Ο Αντώνης Βαβαγιάννης (ή Κουραφέλκυθρος) γεννήθηκε στην Αθήνα, χωρίς την άδειά του, το 1981. Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ, ενώ παράλληλα σπούδαζε πιάνο και θεωρία της μουσικής στο Ωδείο Αθηνών. Εργάστηκε ως δάσκαλος, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Empty Frame και συμμετείχε στις πέντε πρώτες επίσημες κυκλοφορίες τους, και την ίδια περίοδο ξεκίνησε την καριέρα του ως δημιουργός του κόμιξ Κουραφέλκυθρα. Τα Κουραφέλκυθρα μετράνε δεκαεπτά χρόνια αδιάκοπης παρουσίας, με περισσότερες από δέκα εκδόσεις και δεκάδες χιλιάδες followers στα social media. Σήμερα ο Αντώνης δουλεύει παράλληλα ως γελοιογράφος του News24/7, ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Nostos 100.6, ως οικοδεσπότης του podcast Δεν Είναι Καν Κουίζ, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του του αρέσει να γράφει βιογραφικά του εαυτού του στο τρίτο πρόσωπο.
Πολύ ενδιαφέρον τεύχος του μπλε κομήτη, όπου μαθαίνουμε ότι θα βγαίνει πλέον ανά δύο μήνες, γουχου. Για μένα πλέον σταθερές αξίες οι πολύ ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις, ο Θάνατος του Βαβαγιαννη που υπεραγαπώ από τα Κουραφέλκυθρα, τα γυμνά οστά του Παπαμάρκου και η Ραλλού της Μούζου. Ιδιαίτερη εντύπωση στο τεύχος αυτό μου έκαναν το columba, το έγκλημα στο Ανάπλι και το βρέχει φωτιά στην στράτα του, ενώ βρήκα την συνέχεια αυτή των γυμνών οστών την καλύτερη μέχρι τώρα και ανυπομονώ να δω πώς θα εξελιχθεί από εδώ και εμπρός.
Μετά το κάπως πιο χλιαρό τέταρτο τεύχος, ο Κομήτης κλείνει την πρώτη του χρονιά με ένα ωραίο τεύχος.
Ξεχώρισα τις ιστορίες: 1. «Στην έκσταση της άδειας ακρογιαλιάς» της Δήμητρας Νικολαΐδη, με τα σκοτεινά της χρώματα και την βαριά ατμόσφαιρα. 2. «Έγκλημα στ’ Ανάπλι» του Δημήτρη Καμένου, το οποίο με τα πολύ όμορφα χρώματα του Γιώργου Γούση μας μεταφέρει πετυχημένα στο Ναύπλιο (προφανώς) του 1831. (Κανένα ρόλο στην θετική εντύπωση δεν έπαιξε το γεγονός ότι είμαι από Αργολίδα, αλήθεια) 3. «Μπερλίν» του Κυριάκου Αθανασιάδη σε σχέδιο του Νίκου Κούρτη. Το ασπρόμαυρο χρώμα κυριαρχεί και μας προίδεάζει για σκοτεινές καταστάσεις, ας πούμε σε στιλ “Sin City”. 4. «Γυμνά οστά-Στίγματα φέρω πταισμάτων» του Δημοσθένη Παπαμάρκου σε σχέδιο του Δημήτρη Πανταζή. Άλλη μια συνέχεια στην ομώνυμη saga, την οποία κάθε φορά ανυπομονώ να διαβάσω. 5. Η τρίτη ιστορία της saga «Μυρίζει αίμα» με τίτλο «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» των Γιάννη Ράγκου και Δημήτρη Παγώνα, στην οποία παρουσιάζεται άλλο ένα αληθινό έγκλημα. Αυτή τη φορά μεταφερόμαστε στο Χαλάνδρι του 1972, το οποίο-κοίτα να δεις!-οδήγησε στην τελευταία εκτέλεση στην Ελλάδα.
Το πρώτο έτος κυκλοφορίας του Μπλε Κομήτη έκλεισε πολύ καλά. Σε γενικές γραμμές μας προσέφερε κόμικς υψηλού επιπέδου (από πλευράς ιστορίας, σχεδίου, επιμέλειας κλπ) και έχει αποκτήσει το δικό του κοινό. Ίσως όχι τόσο μεγάλο ακόμα, αλλά είναι σε καλό δρόμο. Άλλωστε, το γεγονός ότι θα κυκλοφορεί πλέον κάθε δύο μήνες, και όχι τρεις, μόνο σαν καλό σημάδι μπορώ να το θεωρήσω. Έχω την αίσθηση ότι αυτή τη χρονιά θα δούμε ακόμα πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
Νομίζω πως ο Μπλε Κομήτης έχει σταθεροποιηθεί κάπου στο 3. Υπάρχουν μέσα πράγματα που μου αρέσουν πολύ, πράγματα που ε, εντάξει και πράγματα που δεν μου αρέσουν καθόλου.
Στο παρόν ξεχωρίζουν "Η Έκσταση της Νέας Ακρογιαλιάς" της Νικολαΐδου, το "Έγκλημα στ΄Ανάπλι" των Γούση / Καμένου, βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Γιάννη Ράγκου (παρόλο που έχει ένα χρονικό φάουλ στην εξέλιξη της δράσης, αλλά για τον περισσότερο κόσμο μάλλον δεν είναι αντιληπτό), το "Stalker" της Αναστασίας Μπαξεβάνη σε σχέδιο Στέλλας Στεργίου και το "Βρέχει Φωτιά στη Στράτα μου" του Γιάννη Ράγκου, σε σχέδιο Δημήτρη Παγώνα. Σαν ειδική αναφορά, το "Μπερλίν" έχει το πολύ όμορφο σχέδιο του Νίκου Κούρτη, αλλά μοιάζει να στερείται σεναρίου.
Αυτά για τώρα. Μένει να δούμε αν και τι θα αλλάξει στη διμηνιαία εκδοχή της ανθολογίας.