Όλα αυτά έγιναν. Έγιναν κι άλλα που δεν θα μάθουμε ποτέ. Είναι κόσμος υπόγειος. Όσοι ξέρουν δεν μιλάνε. Κι όσοι μιλάνε δεν ξέρουν.
Το παρελθόν του Πειραιά είναι βαρύ. Στις αθηναϊκές εφημερίδες αναφερόταν με δέος: «Η πόλις των φρικτών εγκλημάτων», «Το βασίλειον του τρόμου», «Το λιμάνι της παρανομίας» κ.ά.
Ο Διονύσης Χαριτόπουλος καταδύεται στον βυθό του μεγάλου Λιμανιού και φέρνει στην επιφάνεια τον σκληρό και βίαιο κόσμο του, μέσα από πραγματικά γεγονότα, όπως ακριβώς συνέβησαν, χωρίς μύθους και ωραιοποιήσεις.
Στη σκοτεινή εποχή του Πειραιά, κυριαρχούσαν η βία και το έγκλημα. Αν ήσουν άοπλος, ήσουν ξεγραμμένος. Ακόμα και οι πιο φιλήσυχοι πολίτες κοιμόντουσαν με το πιστόλι κάτω από το μαξιλάρι, γιατί νταήδες, συμμορίες, σωματέμποροι, λυμαίνονταν την πόλη, σκότωναν και σκοτώνονταν μεταξύ τους.
Ο Διονύσης Χαριτόπουλος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Πειραιά όπου από μικρή ηλικία έκανε διάφορες χειρωνακτικές δουλειές στο Λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία, εγκατέλειψε νωρίς δύο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο και δούλεψε στη διαφήμιση μέχρι το 1990.
Σαν όλα τα λιμάνια της οικουμένης, μιαν ανοιχτή αγκαλιά είναι κι ο Πειραιάς• μια στοργική μητέρα που πάντοτε καλοδεχόταν στις γειτονιές του ανθρώπους όλων των λογιών: λωποδυτάκους και κατεργάρηδες, μόρτηδες, καϊνάρια και σκυλόμαγκες, μαστροπούς και νταήδες, μπασκίνια, χαφιέδες, σκερβελέδες, δοτούς και φονιάδες. Εγκλήματα πάθους, απάτες, μπούκες και μικροκλοπές, βίαιες συμπλοκές, τσαμπουκάδες κι αιματοχυσίες, έρωτες αγοραίοι κι αγάπες στη λούφα. Στα Βούρλα, στην Τρούμπα και στα πουτανάδικα των Τζιτζιφιών, έφηβες διαλαλούν την ‘πραμάτεια’ τους. Μαχαιροβγάλτες συστήνουν συμμορίες κι αλωνίζουν τα Μανιάτικα, κι αθίγγανοι μονομαχούν για την τιμή της ‘χαλασμένης’ τους κόρης.
Ιστορίες που συνέβησαν όταν ο Πειραιάς (κι οι άνθρωποί του) ήταν αλλιώς, που, άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο, έστρεψαν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας και το ενδιαφέρον ενός συγγραφέα που εξακολουθώ (με πάθος) να διαβάζω, όσο κι αν (δείχνει να) επαναλαμβάνεται.
Μικρές ιστοριούλες του υποκόσμου στον Πειραιά του ’50. Διαβάζεται γρήγορα και εύκολα εν τούτοις το βρήκα μετριότατο αναλογικά με τις δυνατότητες του συγγραφέα. Για την ακρίβεια δεν αναγνώρισα σε κανένα σημείο τα δυνατά στοιχεία της γραφής του. Από τα βιβλία που διαβάζεις και παραμερίζεις μετά το πέρας της ανάγνωσης.
Δύο (το πολύ τρία) Αστέρια. Λίαν επιεικώς. Πρόκειται για πολλές μικρές ιστοριούλες από το αστυνομικό αρχείο,δοσμένες με μυθιστορηματικό τρόπο από την πένα του Διονύση Χαριτόπουλου. Το βιβλίο το ρούφηξα μέσα σε μια μέρα. Εύκολο διάβασμα-και γρήγορο. Ένα βιβλίο για την παραλία, ή για την καφετέρια, περιμένοντας ένα φίλο που άργησε στο ρατεβού. Δεν είναι καν πρωτότυπο. Έτσι πρόχειρα θυμάμαι το "Ποινικό Μητρώο της Αθήνας" των Μαθιουδάκη Μαθιόπουλου, ή πολλά δημοσιεύματα της Μηχανής του Χρόνου. Οι ιστορίες υποτίθεται ότι σχετίζονται με τον Πειραιά- αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει μόνο στον τίτλο. Ο Πειραιάς απουσιάζει από τις περισσότερες ιστορίες, ενώ εκείνες που έχουν συγκεκριμένες αναφορές στην Πειραϊκή στις Τζιτζιφιές, δεν αρκούν για να μεταφέρουν την ατμόσφαιρα: τα περισσότερα γεγονότα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί οπουδήποτε. Αν το δει κανείς ως συρραφή ιστοριών με θέμα το ποινικό μητρώο του Πειραιά, δεν είναι κακό ανάγνωσμα. Δεν έχει όμως να πει τίποτα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Χαριτόπουλος για να το γράψει. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Πώς ένας Χαριτόπουλος, ο συγγραφέας των "Παιδιών της Χελιδόνας" και της εκπληκτικής βιογραφίας του Άρη, κατέληξε να γράφει εύπεπτες και ευπώλητες ιστοριούλες-που δεν είναι καν δικές του, αλλά προέρχονται από αστυνομικά δελτία της εποχής. Σημείο των καιρών;
Σύντομες ιστορίες από τον υπόκοσμο του Πειραιά από τη δεκαετία του 50 ή και παλιότερα. Διαβάζεται ευχάριστα και νομίζω οι φίλοι του συγγραφέα δεν θα απογοητευτούν.
Στο φετινό περίπτερο (2019) των εκδόσεων Τόπος πήγα με πρόθεση να αγοράσω τους Πειραιώτες. Με κίνδυνο να φάω ξύλο, οφείλω να παραδεχτώ ότι αγαπώ τον Πειραιά. Εκεί θα βρίσκεται πάντα το πιο όμορφο κομμάτι της ζωής μου, τα φοιτητικά μου χρόνια... Και γι' αυτό το λόγο και μόνο ήθελα να ξεκινήσω όλη την τριλογία του Χαριτόπουλου. Στο περίπτερο με πείσανε ότι πρέπει να ξεκινήσω από το Πειραιάς βαθύς και ειλικρινά ελπίζω ο λόγος να μην είναι πώς είναι το καλύτερο από την τριλογία γιατί με την χαρά θα μείνω.
Στα θετικά: Διαβάζεται πολύ εύκολα και γρήγορα Οι ιστορίες είναι ενδιαφέρουσες κατ' αρχήν.
Στα αρνητικά: Θυμίζει περισσότερο χρονογράφημα και λιγότερο αφήγημα. Είναι πραγματικά σα να διαβάζεις τις ειδήσεις σε εφημερίδα... Περίμενα με αγωνία αυτό το γνωστό κλίμα του Πειραιά (και μάλιστα του προπολεμικού) που έχουμε απολαύσει σε βιβλία και ταινίες εποχής, δεν το βρήκα και πολύ στεναχωρέθηκα...
Αναρωτιέμαι εάν αξίζει τον κόπο να συνεχίσω με τα υπόλοιπα...
Ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ γρήγορα. Μερικές ιστορίες είναι τρομακτικές, αλλά με αρκετές μπορείς να γελάσεις. Δεν έχω διαβάσει τα αλλά 2 βιβλία της τριλογίας. Ομολογώ ότι δεν είναι διηγήματα με καλλιτεχνικό ενδιαφέρον, αλλά περισσότερο λαογραφικό. Μου έκανε εντύπωση ότι ο συγγραφέας δεν παραθέτει ούτε χρονολογίες, ούτε τα ονόματα των εφημερίδων που έγραψαν για τα γεγονότα τα συγκεκριμένα (οι πηγές αναφέρονται γενικά στο τέλος). Πχ έψαξα για την υπόθεση του Λορελάι στο ίντερνετ και είδα ότι η ιστορία χρονολογείται το 1902. Μπορεί κάποιος εσφαλμένα να νομίζει ότι είναι πιο πρόσφατη. Οπότε δεν πρόκειται για χρονολόγημα. Οι ιστορίες είναι ευκολοδιάβαστες και σου δίνουν μια αίσθηση της ηθικής και των εγκλημάτων μιας άλλης εποχής του Πειραιά (απροσδιόριστης).
Σίγουρα είναι διαφορετικό το να αξιολογήσει κάποιος Πειραιώτης το βιβλίο με κάποιον από άλλο μέρος της Ελλάδας. Υπάρχουν συνασθηματικοί λόγοι που διαφοροποιούν τα πράγματα σχετικά με τις ιστορίες και όχι με τη γραφή. Προσωπικά εκτίμησα πολύ τον ρεαλιστικό τρόπο που παρουσίασε τα βιώματα των ανθρώπων.
Μου μαύρισε η ψυχή. Το παράτησα στη μέση, δεν άντεχα να διαβάσω άλλο. Ως προς το φιλολογικό κομμάτι: ο τρόπος γραφής θυμίζει Τσιφόρο. Ο δε Πειραιάς ανύπαρκτος, εκτός από ορισμένες ονομαστικές αναφορές σε κάποια τοπωνύμια.
Εγκλήματα,φόνοι,μυστήρια και άλλα περίεργα στον Πειραιά υπό το αλανιάρικο βλέμμα του Χαριτοπούλου.Για έναν φανατικό του συγγραφέα όπως εγώ το βιβλίο αξίζει.Για κάποιον άλλο δεν ξέρω.