Σαν όλα τα λιμάνια της οικουμένης, μιαν ανοιχτή αγκαλιά είναι κι ο Πειραιάς• μια στοργική μητέρα που πάντοτε καλοδεχόταν στις γειτονιές του ανθρώπους όλων των λογιών: λωποδυτάκους και κατεργάρηδες, μόρτηδες, καϊνάρια και σκυλόμαγκες, μαστροπούς και νταήδες, μπασκίνια, χαφιέδες, σκερβελέδες, δοτούς και φονιάδες. Εγκλήματα πάθους, απάτες, μπούκες και μικροκλοπές, βίαιες συμπλοκές, τσαμπουκάδες κι αιματοχυσίες, έρωτες αγοραίοι κι αγάπες στη λούφα. Στα Βούρλα, στην Τρούμπα και στα πουτανάδικα των Τζιτζιφιών, έφηβες διαλαλούν την ‘πραμάτεια’ τους. Μαχαιροβγάλτες συστήνουν συμμορίες κι αλωνίζουν τα Μανιάτικα, κι αθίγγανοι μονομαχούν για την τιμή της ‘χαλασμένης’ τους κόρης.
Ιστορίες που συνέβησαν όταν ο Πειραιάς (κι οι άνθρωποί του) ήταν αλλιώς, που, άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο, έστρεψαν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας και το ενδιαφέρον ενός συγγραφέα που εξακολουθώ (με πάθος) να διαβάζω, όσο κι αν (δείχνει να) επαναλαμβάνεται.
[3* για τον Πειραιά Βαθύ, 4* για την τριλογία]