่าวาดต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหนถึงจะกระโดดออกมาทั้งๆ ที่รถยังวิ่งอยู่ และจะเกิดอะไรขึ้นจากนั้นถ้าท่านชายเพชรไม่ทรงช่วยไว้ทัน ใช่ค่ะ ขณะที่บุหงาถูกข่มเหงจากคนที่ตัวรัก วาดก็กำลังกระเสือกกระสนหนีจากการเป็นเหยื่อของผู้ชายแปลกหน้าถึงสามคน เพียงเพื่อมาฟังคุณพ่อพร่ำบอกว่าชีวิตของบุหงาอาภัพมากแค่ไหน โดยไม่ถามไถ่เรื่องราวหรือแม้แต่จะปลอบโยนกันสักคำ
คุณพ่อเป็นเช่นนี้เสมอ ตั้งแต่วันที่วาดลืมตาดูโลกกระทั่งตอนนี้ คุณพ่อจัดลำดับความสำคัญให้วาดอยู่อันดับสุดท้ายมาตลอด ไร้ค่าไร้ราคาราวกับเดียดฉันท์มาเนิ่นนาน ปฏิบัติราวกับลืมไปว่าวาดเองก็มีชีวิตจิตใจ และจนกระทั่งตอนนี้วาดก็ยังไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ คุณพ่อถึงเป็นไปได้เพียงนี้"

นี่คือไดอะล็อกโดนใจสุดๆ เป็นตอนที่นางเอกระเบิดความรู้สึกของนางใส่พ่อ คือเรื่องนี้เหมือนเป็นเรื่องเล่าชีวิตของนางล้วนๆ ซึ่งมันสนุกตรงที่มันมีความกลม-รอบด้าน นางมีความแสบ ความร้าย ผสมกับความเป็นคนจิตใจดี คือเป็นธรรมชาติของคนเรานี่แหละที่มีหลายๆ มุม หลายๆ ด้าน ไม่ได้ถ่วงหรือเอียงไปทางไหนเป็นพิเศษ ไม่ได้ร้ายหรือดีเกิน อ่านไปๆ มันจะหน่วงๆ หนึบๆ ในใจ คืออาจจะอินมากไปหรือไงก็ไม่รู้ แต่มันให้ฟีลทุกอย่างสมจริงมากในแง่ของเด็กผู้หญิงคนนึงที่โตมาแบบมีปม แต่ขณะที่ดูเหมือนนางก็ไม่ได้มีอะไรที่ขาดเหลือในชีวิต ดูเป็นคนโชคดีในหลายๆ อย่างด้วยซ้ำ ทิ้งท้ายด้วยไดอะล็อกที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักของพระ-นางบ้าง ซึ่งเป็นซีนเรียกน้ำตา บีบหัวใจได้เหมือนกัน จะหาหวานๆ ก็มีพอให้ได้ยิ้มบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะหน่วงๆ มากกว่า เพราะหนักไปทางดราม่า แต่โรแมนติกก็แทรกมาได้ด้วยความดราม่านี่แหละ

"วาดรู้ว่าความรู้สึกถูกทอดทิ้งมันเป็นอย่างไร แต่ได้โปรด...ได้โปรดอย่าบอกว่าไม่เหลือใคร พี่ยังมีวาด...เหมือนอย่างที่วาดเองก็มีแต่พี่เพชรเป็นที่พึ่งพิงของใจ ได้โปรดอย่าบอกว่าไม่เหลือใคร..."

[Ochaphen · Rating 4 out of 5]

นางเอกคือฟีลนางซินมาก พ่อมีแม่เลี้ยงใจร้าย กับน้องสาวต่างแม่อีก 2 แต่นางเอกก็มีฟีลเป็นนางซินแหลๆ ชอบมาก แต่เอาเข้าจริงนางเอกก็ไม่ได้แหลเก่งขนาดนั้น

เรื่องนี้สนุกสุดใน 3 เล่ม แต่คิดว่าควรอ่านในม่านกาลมาก่อน