What do you think?
Rate this book
Patricia
Astrid is een succesvolle eventmanager van negenendertig. Juist wanneer haar baan en het moederschap haar even te veel worden, valt haar iPhone in het bad van haar zoontje. Voor de buitenwereld, die haar voortdurend opeist, is ze plots onbereikbaar, als van de aardbol verdwenen. Ze doet het ondenkbare: ze loopt het huis uit, start haar auto en rijdt weg uit de villawijk. Op de snelweg komt ze bij haar positieven en wordt ze bevangen door paniek. Ze haast zich terug, voordat haar vijfjarige zoontje Louis iets overkomt. Maar wanneer de auto van haar man David onverwacht voor het huis blijkt te staan, durft ze zich niet te vertonen. Vanaf dat moment zoekt ze angstvallig een weg terug naar haar eigen leven.
Patricia is een fascinerende roman die de lezer van begin tot eind in spanning houdt. In beheerste zinnen vertelt Peter Terrin over een vrouw in crisis, die alles wat ze over zichzelf meende te weten in twijfel moet trekken.
Ik schakelde en gaf gas, de weg voor me was vrij. Het was alsof de lichten op me gewacht hadden, wat langer op groen waren blijven staan, de poort voor mij hadden opengehouden. Ze hadden gezien wat er gebeurd was en gaven mij gelijk.
Patricia is een fascinerende roman die de lezer van begin tot eind in spanning houdt. In beheerste zinnen vertelt Peter Terrin over een vrouw in crisis, die alles wat ze over zichzelf meende te weten in twijfel moet trekken.
Ik schakelde en gaf gas, de weg voor me was vrij. Het was alsof de lichten op me gewacht hadden, wat langer op groen waren blijven staan, de poort voor mij hadden opengehouden. Ze hadden gezien wat er gebeurd was en gaven mij gelijk.
- GenresFictionRomanLiterature
207 pages, Hardcover
First published September 1, 2018
3 people are currently reading
412 people want to read
About the author
Peter Terrin
20 books101 followersPeter Terrin is een Vlaamse schrijver.
Peter Terrin in de Nederlandstalige Wikipedia
Peter Terrin bij "Schrijversgewijs"
Peter Terrin bij Uitgeverij De Arbeiderspers
Peter Terrin is a Flemish writer.
Peter Terrin in de Nederlandstalige Wikipedia
Peter Terrin bij "Schrijversgewijs"
Peter Terrin bij Uitgeverij De Arbeiderspers
Peter Terrin is a Flemish writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 84 reviews
June 8, 2019
Niets is wat het lijkt. Verbluft. Onheilspellend. Fascinerend. Wat is het?
Op driekwart van het boek bedenk ik dat ik niet 'Astrid' maar 'Patricia' aan het lezen ben. Even landen, bedenken.
Waar gaat dit verhaal heen? Een psychose? Waanidee? Zinsbegoocheling? Hebben we met een moord en dubbelgangers te maken? Burn-out? Trauma? Uit jeugd of later? Wat? Waardoor?
Eén ding is duidelijk als lezer heb je hier te maken met literair vernuft.
Een perfect leven, een huwelijk, een zoontje, twee topbanen waarvan de vrouw door collega's een diplomaat, een vredesduif wordt genoemd. Altijd bereikbaar. Perfectionistisch.
Totdat. 'Terwijl ik het toestel uit bad viste, doofde het scherm' - Mijn telefoon was dood.'
Weg nummers, weg contacten, weg bereikbaarheid, weg sociale leven, weg bestaan, niet bestaan. De gejaagdheid van de tegenwoordige tijd. En dan, als dit wegvalt? Vacuüm van betrekkelijke rust.
Ze verdwijnt, laat alles achter zich, wil weer terug maar hapert, bijna wel, even niet.
Herkent zich in een bericht:
'Mijn blik haakte zich vast en toen wist ik wie het was, waar het was en wanneer, en het voelde of ik uit mijn lichaam viel. Ik hapte naar adem.'
En dan durft ze niet naar haar leven terug te gaan 'Ik had te lang gewacht, zoals altijd in mijn leven.'
In fragmenten maak je kennis met het leven van de vrouw, hoe het vroeger was, de sociale klasse met tevredenheid, vriendinnen, ouders, vrienden van nu. Is je afkomst bepalend hoe je later leeft, reageert, handelt?
'Een mens zoekt naar verklaringen, het is zijn natuur, maar ik vond er geen, ook later niet. Ik vond alleen maar deze woorden, dit verhaal, van waar het begon tot waar het ophield.'
Ze blijft met raadsels zitten, want is dit dé David? Hoe zit het met die paspoortcontrole, dat gebeuren rondom het Portugese zwembad? Welke injectie?
Wel ziet ze het voorrecht van hoe ze nu woont en leeft, ze kijkt met een nieuwe blik naar het heden. Een nieuwe start.
'En waar Astrid was gebleven, was een raadsel. - Alsof Astrid een naam in een boek was, waarbij ik in de kantlijn iets geschreven had wat ik na al die tijd niet meer kon lezen.'
Op driekwart van het boek bedenk ik dat ik niet 'Astrid' maar 'Patricia' aan het lezen ben. Even landen, bedenken.
Waar gaat dit verhaal heen? Een psychose? Waanidee? Zinsbegoocheling? Hebben we met een moord en dubbelgangers te maken? Burn-out? Trauma? Uit jeugd of later? Wat? Waardoor?
Eén ding is duidelijk als lezer heb je hier te maken met literair vernuft.
Een perfect leven, een huwelijk, een zoontje, twee topbanen waarvan de vrouw door collega's een diplomaat, een vredesduif wordt genoemd. Altijd bereikbaar. Perfectionistisch.
Totdat. 'Terwijl ik het toestel uit bad viste, doofde het scherm' - Mijn telefoon was dood.'
Weg nummers, weg contacten, weg bereikbaarheid, weg sociale leven, weg bestaan, niet bestaan. De gejaagdheid van de tegenwoordige tijd. En dan, als dit wegvalt? Vacuüm van betrekkelijke rust.
Ze verdwijnt, laat alles achter zich, wil weer terug maar hapert, bijna wel, even niet.
Herkent zich in een bericht:
'Mijn blik haakte zich vast en toen wist ik wie het was, waar het was en wanneer, en het voelde of ik uit mijn lichaam viel. Ik hapte naar adem.'
En dan durft ze niet naar haar leven terug te gaan 'Ik had te lang gewacht, zoals altijd in mijn leven.'
In fragmenten maak je kennis met het leven van de vrouw, hoe het vroeger was, de sociale klasse met tevredenheid, vriendinnen, ouders, vrienden van nu. Is je afkomst bepalend hoe je later leeft, reageert, handelt?
'Een mens zoekt naar verklaringen, het is zijn natuur, maar ik vond er geen, ook later niet. Ik vond alleen maar deze woorden, dit verhaal, van waar het begon tot waar het ophield.'
Ze blijft met raadsels zitten, want is dit dé David? Hoe zit het met die paspoortcontrole, dat gebeuren rondom het Portugese zwembad? Welke injectie?
Wel ziet ze het voorrecht van hoe ze nu woont en leeft, ze kijkt met een nieuwe blik naar het heden. Een nieuwe start.
'En waar Astrid was gebleven, was een raadsel. - Alsof Astrid een naam in een boek was, waarbij ik in de kantlijn iets geschreven had wat ik na al die tijd niet meer kon lezen.'
June 13, 2020
This booklet definitely deserves an English translation. It is a clever writing exercise on the themes of identity, alienation and existential crisis. It confirms Peter Terrin's reputation as one of the better writers in the Dutch language area of the moment. Dutch review below.
Het is moeilijk de invalshoek van dit boek te bespreken, zonder de clou weg te geven. Laat ons zeggen dat Terrin een heel knappe vingeroefening heeft gemaakt over de thema’s van identiteit, vervreemding en existentiële crisis. Raadselachtig? Tja, dat is dan zoals dit boekje zelf. Persoonlijk vond ik de aanpak en de stijl van het eerste deel absolute top: het riep de sfeer op van ‘De Vreemdeling’ van Camus, maar deed ook aan de stijl van Willem Frederik Hermans denken (het portret van Terrin op de binnenflap is een vette knipoog in die richting) en op een bepaald ogenblik kwam voor mij ook Rachel Cusk in beeld (zoals in haar Outlook-trilogie). Andere recensenten verwijzen naar het betere thrillerwerk van Patricia Highsmith (vandaar de titel), maar dat zag ik niet meteen. In elk geval zeer knap gedaan. Ik zie wel waarom het tweede deel (dat veel meer bevreemding wekt bij de lezer) nodig was, maar zowel inhoudelijk als stilistisch deed het wat af aan wat voorafging. Peter Terrin overtuigde me met dit boekje veel meer dan zijn gelauwerde Post mortem’ (2012).
Het is moeilijk de invalshoek van dit boek te bespreken, zonder de clou weg te geven. Laat ons zeggen dat Terrin een heel knappe vingeroefening heeft gemaakt over de thema’s van identiteit, vervreemding en existentiële crisis. Raadselachtig? Tja, dat is dan zoals dit boekje zelf. Persoonlijk vond ik de aanpak en de stijl van het eerste deel absolute top: het riep de sfeer op van ‘De Vreemdeling’ van Camus, maar deed ook aan de stijl van Willem Frederik Hermans denken (het portret van Terrin op de binnenflap is een vette knipoog in die richting) en op een bepaald ogenblik kwam voor mij ook Rachel Cusk in beeld (zoals in haar Outlook-trilogie). Andere recensenten verwijzen naar het betere thrillerwerk van Patricia Highsmith (vandaar de titel), maar dat zag ik niet meteen. In elk geval zeer knap gedaan. Ik zie wel waarom het tweede deel (dat veel meer bevreemding wekt bij de lezer) nodig was, maar zowel inhoudelijk als stilistisch deed het wat af aan wat voorafging. Peter Terrin overtuigde me met dit boekje veel meer dan zijn gelauwerde Post mortem’ (2012).
November 9, 2018
Zeker met plezier gelezen maar op het einde blijf ik toch wat met vragen zitten... Het is me niet allemaal heel duidelijk op het laatst.
January 3, 2021
Vanaf "Ik trok de deur van het huis dicht." tot aan de laatste zin zat ik in een soort zinderende psychologische spanning. Is de vrouw een beetje in de war, psychotisch zelfs, houdt ze haar omgeving voor de gek of andersom?
Je gaat mee in het verhaal van Astrid totdat je plotseling, zeker op driekwart, bedenkt dat het boek 'Patricia' heet. Wie verzint hier nu iets, of is het toch Peter Terrin die de lezer wil laten nadenken? De vertelstijl maakt dat je voortstroomt in het verhaal - ik maak hier een nieuw woord, maar het past.
Het grootste genot van het boek vind ik toch wel dat je met vragen achterblijft. Zo is er nog wat te denken over. Zoals vaker met boeken van Terrin.
In een bespreking in De Groene Amsterdammer van okt.'18 (had ik bewaard) legt men de link met ene schrijfster Patricia Highsmith uit. Zij schreef veelal over outsiders die zich in families wurmen, 'Patricia' laat zich andersom lezen.
November 25, 2018
En dat was het dan??? Ik wil meer weten.
Strange but Beautiful. Verrassend.
Strange but Beautiful. Verrassend.
October 10, 2019
Wat een goed boek ! Het bestaat uit twee delen waarin het tweede deel alles doet veranderen. Er ontstaat een twist met het eerste deel. De auteur laat ruimte aan de lezer om voor zichzelf uit te maken wie is de Ik-figuur nu eigenlijk. Wat is er gebeurd ? En is er eigenlijk wel iets gebeurd? Het boek geeft veel om als lezer toch tot een antwoord te komen op de bovengestelde vragen zonder letterlijk te vertellen wat nu de waarheid is. Maar daarom moet je het met aandacht lezen en misschien nog eens opnieuw lezen.
Knap werk !
We bespraken dit boek ook in de leeskring in onze bib wat uiterst interessant was en volgende week komt de auteur naar onze bib en wordt hij geïnterviewd en kunnen we mekaar ontmoeten.
Knap werk !
We bespraken dit boek ook in de leeskring in onze bib wat uiterst interessant was en volgende week komt de auteur naar onze bib en wordt hij geïnterviewd en kunnen we mekaar ontmoeten.
October 24, 2018
Op een zeer goeie manier maar toch: Huh?
November 25, 2018
Ben wel fan van Peter Terrin. Waarmee ik niet zeg dat ik al zijn boeken volledig begrijp. Dit is ook weer zo één met een heel bevreemdende plot. Het begint al met die titel...Voor de liefhebbers van literatuur die eerder over gevoelens bij iets gaan dan over de eigenlijke actie. Genre Grondahl, murakami ...
January 11, 2024
3,75*
De telefoon van Claude François huilde, die van Patricia ging dood.
Is de beroemde Portugese schrijver Miguel Torga en welke rol speelt hij hier?
En de scheve neus?
Ik denk dat ene P.T. soms een beetje zit te grinniken achter zijn fototoestel.
De telefoon van Claude François huilde, die van Patricia ging dood.
Is de beroemde Portugese schrijver Miguel Torga en welke rol speelt hij hier?
En de scheve neus?
Ik denk dat ene P.T. soms een beetje zit te grinniken achter zijn fototoestel.
December 22, 2018
http://www.cuttingedge.be/boekenstrip...
Verloren snelweg
Astrid staart naar een windmolen. Nadat haar smartphone bij haar zoontje in bad viel, is ze in een opwelling in haar auto gestapt en uit haar eigen leven weggereden. Nu probeert ze de snelheid van de wieken in te schatten. De impact van de punt op een mensenhoofd. Zijn we gewoon allemaal gek geworden?
De vertelster die in ‘Patricia’ aan het woord wordt gelaten is niet waanzinnig, maar helder is haar verhaal allerminst. Als in een droom treedt ze buiten zichzelf. Ze observeert haar eigen huis en overschouwt haar eigen leven. 39 jaar, succesvol eventmanager, moeder van Louis en echtgenote van David. Maar het geluk vertoont barsten. Haar loopbaan is een bron van stress, er is de druk van de schoonmoeder en Astrid raakt steeds meer uitgekeken op David. Dit kan niet haar droom zijn geweest toen ze nog kunstgeschiedenis studeerde.
Heeft een mens dan een dode telefoon nodig om de navelstreng met een verstikkend leventje door te knippen? Heel bewust probeert Astrid afstand te nemen maar voortdurend wordt ze weer naar het huis toegezogen. In een ijzingwekkende passage gaat ze zelfs eens ongemerkt weer naar binnen.
Zoals wel vaker bij het werk van Peter Terrin blijven lezers na deze roman met een pak vragen en losse eindjes achter. Wie is bijvoorbeeld in godsnaam die Patricia? De Groene Amsterdammer noemde ‘Patricia’ een eerbetoon aan thrillerauteur Patricia Highsmith. Wij zien dan weer een link met Patricia Arquette en haar nevelige dubbelrol in de surrealistische cultklassieker ‘Lost Highway’. Misschien is de naam van Astrids echtgenoot in dat opzicht niet lukraak gekozen. Hoe dan ook biedt dit gissen geen sluitende antwoorden en maar goed ook. Ze zouden afbreuk doen aan de mysterieuze droomsfeer die Terrin zo uitgekiend weet op te roepen.
‘Patricia’ houdt het midden tussen een geniale droomnovelle en een plezierig tussendoortje, maar het is vooral een illustratie van de verslavende en bevrijdende kracht van een verhaal. Elke goede roman –ook deze- is immers een plek waar we van onszelf verlost kunnen zijn. Of heeft Peter Terrin stiekem toch een spookverhaal geschreven? Of zijn we gewoon allemaal gek geworden?
Verloren snelweg
Astrid staart naar een windmolen. Nadat haar smartphone bij haar zoontje in bad viel, is ze in een opwelling in haar auto gestapt en uit haar eigen leven weggereden. Nu probeert ze de snelheid van de wieken in te schatten. De impact van de punt op een mensenhoofd. Zijn we gewoon allemaal gek geworden?
De vertelster die in ‘Patricia’ aan het woord wordt gelaten is niet waanzinnig, maar helder is haar verhaal allerminst. Als in een droom treedt ze buiten zichzelf. Ze observeert haar eigen huis en overschouwt haar eigen leven. 39 jaar, succesvol eventmanager, moeder van Louis en echtgenote van David. Maar het geluk vertoont barsten. Haar loopbaan is een bron van stress, er is de druk van de schoonmoeder en Astrid raakt steeds meer uitgekeken op David. Dit kan niet haar droom zijn geweest toen ze nog kunstgeschiedenis studeerde.
Heeft een mens dan een dode telefoon nodig om de navelstreng met een verstikkend leventje door te knippen? Heel bewust probeert Astrid afstand te nemen maar voortdurend wordt ze weer naar het huis toegezogen. In een ijzingwekkende passage gaat ze zelfs eens ongemerkt weer naar binnen.
Zoals wel vaker bij het werk van Peter Terrin blijven lezers na deze roman met een pak vragen en losse eindjes achter. Wie is bijvoorbeeld in godsnaam die Patricia? De Groene Amsterdammer noemde ‘Patricia’ een eerbetoon aan thrillerauteur Patricia Highsmith. Wij zien dan weer een link met Patricia Arquette en haar nevelige dubbelrol in de surrealistische cultklassieker ‘Lost Highway’. Misschien is de naam van Astrids echtgenoot in dat opzicht niet lukraak gekozen. Hoe dan ook biedt dit gissen geen sluitende antwoorden en maar goed ook. Ze zouden afbreuk doen aan de mysterieuze droomsfeer die Terrin zo uitgekiend weet op te roepen.
‘Patricia’ houdt het midden tussen een geniale droomnovelle en een plezierig tussendoortje, maar het is vooral een illustratie van de verslavende en bevrijdende kracht van een verhaal. Elke goede roman –ook deze- is immers een plek waar we van onszelf verlost kunnen zijn. Of heeft Peter Terrin stiekem toch een spookverhaal geschreven? Of zijn we gewoon allemaal gek geworden?
December 2, 2018
Een Vlaamse auteur met een fantastische stijl is zeker Peter Terrin. Hij schrijft eerder ‘unheimische’ zelfs wat beklemmende romans die je verdwaasd maar onder de indruk achterlaten. Ook deze roman is weer mysterieus te noemen. We volgen in dit boek een vrouw, Astrid, die bij het baden van haar zoontje Louis haar smartphone in het water heeft laten vallen, en door zich onbereikbaar te voelen, iets heel vreemd doet. Ze loopt weg uit het huis en rijdt met haar auto weg. Pas na enkele uren bevangt de paniek haar, en neemt ze de terugtocht naar huis aan, maar de wagen van haar man staat al op hun oprit, en daarom durft ze zich niet meer vertonen. Hoe gaat dit verder... lees dit boek om er achter te komen!
January 17, 2019
Peter Terrin houdt ervan om de lezer een puzzel voor te schotelen. Dat deed hij in Post Mortem en dat doet hij ook in dit boek. Ik ben ervan overtuigd dat die puzzels altijd oplosbaar zijn en dat Terrin niet tevreden is met een raadselachtige suggestiviteit alleen. Hij zorgt ervoor dat alles klopt en dat de oplettende lezer de puzzel kan oplossen. Recensies waarin vooral de vragen die het boek oproept worden geprezen, gaan aan dit gegeven voorbij. Maar ik moet in dit geval toegeven dat ik er ook niet uitkom.
De grote vraag is hoe de wereld en personages van deel II zich verhouden tot die van deel I. Er zijn grote overeenkomsten en subtiele verschillen. Is Patricia/Astrid uit II de enige die weet heeft van het verhaal in I of zitten anderen (David) in een soort complot en verzwijgen ze hun kennis? Het lijkt me duidelijk dat er een overgang is geweest van I naar II want Astrid/Patricia heeft weet van beide werelden en heeft in beide geleefd. Maar in I is ze duidelijk gestorven (dat zoiets in scene gezet zou zijn, lijkt mij erg onwaarschijnlijk). In II leeft ze echter voort, zij het onder een andere naam en tussen vergelijkbare personages in eenzelfde verhouding. Ik kan niks beter bedenken dan dat in II sprake is van een parallel universum waarin de zaken net iets anders gelopen zijn dan in I. Op een of andere raadselachtige manier is Astrid van het ene in het andere universum terechtgekomen en samengesmolten met haar representant in dat andere universum, Patricia.
Maar er zijn tal van problemen in het verhaal waarvoor ik geen oplossing zie. Eerst is er een opsporingsbericht voor Astrid en een paar dagen later een overlijdensadvertentie. In de tijd daartussen blijkt uit niets dat ze omkomt. Sterker nog, ook na de advertentie zien en kennen mensen (Roman) haar nog en dus is ze niet dood? Heeft David alles in scene gezet? Lijkt me zeer onwaarschijnlijk. Ik zie geen oplossing.
Ook later in II zijn er nogal wat onwaarschijnlijkheden. Waarom is Astrid/Patricia niet actiever in het naspeuren van hoe ze nu echt heet? Waarom noemen haar collega’s haar niet bij haar naam als ze haar eindelijk terugzien? Astrid gaat naar het kerkhof waar haar moeder begraven ligt en gaat dan niet kijken of er ook een graf is van haarzelf? Etc
De vakantie in Portugal lijkt een cruciale rol te spelen, maar welke? Zijn ze overvallen en heeft Astrid daar in universum I iets traumatisch meegemaakt? In II loopt het goed af, is dat de reden dat ze daardoor in II een gelukkiger leven heeft?
Teveel vragen, dat is onbevredigend. Verder is deel I niet erg origineel (hoofdpersonage is in de war en probeert uit zijn leven te vluchten) en Terrin voegt niet veel nieuws toe. Het is te voorspelbaar en er zijn nogal wat scenes die niets lijken toe te voegen en de handeling alleen maar ophouden. De echte spanning komt pas in II. De relaties tussen de personages worden niet erg uitgediept. Zo is de verhouding tussen Kristien en Astrid niet erg overtuigend weergegeven, te haastig, te beknopt.
Terrins stijl is helder en zakelijk maar zonder verrassende beeldspraak al deelt hij af en toe met een rake formulering wel een klap uit.
De grote vraag is hoe de wereld en personages van deel II zich verhouden tot die van deel I. Er zijn grote overeenkomsten en subtiele verschillen. Is Patricia/Astrid uit II de enige die weet heeft van het verhaal in I of zitten anderen (David) in een soort complot en verzwijgen ze hun kennis? Het lijkt me duidelijk dat er een overgang is geweest van I naar II want Astrid/Patricia heeft weet van beide werelden en heeft in beide geleefd. Maar in I is ze duidelijk gestorven (dat zoiets in scene gezet zou zijn, lijkt mij erg onwaarschijnlijk). In II leeft ze echter voort, zij het onder een andere naam en tussen vergelijkbare personages in eenzelfde verhouding. Ik kan niks beter bedenken dan dat in II sprake is van een parallel universum waarin de zaken net iets anders gelopen zijn dan in I. Op een of andere raadselachtige manier is Astrid van het ene in het andere universum terechtgekomen en samengesmolten met haar representant in dat andere universum, Patricia.
Maar er zijn tal van problemen in het verhaal waarvoor ik geen oplossing zie. Eerst is er een opsporingsbericht voor Astrid en een paar dagen later een overlijdensadvertentie. In de tijd daartussen blijkt uit niets dat ze omkomt. Sterker nog, ook na de advertentie zien en kennen mensen (Roman) haar nog en dus is ze niet dood? Heeft David alles in scene gezet? Lijkt me zeer onwaarschijnlijk. Ik zie geen oplossing.
Ook later in II zijn er nogal wat onwaarschijnlijkheden. Waarom is Astrid/Patricia niet actiever in het naspeuren van hoe ze nu echt heet? Waarom noemen haar collega’s haar niet bij haar naam als ze haar eindelijk terugzien? Astrid gaat naar het kerkhof waar haar moeder begraven ligt en gaat dan niet kijken of er ook een graf is van haarzelf? Etc
De vakantie in Portugal lijkt een cruciale rol te spelen, maar welke? Zijn ze overvallen en heeft Astrid daar in universum I iets traumatisch meegemaakt? In II loopt het goed af, is dat de reden dat ze daardoor in II een gelukkiger leven heeft?
Teveel vragen, dat is onbevredigend. Verder is deel I niet erg origineel (hoofdpersonage is in de war en probeert uit zijn leven te vluchten) en Terrin voegt niet veel nieuws toe. Het is te voorspelbaar en er zijn nogal wat scenes die niets lijken toe te voegen en de handeling alleen maar ophouden. De echte spanning komt pas in II. De relaties tussen de personages worden niet erg uitgediept. Zo is de verhouding tussen Kristien en Astrid niet erg overtuigend weergegeven, te haastig, te beknopt.
Terrins stijl is helder en zakelijk maar zonder verrassende beeldspraak al deelt hij af en toe met een rake formulering wel een klap uit.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 6, 2025
Aan het eind van hoofdstuk twee: “Zo zou het voelen, dacht ik, om David met een andere man te bedriegen. Mijn uitleg zou almaar onwaarschijnlijker klinken. Op den duur zou het zijn als toegeven dat je met iemand geslapen had, maar dat er niets was gebeurd. (…) Want ik had, bij wijze van spreken, niet alleen met iemand geslapen, er was wel degelijk iets gebeurd. Iets wat ik, hoe kort ook, met heel mijn hart had gewild.”
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Wat is er gebeurd in deze roman die Patricia heet met een Astrid als hoofdpersoon? Is Astrid vreemd gegaan, met een vrouw (Patricia)? Of is dat te eenvoudig en is er iemand beschadigd, dood? Is Patricia de minnares van de man van Astrid, David? Of is het iets in de familiesfeer, is Patricia een moeder, zus, dochter met traumatische impact op het leven van Patricia? We weten het niet.
Perfect plaatje
Astrid is een druk druk druk moeder van negenendertig jaar annex eventmanager en echtgenote van een advocaat met dikke Range Rover. De advocaat komt uit een gegoede familie met een enorm huis aan de rand van het park: “In onze familie komen tieners niet voor.” Astrid is van eenvoudige provinciale komaf met ouders die in een metaalfabriek werkten. Zij is het perfecte plaatje op haar werk en thuis, ze loopt alle gaten dicht die haar werkgevers (de Boys) en haar man voor haar open laten. Als zij op een dag haar zoontje van vijf in bad doet, telefoon aan het oor met twee wisselgesprekken, valt de telefoon in het badwater. Stuk. Ze is opeens onbereikbaar voor iedereen. In een split second besluit ze te vertrekken: ze laat zoonlief achter en rijdt met haar auto naar haar jeugdvriendin die aan zee woont. Onderweg krijgt ze even spijt en draait ze om maar als ze dan thuiskomt staat de dikke auto van haar man al voor de deur en rijdt ze alsnog door naar de vriendin. Een dag later keert Astrid terug naar haar huis. Man is werken, zoontje naar school. Ze loopt door haar huis als een indringer, inspecteert keuken en badkamer op tekenen van een andere vrouw alsof ze een vreemde in haar eigen huis is, en vindt een fles wijnazijn die ze niet herkent. Ze bezoekt zelfs haar zoontje ‘s nachts als hij slaapt, zonder hem wakker te maken. Dit doet mij denken aan één van de films van David Lynch waarin iemand nachtopnames ontvangt van in haar eigen huis en van haarzelf terwijl ze in bed ligt en slaapt, gefilmd vanuit een vreemd hoog camerastandpunt. Creepy. Vanaf het moment dat ze uit haar leven, uit haar rol is gestapt, is ze er een vreemde voor geworden, een bezoeker, een toeschouwer.
Afkeuring
Bij haar demente vader in het verzorgingstehuis komt ze een opsporingsbericht over haar tegen. Blijkbaar had haar man de politie ingeschakeld. “Ik had te lang gewacht, zoals altijd in mijn leven. De weg terug was zo goed als afgesloten. Mijn verdiende loon.” Dan volgt een vervreemdende episode waarin Astrid toevallig in een buitenwijk met veel migranten een willekeurige Bulgaarse jongeman tegen het lijf loopt en ‘s nachts eindigt op een feest met vrienden van hem. Ze drinkt er zo veel dat één van die jongemannen haar over de schouder mee naar het huis van Roman de Bulgaar moest dragen. De volgende dag voelt ze zich thuis in het eenvoudige huis van de Bulgaar “Waar de kamerplanten dood voor het raam mogen staan. Waar je, als je foto’s wil ophangen, spijkers en een hamer gebruikt en je niets aantrekt van de volmaakt gestucte muren.” De jongeman is straatfotograaf. Ze trekken een dag samen op, bezoeken een expositie en hebben een paar keer seks. Ze voelt zich thuis in het eenvoudige imperfecte leven van de jongeman, misschien omdat dit aansluit bij haar eigen achtergrond en ze niet op haar tenen hoeft te lopen, geen genegenheid hoeft te verdienen zoals bij haar man en schoonmoeder met hun afkeurende basishouding.
… aan de hand?
Astrid doolt doelloos maar wat rond. “Net als met Roman had ik niet het idee dat ik iets verkeerds deed. Het gevoel overheerste dat ik alleen maar aanspraak maakte op een krediet dat ik jarenlang had opgebouwd.” “Ik voelde een zekere afgunst. Hoe sommige mensen precies wisten wat ze wilden en de anderen straal voorbijliepen.” Dan opeens een grote wending: Astrid leest in een krant haar overlijdensbericht, geplaatst door haar man en zoon. Je vraagt je de hele tijd af wat er precies aan de hand is. Is Astrid overleden en lezen we het relaas van haar dolende ziel? Is ze psychotisch en aan het zwerven? Fantaseert ze alles? Is ze schizofreen? Heeft ze iets traumatisch meegemaakt? Wat is er met deze vrouw aan de hand? Is het scifi, iets met klonen of parallelle levens? En wie is Patricia? “Het was me niet duidelijk of het om een herinnering ging of om iets wat ik me voorstelde.” Misschien heeft ze een hersenbloeding gehad?
Astrid / Patricia
Op tweederde van het boek begint deel twee. Je denkt over dezelfde vrouw te lezen totdat de man haar aanspreekt met Patricia. De vrouw zelf is ook verrast, want ook zij denkt dat ze Astrid is. Op een tienjarig huwelijksfeest van bekenden probeert ze er achter te komen of anderen haar man ook ‘anders’ vinden en hoe ze reageren op de naam Patricia. Niemand lijkt er iets van te vinden. De man van het huwelijksfeest-stel is nogal vertrouwelijk met Astrid / Patricia, je krijgt de indruk dat ze voorheen een stel zijn geweest of een affaire hebben gehad. Eenmaal thuis spreekt Astrid / Patricia haar man aan met David. “Wie is David? vroeg hij met een lachje om zijn lippen.” Dit is heel vervreemdend omdat zij op het feest met anderen over David heeft gesproken.
Toch iets medisch?
Dan eindelijk één verwijzing in het hele boek naar iets medisch: “(…) dat wat ook geïnjecteerd werd door de dokter met het leesbrilletje, verdwenen was uit mijn lichaam.” “Ik vond het boeiend om via de omweg van zijn herinneringen Patricia te leren kennen, haar te worden, want terwijl ik naar hem luisterde, stelde ik me alles voor, maakte ik het zelf mee. Het was een leven dat ik stukje bij beetje ontdekte, dat ik de eerste keer kennelijk over het hoofd had gezien.” De slotscene is David Lynch-vervreemdend (onlangs overleden overigens). Astrid / Patricia en David zijn in een vakantiehuis met zwembad op vakantie ergens midden op het platteland. Astrid / Patricia is de rust zelve, apathisch haast terwijl David geen rust kan vinden. “Hij liep rond, gaf planten water, snuisterde in de garage, kon niet langer dan een kwartier blijven zitten. Hij sprong in het water, dreef even op zijn rug, kwam uit het zwembad. We rookten. Hij trok mijn broekje uit. Hij zei, niemand ziet ons.” Zij laat het zich aanleunen. Dan komt er een terreinwagen met veel bombarie en luide muziek naar het huisje toe rijden en houdt stil. “We zaten als ratten in de val.” Maar even onverwacht als gekomen, rijdt de auto weer weg. “Er was niets gebeurd.”
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Wat is er gebeurd in deze roman die Patricia heet met een Astrid als hoofdpersoon? Is Astrid vreemd gegaan, met een vrouw (Patricia)? Of is dat te eenvoudig en is er iemand beschadigd, dood? Is Patricia de minnares van de man van Astrid, David? Of is het iets in de familiesfeer, is Patricia een moeder, zus, dochter met traumatische impact op het leven van Patricia? We weten het niet.
Perfect plaatje
Astrid is een druk druk druk moeder van negenendertig jaar annex eventmanager en echtgenote van een advocaat met dikke Range Rover. De advocaat komt uit een gegoede familie met een enorm huis aan de rand van het park: “In onze familie komen tieners niet voor.” Astrid is van eenvoudige provinciale komaf met ouders die in een metaalfabriek werkten. Zij is het perfecte plaatje op haar werk en thuis, ze loopt alle gaten dicht die haar werkgevers (de Boys) en haar man voor haar open laten. Als zij op een dag haar zoontje van vijf in bad doet, telefoon aan het oor met twee wisselgesprekken, valt de telefoon in het badwater. Stuk. Ze is opeens onbereikbaar voor iedereen. In een split second besluit ze te vertrekken: ze laat zoonlief achter en rijdt met haar auto naar haar jeugdvriendin die aan zee woont. Onderweg krijgt ze even spijt en draait ze om maar als ze dan thuiskomt staat de dikke auto van haar man al voor de deur en rijdt ze alsnog door naar de vriendin. Een dag later keert Astrid terug naar haar huis. Man is werken, zoontje naar school. Ze loopt door haar huis als een indringer, inspecteert keuken en badkamer op tekenen van een andere vrouw alsof ze een vreemde in haar eigen huis is, en vindt een fles wijnazijn die ze niet herkent. Ze bezoekt zelfs haar zoontje ‘s nachts als hij slaapt, zonder hem wakker te maken. Dit doet mij denken aan één van de films van David Lynch waarin iemand nachtopnames ontvangt van in haar eigen huis en van haarzelf terwijl ze in bed ligt en slaapt, gefilmd vanuit een vreemd hoog camerastandpunt. Creepy. Vanaf het moment dat ze uit haar leven, uit haar rol is gestapt, is ze er een vreemde voor geworden, een bezoeker, een toeschouwer.
Afkeuring
Bij haar demente vader in het verzorgingstehuis komt ze een opsporingsbericht over haar tegen. Blijkbaar had haar man de politie ingeschakeld. “Ik had te lang gewacht, zoals altijd in mijn leven. De weg terug was zo goed als afgesloten. Mijn verdiende loon.” Dan volgt een vervreemdende episode waarin Astrid toevallig in een buitenwijk met veel migranten een willekeurige Bulgaarse jongeman tegen het lijf loopt en ‘s nachts eindigt op een feest met vrienden van hem. Ze drinkt er zo veel dat één van die jongemannen haar over de schouder mee naar het huis van Roman de Bulgaar moest dragen. De volgende dag voelt ze zich thuis in het eenvoudige huis van de Bulgaar “Waar de kamerplanten dood voor het raam mogen staan. Waar je, als je foto’s wil ophangen, spijkers en een hamer gebruikt en je niets aantrekt van de volmaakt gestucte muren.” De jongeman is straatfotograaf. Ze trekken een dag samen op, bezoeken een expositie en hebben een paar keer seks. Ze voelt zich thuis in het eenvoudige imperfecte leven van de jongeman, misschien omdat dit aansluit bij haar eigen achtergrond en ze niet op haar tenen hoeft te lopen, geen genegenheid hoeft te verdienen zoals bij haar man en schoonmoeder met hun afkeurende basishouding.
… aan de hand?
Astrid doolt doelloos maar wat rond. “Net als met Roman had ik niet het idee dat ik iets verkeerds deed. Het gevoel overheerste dat ik alleen maar aanspraak maakte op een krediet dat ik jarenlang had opgebouwd.” “Ik voelde een zekere afgunst. Hoe sommige mensen precies wisten wat ze wilden en de anderen straal voorbijliepen.” Dan opeens een grote wending: Astrid leest in een krant haar overlijdensbericht, geplaatst door haar man en zoon. Je vraagt je de hele tijd af wat er precies aan de hand is. Is Astrid overleden en lezen we het relaas van haar dolende ziel? Is ze psychotisch en aan het zwerven? Fantaseert ze alles? Is ze schizofreen? Heeft ze iets traumatisch meegemaakt? Wat is er met deze vrouw aan de hand? Is het scifi, iets met klonen of parallelle levens? En wie is Patricia? “Het was me niet duidelijk of het om een herinnering ging of om iets wat ik me voorstelde.” Misschien heeft ze een hersenbloeding gehad?
Astrid / Patricia
Op tweederde van het boek begint deel twee. Je denkt over dezelfde vrouw te lezen totdat de man haar aanspreekt met Patricia. De vrouw zelf is ook verrast, want ook zij denkt dat ze Astrid is. Op een tienjarig huwelijksfeest van bekenden probeert ze er achter te komen of anderen haar man ook ‘anders’ vinden en hoe ze reageren op de naam Patricia. Niemand lijkt er iets van te vinden. De man van het huwelijksfeest-stel is nogal vertrouwelijk met Astrid / Patricia, je krijgt de indruk dat ze voorheen een stel zijn geweest of een affaire hebben gehad. Eenmaal thuis spreekt Astrid / Patricia haar man aan met David. “Wie is David? vroeg hij met een lachje om zijn lippen.” Dit is heel vervreemdend omdat zij op het feest met anderen over David heeft gesproken.
Toch iets medisch?
Dan eindelijk één verwijzing in het hele boek naar iets medisch: “(…) dat wat ook geïnjecteerd werd door de dokter met het leesbrilletje, verdwenen was uit mijn lichaam.” “Ik vond het boeiend om via de omweg van zijn herinneringen Patricia te leren kennen, haar te worden, want terwijl ik naar hem luisterde, stelde ik me alles voor, maakte ik het zelf mee. Het was een leven dat ik stukje bij beetje ontdekte, dat ik de eerste keer kennelijk over het hoofd had gezien.” De slotscene is David Lynch-vervreemdend (onlangs overleden overigens). Astrid / Patricia en David zijn in een vakantiehuis met zwembad op vakantie ergens midden op het platteland. Astrid / Patricia is de rust zelve, apathisch haast terwijl David geen rust kan vinden. “Hij liep rond, gaf planten water, snuisterde in de garage, kon niet langer dan een kwartier blijven zitten. Hij sprong in het water, dreef even op zijn rug, kwam uit het zwembad. We rookten. Hij trok mijn broekje uit. Hij zei, niemand ziet ons.” Zij laat het zich aanleunen. Dan komt er een terreinwagen met veel bombarie en luide muziek naar het huisje toe rijden en houdt stil. “We zaten als ratten in de val.” Maar even onverwacht als gekomen, rijdt de auto weer weg. “Er was niets gebeurd.”
December 2, 2018
een heel verwarrend boek. Wel spannend maar als me vraag over wat het gaat kan ik dit niet navertellen.
April 22, 2019
Femma organiseerde een tijdje geleden een bespreking over dit boek. De korte inhoud sprak mij enorm aan dus ik schreef mij in voor de bespreking en bestelde het boek. Ik ben echter niet naar de bespreking gegaan omdat ik niet vooruit geraakte in het boek. Er gebeurde naar mijn gevoel echt niets en het ging veel te traag. Jammer want het had volgens mij wel een goed boek kunnen zijn.
Astrid loopt van huis weg terwijl haar zoontje in bad zit en geraakt dan op de dool. Ze rijdt veel rond, zit in de auto voor haar huis en bedenkt dan wat haar man en zoontje allemaal aan het doen zijn. Ze leert nieuwe mensen kennen waar ze mee afspreekt. Dat is zo ongeveer het enige dat gebeurt is op de 100 pagina's die ik gelezen heb. Het spijt me maar ik heb echt geen zin om verder te lezen in een boek waar niets in gebeurt.
Astrid loopt van huis weg terwijl haar zoontje in bad zit en geraakt dan op de dool. Ze rijdt veel rond, zit in de auto voor haar huis en bedenkt dan wat haar man en zoontje allemaal aan het doen zijn. Ze leert nieuwe mensen kennen waar ze mee afspreekt. Dat is zo ongeveer het enige dat gebeurt is op de 100 pagina's die ik gelezen heb. Het spijt me maar ik heb echt geen zin om verder te lezen in een boek waar niets in gebeurt.
December 9, 2018
Graag gelezen, mooie gedachtes nog mooier verwoord, maar ik heb het toch graag wat concreter. Ik blijf onbevredigd achter.
November 7, 2018
Heel beklijvend maar bovenal verrassend boek.
Soms riep ik het hoofdpersonage dingen toe.
Soms riep ik het hoofdpersonage dingen toe.
November 8, 2018
Een boek waarover je nog dagen blijft denken hoe het nou eigenlijk zit met Astrid/Patricia. Het boek geeft meer vragen dan antwoorden. Briljant geschreven en knap van Peter Terrin om zo in het hoofd van een vrouw te gaan zitten. Bizar goed gedaan!
January 21, 2019
Hitchcock, David Lynch en Patricia Highsmith loeren om de hoek in deze thriller-achtige Terrin. Maar lezers die op het einde de puzzel graag mooi opgelost zien, komen er bekaaid af.
Astrid is een jonge, succesvolle (rijke, mooie…) vrouw. Ze werkt als event manager, is getrouwd met een jonge, succesvolle (rijke, mooie…) advocaat en samen hebben ze een zoontje, Louis. Op een avond zet ze Louis in bad, tegelijkertijd hangt er een belangrijke, maar moeilijke klant aan de lijn. Als dan haar iPhone pardoes in bad valt, slaan haar stoppen door. Ze roept foert en rijdt met haar chique wagen de nacht in.
Na deze grandioze openingsscène doet Astrid haar vertwijfelde pogingen om terug naar haar vertrouwde leventje te keren. Dat blijkt niet zo simpel. Enkele Lynchiaanse plottwists halen vervolgens de vaste grond helemaal onder je voeten onderuit.
De ik-verteller registreert in (bedrieglijk) zakelijk taalgebruik en blijft koel, ook als de touwtjes van haar bestaan niet meer samengeknoopt geraken. Niet alleen de onopgeloste puzzel, ook de knipoogjes (voor de insiders) en verwijzingen (liefst wat verdoken) horen bij het gehanteerde idioom. De feestscène deed mij denken aan het fantastische Rebecca. Was dat zo bedoeld door de schrijver? Is dat eigenlijk wel belangrijk? Het blijft onuitgesproken.
Patricia flirt met de conventies van de suspense, maar wat uiteindelijk beklijft is de portrettering van ons tijdsgewricht. De holheid, de holheid.
Astrid is een jonge, succesvolle (rijke, mooie…) vrouw. Ze werkt als event manager, is getrouwd met een jonge, succesvolle (rijke, mooie…) advocaat en samen hebben ze een zoontje, Louis. Op een avond zet ze Louis in bad, tegelijkertijd hangt er een belangrijke, maar moeilijke klant aan de lijn. Als dan haar iPhone pardoes in bad valt, slaan haar stoppen door. Ze roept foert en rijdt met haar chique wagen de nacht in.
Na deze grandioze openingsscène doet Astrid haar vertwijfelde pogingen om terug naar haar vertrouwde leventje te keren. Dat blijkt niet zo simpel. Enkele Lynchiaanse plottwists halen vervolgens de vaste grond helemaal onder je voeten onderuit.
De ik-verteller registreert in (bedrieglijk) zakelijk taalgebruik en blijft koel, ook als de touwtjes van haar bestaan niet meer samengeknoopt geraken. Niet alleen de onopgeloste puzzel, ook de knipoogjes (voor de insiders) en verwijzingen (liefst wat verdoken) horen bij het gehanteerde idioom. De feestscène deed mij denken aan het fantastische Rebecca. Was dat zo bedoeld door de schrijver? Is dat eigenlijk wel belangrijk? Het blijft onuitgesproken.
Patricia flirt met de conventies van de suspense, maar wat uiteindelijk beklijft is de portrettering van ons tijdsgewricht. De holheid, de holheid.
May 21, 2023
In het 1ste deel lees je het verhaal van Astrid, terwijl je je toch afvraagt waarom het boek de titel Patricia heeft. Pas in het 2de deel kom je dat te weten maar in plaats van opheldering slaat de verwarring meer en meer toe. Knap gedaan van Peter Terrin!
November 13, 2025
Vreemd...soms verwarrend, maar toch blijf je lezen om meer te weten te komen. En, belangrijk,mooie schrijfstijl.
June 27, 2025
Na het lezen van de flaptekst had ik het al kunnen weten. Terrin heeft mij nog altijd niet kunnen verrassen.
November 26, 2018
Net als Patricia ben ik na het lezen van dit boek in een soort na-shock: wat is er gebeurd, wat is echt, waar ging het fout?
Allemaal vragen die leiden naar vermoedens. Heeft de aanslag in Amsterdam er mee te maken? Heeft Astrid echt bestaan en hoe zit het dan met Roman?
Nog heel veel vragen om nog lekker een paar dagen over ná te denken.
Allemaal vragen die leiden naar vermoedens. Heeft de aanslag in Amsterdam er mee te maken? Heeft Astrid echt bestaan en hoe zit het dan met Roman?
Nog heel veel vragen om nog lekker een paar dagen over ná te denken.
December 12, 2018
Hoeveel vragen, verwarring, onzekerheden,... kan je hebben na het lezen van een boek? Onder het motto: “Zoek het zelf maar uit.” :-) Misschien niet helemaal mijn stijl al vond ik het wel mooi geschreven.
Ik bleef het hele boek op mijn honger zitten. Honger naar meer (concrete) informatie en gebeurtenissen.
Het eerste deel duurde me te lang, vanaf het tweede deel kreeg ik meer voeling met het verhaal. Toch was ik op het einde toch niet volledig voldaan.
Ik bleef het hele boek op mijn honger zitten. Honger naar meer (concrete) informatie en gebeurtenissen.
Het eerste deel duurde me te lang, vanaf het tweede deel kreeg ik meer voeling met het verhaal. Toch was ik op het einde toch niet volledig voldaan.
March 9, 2019
Zeer graag gelezen maar als lezer blijf je verdwaasd achter. Wat is er nu precies aan de hand met Astrid/Patricia? Waarom blijft de scene uit Portugal aan het zwembad steeds terug komen? Is het gegeven dat haar vader aan dementie lijdt belangrijk?
Uit de Morgen :
Terrin legt zijn verhaal in de mond van Astrid, een vrouw die het op het eerste gezicht mooi voor elkaar heeft. Er is Louis, haar vijfjarige zoon en David, haar gefortuneerde (en wat eenzelvige) man, een villa in een slaperig suburbia en een job bij eventbureau de Boys waarin ze zich volledig smijt, omringd door bijdehante collega’s.
Natuurlijk sluimert er onbehagen in deze afgeborstelde, burgerlijke cocon – wat is er trouwens dankbaarder voor grimmige schrijvers om dergelijk geprefabriceerd geluk te verbrijzelen? Wanneer Astrids mobiele telefoon op een dag tijdens het baden van haar zoon in het schuimwater belandt, besluit ze op stel en sprong uit haar veilige bestaan te stappen.
Ze was altijd ‘kinderlijk onschuldig’ gebleven. Maar nu lonkt een ongedefinieerd soort vrijheid, niet zonder risico’s. Met haar auto toert ze rond, trekt ze concentrische cirkels rondom haar eigen bestaan of neemt ze haar vriendin Kristien in vertrouwen. Kan ze nog terug? Ze bespiedt haar voormalige leven als een buitenstaander en belandt in een wak in de tijd.
Af en toe keert ze terug naar de villawijk (‘Ik begaf me naar een probleem, dat de gedaante van een stad aannam’). Een enkele keer sluipt ze zelfs binnen om haar zoon in zijn slaap te voelen. Heeft David alarm geslagen? Blijkbaar wel, want ze stuit op een opsporingsbericht en ontdekt later zelfs een overlijdensbericht van haarzelf in de krant. Een poos lang laat ze zich op sleeptouw nemen door Roman (what’s in a name?), een jonge fotograaf die haar ontzet wanneer ze in ‘de verloederde buurt’ in het nauw raakt. Ze heeft tweemaal seks met hem en ze gaan samen naar een tentoonstelling van nanny en straatfotografe Vivian Maier, nog zo’n outcast die haar leven in eenzame geheimzinnigheid doorbracht.
SPOILER volgt nu
Astric blijkt uiteindelijk Patricia te zijn. En toch ,het leven als Patricia lijkt haar totaal vreemd en nieuw.
Uit de Morgen :
Terrin legt zijn verhaal in de mond van Astrid, een vrouw die het op het eerste gezicht mooi voor elkaar heeft. Er is Louis, haar vijfjarige zoon en David, haar gefortuneerde (en wat eenzelvige) man, een villa in een slaperig suburbia en een job bij eventbureau de Boys waarin ze zich volledig smijt, omringd door bijdehante collega’s.
Natuurlijk sluimert er onbehagen in deze afgeborstelde, burgerlijke cocon – wat is er trouwens dankbaarder voor grimmige schrijvers om dergelijk geprefabriceerd geluk te verbrijzelen? Wanneer Astrids mobiele telefoon op een dag tijdens het baden van haar zoon in het schuimwater belandt, besluit ze op stel en sprong uit haar veilige bestaan te stappen.
Ze was altijd ‘kinderlijk onschuldig’ gebleven. Maar nu lonkt een ongedefinieerd soort vrijheid, niet zonder risico’s. Met haar auto toert ze rond, trekt ze concentrische cirkels rondom haar eigen bestaan of neemt ze haar vriendin Kristien in vertrouwen. Kan ze nog terug? Ze bespiedt haar voormalige leven als een buitenstaander en belandt in een wak in de tijd.
Af en toe keert ze terug naar de villawijk (‘Ik begaf me naar een probleem, dat de gedaante van een stad aannam’). Een enkele keer sluipt ze zelfs binnen om haar zoon in zijn slaap te voelen. Heeft David alarm geslagen? Blijkbaar wel, want ze stuit op een opsporingsbericht en ontdekt later zelfs een overlijdensbericht van haarzelf in de krant. Een poos lang laat ze zich op sleeptouw nemen door Roman (what’s in a name?), een jonge fotograaf die haar ontzet wanneer ze in ‘de verloederde buurt’ in het nauw raakt. Ze heeft tweemaal seks met hem en ze gaan samen naar een tentoonstelling van nanny en straatfotografe Vivian Maier, nog zo’n outcast die haar leven in eenzame geheimzinnigheid doorbracht.
SPOILER volgt nu
Astric blijkt uiteindelijk Patricia te zijn. En toch ,het leven als Patricia lijkt haar totaal vreemd en nieuw.
December 10, 2018
Ik was teleurgesteld en een beetje boos toen ik het boek uit had. Maar, na een nachtje slapen doemden er verbanden op. Het gaat om twee cruciale momenten van existentiële crisis. Het chronologisch eerste moment vindt plaats in de Portugese villa. Van uitverkoren, luxueus en ultiem vakantiegenot van alleen in het paradijs te zijn naar het gevoel van in de val te zitten, overgeleverd aan potentieel geweld van buiten. Daaraan vooraf zwemt Patricia over de bodem van het zwembad en is zich bewust van de watermassa boven haar. Het tweede moment doet zich voor aan het begin: een lastig kind in bad, een veeleisende klant aan de telefoon, een wisselgesprek en en dreigende overstroming door de onbesuisde bewegingen van Louis. Haar mobiel valt in het water en is dood. Een mobiel is tegenwoordig equivalent aan een levenslijn. Een dode mobiel betekent dat je los bent van de wereld. Je kunt niemand meer bereiken maar niemand kan jou bereiken. Even te voren heeft Patricia zich een beetje beklaagd over David, die zijn waardering voor haar laat blijken in dure cadeaux, zoals een reisvulpen die genoemd is naar ene Astrid (!) die dezelfde achternaam heeft als zij. Ik stel me voor dat in dit moment van crisis Patricia Astrid wordt (een fugue, een surrealistische droom? De schrijver mag het zeggen) en een stapje terug doet uit haar leven en haar eigenlijke zelf gaat herontdekken. Ik heb zeer genoten van het eerste deel. Het rondrijden en dat andere leven lijden dat ook het hare had kunnen zijn, als ze niet met David was getrouwd en mede door haar eigen werk in een hogere sociale klasse was beland. Dan volgt in het tweede deel haar ontwaken en, onder enig voorbehoud, opnieuw aannemen van haar leven. Hoewel ze zich lichtelijk vervreemd voelt kan ze zich moeiteloos inleven en haar restje reserve terzijde schuiven. Op het feest met de oude vrienden aanvaardt ze zelfs die haar vreemde naam. Ze test haar vriendin en die merkt niks op (David noemt me Patricia)
's Avonds noemt ze haar man David en die vraagt dan: wie is David. Dat is het enige hinderlijke. Het incident met de telefoon is dan al een hele tijd geleden gebeurd. Louis is Louis, waarom zou ze de naam David wel veranderd hebben?
Prachtig boek over onze duizelingwekkende eenzaamheid en ons vermogen tot aanpassing.
's Avonds noemt ze haar man David en die vraagt dan: wie is David. Dat is het enige hinderlijke. Het incident met de telefoon is dan al een hele tijd geleden gebeurd. Louis is Louis, waarom zou ze de naam David wel veranderd hebben?
Prachtig boek over onze duizelingwekkende eenzaamheid en ons vermogen tot aanpassing.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 10, 2023
Peter Terrin (1968) begint Patricia met het intrigerende uitgangspunt van een vrouw – Astrid – die op een dag van huis loopt nadat haar telefoon in bad is gevallen. Ze laat haar vijfjarige zoon achter. Wanneer ze na een klein uur terugkeert en de Range Rover van haar man ziet staan, durft ze haar leven niet meer terug te nemen.
Terrin weet de spanningsboog lang te rekken. De idee van een vrouw met een comfortabel leven die van het ene op het andere moment besluit te ‘verdwijnen’ roept interessante vragen op; tijdens het lezen schoten mijn gedachten alle richtingen op. De wijze waarop Astrid in de eerste hoofdstukken wacht, observeert en peinst had wat weg van Kalme chaos van Sandro Veronesi. (Verder zijn het heel andere boeken.)
Helaas weet Terrin het geheel niet af te ronden. De nieuwsgierige lezer krijgt al te banale gebeurtenissen voorgeschoteld, met uitzondering misschien van . Het einde maakt de belofte niet waar. Jammer.
Terrin weet de spanningsboog lang te rekken. De idee van een vrouw met een comfortabel leven die van het ene op het andere moment besluit te ‘verdwijnen’ roept interessante vragen op; tijdens het lezen schoten mijn gedachten alle richtingen op. De wijze waarop Astrid in de eerste hoofdstukken wacht, observeert en peinst had wat weg van Kalme chaos van Sandro Veronesi. (Verder zijn het heel andere boeken.)
Helaas weet Terrin het geheel niet af te ronden. De nieuwsgierige lezer krijgt al te banale gebeurtenissen voorgeschoteld, met uitzondering misschien van . Het einde maakt de belofte niet waar. Jammer.
February 22, 2019
Blij dat het boekje eindelijk uit is. Ik vond dit een heel saai boek ofwel heb ik er niets van begrepen… Ik vond het ook helemaal niet spannend of mysterieus - ik vond vooral dat het verhaal nergens heen leidde. ‘k Bleef maar hopen dat er eindelijk iets duidelijk zou worden.
Ik verwacht van een schrijver helemaal niet dat hij me de pap in de mond geeft, ik wil als lezer gerust zelf nadenken en het verhaal invullen maar aan dit verhaal kreeg ik kop noch staart. Ik bleef me lichtjes geïrriteerd tot de laatste zin afvragen wat Terrin nu eigenlijk wilde vertellen met dit boek. Voor mij blijft het een raadsel.
Ondertussen is dit het derde boek dat ik lees van deze schrijver en ik laat me telkens opnieuw vangen door lovende recensies maar nu haak ik echt af.
Ik verwacht van een schrijver helemaal niet dat hij me de pap in de mond geeft, ik wil als lezer gerust zelf nadenken en het verhaal invullen maar aan dit verhaal kreeg ik kop noch staart. Ik bleef me lichtjes geïrriteerd tot de laatste zin afvragen wat Terrin nu eigenlijk wilde vertellen met dit boek. Voor mij blijft het een raadsel.
Ondertussen is dit het derde boek dat ik lees van deze schrijver en ik laat me telkens opnieuw vangen door lovende recensies maar nu haak ik echt af.
December 17, 2018
Wat een heerlijk boek! Vanaf het begin werd ik meegezogen in het verhaal en was ik benieuwd wat Astrid zou gaan doen, hoe ze uit deze vreemde situatie zou geraken... en dan begon ik aan deel 2 en kwamen er meer en meer vraagtekens. Ik zat mee in het hoofd van het hoofdpersonage, maar net als zijzelf kon ik niet alle antwoorden vinden en bleef ik zitten met een beklemmend en verward gevoel.
Een aanrader voor iedereen die het niet erg vindt dat niet alle vragen beantwoord worden, voor wie het mijmeren over hoe het precies zit een deel van het leesplezier is, ook als het boek al uit is.
Een aanrader voor iedereen die het niet erg vindt dat niet alle vragen beantwoord worden, voor wie het mijmeren over hoe het precies zit een deel van het leesplezier is, ook als het boek al uit is.
Displaying 1 - 30 of 84 reviews