What do you think?
Rate this book
Na F/Aktach
Równonoc
Seria tajemniczych zaginięć nastoletnich chłopców, którzy zniknęli pod koniec lat 90. w Zachodniopomorskiem. Co łączy te dramaty? Czy chłopców ktoś porwał? Czy zamordował seryjny zabójca? Czy może to wszystko jest jednak dziełem przypadku? Marcowe dzieci. Chłopcy, którzy nigdy nie staną się mężczyznami. Podobni do siebie jak bracia. Za każdym z nich stoi inna historia. Inny rodzic. To właśnie oczami rodzica, pełnymi cierpienia i niezrozumienia, dla tego, co się stało, obserwujemy świat po stracie. Słyszymy ten niemy krzyk i wiszące w zamkniętym pokoju syna pytanie – gdzie jesteś?Ta poruszająca do głębi historia, utkana ze wspomnień i informacji na temat autentycznych wydarzeń, które miały miejsce w Łobzie, Rewalu i Starym Drawsku w marcu 1998 i 1999 roku.
288 pages, Paperback
First published October 3, 2018
1 person is currently reading
92 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
June 20, 2019
Tak czułam, że mi podejdzie. Niby zwykła historia, ale opisana w taki sposób, że czyta się za jednym posiedzeniem. To niewątpliwie zasługa autorki, która potrafi podejść do tematu tak jak ten na to zasługuje. Bez sztucznego ubarwiania i kombinowania. Jest prosto, ale i w samo sedno. Wciąga i związuje czytelnika z bohaterami.. Dawno też żadna książka mnie tak nie poruszyła, czego zupełnie się nie spodziewałam.
To literatura faktu, którą czyta się jak powieść. Otwarte zakończenie i dużo pytań, które zostają z czytelnikiem. Mimo, że tematyka przeraża i mrozi krew w żyłach, to chciałoby się poczytać więcej.. Chyba tyle wystarczy by po nią sięgnąć, nie?
To literatura faktu, którą czyta się jak powieść. Otwarte zakończenie i dużo pytań, które zostają z czytelnikiem. Mimo, że tematyka przeraża i mrozi krew w żyłach, to chciałoby się poczytać więcej.. Chyba tyle wystarczy by po nią sięgnąć, nie?
January 26, 2019
Czytając tę książkę warto pamiętać, że nie jest to reportaż, lecz fikcja literacka, dla której inspiracją jest zaginięcie czwórki chłopców, w podobnym wieku, na przestrzeni lat 1998-1999 w województwie zachodnio-pomorskim. Jeżeli o tym się nie pamięta (informuje o tym krótka notka na początku książki) - można doznać dużego rozczarowania w pewnym momencie lektury.
Przez większą część książki autorka opisuje przeżycia rodziców zaginionych (napisane w pierwszej osobie, w formie wywiadu czy spowiedzi), ich działania, emocje, poczucie zagubienia, pustki, niezrozumienia - i ta część, pokazująca różne podejście do niewyjaśnionej utraty dzieci oraz proces radzenia sobie z traumą na przestrzeni lat - zrobiła na mnie duże wrażenie i brzmiała wiarygodnie. Niestety jednak, w pewnym momencie, pojawia się narracja jeszcze jednej osoby, wskazująca na domniemanego "winnego" zniknięć. Pomijam fakt, że na tle pozostałych narracji ta brzmi sztucznie i opiera sie na wątłych, niejasnych psychologicznie przesłankach i stanowi raczej naciaganą próbę wyjaśnienia zdarzeń. Bardziej mnie zastanawia po co autorka zestawiła tę część rodem z taniej powieści sensacyjnej z mocnymi relacjami o zupełnie innym charakterze? Ten - jak dla mnie - efekciarski zabieg zniszczył wstrząsające wrażenie wywołane relacjami bliskich osób zaginionych. W efekcie zamiast relacji o traumie i żałobie-nieżałobie, radzeniu sobie z pustką i niewyjaśnionym otrzymaliśmy opowieść kryminalną, a finalnie ciężar książki przeniósł się z ofiar, czyli zaginionych dzieci i ich rodzin - na domniemanego sprawcę.
Mam wrażenie, że bez tego domknięcia, bez tej kropki nad "i" ta książka byłaby zdecydowanie lepsza.
Przez większą część książki autorka opisuje przeżycia rodziców zaginionych (napisane w pierwszej osobie, w formie wywiadu czy spowiedzi), ich działania, emocje, poczucie zagubienia, pustki, niezrozumienia - i ta część, pokazująca różne podejście do niewyjaśnionej utraty dzieci oraz proces radzenia sobie z traumą na przestrzeni lat - zrobiła na mnie duże wrażenie i brzmiała wiarygodnie. Niestety jednak, w pewnym momencie, pojawia się narracja jeszcze jednej osoby, wskazująca na domniemanego "winnego" zniknięć. Pomijam fakt, że na tle pozostałych narracji ta brzmi sztucznie i opiera sie na wątłych, niejasnych psychologicznie przesłankach i stanowi raczej naciaganą próbę wyjaśnienia zdarzeń. Bardziej mnie zastanawia po co autorka zestawiła tę część rodem z taniej powieści sensacyjnej z mocnymi relacjami o zupełnie innym charakterze? Ten - jak dla mnie - efekciarski zabieg zniszczył wstrząsające wrażenie wywołane relacjami bliskich osób zaginionych. W efekcie zamiast relacji o traumie i żałobie-nieżałobie, radzeniu sobie z pustką i niewyjaśnionym otrzymaliśmy opowieść kryminalną, a finalnie ciężar książki przeniósł się z ofiar, czyli zaginionych dzieci i ich rodzin - na domniemanego sprawcę.
Mam wrażenie, że bez tego domknięcia, bez tej kropki nad "i" ta książka byłaby zdecydowanie lepsza.
January 6, 2020
4,5/5
December 26, 2019
Opowieść o tym jak można, a raczej nie można poradzić sobie z utratą dziecka. Wzruszająca i poruszająca... I bardzo dobrze napisana, trudno oderwać się od lektury.
November 24, 2019
"Równonoc" autorstwa Anny Fryczkowskiej, kolejna pozycja z serii Na F/Aktach to, niestety, jakby nieco na przekór tytułowi, książka bardzo nierówna.
Już na początku autorka zaznacza, że nie jest to reportaż, a opowieść fabularna, jedynie inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Nie ma w tym niczego złego – zabieg doskonale sprawdził się w "Czarnej" Wojciecha Kuczoka czy "Innej duszy" Łukasza Orbitowskiego.
Kanwą opowieści są tajemnicze zaginięcia czterech nastolatków w końcu lat dziewięćdziesiątych XX wieku, w województwie zachodniopomorskim. Pomimo, że autorka zmieniła dane osobowe bohaterów, bez trudu można je odnaleźć w internecie. Można też bez problemu odtworzyć opisaną przez nią historię. I stwierdzić, że książka dość mocno trzyma się faktów, przede wszystkim odnośnie okoliczności zaginięć i prowadzonych poszukiwań. W tym zakresie, rzeczywiście zbliża się ona do reportażu.
Wprawdzie postacie bohaterów - rodziców zaginionych chłopców narysowane zostały dość grubą kreską, są nieco toporne i trochę stereotypowe, za to bardzo udanie przedstawione są ich emocje. Żałoba-nieżałoba tych, którzy nie wiedzą, co naprawdę się stało, czy ich bliscy żyją czy ich już na świecie nie ma. Ból i rozpacz matek, ciche cierpienie ojców, zagubienie rodzeństwa. Postawy i sposoby przeżywania są mocno zróżnicowane, od buntu i niezgody poprzez stopniową akceptację aż po milczącą rezygnację, każdy cierpi po swojemu. To bogactwo i plastyczność ukazanych emocji, świetna psychologia postaci stanowi bardzo mocny atut książki. Podobnie jak surowy, oszczędny, wręcz reportażowy język.
I świetnie byłoby gdyby autorka na tym poprzestała. Wydźwięk opowieści jest bowiem wystarczająco mocny, a historie bohaterów wystarczająco wstrząsające. W literaturze nie wszystko musi i powinno zostać wyjaśnione, niektóre kwestie lepiej pozostawić niedopowiedziane.
Tymczasem autorka, z niezrozumiałych dla mnie powodów usiłuje sprawę rozwikłać, skupiając się na jednej tylko wersji. Nie jestem w stanie ocenić jej prawdopodobieństwa, bo nie znam materiału dowodowego. Jej weryfikacji nie umożliwiają zarówno informacje z książki, jak i te, które można znaleźć w sieci. W tym miejscu książka odchodzi od "reportażowości" odpływając mocno w fikcję. I tu właśnie całkiem dobra dotąd lektura zaczyna mi "zgrzytać" w odbiorze. W jednym z wywiadów Anna Fryczkowska wyraźnie podkreśliła bowiem, że nie jesteśmy pewni czy zaginięcia, o których pisze rzeczywiście tworzą serię ani czy w ogóle doszło do zabójstw. W świetle tej wypowiedzi i faktu, że żadne z zaginięć po dzień dzisiejszy nie zostało wyjaśnione, tak zdecydowane opowiedzenie się po stronie jednej z wielu równie chyba możliwych hipotez, wprowadza czytelnika w błąd. Zaciera bowiem granicę pomiędzy tym co o sprawach z całą pewnością wiemy, a domniemaniem autorki, jej czystą fantazją. Zupełnie swobodna, twórcza interpretacja nie dotyczy tu bowiem szczegółów, drobiazgów, ewentualnie psychologicznego rysu postaci, nie uzupełnia niewielkich luk, nie uplastycznia przekazu, za to dotyka sfery faktów. W pewnym momencie gubimy się pomiędzy prawdą a wykreowaną fabułą. Pod koniec autorka snuje już swoją opowieść ustami postaci całkowicie fikcyjnej, nie mającej odpowiednika w rzeczywistości (to również przyznała w jednym z wywiadów) - matki sprawcy, której wypowiedź miałaby być kontrapunktem dla opowieści matek zaginionych chłopców. Zabieg efektowny ale mam poczucie, że zgoła niepotrzebny. Próba rozwikłania zagadki odwraca uwagę czytelnika od istoty książki, przyćmiewa bolesną opowieść realnych bohaterów, kierując uwagę w stronę czystej sensacji. To domniemany sprawca staje się bohaterem, to jego wnętrze i motywy analizujemy, a chyba nie do końca o to tutaj chodziło. Wolałabym zostać z domysłami i dojmującym uczuciem pustki niż nachalną nieco próbą zamknięcia tematu.
Dlatego lepiej byłoby gdyby Anna Fryczkowska poprzestała jedynie na wstrząsającej, wzruszającej i bardzo subiektywnej opowieści rodziców o przeżywaniu straty, nie próbując za wszelką cenę szukać odpowiedzi na pytanie: "jak do tego doszło" i nie wykraczając poza etapy żałoby, o których tak prosto i pięknie opowiada.
Nie wiem też, czy nie lepszą formą dla tej historii byłby reportaż, z którego istoty wynika, że musi trzymać się faktów, odwoływać do dowodów. O tych dowodach chciałabym się dowiedzieć trochę więcej. Chciałabym poznać możliwe wersje, hipotezy. W końcu żadna ze spraw, których dotyczy nie została rozwiązana, nie ma również pewności, że są ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane.
Moim zdaniem, pomieszanie rzeczywistości i fikcji tym razem nie wychodzi książce na dobre, wprowadzając jedynie chaos informacyjny i kompozycyjny. I dlatego, niestety, nie jest to pozycja tak dobra, jak początkowo się wydaje i jak dobra mogłaby być.
Już na początku autorka zaznacza, że nie jest to reportaż, a opowieść fabularna, jedynie inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Nie ma w tym niczego złego – zabieg doskonale sprawdził się w "Czarnej" Wojciecha Kuczoka czy "Innej duszy" Łukasza Orbitowskiego.
Kanwą opowieści są tajemnicze zaginięcia czterech nastolatków w końcu lat dziewięćdziesiątych XX wieku, w województwie zachodniopomorskim. Pomimo, że autorka zmieniła dane osobowe bohaterów, bez trudu można je odnaleźć w internecie. Można też bez problemu odtworzyć opisaną przez nią historię. I stwierdzić, że książka dość mocno trzyma się faktów, przede wszystkim odnośnie okoliczności zaginięć i prowadzonych poszukiwań. W tym zakresie, rzeczywiście zbliża się ona do reportażu.
Wprawdzie postacie bohaterów - rodziców zaginionych chłopców narysowane zostały dość grubą kreską, są nieco toporne i trochę stereotypowe, za to bardzo udanie przedstawione są ich emocje. Żałoba-nieżałoba tych, którzy nie wiedzą, co naprawdę się stało, czy ich bliscy żyją czy ich już na świecie nie ma. Ból i rozpacz matek, ciche cierpienie ojców, zagubienie rodzeństwa. Postawy i sposoby przeżywania są mocno zróżnicowane, od buntu i niezgody poprzez stopniową akceptację aż po milczącą rezygnację, każdy cierpi po swojemu. To bogactwo i plastyczność ukazanych emocji, świetna psychologia postaci stanowi bardzo mocny atut książki. Podobnie jak surowy, oszczędny, wręcz reportażowy język.
I świetnie byłoby gdyby autorka na tym poprzestała. Wydźwięk opowieści jest bowiem wystarczająco mocny, a historie bohaterów wystarczająco wstrząsające. W literaturze nie wszystko musi i powinno zostać wyjaśnione, niektóre kwestie lepiej pozostawić niedopowiedziane.
Tymczasem autorka, z niezrozumiałych dla mnie powodów usiłuje sprawę rozwikłać, skupiając się na jednej tylko wersji. Nie jestem w stanie ocenić jej prawdopodobieństwa, bo nie znam materiału dowodowego. Jej weryfikacji nie umożliwiają zarówno informacje z książki, jak i te, które można znaleźć w sieci. W tym miejscu książka odchodzi od "reportażowości" odpływając mocno w fikcję. I tu właśnie całkiem dobra dotąd lektura zaczyna mi "zgrzytać" w odbiorze. W jednym z wywiadów Anna Fryczkowska wyraźnie podkreśliła bowiem, że nie jesteśmy pewni czy zaginięcia, o których pisze rzeczywiście tworzą serię ani czy w ogóle doszło do zabójstw. W świetle tej wypowiedzi i faktu, że żadne z zaginięć po dzień dzisiejszy nie zostało wyjaśnione, tak zdecydowane opowiedzenie się po stronie jednej z wielu równie chyba możliwych hipotez, wprowadza czytelnika w błąd. Zaciera bowiem granicę pomiędzy tym co o sprawach z całą pewnością wiemy, a domniemaniem autorki, jej czystą fantazją. Zupełnie swobodna, twórcza interpretacja nie dotyczy tu bowiem szczegółów, drobiazgów, ewentualnie psychologicznego rysu postaci, nie uzupełnia niewielkich luk, nie uplastycznia przekazu, za to dotyka sfery faktów. W pewnym momencie gubimy się pomiędzy prawdą a wykreowaną fabułą. Pod koniec autorka snuje już swoją opowieść ustami postaci całkowicie fikcyjnej, nie mającej odpowiednika w rzeczywistości (to również przyznała w jednym z wywiadów) - matki sprawcy, której wypowiedź miałaby być kontrapunktem dla opowieści matek zaginionych chłopców. Zabieg efektowny ale mam poczucie, że zgoła niepotrzebny. Próba rozwikłania zagadki odwraca uwagę czytelnika od istoty książki, przyćmiewa bolesną opowieść realnych bohaterów, kierując uwagę w stronę czystej sensacji. To domniemany sprawca staje się bohaterem, to jego wnętrze i motywy analizujemy, a chyba nie do końca o to tutaj chodziło. Wolałabym zostać z domysłami i dojmującym uczuciem pustki niż nachalną nieco próbą zamknięcia tematu.
Dlatego lepiej byłoby gdyby Anna Fryczkowska poprzestała jedynie na wstrząsającej, wzruszającej i bardzo subiektywnej opowieści rodziców o przeżywaniu straty, nie próbując za wszelką cenę szukać odpowiedzi na pytanie: "jak do tego doszło" i nie wykraczając poza etapy żałoby, o których tak prosto i pięknie opowiada.
Nie wiem też, czy nie lepszą formą dla tej historii byłby reportaż, z którego istoty wynika, że musi trzymać się faktów, odwoływać do dowodów. O tych dowodach chciałabym się dowiedzieć trochę więcej. Chciałabym poznać możliwe wersje, hipotezy. W końcu żadna ze spraw, których dotyczy nie została rozwiązana, nie ma również pewności, że są ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane.
Moim zdaniem, pomieszanie rzeczywistości i fikcji tym razem nie wychodzi książce na dobre, wprowadzając jedynie chaos informacyjny i kompozycyjny. I dlatego, niestety, nie jest to pozycja tak dobra, jak początkowo się wydaje i jak dobra mogłaby być.
April 2, 2019
Kolejna książka z serii Na F / Aktach i kolejna pozycja (tuż po "Bestii"), z którą mam problem).
Historia szczególnie trudna, poruszająca, bo dotyczy młodych chłopców, zaginionych, przeszło 20 lat temu i nigdy nie odnalezionych. Poszperałam w internecie i znalazłam prawdziwe nazwiska, twarze, takie niewinne, dziecinne...strasznie mnie to poruszyło, tkwi we mnie jak zadra.
Z jednej strony, aspekt psychologiczny, naprawdę świetnie zarysowany (zwłaszcza, że autorka nie spotkała się z bliskimi tych chłopców): ból, bezsilność rodzin zaginionych, prawdziwa karuzela emocji, od rozpaczy, do nadziei, które niemal wypalają duszę. Najgorsze jest to, że to niezakończony rozdział dla rodzin, ten brak wiedzy, co się stało, brak możliwości pochowania i pożegnania bliskich.
Ta część mnie cholernie zabolała i mną wstrząsnęła.
Z drugiej strony bardzo nie podobało mi się "dopisywanie" tej historii i tworzenie zakończenia na podstawie poszlak i domniemywań, to mnie zupełnie nie przekonało i trochę zepsuło mi odbiór całości.
Historia szczególnie trudna, poruszająca, bo dotyczy młodych chłopców, zaginionych, przeszło 20 lat temu i nigdy nie odnalezionych. Poszperałam w internecie i znalazłam prawdziwe nazwiska, twarze, takie niewinne, dziecinne...strasznie mnie to poruszyło, tkwi we mnie jak zadra.
Z jednej strony, aspekt psychologiczny, naprawdę świetnie zarysowany (zwłaszcza, że autorka nie spotkała się z bliskimi tych chłopców): ból, bezsilność rodzin zaginionych, prawdziwa karuzela emocji, od rozpaczy, do nadziei, które niemal wypalają duszę. Najgorsze jest to, że to niezakończony rozdział dla rodzin, ten brak wiedzy, co się stało, brak możliwości pochowania i pożegnania bliskich.
Ta część mnie cholernie zabolała i mną wstrząsnęła.
Z drugiej strony bardzo nie podobało mi się "dopisywanie" tej historii i tworzenie zakończenia na podstawie poszlak i domniemywań, to mnie zupełnie nie przekonało i trochę zepsuło mi odbiór całości.
June 20, 2020
Po wyniszczającej lekturze "Mężczyzn z różowym trójkątem" postanowiłam przeczytać coś lżejszego. W takich momentach dobrze działają na mnie kryminały, szczególnie polskie, więc sięgnęłam po pierwszy lepszy z brzegu.
I teraz tak.
Po pierwsze, nie wiem czemu sądziłam, że "Równonoc" to kryminał i dwa - o ja naiwna - że ta książka jest "lekka". Tą lekturą już bowiem całkowicie się dobiłam. To oparta na faktach historia matek, których nastoletni synowie zaginęli i nigdy nie zostali odnalezieni, ani żywi, ani martwi. I to bolesna lektura. Nie ma innego słowa, by ją opisać. Jest wypełniona nadzieją, ale tą nadzieją beznadziejną.
Kiedy wszystko zdaje się mówić, że to koniec, że trzeba przestać, a człowiek mimo to wierzy w polepszenie sytuacji. A jaka wiara jest silniejsza aniżeli wiara matki w to, że jej dziecko - które kochała i które kochało ją - powróci do domu? Mocna książka!
Ale zakończenie nie spodobało mi się w ogóle. Moim zdaniem mocno naciągane. I trochę zepsuło mi ono ogólny odbiór historii. Ale i tak polecam.
Tylko uprzedzam - to nie będzie łatwe i szybkie czytadełko...
I teraz tak.
Po pierwsze, nie wiem czemu sądziłam, że "Równonoc" to kryminał i dwa - o ja naiwna - że ta książka jest "lekka". Tą lekturą już bowiem całkowicie się dobiłam. To oparta na faktach historia matek, których nastoletni synowie zaginęli i nigdy nie zostali odnalezieni, ani żywi, ani martwi. I to bolesna lektura. Nie ma innego słowa, by ją opisać. Jest wypełniona nadzieją, ale tą nadzieją beznadziejną.
Kiedy wszystko zdaje się mówić, że to koniec, że trzeba przestać, a człowiek mimo to wierzy w polepszenie sytuacji. A jaka wiara jest silniejsza aniżeli wiara matki w to, że jej dziecko - które kochała i które kochało ją - powróci do domu? Mocna książka!
Ale zakończenie nie spodobało mi się w ogóle. Moim zdaniem mocno naciągane. I trochę zepsuło mi ono ogólny odbiór historii. Ale i tak polecam.
Tylko uprzedzam - to nie będzie łatwe i szybkie czytadełko...
October 18, 2018
UWIELBIAM serię „Na F/Aktach. Przeczytane jednym tchem. Fabularyzowana historia zaginięć chłopców w Zachodniopomorskiem pod koniec lat 90 XX wieku. Pisana z perspektywy matek i ojców. Mocne spojrzenie na tych, którzy zostają. #PokażCoCzytasz
January 28, 2020
Z tą książką jest jak z "Finding Neverland" - powinno się przestać czytać, bo to okropne, ale mechanizm manipulacji jest tak wciągający, że chcesz wiedzieć, co się dalej podziało i czy ktoś w końcu został ukarany.
October 14, 2018
Bardzo polskie, bardzo prawdziwe, bardzo poruszające.
January 7, 2025
Bardzo lubię serie Na F/Aktach, ale zwlekałam długo z przeczytaniem dwóch brakujących mi do skompletowania całości tomów. Jednym z nich jest, a właściwie była Równonoc. Fryczkowska zajęła się w niej tematem niewyjaśnionych zaginięć chłopców w marcu w latach 1998-1999. Autorka przedstawia okoliczności zaginięcia poszczególnych nastolatków i reakcje ich rodzin.
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
Displaying 1 - 13 of 13 reviews