همراه دوستتان جایی رفته اید، منظره جالبی می بینید، تلفن همراهتان را در می آورید و عکس می گیرید. صفحه اینستاگرامتان را باز می کنید و می نویسید: ( من و دوستم، همین حالا، یکهویی). در خیابان در حال حرکتید، کسی به شما تنه می زند، ناسزا می شنوید و یکهویی خودتان را وسط یک دعوای خیابانی می یابید. از دوستتان عصبانی هستید، بدون این که فکر کنید، یکهویی به او تلفن می زنید و چیزهایی می گویید که بعدا از گفتنش پشیمان می شوید. مجموعه این رفتارهای یکهویی در دنیای روانشناسی با عنوان رفتار تکانشی شناخته می شود. افراد زودرنج و عصبانی، افراد احساسی و افراد عجول گوشه ای از رفتارهای تکانشی را به نمایش می گذارند. البته همه رفتارهای تکانشی بد نیست. مانند تصمیم گیری سریع در یک موقعیت حساس و خریدن نان پس از آن که بوی وسوسه انگیزش شما را به نانوایی می کشاند. اما رفتارهای تکانشی نیاز به مدیریت و کنترل دارد. خواندن این کتاب به ما کمک می کند که متجه شویم کامیک از رفتارهای تکانشی ما آزاردهنده است. در این کتاب، دکتر فردریک فانژه استاد دانشگاه، متخصص علوم اعصاب و روانپزشک به افراد بسیاری برای کنترل رفتارهای تکانشی و هیجانی کمک کرده است. دکتر فانژه در این کتاب با تمرین های عملی، به ما می آموزد تا رفتارهای تکانشی را در زندگی مدیریت کنیم
بخشی از این کتاب رو تو رفت و آمد به بیمارستان مادربزرگم خوندم. وقتی که بردمش برای اسکن ریه و خودم تو ماشین منتظرش نشسته بودم. الان که تقریبا دو هفتهس مادربزرگم رو از دست دادم؛ دیدن این کتاب تو قفسهی کتابام اون روزای بیماری و سختیش رو بهم یادآوری میکنه. سعی کردم سریع کتاب رو تموم کنم تا از جلو چشمم دورش کنم.
این کتاب سه بخش داره. بخش سوم نسبت به دو بخش اول کاربردیتره و اگه قصد دارین رفتارهای یکهوییتون رو مدیریت کنین؛ خوندن بخش سوم کافیه. ترجمهی کتاب واقعا مزخرفه. با این ترجمهی گنگ و نامفهوم نمیشه چیز زیادی متوجه شد. انگار مترجم با گوگل ترنسلیت ترجمه کرده بود. «بازتاب شرطی»؟! سیریسلی؟!
راستش من با شک سه ستاره رو به این کتاب دادم! به نظرم تنها دلیلش بخش های خوب و مفیدش بود که نمی تونستم نادیده اش بگیرم . مهم ترین ایرادش ترجمه اش بود بخشی هایی از جملات کاملا نامفهوم بود و مورد دیگه ام این که من این کتاب رو به قیمت ۲۹۰۰۰ تومن خریدم اما واقعا برای چنین کتابی زیاد بود !!!!
احساس گناه، قضاوتی است که از خودمان داریم، در واقع نوعی خودسانسوری است.
اما شرم، قضاوتی است که دیگران درباره عملکرد ما دارند. در حقیقت، احساس شرم از سوی جامعه القا می شود. شرم پیامد عاطفی ناشی از قضاوت دیگران درباره ما است.