ฉางอันสิบสองชั่วยาม เล่ม 2

ฉางอันสิบสองชั่วยาม #2

by Ma Boyong, ซินโป-หย่งชุน (Translator)

ถึงยามโหย่ว เทศกาลโคมซั่งหยวนอันยิ่งใหญ่ตระการตาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โคมไฟนับพันหมื่นทยอยถูกจุด ย้อมฉางอันทั้งเมืองให้สว่างไสวดุจเที่ยงวัน
หากแต่จิ้งอันซือกลับกำลังถูกเงามืดปกคลุม กลุ่มคนลึกลับลอบเข้ามาเข่นฆ่า ทำลายหอสังเกตการณ์ ทั้งวางเพลิง จิ้งอันซือดังคนที่ถูกตัดแขนขาและควักลูกตา!
นอกจากอนารยชนจากดินแดนแห่งทุ่งหญ้า ฉางอันยังมีภัยแฝงเร้นที่บัดนี้ก้าวออกมาอยู่หน้าฉาก ไหนจะเชว่เล่อฮั่วตัวที่ยังไม่เผยร่างแท้จริง ไม่เพียงเท่านั้น ผู้คนในคดีเก่าของจางเสี่ยวจิ้งยังตามกัดไม่ปล่อยอย่างไม่รู้จักแยกแยะ
แม้ถูกกดดันจากรอบด้าน แต่มันก็ยังไม่ยอมแพ้ เพื่อฉางอันในมุมมองที่มันรัก มันจะขอสู้ถึงที่สุด ต่อให้สุดท้ายจะเหลือเพียงมันลำพังที่ยังยืนหยัดก็ตาม!

Genres: Fiction, China

392 pages, Paperback

First published January 1, 2017

About the author

Associated Names:
* Ma Boyong (English)
* 马伯庸 / 馬伯庸 (Chinese)
* หม่าป๋อยง (Thai)
* Mã Bá Dung (Vietnamese)
* Ма Боюн (Russian)

马伯庸（1980年11月14日－），本名马力，朋友惯称“小白”，赤峰人，中国大陸作家，曾就职于施耐德电气（中国）投资有限公司，人稱「網路鬼才」、马亲王、亲王。作品涵蓋歷史、科幻、影視評論等諸多領域。

Ma Boyong (born 14 November, 1980) is a Chinese novelist, columnist and blogger. In the year of 2010, he won People's Literature Prize, one of China's most prestigious honors.

His short story The City of Silence was translated into English by science fiction writer Ken Liu.

Reviews

[Patrawan Dear]

#ฉางอันสิบสองชั่วยาม (เล่ม 2/3)

เล่มสองยังคงรักษามาตรฐานความสนุกเข้มข้นเอาไว้ได้อย่างต่อเนื่อง แถมยังเพิ่มความลุ้นด้วยเหตุการณ์ที่แสดงให้เห็นว่าพระเอกไม่ได้เก่งล้ำเหนือคน และยังกระตุ้นความรู้สึกร่วมของคนอ่านด้วยความสู้ไม่ถอยของตัวละครหลาย ๆ ตัว แม้บางตัวจะคาดไม่ถึงเลยก็ตาม บางช่วงจึงต้องลุ้นบวกซึ้งจนน้ำตาซึม

สิ่งที่ชอบเป็นพิเศษที่มาเห็นชัดในเล่มนี้คือความเชื่อมโยงของเหตุการณ์จากฝั่งของตัวละครแต่ละตัว ต่างคนต่างมุ่งมั่น มุ่งหน้าทำส่วนของตน ซึ่งมันเห็นผลเหมือนเป็นฟันเฟืองเล็ก ๆ หลายตัวที่ช่วยกันขับดันให้เรื่องราวก้าวไปข้างหน้า

วางไม่ลงตลอดเล่มเช่นเคยค่ะ :)

[addie · Rating 5 out of 5]

(4.75/5) ชอบเล่มนี้มากกว่าเล่ม 1 สนุกมากกกก ลุ้นมาก แต่ละตัวละครเหมือนมีเส้นด้ายเชื่อมโยงกันแล้วพอจับแต่ละปลายก็โยงใยสานกันลงตัวพอดี โคตรสนุก อ่านแบบไม่อยากหยุด แต่ก็ต้องหยุดเพราะลุ้นหนักมากกกกกกก แม้ว่าแต่ละตัวจะบทไม่เยอะ แต่ก็ทำให้รู้สึกอินไปกับตัวละครได้ หัก 0.25 เพราะบางทียังจินตนาการผังเมืองตามไม่ออก ถ้าเป็นหนังน่าจะสนุกมากๆๆๆๆ แต่นักเขียนจัดสัดส่วนเรื่องได้ดีและวางโครงเรื่องได้อัจฉริยะมากๆ

[sisilovekiki · Rating 4 out of 5]

ตอนอ่านเล่มแรกบอกเลยว่างงมากคือสนุกนะแต่งงเพราะคนเยอะเรื่องแยะชื่อสถานที่อีกร้อยแปดมาเล่ม 2 งงหนักเหมือนเดิม พอคนที่เคยโผล่เล่ม 1 แล้วบทน้อยมาโผล่เล่ม 2 ต้องใช้วิชาช่างเชื่อมเชื่อมเอาว่าเป็นใครมาจากไหน เอาจริงเราไม่ติดเรื่องย้อนอดีตแต่ด้วยความที่เหตุการณ์มันเยอะและแต่ละตัวละครก็แยกกันไปคนละที่มันเลยดูยืดเยื้อไปหน่อยประมาณว่าลุ้นจนเหนื่อย เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงเนี่ยมีอะไรเกิดขึ้นมากมายจนงง

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

ไล่ล่ากันอยู่นั่นแหละ ย้อนความหลังกันไปมา รู้สึกเหมือนยังไปไม่ถึงไหนเลย ถ้าทำเป็นหนังน่าจะเห็นภาพชัดกว่านะเนี่ย

[Kamons · Rating 4 out of 5]

ตัวเอกน่าจะเรียกว่าเป็น  antihero  ได้แหละ ไม่ได้เรียกว่าคนดี แต่มีใจรักเพื่อนมนุษย์ ทุ่มเทเพื่อคนอื่น ทำให้เวลาอ่านอดเอาใจช่วยไม่ได้ เล่มนี้มีตัวละครที่เริ่มแรกจากไม่ชอบเป็นเห็นใจ จากเฉยๆ เป็นเกลียด หรือจากที่มองว่าเอ็งน่ะชั่ว เอ็งคือคนร้ายพอถึงจุดเฉลยขึ้นมาชักจะไม่แน่ใจแล้วสิว่าฝั่งไหนคือผู้ร้ายกันแน่ ถึงอย่างนั้นทุกตัวละครทำให้เรื่องนี้มีสีสันมาก แต่เป็นสีเฉดร้อนที่อ่านแล้วปวดหัวเครียดแทนความวุ่นวายป่วงในฉางอัน

[Boong · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ค่อนข้างอืดหน่อยๆ เล่าสลับตัวละครโน้นทีนี้ที ไม่ได้โฟกัสที่พระเอกคนเดียวเท่าเล่มแรกเรื่องเลยยืดๆหน่อย
รายละเอียดเยอะ ตัวละครแยะ
นี่อ่านรวดเดียวแล้วเหนื่อยมากกกกก
แต่โดยรวมก็ยังลุ้นระทึกอยู่

[Natt · Rating 4 out of 5]

ในที่สุดก็รู้ว่าคนร้ายตัวจริงคือใคร
และปฏิบัติร้ายๆ ก็มาถึงช่วงเวลาตึงเครียด
จบเล่ม... ไปอ่านทันที

[Kat Sira · Rating 5 out of 5]

4.5

สนุกแต่มีบางช่วงเรื่อยๆ ยืดๆ… หวังว่าเล่ม 3 จะกลับไปเข้มข้นเหมือนเดิม

[Hammu · Rating 2 out of 5]

เรื่องมันคืบหน้าขึ้นเรื่อยๆ นะ แต่ไม่รู้ทำไมอ่านแล้วรู้สึกอืดๆ เอื่อยๆ ไม่ได้อยากติดตามเรื่องราวต่อเท่าไหร่เลย

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

เล่ม 2 พิมพ์ครั้ง 1 : พฤศจิกายน 2561
โปรยปกหลังเล่ม 2 :
ถึงยามโหย่ว เทศกาลโคมซั่งหยวนอันยิ่งใหญ่ตระการตาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โคมไฟนับพันหมื่นทยอยถูกจุด ย้อมฉางอันทั้งเมืองให้สว่างไสวดุจเที่ยงวัน
หากแต่จิ้งอันซือกลับกำลังถูกเงามืดปกคลุม กลุ่มคนลึกลับลอบเข้ามาเข่นฆ่า ทำลายหอสังเกตการณ์ ทั้งวางเพลิง จิ้งอันซือดังคนที่ถูกตัดแขนขาและควักลูกตา!
นอกจากอนารยชนจากดินแดนแห่งทุ่งหญ้า ฉางอันยังมีภัยแฝงเร้นที่บัดนี้ก้าวออกมาอยู่หน้าฉาก ไหนจะเชว่เล่อฮั่วตัวที่ยังไม่เผยร่างแท้จริง ไม่เพียงเท่านั้น ผู้คนในคดีเก่าของจางเสี่ยวจิ้งยังตามกัดไม่ปล่อยอย่างไม่รู้จักแยกแยะ
แม้ถูกกดดันจากรอบด้าน แต่มันก็ยังไม่ยอมแพ้ เพื่อฉางอันในมุมมองที่มันรัก มันจะขอสู้ถึงที่สุด ต่อให้สุดท้ายจะเหลือเพียงมันลำพังที่ยังยืนหยัดก็ตาม!

เล่ม 2 :
จางเสี่ยวจิ้งและถานฉีถูกขังในห้องเล็กสำหรับสารภาพบาป ต้องการพังประตูออกไปแต่ไม่สะดวก บอกสังฆานุกรอีซือถึงคนร้ายทูเจวี๋ยที่เป็นโย่วซา อีซือรู้ว่าเป็นใคร ตามไปดูด้วยตรชนเอง ไปถึงก็เห็นว่าถูกคนร้ายฆ่าแล้ว แต่ด้วยความช่างสังเกตทำให้รู้ว่ายังแอบอยู่ในห้อง ทำให้ตามไปจะจับคนร้าย นี่ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ได้ทำอะไรบ้าง แต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลวเพราะมีพวกช่วยเหลืออยู่ด้านนอก หลังจากถามหลี่ว์เปินด้านนอกถึงรู้ว่าจางเสี่ยวจิ้งเป็นคนของทางการจริง
จางเสี่ยวจิ้งหาทางใหม่โดยการหลอกคนร้ายว่า คนที่สังหารยังไม่ตายพาออกมาหาหมอ เป็นแผนหลอกล่อให้เผยตัว อีซือชี้ตัวก็บอกว่าสองคนนี้คือคนที่บุกเข้าไปและลอบช่วยเหลือ คนขับรถม้ากินยาฆ่าตัวตาย แต่ที่ปลอมเป็นหมอถูกจับได้ เท่ากับหลักฐานยังไม่สูญสิ้น
ด้านจิ้งอันซือ หลี่ปี้รู้สึกว่าข่าวสารมาน้อยลง ความจริงเพราะหอสังเกตการณ์ใหญ่โดนบุก ไฟมืดดับ ไม่อาจรับส่งข่าวสาร คนร้ายที่มาเรียกตัวเองว่าปลวก หัวหน้าสั่งการคือหลงปัว ทุกคนมีฝีมือแบบทหาร ตำหนักใหญ่ถูกยึด หลี่ปี้ถูกจับไป ตำหนักข้างที่เก็บเอกสารถูกเผา แต่ตำหนักข้างที่เป็นที่ขังนักโทษกลับไม่ง่ายดาย เพราะชุยชี่และเหยาหรู่เหนิง ชุยชี่ส���งเกตเห็นการเคลื่อนไหวที่ไม่ธรรมดา ดูออกว่าเป็นทหาร ไม่คิดแง่ดีแบบเหยาหรู่เหนิงที่ว่าคนตำหนักใหญ่จะมาช่วย ต้องช่วยตัวเอง ทั้งหมดเกือบตายด้วยน้ำมันดิบ รวมทั้งเหวินหรั่น ดีที่ยังมีอีกคนที่อยู่ในคุกคือบัณฑิตที่โดนชาวทูเจวี๋ยขโมยม้าทำลายแผนการตอนนั้น เฉินเซินเป็นคนช่วยไว้
จางเสี่ยวจิ้งและถานฉีรู้แล้วว่าจิ้งอันซือถูกบุกโจมตี ตอนนี้ต้องเดินหน้าต่อ สอบปากคำคนร้ายที่จับได้เพียงคนเดียว เรื่องไม่ง่ายอย่างที่คิดเพราะคือพวกโส่วจัวหลาง คล้ายทหารรับจ้าง ฐานอยู่ที่ผิงคังฟาง
กานโส่วเฉิงมาดูที่เกิดเหตุ ที่จิ้งอันซือ และก็คิดได้ว่าพวกคนร้ายทำลายดวงตาของฉางอัน ตัวเองตำแหน่งสูงสุดสามารถบัญชาการได้ แต่ก็ยังส่งจดหมายถึงเสนาบดีหลี่ ที่ตลอดมาอยากยึดครองจิ้งอันซือ ตอนนี้ก็ได้โอกาสพอดี และได้รู้จากชุยชี่ก่อนตายด้วยพิษบาดแผลว่าพวกปลวก ฝีมือแบบทหารทั้งหมด คือทหาร เรื่องไม่ง่ายอย่างที่คิดซะแล้ว
จางเสี่ยวจิ้ง ถานฉี ยังมีอีซือขอติดตามไปผิงคังฟาง สองกลุ่มแยกกัน ตอนนี้ไม่รู้ว่าหลี่ปี้ถูกจับไปที่ไหน เสนาบดีหลี่ส่งคนมาควบคุมจิ้งอันซือ ผู้ตรวจการจี๋เวิน คำสั่งแรกคือบอกว่าจางเสี่ยวจิ้งเป็นสายลับให้พวกปลวก กลับดำเป็นขาวทั้งหมด โดยให้จับตัวไม่ว่าเป็นหรือตาย ผู้อยู่เบื้องหลังคำสั่งก็คือหยวนไจ่ หยวนไจ่คิดคำนวณอย่างดีให้ทุกคนรับน้ำใจตัวเอง และที่สำคัญที่สุดคือหวังอวิ้นซิ่ว ที่เป็นขาใหญ่ที่สุดที่จะพาก้าวหน้า
เหยาหรู่เหนิงรู้ว่าเบื้องหลังคนพวกนี้ใส่ร้ายจางเสี่ยวจิ้ง ตัวเองหลังจากรู้เรื่องบุญคุณความแค้นจากปากเหวินหรั่นของผู้มีพระคุณแล้วก็ยิ่งมีใจคิดติดตามช่วยเหลือจางเสี่ยวจิ้ง ตอนนี้ขอเป็นคนซ่อมหอสังเกตการณ์ใหญ่เอง และโดนบังคับให้เลือกระหว่างจางเสี่ยวจิ้งและเหวินหรั่น ยังดีที่มีเฉินเซินอยู่ทำให้ช่วยเหวินหรั่นไปยังที่ปลอดภัยอีกแห่งของจิ้งอันซือ โดยการส่งรหัสสัญญาณที่เหยาหรู่เหนิงบอกก่อนหน้านี้
หยวนไจ่กำลังลำพองใจที่คืนนี้อะไรก็เป็นไปตามที่ตัวเองกำหนด ตอนหลังมีคนพบสวีปิน หลังจากรู้ว่าเป็นคนที่แนะนำจางเสี่ยวจิ้ง ก็ถามถึงที่ซ่อนทำให้รู้ และตามไปเหรินหวั่นสู้เอาแท่งน้ำแข็งขู่ให้เฉินเซินหนีไปและโดนจับ ระหว่างกลับที่ว่าการจิงจ้าวก็ได้พบกับหวังอวิ้นซิ่วที่ถูกเหตุการณ์ต่างๆหลอกลวงว่าหยวนไจ่เป็นวีรบุรุษที่ช่วยเหลือตน เพราะต้องการบอกลาหยวนไจ่จึงพบกับเหวินหรั่น ทำให้รู้ว่าทั้งสองรู้จักกัน และเพราะโดนจับผิดสลับตัว หวังอวิ้นซิ่วพาตัวเหวินหรั่นไปสกุลหวัง
ด้านจางเสี่ยวจิ้งก็พบสถานการณ์ลำบาก ตั้งแต่ไปผิงคังฟาง ไปร้านหนังสือที่รวบรวมข่าวสารของโส่วจัวหลาง กลับถูกนำหน้าหนึ่งก้าว ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนสังหารหั่วซือแผนการเป็นลำดับขั้น ถูกใส่ร้าย ด้านนอกมีประกาศจับ คนจากทั้งสองทางต่างต้องการตัวจางเสี่ยวจิ้ง จางเสี่ยวจิ้งให้ถานฉีหนีไป ตัวเองอยู่รับหน้า จนสุดท้ายก็หมดแรง พอฟื้นขึ้นมาคนที่ช่วยคือเก๋อเหล่าที่เป็นอริกันมาตลอด ไม่กี่ชั่วยามก่อนตัวเองยังต้องบอกไส้ศึกและฆ่าด้วยตัวเองอยู่เลย ครั้งนี้ช่วยและจะส่งออกจากฉางอัน แต่จางเสี่ยวจิ้งขอให้ช่วยนัดโส่วจัวหลาง เมื่อพบตัวเองก็วางแผนเพื่อจัดการคนชุดดำเบื้องหลัง แต่ก็ยังพลาดท่าอยู่ดี คนชุดดำประกาศว่าชื่ออวี๋ฉางต้องมาทวงแค้น และวางแผนเรียกหน่วยตรวจตรามาจับกุม จางเสี่ยวจิ้งหมดสิ้นแรง หมดกำลังใจดีที่ได้อีซือที่ชำนาญด้านทะยานถ้ำพาไต่กำแพงหนีและได้เบาะแสใหม่จากรองเท้าคนชุดดำที่อีซือ ไล่ตามตลอดทางและหลงทาง
ด้านหลี่ปี้ถูกลักพาตัว ตอนนี้ได้เห็นสถานที่ก็รู้ว่าผู้อยู่เบื้อหลังไม่ธรรมดา หลงปัวบอกว่าเป็นพวกปลวกเองไม่ได้หรือ และแสดงเชว่เล่อฮั่วตัวให้ดู จริงๆคือการใช้เหมิ่งหั่วเหลยในโคมนั้นเอง และหลี่ปี้ก็รู้ว่าต้องมีตัวเองแผนการถึงสำเร็จจึงตั้งใจฆ่าตัวตาย แต่ไม่สามารถทำได้ และโดนขังไว้ในลักษณะที่เป็นถ้ำ
จางเสี่ยวจิ้งต้องกลับจิ้งอันซือกับอีซือ ถึงรู้ว่าเรื่องราวเลวร้ายกว่าที่คาด คนที่รู้จักทั้งหมดล้วนไม่อยู่ ตอนนี้เหลือเพียงตัวคนเดียว แต่ยังได้อีซือพูดปลุกปลอบใจทำให้สู้อีกครั้ง
ครั้งนี้ต้องลอบเข้าห้องเก็บหลักฐาน แต่เพราะไม่มีคนดับไฟแล้ว ตัวเองก็ได้รับบาดเจ็บ ได้อีซือที่ปรับเปลี่ยนทันเวลาช่วยออกมา และก็รู้ว่าสวีปินก็อยู่แต่โดนกล่าวว่าเป็นไส้ศึก อีซือคิดแผนเข้าไปถามสวีปิน และรู้ว่าจิ้งอันซือมีที่เก็บหลักฐานอีกที่ ตอนนี้เป็นห้องพักของจี๋เฉิง จางเสี่ยวจิ้งได้พบกงซุนจ้าว ทำให้มีแผนการให้อีซือเข้าไปเอาหลักฐาน ตอนออกจากศาลว่าการจิงจ้าวโดนหยวนไจ่พบ และคิดว่าท่าเดินมีปัญหาเหมือนทหาร คิดว่าเป็นพวกปลวกสั่งคนตาม
ด้านถานฉีหลังแยกกับจางเสี่ยวจิ้งก็ไปดักรอรัชทายาท ในที่สุดรัชทายาทก็รู้เรื่องเป็นคนสุดท้าย ทั้งยังโลเลไม่เด็ดขาด คิดแต่จะปล่อยให้จางเสี่ยวจิ้งที่เป็นคนเดียวที่สามารถกอบกู้ฉางอันได้ตายไปโดยไม่สนใจ ห่วงแต่ตัวเอง ถานฉีคิดว่าหรือจะไปหาจักรพรรดิ เพราะตอนนี้อยู่ในงานเลี้ยง ตอนที่ตัดสินใจ ได้ไท่เจินช่วยเหลือกราบทูลแทน พูดเรื่องเชว่เล่อฮั่วตัว จักรพรรดิก็สนใจทันที
จางเสี่ยวจิ้งมาหาผู้รู้ที่สุด คือคนที่ทำแผนที่ฉางอันในจิ้งอันซือ เฉาเฟิน ตอนแรกเฉาเฟินไม่สนใจ อารมณ์ศิลปิน แต่พอร็ว่าจิ้งอันซือถูกเผา แบบจำลองของตัวเองก็ถูกทำลายเลยแค้น ยอมฟัง และเอาไม้ไผ่หลักฐานไปดู บอกถึงที่มาและการใช้สอยได้ ทำให้จางเสี่ยวจิ้งรู้ว่าเชว่เล่อฮั่วตัวจะเกิดที่ไหน นี่คือปีกกิเลนที่ใช้ในหอโคมไท่ซั่งเสวียนหยวน ทิศใต้ของพระราชวังซิงชิ่ง ลานจัตุรัสหน้าหอฉินจิ้งอู้เปิ่น หลังจากจากเสี่ยวจิ้งรู้เรื่องว่าเหลืออีกเพียงหนึ่งชั่วยามก็จะถึงเวลาจุดโคม ต้องรีบไป แต่พอจะออกมาจากบ้านเฉาเฟินกลับพอทหารหลี่ว์เปินที่หยวนไจ่นำมาปิดล้อม บนหลังคามีพลธนู อีซือถูกยิงบาดเจ็บ จากนี้ไปไม่สามารถทะยานถ้ำได้อีกแล้ว หลังจากเห็นคนรู้จักมากมายทั้งสูญหาย ทั้งบาดเจ็บ ในที่สุดความบ้าคลั่งของจางเสี่ยวจิ้งก็ระเบิด หนึ่งดาบสังหารหนึ่งคน สหายถูกทำร้ายคนแล้วคนเล่า ศัตรูยังคืบหน้าไม่หยุด ขุนนางบ้านเมืองที่โง่เง่าบัดซบ ละโมบโกงกิน คำสั่งเสียก่อนตายของสหายศึก ชีวิตนับร้อยหมื่นในฉางอัน สุดท้ายมันแปลงกายเป็นมารร้ายแห่งการสังหารอย่างแท้จริง
ก่อนที่ธนูหน้าไม้จะทะลุร่าง ประตูกลหน้าประตูบ้านก็ปิดลง เฉาเฟินบอกว่าจะยกดาบให้ มันเลือกผู้เป็นนาย แต่จางเสี่ยวจิ้งไม่รับ เฉาเฟินเลยบอกความลับที่ควรรู้และเป็นประโยชน์ต่อไปกับจางเสี่ยวจิ้ง
พลส่งสารด้านหน้าส่งสารมาพอดี ลงนามระหว่างเสนาบดีหลี่และรัชทายาท ให้ปล่อยจางเสี่ยวจิ้งชั่วคราว จางเสี่ยวจิ้งคิดว่าออกมาต้องบุกอีกครั้ง แต่ได้รับการเปิดทาง และสั่งหยวนไจ่ว่าถ้ารู้ภาษาคนอยู่บ้างให้รีบไปที่หน้าพระราชวังซิงชิ่ง พวกปลวกอยู่ที่นั้น
จางเสี่ยวจิ้งออกมา พบว่าไม่มีทางไปถึงได้ทันเวลา หลังคาก็มีคนอยู่ สุดท้ายบังคับรถประชันโคมให้ไปหน้าพระราชวังซิงชิ่ง และเพราะได้รู้ความลับจากเฉาเฟินทำให้สามารถมาทางน้ำใต้ดินได้ ในที่สุดก็เจอหลงปัวที่ตามหามานาน แต่หลงปัวกลับเป็นสหายศึกที่รอดชีวิตจากแดนประจิมอีกคนของจางเสี่ยวจิ้ง เซียวกุย หลังจากฟังความคับแค้นตลอดเก้าปีที่เซียวกุยเจอ สุดท้ายก็บอกว่าจะเข้าร่วมด้วย
เซียวกุยพาไปพบผู้บัญชาการหลี่ และบอกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ว่าเป็นผู้รอดชีวิตจากหอส่งสัญญาณควัน อีกคนคือเหวินอู๋จี้ เท่านี้หลี่ปี้ก็คิดออกแล้ว เซียวกุยให้จางเสี่ยวจิ้งแสดงความภักดี สังหารหลี่ปี้ จางเสี่ยวจิ��งไม่ลังเลแต่ก็เสียใจ แต่สุดท้ายเป็นการทดสอบ เพราะหน้าไม้ไม่มีหัวเหล็ก จางเสี่ยวจิ้งพูดตัดสัมพันธ์กับจิ้งอันซือ คืนสัญลักษณ์ให้หลี่ปี้
เซียวกุยพาจางเสี่ยวจิ้ง และหลี่ปี้ขึ้นหอโคมแต่ยังเจออวี๋ฉาง เซียวกุยใช้เหรียญทองแดงเป็นคำสั่งไม่ให้ทำร้าย เหยาซุ่นอยู่ด้านบนโคม เซียวกุยพาหลี่ปี้มาที่ห้องหนึ่งของโคม หลี่ปี้ยังคิดไม่ออกว่าเพื่ออะไร แล้วให้คนพาลงไปเป็นการเสร็จหน้าที่ แต่เพราะคำรหัสของจางเสี่ยวจิ้ง และของที่ส่งมาพร้อมสัญลักษณ์ทำให้หลี่ปี้รอดพ้นความตาย และหาทางออกจากใต้ดิน กลับพบพวกปลวกที่เคยบุกมาที่จิ้งอันซือ
เซียวกุยพบว่าการใส่ปีกกิเลนล่าช้า จางเสี่ยวจิ้งหาทางให้เหยาซุ่นยอมบอกว่าวิธีหยุดไม่ให้หอโคมเคลื่อนคืออะไร เหยาซุ่นยอมบอก และบอกวิธีเปลี่ยนปีกกิเลน
จางเสี่ยวจิ้งหาทางไปทำลายหลังคาอารามเต๋าที่ค้ำยัน ใช้แผนการให้เซียวกุยหลงเชื่อ เวลากระชั้นชิด ถูกอวี๋ฉางรู้เข้าแต่ไม่ได้บอกเซียวกุย เซียวกุยก็ใช้งานอวี๋ฉางให้คอยจุดไฟเป็นภารกิจสุดท้าย เซียวกุยไม่เห็นเหยาซุ่น จางเสี่ยวจิ้งตัดสินใจกลับไปดูด้วยตัวเอง เวลานี้หอโคมจะเริ่มทำงานแล้ว

หลังอ่านเล่ม 2 :
ลุ้นมากกับเวลาที่เดินไปอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา จางเสี่ยวจิ้งถอดใจหลายครั้ง แต่ก็ยังคงนึกถึงชาวเมืองฉางอัน ครั้งนี้จางเสี่ยวจิ้ง และหลี่ปี้ที่แยกกันจะช่วยชาวเมืองทั้งหลายได้หรือไม่ต้องอ่านในเล่มจบกันแล้วค่ะ

[Fonfoniny · Rating 5 out of 5]

ฉางอัน 12 ชั่วยาม

เล่มแรกเป็นเพียงปฐมบท นักรบสุนัขป่าเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง แผนก่อการร้ายฉางอันเริ่มต้นขึ้นที่การจู่โจมจิ้งอันซือ

จากเล่มแรกเป็น street flight วิ่งไล่ล่าทั่วฉางอัน เล่มนี้จะเป็นการวางแผนที่แยบยลกว่า อุปสรรคมากมายถาโถม จางเสี่ยวจิ้งถูกไล่ล่า

หงุดหงิดมากๆกับพวกขุนนางทั้งหลายมัวแต่ขัดแข้งขัดขา แย่งชิงผลประโยชน์ ทั้งที่บ้านเมืองกำลังจะชิบหาย

อ่านถึงฉากรบป้อมควันแล้วน้ำตาไหลเลย เข้าใจเลยว่าทำไมพวกปลวกถึงได้แค้นราชสำนักถึงขนาดนั้น

[Chinchin · Rating 5 out of 5]

ตื่นเต้นมาก ลุ้นมาก สนุกทั้งสามเล่มเลย นักเขียนมีความ organize เล่มแรกเป็นฉากไล่ล่าสุนัขป่าทูเจี๋ย เล่มสองเป็นแผนบุกขององค์กรปลวกและการระเบิดเชว่เล่อฮั่วตัว เล่มสามเป็นการเดินหมากของคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดและการคลายปมปริศนา นักเขียนสามารถผูกปมเรื่องราวได้เก่ง และ ไม่ยอมเฉลยคนที่อยู่เบื้องหลังจนหน้าท้ายๆจริงๆ (อันนี้คาใจมาก 555) จะเฉลยๆอยู่แล้วก็ตัดฉากไปฉากอื่นตลอด

lesson from 3 books
-คนเจ้าเลือก ทางข้าเลือก ข้าจะไปให้ถึงที่สุด และยอมรับผลการตัดสินใจของตัวเอง
-ลุยเด็ดเดี่ยวเพื่อเป้าหมาย ที่ใหญ่กว่าตน เหมือนที่พระเอกทำเพื่อปกป้องความ normal ชีวิตประจำวันของชาวฉางอัน (ป้าร้านอาหาร ลุงร้านขนม) ไม่ได้ทำเพื่อราชสำนักหรือผลตอบแทน
-หญิงเท่าเทียมชาย (ถานฉี) mindset สำคัญ
-ไม่มีมิตรแท้ศัตรูถาวร (หยวนใจ่) เพราะฉะนั้นทำอะไรไม่ควรยึดพรรคพวก ผลประโยชน์ ยึดความดีงานเป็นที่ตั้ง

[Theerata Intharathat · Rating 5 out of 5]

The main dilemma reminded me of ‘Terror,’ when you have to choose whom to sacrifice and whom to save. It’s evident that xiaojing has his own moral and ethics; we know what he’d choose, ‘people.’

Nonetheless, I have sympathy towards the oppressors too. They have enough motifs to become terrorists. The horrendous deeds the govt. officers have done should be taken account for or else i would be disappointed. So excited to see the direction in the last book!

[Mam Yanisa · Rating 5 out of 5]

ลุ้นมาก​มากถึงมากที่สุด​ ชอบการเล่าเรื่องของผู้แต่ง​ ชอบพล็อตเกี่ยวกับที่มาที่ไปของตัวละครที่มีความเกี่ยวพันกันอย่างคาดไม่ถึง​ ผู้แต่งถ่ายทอดความรู้สึกที่ขัดแย้งที่ต่อสู้ในใจของพระเอก​ออกมาได้อย่างดี และทิ้งทวนท้ายเล่มได้ทำให้รู้สึกค้างและอยากอ่านต่อมาก ผู้แต่งเล่าเรื่องได้อย่างน่าติดตาม​และลุ้นตามมากจนวางไม่ลง​ เป็นอีกเรื่องที่รู้ว่าคุ้มค่ากับการอ่านอย่างยิ่ง

[LP · Rating 5 out of 5]

สนุกมากสมคำร่ำลือ อ่านแล้ววางไม่ลงเลยทีเดียว ตัวละครมีมิติน่าสนใจทุกตัว การวางพล็อตของนักเขียนทำให้รู้สึกลุ้นตลอดเวลา คาดเดาได้ยาก พออ่านจนจบแล้วคืออ้าปากค้าง อยากกราบนักเขียนเลย เป็นเรื่องแรกของหม่าป๋อหยงที่ได้อ่าน และก็ทำให้กลายเป็นแฟนนิยายของนักเขียนเลยทันที
สำหรับสำนวนแปลอ่านแรกๆ อาจจะขัดๆ ไม่คุ้นชินไปบ้าง แต่พอชินแล้วก็รู้สึกเหมาะสมกับเซ็ตติ้งของเรื่องดี

[Nuna Imruetai · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้มันสฺขึ้น พระเอกดั่งแรมโบ้ รอดทุกสถานการณ์ ตีรันฟันแทง ก็ทำไรไม่ได้

[Faelyn · Rating 5 out of 5]

ยังตื่นเต้นไม่จบ ยิ่งใกล้หมดเวลายิ่งลุ้นหนักเข้าไปใหญ่ ฝั่นโน้นก็แย่ ฝั่งนี้ก็คับขัน เดาทางไม่ถูกเลยว่าจะไปจบยังไง

แอบมีเสียน้ำตาให้ชุยชี่นิดหน่อย ขนาดไม่ได้เป็นตัวละครที่ชอบนะน่ะ

[pp · Rating 4 out of 5]

หนึ่งทหารใต้บัญชาถูกป้ายสี อาจเป็นความซวย
แต่ถ้าทหารใต้บัญชาส่วนใหญ่ถูกใส่ร้าย
มันคือปัญหาของ อำนาจกลาง

[Boon · Rating 5 out of 5]

มันจะอะไรขนาดนั้นครับ เริ่มอ่านแล้ว เหมือนคนติดยาเลยครับ หยุดไม่ได้

[nana🐱 · Rating 5 out of 5]

เล่มสองก็สนุกแบบไม่แผ่ว มีปมใหม่ให้ลุ้นมากขึ้น การไล่ล่าต่าง ๆ ลุ้นมาก เริ่มเผยให้เห็นแรงจูงใจของคนร้าย

[Aommie K. · Rating 4 out of 5]

พี่จางยังไม่ท้อแต่คนอ่านอย่างเราเริ่มท้อแล้ว เหนื่อยแทน

[Bo Kwanchanok · Rating 5 out of 5]

เล่ม2 เนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้นกว่าเล่มแรก มีทั้งศึกนอกศึกในตัวข้านี้อ่านแล้วลุ้นยิ่งนัก

[Makmild · Rating 5 out of 5]

เล่มสองแล้วก็ยังไม่แผ่ว! สนุกกว่าเล่มหนึ่งอีก
เป็นรัก

[Tippy Chee · Rating 5 out of 5]

สุดดด จริงจริ๊งง หักมุมจนเอวเคล็ดกันเลยเชียว อ่ยย หมดเล่ม 2 แล้ว ยังเดาไม่ออกว่าเรื่องจะจบยังไงเลย พล๊อตแบบนี้คือโคตรเด็ด !

[Fhay S · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้สนุก เข้มข้นมากขึ้นนน

[Tee's Tree · Rating 5 out of 5]

มันสุดทุกตัวอักษร

[Nuttawat Kalapat · Rating 4 out of 5]

สนุกกว่าเล่มแรกนิดนึงนะ

[ninuay · Rating 4 out of 5]

5/5 ไม่ได้มีฉากต่อยตีเยอะ อ่านแล้วลุ้นตามเหมือนเล่ม 1 แต่ก็ทำได้ดีเหมือนกัน ฉากที่ flashback ไปที่เรื่องราวของ antagonist คือเศร้ามาก

[Onjitra Kruewitthawat · Rating 4 out of 5]

เราว่าเล่มนี้สนุกว่าเล่มแรกมีการพลิกบทไปมาลุ้นมาก จะเป็นแบบนั้นรึป่าว จะทรยศจริงมั้ย

ตอนอ่านถึงจี๋เวินมายึดอำนาจจิ้งอันซือไป แล้วประกาศจับนายจางว่าเป็นคนทรยศร่วมมือกับปลวก รู้สึกโมโหมากก มองบนไปสิบตลบ แล้วก็คิดว่าให้วอดวายไปทั้งหมดนั่นแหละฉางอัน

อย่างที่บอก ท่านทุ่มเทเพื่อบ้านเมือง บ้านเมืองให้อะไรท่าน

นายจางสืบเก่งมาก เอาจริงต้องยกความดีความชอบครึ่งหนึ่งให้อีซือเลย ถ้าไม่ได้นางเก็บเศษไม้ที่ตกมาจากรองเท้าก็คงไม่รู้จะสืบหายังไงต่อไป นางสายตาดีจริงๆ แต่อย่างว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า พอไปหาตาเฒ่าทำโคม แค่เห็นก็บอกได้ว่ามาจากบ้านไหน เหลือเศษจากการทำอะไร เก่งสุดยอดมาก นี่สงสารอีซือที่นางโดนยิงขา 😭

แล้วพอรู้เหตุผลของปลวกนี่ก็แบบว่า สมควรละ ให้มันพินาศวอดวายไปทั้งหมดนั้นแหละ มันสมควรโกรธแค้นจริงๆนะ อ่านไปก็น้ำตาจะไหล รู้สึกถึงความอัดอั้น ไม่ได้รับความยุติธรรม ไหนจะความเหลื่อมล้ำ ใช้อำนาจในทางที่ผิด ขูดรีดราษฎรอีก ผลาญเงินไปกับสิ่งที่ไม่จำเป็น โอ๊ยย ไม่ต่างจากยุคนี้เท่าไหร่เลยย โกรธ รอลุ้นเล่มสาม คิดว่าน่าจะหยุดการทำลายล้างได้แหละ อยากรู้ว่านายจางคิดยังไง ราชสำนักจะจัดการยังไงต่อ จะทำตัวให้ดีกว่านี้มั้ย