What do you think?
Rate this book
Ο τρόμος του Ντάνγουιτς
Το βιβλίο αυτό περιέχει την πλέον αναλυτική και εργογραφική παρουσίαση του Χ.Φ. Λάβκραφτ και δύο από τις σημαντικότερες νουβέλες του.
Η πρώτη, Το Κάλεσμα του Κθούλου, γραμμένη το 1926, αποτελείται από τρία διαφορετικά διηγήματα, που τα επί μέρους στοιχεία τους, αλληλοσυνδέονται, αποτελώντας μια πλήρη ενότητα. Στο τρίτο μάλιστα διήγημα κάνει την εμφάνισή του για πρώτη φορά ο μυθικός θεός Κθούλου, σ' όλη του την τρομαχτική μεγαλοπρέπεια.
Η δεύτερη νουβέλα του, που γράφτηκε το 1928, Ο Τρόμος του Ντάνγουιτς, σχεδιάζει με μοναδικό τρόπο τη μυστηριώδη και αλλόκοτη μυθική περιοχή του Ντάνγουιτς. Τα τέρατα, πανίσχυρα και αθάνατα παραμονεύουν κι εδώ αθέατα πίσω στο σκοτάδι, έτοιμα να επιτεθούν. Το φοβερό Νεκρονομικόν ξανακάνει εδώ τη θριαμβευτική του εμφάνιση, γίνεται πάλι λόγος για τον Κθούλου, την ονειρική πόλη Καντάθ και εμφανίζεται μια καινούρια θεά, η Σαμπ Νιγκουράθ, η Μαύρη Αίγα των Δασών με τα Χίλια Νεογνά.
Δύο γοητευτικές νουβέλες που σημαδεύουν τη δημιουργική περίοδο του Χ.Φ. Λάβκραφτ, δικαιολογώντας απόλυτα τον τίτλο του Άρχοντα της Φαντασίας που του δόθηκε.
Η πρώτη, Το Κάλεσμα του Κθούλου, γραμμένη το 1926, αποτελείται από τρία διαφορετικά διηγήματα, που τα επί μέρους στοιχεία τους, αλληλοσυνδέονται, αποτελώντας μια πλήρη ενότητα. Στο τρίτο μάλιστα διήγημα κάνει την εμφάνισή του για πρώτη φορά ο μυθικός θεός Κθούλου, σ' όλη του την τρομαχτική μεγαλοπρέπεια.
Η δεύτερη νουβέλα του, που γράφτηκε το 1928, Ο Τρόμος του Ντάνγουιτς, σχεδιάζει με μοναδικό τρόπο τη μυστηριώδη και αλλόκοτη μυθική περιοχή του Ντάνγουιτς. Τα τέρατα, πανίσχυρα και αθάνατα παραμονεύουν κι εδώ αθέατα πίσω στο σκοτάδι, έτοιμα να επιτεθούν. Το φοβερό Νεκρονομικόν ξανακάνει εδώ τη θριαμβευτική του εμφάνιση, γίνεται πάλι λόγος για τον Κθούλου, την ονειρική πόλη Καντάθ και εμφανίζεται μια καινούρια θεά, η Σαμπ Νιγκουράθ, η Μαύρη Αίγα των Δασών με τα Χίλια Νεογνά.
Δύο γοητευτικές νουβέλες που σημαδεύουν τη δημιουργική περίοδο του Χ.Φ. Λάβκραφτ, δικαιολογώντας απόλυτα τον τίτλο του Άρχοντα της Φαντασίας που του δόθηκε.
169 pages, Paperback
First published January 1, 1986
2 people are currently reading
42 people want to read
About the author
H.P. Lovecraft
6,109 books19.3k followersHoward Phillips Lovecraft, of Providence, Rhode Island, was an American author of horror, fantasy and science fiction.
Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.
Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe.
See also Howard Phillips Lovecraft.
— Wikipedia
Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.
Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe.
See also Howard Phillips Lovecraft.
— Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
May 17, 2017
Απόλαυσα κάθε σελίδα του συγκεκριμένου βιβλίου!
Το "κάλεσμα του Κθούλου" το είχα ήδη διαβάσει,έχω γράψει την άποψή μου στο ανάλογο ποστ για το αντίστοιχο βιβλίο. Αυτό που με εντυπωσίασε εδώ ήταν "Ο τρόμος του Ντάνγουϊτς".
Μιλάμε για μια νουβέλα ολοκληρωμένη,με μια ιστορία ξέχειλη από όλα τα χαρακτηριστικά που την κατατάσσουν επάξια στο είδος της λογοτεχνίας του Τρόμου. Μία από τα καλύτερες του είδους που έχω διαβάσει! Όλο το Σύμπαν του Lovecraft βρίσκει εδώ τη θέση του,κάθε στοιχείο είναι τοποθετημένο με μαεστρία έτσι ώστε να προσδώσει γερές δόσεις υπερφυσικού τρόμου στα κατάλληλα σημεία της ιστορίας. Μιας ιστορίας που από την αρχή τυλίγει στον ιστό της τον αναγνώστη,που τον προσελκύει με στοιχεία τρόμου αλλά και φολκλόρ, που συνάδει με την εποχή που περιγράφει ο συγγραφέας στην αφήγησή του. Πέρα από την...κακή αύρα που πλανιέται ούτως ή άλλως πάνω από το Ντάνγουϊτς,οι δεισιδαιμονίες και οι προκαταλήψεις των απλών ανθρώπων για το υπερφυσικό τονίζουν ακόμα περισσότερο το μεταφυσικό στοιχείο του όλου θέματος.
Μια απλή ιστορία τρόμου για ένα παραμορφωμένο,απόκοσμο πλάσμα βρίσκει στη συγκεκριμένη περίπτωση την ευκαιρία να "ανθίσει". Γιατί οι περιγραφές του Lovecraft δεν μοιάζουν με εκείνες κανενός άλλου συγγραφέα τρόμου και καμία ιστορία για παραμορφωμένα πλάσματα δεν μοιάζει με τούτη εδώ. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας δεν περιγράφει απλά τον τρόμο - τον εμπλουτίζει,τον θρέφει, τον μπολιάζει με μια εκπληκτική φαντασία,με στοιχεία που μοιάζουν τόσο πραγματικά που σε κάνουν να θέλεις να τρέξεις στη βιβλιοθήκη για να βρεις τις αντίστοιχες πηγές και συγγράμματα.
Και έτσι μια απλή ιστορία τρόμου μετατρέπεται σε μια ιστορία του Lovecraft. Και αυτό,για τον αναγνώστη που γνωρίζει τι εστί Lovecraft,είναι κάτι παραπάνω από αρκετό.
Το "κάλεσμα του Κθούλου" το είχα ήδη διαβάσει,έχω γράψει την άποψή μου στο ανάλογο ποστ για το αντίστοιχο βιβλίο. Αυτό που με εντυπωσίασε εδώ ήταν "Ο τρόμος του Ντάνγουϊτς".
Μιλάμε για μια νουβέλα ολοκληρωμένη,με μια ιστορία ξέχειλη από όλα τα χαρακτηριστικά που την κατατάσσουν επάξια στο είδος της λογοτεχνίας του Τρόμου. Μία από τα καλύτερες του είδους που έχω διαβάσει! Όλο το Σύμπαν του Lovecraft βρίσκει εδώ τη θέση του,κάθε στοιχείο είναι τοποθετημένο με μαεστρία έτσι ώστε να προσδώσει γερές δόσεις υπερφυσικού τρόμου στα κατάλληλα σημεία της ιστορίας. Μιας ιστορίας που από την αρχή τυλίγει στον ιστό της τον αναγνώστη,που τον προσελκύει με στοιχεία τρόμου αλλά και φολκλόρ, που συνάδει με την εποχή που περιγράφει ο συγγραφέας στην αφήγησή του. Πέρα από την...κακή αύρα που πλανιέται ούτως ή άλλως πάνω από το Ντάνγουϊτς,οι δεισιδαιμονίες και οι προκαταλήψεις των απλών ανθρώπων για το υπερφυσικό τονίζουν ακόμα περισσότερο το μεταφυσικό στοιχείο του όλου θέματος.
Μια απλή ιστορία τρόμου για ένα παραμορφωμένο,απόκοσμο πλάσμα βρίσκει στη συγκεκριμένη περίπτωση την ευκαιρία να "ανθίσει". Γιατί οι περιγραφές του Lovecraft δεν μοιάζουν με εκείνες κανενός άλλου συγγραφέα τρόμου και καμία ιστορία για παραμορφωμένα πλάσματα δεν μοιάζει με τούτη εδώ. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας δεν περιγράφει απλά τον τρόμο - τον εμπλουτίζει,τον θρέφει, τον μπολιάζει με μια εκπληκτική φαντασία,με στοιχεία που μοιάζουν τόσο πραγματικά που σε κάνουν να θέλεις να τρέξεις στη βιβλιοθήκη για να βρεις τις αντίστοιχες πηγές και συγγράμματα.
Και έτσι μια απλή ιστορία τρόμου μετατρέπεται σε μια ιστορία του Lovecraft. Και αυτό,για τον αναγνώστη που γνωρίζει τι εστί Lovecraft,είναι κάτι παραπάνω από αρκετό.
February 19, 2021
Έχω τη γνώμη πώς ότι αξίζει τη μεγαλύτερη επιείκεια στον κόσμο, είναι η αδυναμία του ανθρώπινου μυαλού να συσχετίσει τις γνώσεις του, ζούμε σε ένα μακάριο νησί άγνοιας, που βρίσκεται στη μέση των μαύρων θαλασσών της αιωνιότητας και δε νοείται να ταξιδέψουμε μακριά απ' αυτό. Ως τα τώρα, οι επιστήμες, που η καθεμία τραβάει το δικό της δρόμο,μας έχουν βλάψει λίγο. Αλλά κάποια μέρα οι σκόρπιες γνώσεις θα ενωθούν και τότε θα μας αποκαλυφτεί τόσο τρομερή η πραγματικότητα και η θέση που κατέχουμε σε αυτήν, που ή θα τρελαθούμε από την αποκάλυψη ή θα ξαναγυρίσουμε, απορρίπτοντας αυτό το θανατηφόρο φώς, στον εφησυχασμό, την άγνοια και την ασφάλεια ενός νέου μεσαίωνα.
October 19, 2021
It's funny how I went from having read nothing by H.P. Lovecraft, to reading two of his books back to back.
The Dunwich Horror is a story about a woman and her elderly father who live in a secluded village.
One day the daughter gives birth to a boy whom everyone believes to be a product of incest.
The boy however is more goat-looking than human-looking and before he even reaches puberty, he is fully grown. He also presents a serious amount of intelligence.
One night though, he is brutally killed by dogs and with his body being found to be even less human, the village starts talking.
It isn't only after some time that it is finally found out that he is not the product of incest, but the son of a demonic entity. His mother and grandfather were known practitioners of black magic after all.
But the horror doesn't end there. Because there seems to be something left inside the old house.
So, some of the villagers take it upon themselves to bring whatever is in there down.
They are successful but they are horrified to find a creature that looks even more bizarre and scary.
The creature, uses his last breath to call upon a demon for help but it's in vain.
After he is finally dead, one of the villagers comes to the conclusion that this was the second son of the albino girl and that demon, the only difference was that he looked more like his father.
And that's were the story ends.
Well, I have to admit that this reading experience wasn't fun either.
I don't know what else to say, that I haven't already told in my The Call of Cthulu review, but I am gonna give it a try.
Again, I had problems with the pacing, the fact that there was little to no dialogue, the action that fell completely flat for me and the fact that I couldn't be captured by the atmosphere of the story. Plus, I feel like it went on for longer than needed, but then again, that might just be me being bored and wanting it to be over.
Although I did appreciate how this had a more interesting mystery, at least for me. But that's still not much.
I may have to finally realize that after two failed attempts at reading and enjoying Lovecraft's works, me and his books aren't a good match.
If you made it this far, congratulations!
'Til next time, take care :) :) :)
The Dunwich Horror is a story about a woman and her elderly father who live in a secluded village.
One day the daughter gives birth to a boy whom everyone believes to be a product of incest.
The boy however is more goat-looking than human-looking and before he even reaches puberty, he is fully grown. He also presents a serious amount of intelligence.
One night though, he is brutally killed by dogs and with his body being found to be even less human, the village starts talking.
It isn't only after some time that it is finally found out that he is not the product of incest, but the son of a demonic entity. His mother and grandfather were known practitioners of black magic after all.
But the horror doesn't end there. Because there seems to be something left inside the old house.
So, some of the villagers take it upon themselves to bring whatever is in there down.
They are successful but they are horrified to find a creature that looks even more bizarre and scary.
The creature, uses his last breath to call upon a demon for help but it's in vain.
After he is finally dead, one of the villagers comes to the conclusion that this was the second son of the albino girl and that demon, the only difference was that he looked more like his father.
And that's were the story ends.
Well, I have to admit that this reading experience wasn't fun either.
I don't know what else to say, that I haven't already told in my The Call of Cthulu review, but I am gonna give it a try.
Again, I had problems with the pacing, the fact that there was little to no dialogue, the action that fell completely flat for me and the fact that I couldn't be captured by the atmosphere of the story. Plus, I feel like it went on for longer than needed, but then again, that might just be me being bored and wanting it to be over.
Although I did appreciate how this had a more interesting mystery, at least for me. But that's still not much.
I may have to finally realize that after two failed attempts at reading and enjoying Lovecraft's works, me and his books aren't a good match.
If you made it this far, congratulations!
'Til next time, take care :) :) :)
March 11, 2014
Πρόκειται για διηγήματα λίγων σελίδων όπου ο συγγραφέας κεντάει κόσμους και περιβάλλοντα μαγικά και παραμυθένια ενώ επίσης είναι τεχνίτης στην παραγωγή αγνώστων πλασμάτων.
Πολύ ωραία όλα αυτά,διαβάζονται σαν εφηβικά παραμύθια,έχτισε πλήθος οπαδών, όμως:
Είναι ο πιο σημαντικός συγγραφέας τρόμου αλλά είναι παλιός και η γραφή του είναι περίεργη.Πχ θα δειτε μια παράγραφο να καλύπτει 2 σελίδες(!) ή μια ολόκληρη νουβέλα να μην έχει ΚΑΘΟΛΟΥ διάλογο,μόνο αφήγηση!πρόκειται για διηγήσεις που ανακατέυουν το φανταστικό με το αληθινό και εχουν ως χαρακτηριστικό την έλλειψη διαλόγων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κουραστείς ή απλα να μην σου αρέσει!
Εκτός απο την μετάφραση, που του Κάκτου ήταν σε πολλά σημεία κακή, έχω την εντύπωση πως σε μερικά σημεία προσπάθησαν να κάνουν σύμπτυξη του γραπτού.
Δεν υπάρχουν αυτό που συνηθίσαμε,πρόσωπα ως κεντρικοί ήρωες,ανάπτυξη χαρακτήρων,να ταυτιστούμε,να τους συμπαθήσουμε ή να τους αντιπαθήσουμε,τίποτα.Είναι τα τέρατα και η ανθρώπινη φυλή ως μπουλούκια.οι άνθρωποι είναι ανήμποροι, αβοήθητοι και μόνο αν είναι υπερβολικά προσεκτικοί και τυχεροί μπορεί και να σωθούν.
H Λαβκράφτια λογοτεχνία δεν έχει ήρωες,για αυτήν σημασία έχει η ιστορία, και όχι η ανάπτυξη/ηρωοποίηση των χαρακτήρων.Αν το παληκάρι ήξερε να γράφει και διαλόγους θα ήταν αξεπέραστο.
Τελικά δεν πληρεί τις δικές μου προδιαγραφές αλλά, απ’ τα λίγα που καταλαβαίνω, σαν συγγραφέας είναι πολύ καλός στην αφήγηση και είχε πλούσια φαντασία.
Πολύ ωραία όλα αυτά,διαβάζονται σαν εφηβικά παραμύθια,έχτισε πλήθος οπαδών, όμως:
Είναι ο πιο σημαντικός συγγραφέας τρόμου αλλά είναι παλιός και η γραφή του είναι περίεργη.Πχ θα δειτε μια παράγραφο να καλύπτει 2 σελίδες(!) ή μια ολόκληρη νουβέλα να μην έχει ΚΑΘΟΛΟΥ διάλογο,μόνο αφήγηση!πρόκειται για διηγήσεις που ανακατέυουν το φανταστικό με το αληθινό και εχουν ως χαρακτηριστικό την έλλειψη διαλόγων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κουραστείς ή απλα να μην σου αρέσει!
Εκτός απο την μετάφραση, που του Κάκτου ήταν σε πολλά σημεία κακή, έχω την εντύπωση πως σε μερικά σημεία προσπάθησαν να κάνουν σύμπτυξη του γραπτού.
Δεν υπάρχουν αυτό που συνηθίσαμε,πρόσωπα ως κεντρικοί ήρωες,ανάπτυξη χαρακτήρων,να ταυτιστούμε,να τους συμπαθήσουμε ή να τους αντιπαθήσουμε,τίποτα.Είναι τα τέρατα και η ανθρώπινη φυλή ως μπουλούκια.οι άνθρωποι είναι ανήμποροι, αβοήθητοι και μόνο αν είναι υπερβολικά προσεκτικοί και τυχεροί μπορεί και να σωθούν.
H Λαβκράφτια λογοτεχνία δεν έχει ήρωες,για αυτήν σημασία έχει η ιστορία, και όχι η ανάπτυξη/ηρωοποίηση των χαρακτήρων.Αν το παληκάρι ήξερε να γράφει και διαλόγους θα ήταν αξεπέραστο.
Τελικά δεν πληρεί τις δικές μου προδιαγραφές αλλά, απ’ τα λίγα που καταλαβαίνω, σαν συγγραφέας είναι πολύ καλός στην αφήγηση και είχε πλούσια φαντασία.
March 31, 2020
Στην παρούσα έκδοση -Αίολος- περιλαμβάνεται και το κάλεσμα του Κθούλου. Η γενική αίσθηση που μου άφησε είναι ότι διάβαζα κάτι που αποτελεί προσχέδιο. Καταλαβαίνω ότι είναι πρωτεργάτης του είδους αλλά μου έλειψαν οι διάλογοι και η ανάπτυξη των χαρακτήρων. Αρκετές φορές φάνηκε να κάνει άλματα που αν έδινε μεγαλύτερη έκταση στο διήγημα θα μπορούσε να πλάσει ένα πιο ενδιαφέρον σύμπαν για να μπορέσεις να ταυτιστείς με ήρωες και καταστάσεις. Δεν μου επιβλήθηκε όπως περίμενα όταν το πήρα. Είναι το πρώτο από αυτό το είδος που διάβασα. Φαίνεται πάντως ότι έχει επηρεάσει καταλυτικά τον κινηματογράφο και κάποιους μετέπειτα συγγραφείς. Ένα ενδιαφέρον ανακύπτει αν ο αναγνώστης κάνει παραλληλισμούς με το δικό του προσωπικό σκοτάδι. Το κάλεσμα των σκοτεινών δυνάμεων, το τάισμα και η αντιμετώπισή τους μπορούν να αποτελέσουν έναν οδηγό για την διαχείρηση των εσωτερικών μας δαιμόνων.
April 6, 2018
"Finally! I'll read Lovecraft", I thought when I turned the first page of the book, so excited!
But when I finished it I felt confused and a bit sad...
YES he was one of the masters of the horror kind. One of those who started the whole thing in literature, but in my opinion, he was not that perfect... At least not as much as I thought he would be.
I had really high hopes and maybe that's why I was a bit disappointed.
This doesn't mean that his works are impossible to read! But be prepared... His writing style is a bit weird. Not bad, hard or misleading but its structure is confusing. And the description of the sounds his creatures make, sorry but they were hilarious! He uses really good and interesting vocabulary though.
I will continue reading some of his works, to be honest, now that I know what to expect.
But when I finished it I felt confused and a bit sad...
YES he was one of the masters of the horror kind. One of those who started the whole thing in literature, but in my opinion, he was not that perfect... At least not as much as I thought he would be.
I had really high hopes and maybe that's why I was a bit disappointed.
This doesn't mean that his works are impossible to read! But be prepared... His writing style is a bit weird. Not bad, hard or misleading but its structure is confusing. And the description of the sounds his creatures make, sorry but they were hilarious! He uses really good and interesting vocabulary though.
I will continue reading some of his works, to be honest, now that I know what to expect.
September 5, 2019
Γενικά με τον Λαβκραφτ μου συμβαίνει το εξής: Διαβάζω ένα διήγημά του, το λατρεύω και μετά από ένα-δυο μήνες, το ξεχνάω. Περνούν τα χρόνια και κάποια στιγμή μετά από ένα ή δύο χρόνια, επιστρέφω και ξαναδιαβάζω το ίδιο διήγημα και το ξαναλατρεύω, γιατί έχω ξεχάσει τι περιείχε! Τέλειο; Το ονομάζω «Λαβκράφτεια Χρυσοψαρική Μνήμη». Κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά…
March 6, 2024
I enjoyed both stories!
Very eyrie and atmospheric. And scary, especially the one with Cthulhu.
The second story with the Horror in Danwich was very interesting and detailed in some things that makes you wonder if Lovecraft actually witnessed those things.
Brilliant!!!
Very eyrie and atmospheric. And scary, especially the one with Cthulhu.
The second story with the Horror in Danwich was very interesting and detailed in some things that makes you wonder if Lovecraft actually witnessed those things.
Brilliant!!!
November 25, 2020
3.5
Storytelling and character building were sufficiently eerie, however, as in most lovecraft's longer stories/novels the reader is under the impression that the author struggles to move on because he has to write something larger than a short story.
Storytelling and character building were sufficiently eerie, however, as in most lovecraft's longer stories/novels the reader is under the impression that the author struggles to move on because he has to write something larger than a short story.
September 9, 2023
Όταν ακούς βαρύγδούπες εκφράσεις του στυλ "Ο Βασιλιάς του φανταστικού", "Ο μαιτρ του τρόμου" κλπ. Κόψε λάσπη. Άκουγα φανφάρες για τον Lovecraft και ήξερα ότι θα είναι ένας μάπας και μισός σαν τον Πόε. Τελικά πείστηκα να διαβάσω ένα μικρό του βιβλίο για να δω το πόσο "μεγάλος" είναι. Είδα. 2 αστέρια μόνο και μόνο επειδή το βιβλίο γράφτηκε πριν 100 χρόνια. Αν το έγραφε σημερινός συγγραφέας το βιβλίο δεν θα ήταν παραπάνω από 30 σελίδες. Ο Lovecraft είναι ο μάστορας της ακατάσχετης φλυαρίας και περιγραφής εξού και οι 169 σελίδες. Πιστεύω ότι πνευματικό του παιδί είναι ο Φώσκολος.
December 13, 2023
Μετά τα Βουνά της τρέλας και τον Ίσκιο πάνω από το Ίνσμουθ έπιασα στα χέρια μου τον Τρόμο του Ντάνγουιτς το οποίο βρήκα άνευρο σε σχέση με τα προηγούμενα δύο. Ίσως ήταν αντικειμενικά πιο άνευρο ίσως και να είχε ξεκινήσει να με κουράζει ο Lovecraft. Μια γενική παρατήρηση για τον συγγραφέα και συνολική για τα τρία έργα του που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής είναι ότι μπορεί να πλατιάζει με τις περιγραφές και η πλοκή να μην είναι και τόσο γρήγορη δεν παύουν όμως να είναι εκπληκτικά βιβλία για την εποχή τους.
March 9, 2017
Η αλήθεια είναι ότι όσο τα χρόνια περνούν και διαβάζω όλο και περισσότερα βιβλία του Λάβκραφτ, αρχίζω να βλέπω μια σταθερή επανάληψη στο ύφος του. (Κάτι που προφανώς και υπάρχει απλά δεν το είχα ανακαλύψει μικρότερος επειδή τον διάβαζα ανά αραιά διαστήματα). Αυτή η λεπτομέρεια έχει αρχίσει να με κουράζει λίγο, ωστόσο το εν λόγω βιβλίο αποτελεί εξαίρεση, διότι είναι ''φουλ'' από μυθολογία Κθούλου, την οποία και λάτρεψα από πιτσιρικάς.
September 17, 2020
Εξαιρετικός συγγραφέας, ο τρόπος που πλάθει κόσμους και πλάσματα είναι ασύγκριτος.
Η πρώτη ιστορία (το κάλεσμα του Κθούλου) ήταν κάτι σαν εισαγωγή σε μια σειρά ιστοριών. Δεν ένιωσα πως ήταν κάτι αυτοτελές.
Η δεύτερη ιστορία αντιθέτως, ήταν κάτι το ολοκληρωμένο. Με ζωντανές περιγραφές, χαρακτήρες που προσέφεραν ιδιαίτερη δυναμική στην ιστορία καθώς και μία πιο ξεκάθαρη εικόνα για τον κόσμο του Κθούλου.
Η πρώτη ιστορία (το κάλεσμα του Κθούλου) ήταν κάτι σαν εισαγωγή σε μια σειρά ιστοριών. Δεν ένιωσα πως ήταν κάτι αυτοτελές.
Η δεύτερη ιστορία αντιθέτως, ήταν κάτι το ολοκληρωμένο. Με ζωντανές περιγραφές, χαρακτήρες που προσέφεραν ιδιαίτερη δυναμική στην ιστορία καθώς και μία πιο ξεκάθαρη εικόνα για τον κόσμο του Κθούλου.
January 3, 2014
Two novels, two bright beacons of atmospheric horror.
"The Call of Cthulhu" is more awe-inspiring while "The Dunwich Horror" is more imposing. Only drawback is the "colorful" description of the creatures in the second novel. However, this is more of a personal taste and aesthetics. Other readers may expect it and welcome it as the feature that adds up to the overall horror experience.
But I like "approaching" Lovecraft as the master of the ominous atmosphere. And, in this, he delivers as expected -and even more- in these two novels.
"The Call of Cthulhu" is more awe-inspiring while "The Dunwich Horror" is more imposing. Only drawback is the "colorful" description of the creatures in the second novel. However, this is more of a personal taste and aesthetics. Other readers may expect it and welcome it as the feature that adds up to the overall horror experience.
But I like "approaching" Lovecraft as the master of the ominous atmosphere. And, in this, he delivers as expected -and even more- in these two novels.
June 25, 2024
Took one star away for the blatant racism lol
Displaying 1 - 16 of 16 reviews