Αρχέγονη συνιστώσα του πολιτισμού, μαγική σχεδόν κλινική τέχνη, ισχυρή σήμερα επιστήμη, η ιατρική έχει μύχιους δεσμούς με την ανθρώπινη ζωή. Από την πρώτη έως την τελευταία ώρα. Σε στιγμές κρίσιμες, σε στιγμές ελπίδας, σε στιγμές άφατης οδύνης. Για να θεραπεύσει, να ανακουφίσει, να παρηγορήσει. Η ιατρική, ως πρακτική, ως γνώση, ως θεσμός, συνυφαίνεται με το πώς βιώνουμε και το πώς σκεφτόμαστε την ύπαρξή μας. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η ιατρική, συνεπικουρούμενη από τη φυσική, τη χημεία, τη βιολογία και την τεχνολογία έχει να επιδείξει προόδους στη διάγνωση, στην πρόγνωση, στη θεραπεία, που δικαιολογούν σε μεγάλο βαθμό τις υποσχέσεις και τις προσδοκίες. Η ιατρική αναπτύσσει τις δυνάμεις της σε πολλά επίπεδα – το μοριακό, το κυτταρικό, το οργανισμικό, το κοινωνικό. Από το προσκέφαλο του ασθενούς έως τη δημόσια υγεία, καθορίζει αποφάσεις και πράξεις, και το αποτύπωμά της στην οικονομία και στην πολιτική είναι βαθύ. Μερικοί θα έλεγαν πως η ιατρική αποτελεί μια έκφανση του πώς δομείται και ασκείται η πολιτική ισχύς στις σύγχρονες κοινωνίες.
Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται με ενάργεια η πολλαπλότητα και η ποικιλία που χαρακτηρίζουν την ιατρική ως γνώση και ως πράξη, αλλά και η πολλαπλότητα και η ποικιλία στους τρόπους αναστοχαστικής θεώρησης της ιατρικής. Υπό το κριτικό πρίσμα της φιλοσοφίας των επιστημών, οι συγγραφείς αναδεικνύουν τις μεταφυσικές, γνωσιολογικές, μεθοδολογικές, ανθρωπολογικές και ιδεολογικές παραδοχές που πάνω τους εδράζεται το γνωστικό και το πρακτικό κεκτημένο της ιατρικής. Με παραδείγματα από την ιστορία της ιατρικής και από την κλινική καθημερινότητα των ιατρών, παρουσιάζουν με τρόπο κατανοητό πώς συγκροτούνται οι θεμελιώδεις έννοιες και τα θεωρητικά υποδείγματα που προσανατολίζουν την ιατρική πράξη. Καταδεικνύουν πόσο σπουδαίο έργο επιτελεί η θεωρία των πιθανοτήτων και η στατιστική στη σύσταση της ιατρικής γνώσης και στη λήψη των ιατρικών αποφάσεων, αποκαλύπτοντας παράλληλα ότι οι μαθηματικές θεωρίες, όπως εφαρμόζονται, ενέχουν ουσιωδώς μείζονες ερμηνευτικές παραδοχές. Μπορούμε έτσι να κατανοήσουμε καλύτερα τον προβληματισμό σχετικά με την αντικειμενικότητα της ιατρικής γνώσης και τον επισφαλή χαρακτήρα τής ιατρικής συλλογιστικής.
Οι συγγραφείς δεν περιορίζονται να εκθέσουν τις κυρίαρχες απόψεις σχετικά με την ιατρική, αλλά παρουσιάζουν με τρόπο κατατοπιστικό και απροκατάληπτο ευρεία κλίμακα από σημαντικές εναλλακτικές θεωρήσεις – από τις προσηλωμένες στην επιστημονική «αντικειμενικότητα» ως ιδεώδες, έως τις ασθενοκεντρικές και πρωτοπρόσωπες. Με το έργο τους αυτό συνθέτουν μια στοχαστικά εμβριθή εικόνα για την ιατρική ως πολυεπίπεδο, δυναμικό εγχείρημα.
R. Paul Thompson holds appointments as Professor in The Institute for the History and Philosophy of Science and Technology, the Department of Ecology and Evolutionary Biology, and the Department of Philosophy, University of Toronto, Canada.
Philosophy of medicine is a recent discipline that deals with epistemological and metaphysical problems within health science. Medicine is a complex endeavor. However, philosophical problems involving ( causality, induction, observation, confirmation, ethics, and moral values)all are related to the methods used in medicine. In medicine, when we deal with patients we use many terms like ( disease, health, well-being..etc.) that affect our thinking and decisions in our daily practice without being aware of how problematic these terms are. So what is a disease? shall we treat only the symptoms or abnormal investigations? What is health? Is health only the absence of diseases? These questions seem to be simple, but when we try to define them and understand these definitions deeply they are value-laden. The World Health Organisation (WHO) defines health as ‘A state of complete physical, mental and social well-being and not merely the absence of disease or infirmity' Does this definition help us in the classification of certain conditions to be classified as a disease? What is well-being?! Some define disease as a normative, naturalist, or statistical classification, and questions about the nature of diseases are epistemological in nature. There are many diseases that we know about risk factors, how to diagnose, and even treat, but we don’t know the exact cause, we call them multifactorial or idiopathic. Is it because of our ignorance? How does understanding “causality” will help us in scientific explanations as well as in medicine? This is a metaphysical question related to medicine. So through the analysis of these methods medicine can evolve more and more. My lecturers usually say that there is nothing 100% true in medicine, and maybe they are right, when we deal with patients, we are using probabilities for example; probable complications of the surgery, the probability that a benign mass will change to malignancy in the future, estimation of life expectancy, probability of specificity and sensitivity of investigations for diseases. When a doctor tells a patient about a complication of a drug, they should also inform them that these are probabilities and these complications may not 100% develop. Probability is extremely important not only in clinical reasoning but also in research and especially in RCT. Scientists try to make theories that can encompass different related theories or sciences for example physicists are trying to make a new theory that unifies both quantum mechanics and the theory of relativity, which is called a theory of everything. In medicine, we are dealing with humans, at the same time different levels of reality of different sciences are involved from (physics, biochemistry, biology, physiology..to higher levels of social and moral values...etc.) There are many problems with unification, and it isn’t an easy task, whether we will develop a unified theory of medicine or not, every physician should use their knowledge in clinical reasoning based on all levels that are involved.
In the end, I think physicians should depend on science, philosophy, and ethics while treating patients. However, patients should be treated as Kant put it as an end in themselves, not as means to an end.
Στο βιβλίο περιγράφει το πως τα συμπεράσματα στην ιατρική δεν είναι απόλυτα αιτιοκρατικά άλλα εξάγονται επαγωγικά και με πιθανοθεωρητικούς όρους επομένως θα πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε όπως θα κάναμε στο άγνωστο (με τεχνικές βγαλμένες από την φιλοσοφία και την στατιστική)
Δύσκολο βιβλίο άλλα δίνει την θεωρητική βάση γιατί δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε την κάθε ιατρική συμβουλή ώς την απόλυτη αλήθεια που πρέπει να ακολουθούμε πιστά άλλα χρειάζεται κριτική σκέψη και ζύγιση της κατάστασης .
کتاب خوبیه برای کسایی که فلسفه تحلیلی دوست دارن و همزمان میخوان تو این شاخه مطالعه کنن اما به شخصه برای من به بهترین بخش کتاب ۲ فصل اول بود. نوع نزدیک شدن به درک مفاهیم توی پزشکی که هم دید عمومی نقادانه خیلی خوبی میتونه به خواننده بده و همزمان بنظرم از مفیدترین چیزهایی هست که یک پزشک از تفکر فلسفه روزمره میتونه برداره.
Very thorough discussion of basic ontological concepts such as health and healing ... the underpinning notions of what medicine is in and how that can vary. Thought provoking -