Drottningin á Júpíter

by Júlía Margrét Einarsdóttir

Drottningin á Júpíter segir frá Elenóru Margréti Lísudóttur og helstu áhrifavöldum í lífi hennar: móðurinni Lísu sem dó úr depurð, sirkússtjóranum Lilla Löve, hinni dularfullu Mónu og lækninum í Vesturbænum, Benedikt Schneider.

Í ljóðrænni frásögn á milli draums og veruleika ferðast Elenóra um landið allt (og jafnvel sólkerfið) með sirkúsnum sínum. Þar fyrir utan hangir hún á Bravó á Laugavegi með vini sínum Starkaði Krumma Sirkússyni, krummanum sem vaktar barinn og röflar í kráargestum.

Júlía Margrét Einarsdóttir hefur lokið MA námi í ritlist við HÍ og MFA í handritagerð við New York Film Academy. Bókin er þriðja bók höfundar en áður hefur hún gefið út nóvelluna Grandagallerí og ljóðabókina Jarðarberjatungl.

239 pages, Paperback

First published January 1, 2018

Reviews

[Anna Björnsdóttir · Rating 5 out of 5]

„Þú getur fengið þér litla hamingju, eina í einu, og gengið með hverri þeirra eitt skref áleiðis inn í helvíti.“

[Nína Guðrún · Rating 4 out of 5]

Heillandi og skemmtilega öðruvísi.

[Bára Guðjónsdóttir · Rating 5 out of 5]

Fáránlega góð bók, er nýbúin að lesa hana og langar strax að lesa hana aftur!

[Hilmar Hildar Magnúsarson · Rating 4 out of 5]

Dásamleg saga á mörkum draums og veruleika. Lauk henni í einum rykk svo að segja og þarf að melta aðeins.

Það sem stendur þó strax upp úr er hversu góð tök Júlia hefur á málinu og hversu áreynslulaust, heiðarlega og óþvingað textinn flæðir. Mér finnst ég oft heyra rödd hennar í eyra mér þegar ég les - og það er góð tilfinning. 

Júlía kann að segja sögur og í þessari sögu eru margar örsögur. Fyndnar. Hnyttnar. Alvarlegar. Sorglegar. Sumar bara ein efnisgrein eða örfáar línur. Júlía tengir þær líka í sannfærandi heild. 

Samband Elenóru og Lísu móður hennar (og ömmu og afa) er klárlega hjartað í sögunni. Það einhvern veginn fer að skipta mann mestu máli og er fyrir mér það sem drífur hana áfram. Júlía nær að skapa þarna marglaga og þroskaðar persónur sem skapa hvor aðra í samskiptum sínum og vekja með manni mikla samkennd. Maður vill fylgja þeim og er ekki sama um afdrif þeirra. 

Persóna Elenóru vex svo og skerpist í samskiptum við andstæðuna, unnustann Benedikt, en samband þeirra fylllir einnig mikið og styrkir söguna og persónur hennar. Maður hefur í raun mikla samúð með Benna og kennir í brjósti um hann. Þarna tekst Júlíu líka mjög vel upp.

Lilli Löve og sirkúsinn hans er ef til vill veikasti hlekkurinn í sögunni. Ég næ ekki sömu tengingu við hann, sem og aðrar sirkusverur, og finnst þær í samanburðinum í raun bara alls ekki eins áhugaverðar og þær sem á undan eru nefndar. Þær angra mig ekkert sérstaklega en ég velti fyrir mér hvort þeim sé hreinlega ofaukið. Hvort ekki hefði bara mátt sleppa þeim og skrifa enn meira um hinar. Þær eru nógu kraftmiklar, og átökin milli þeirra nægilega mikil, til að bera uppi stórt og safaríkt verk.

Krummi er alveg sér kapítuli. Ég þarf pínu meiri tíma í að velta honum fyrir mér. 

Staðirnir eru margir kunnuglegir en öðlast nýjar og draumkenndar víddir við það að kynnast persónum Júlíu og hennar hugarheimi. Þetta eru staðirnir sem maður þekkir, en samt svona ekki, rétt eins og í draumi.

Í heildina áhugavert, fallegt og draumkennt verk en samt svo hversdagslega blátt áfram. Júlía hefur fundið sína rödd. Hún er heiðarleg, skýr, og berst manni alla leið.

Og mann langar til að heyra hana aftur.

Innilega til lukku Júlía!