تصمیم گرفتم بین کتابام شعر هم بخونم. اینجوری که کتابارو از اول تا آخر بخونم. این کتاب آقای کاکایی واقعا افتضاح بود. زبان به یکپارچگی نرسیده بود، مضامین کاملا تکراری، شاعرانگی دیده نمیشد، شعرا الکی مذهبی بودن(انگار وسط ترانه یهو تصمیم گرفته بود که مذهبی باشن). کلی ترانه دربارهی عاشورا و امام زمان و جمعه و اینا که واقعا ضعیف بودن. تنها شاعرانگی کتاب(که من رو یاد تو انداخت) این بود: چه ساده با تو هستم و چه ساده بیتو نیستم