Με τόσο καλά λόγια που έχω διαβάσει για τον Φίτζεκ, θα έπρεπε να το είχα υποψιαστεί και να κρατούσα το μικρό μου καλάθι αλά μπρατσέτα. Αλλά έλα που είμαι και ολίγον μαζοχιστικόν και είπα γιατί να μη διαβάσω κι εγώ ένα ψυχολογικό θρίλερ; Το καλύτερο σημείο του βιβλίου, μακράν οι ευχαριστίες του συγγραφέα. Ειλικρινά πιο ευφάνταστες ευχαριστίες δεν έχω ξαναματαδεί στη ζωή μου. Εύγε του! (και όχι δεν κάνω πλάκα, μιλάω πολύ πολύ σοβαρά)
Πάμε τώρα στο δια ταύτα. Ένας καθηγητής νευροψυχίατρος κάνει ένα πείραμα σε εθελοντές φοιτητές του και στο τέλος θα τους δώσει και 200 ευρώ. Τόσο γαλαντόμος. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να διαβάσουν την ιατρική έκθεση που αφορά έναν πρώην ασθενή σ’ένα πρώην ψυχιατρείο. Διαβάζοντας λοιπόν την έκθεση, έχουμε διάφορα περίεργα γεγονότα που συνέβησαν την προπαραμονή των Χριστουγέννων σ’ένα πολυτελέστατο ψυχιατρείο πέντε αστέρων.
Στην αρχή, ο Φίτζεκ το πάει καλά. Κλειστοφοβικό το κλίμα, ψυχοπλακωτικό, αγωνία, να δεις γιατί συμβαίνουν όλα αυτά τα περίεργα και ποιος είναι ο ψυχοπαθής δολοφόνος με τα χαρτάκια… Η γραφή σεναριακή, πηγαίνει στο είδος, αλλά σε ορισμένα σημεία παραείναι σεναριακή με αποτέλεσμα να νομίζεις πως «διαβάζεις ταινία».
Μέχρι τη μέση, οκ… και μετά ήρθαν ο Σούπερμαν, ο Σπάιντερμαν, η Κατγούμαν, τα χελωνονιντζάκια, η Κάντυ – Κάντυ και οι Θάντερκατς, η υπερβολή, της υπερβολής, ω υπερβολή! Μόνο ο Τζακ Νόρρις δεν εμφανίστηκε και μας έλειψε! Στην προσπάθεια του να κάνει την ανατροπή, εξηγήσεις επί των εξηγήσεων, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, σόρρυ αλλά αν χρειάζεται το μισό βιβλίο για να εξηγήσεις αυτό που συνέβη όπως συνέβη, χωρίς καμία στην ουσία λογική εξήγηση, νόοουπ.
Δεν είναι ψυχολογικό θρίλερ, επιστημονική φαντασία είναι κι ως γνωστόν τα σκορόφιδα δεν αγαπούν την επιστημονική φαντασία.