มนต์รักทรานซิสเตอร์

by วัฒน์ วรรลยางกูร

เมื่อโฆษกประกาศชื่อ 'สุรแผน เพชรน้ำไหล' คนหัวเราะคิกคักกับชื่อแปลกหู แผนขาสั่น ก้าวขึ้นเวทีท่ามกลางเสียงเฮและปรบมือ

"ความรู้มีเพียงแค่ชั้น ป.สี่ ผมสัญจรจากดอนเจดีย์ สุพรรณบุรีดินแดนบ้านป่า.."

เพลง 'นักเพลงคนจน' ที่ยามฟังช่างหยั่งลึกลงในความรู้สึกของเขา คิดถึงบ้านป่า คิดถึงเมียรัก แม่สาวใส่เสื้อสีฟ้า พาหัวใจข้าบินไปบนฟ้า…

200 pages, Paperback

Published April 1, 2015

Reviews

[T. Ngan · Rating 5 out of 5]

คิดว่าคงไม่สะเทือนสักเท่าไหร่ เพราะเคยดูภาพยนตร์มาก่อนแล้ว ปรากฏว่าผิดคาด ทำไมมันร้าวรานขนาดนี้

มนต์เสน่ห์ตัวอักษรของวัฒน์ เป็นเช่นนี้เอง เล่าท่วงทำนองง่ายๆ ตรงไปตรงมา ไม่ต้องพรรณนาเกินเหตุ ไม่ประดิษฐ์ประดอยเกินตา ไม่ต้องใช้ลีลาแพรวพราว แต่พอเรื่องราวมันเดินไปถึงจุด มันก็ระเบิดอารมณ์ของเราเสียกระจุยกระจาย รู้ตัวอีกที หัวใจก็ยับเยินเสียแล้ว

รักเลย จะหานักเขียนแบบนี้ คงไม่มีแล้ว

[Dheerapol · Rating 4 out of 5]

รู้จักจากเวอร์ชั่นหนังมาก่อน การอ่านเลยมีภาพจากหนังทับซ้อนอยู่ตลอด ซึ่งก็ดีอยู่นะ

[Cephalopodophil. · Rating 5 out of 5]

นวนิยายขนาดสั้นที่่ดำเนินเรื่องฉับไว​ บอกเล่าโศกนาฏกรรมของสามัญชนโดยมีจุดพลิกผันของเรื่องคือการเข้ามาของวิทยุทรานซิสเตอร์ซึ่งอาจจะเป็นสัญญะของ​ความหวังลวงที่ศูนย์กลางห่อหุ้มด้วยเปลือกนอกของ "ความฝัน" "ความรัก" "ความงาม" และ​ "ความเจริญรุ่งเรือง" ดังโฆษณาวิทยุที่แผนและสะเดาได้ฟังในทุ่งนา

[Ongon · Rating 4 out of 5]

ถ้าเป็นละคร ก็คงเป็นละครคอเมดี้
สำนวนดีมาก มันกระชับ น่ารัก ทะเล้นแบบบ้านๆ
เรื่องภาษาเต็บสิบให้สิบ เต็มล้านให้ล้าน
ฝีมือระดับปรมาจารย์
ทึ่งตรงที่บทดราม่ายังใช้คำทะเล้นได้
แต่บางมุกมันเชยไปสำหรับเรา เลยอ่านบ้างวางบ้างเป็นพักๆ
ช่วงกลางสนุกมาก แต่จบห้วนไปหน่อย

[Peam · Rating 4 out of 5]

ชอบตรงที่มันไม่ได้ชนบทโรแมนติกจนเกินเลย แต่ฉายภาพแบบที่ชนบทเป็น คนชนบทเป็น สังคมและวัฒนธรรมชนบทเป็น แฝงไปด้วยความตลกร้าย และสำนวนการเขียนที่ลื่นไหล

ตัวละครมีสเน่ห์ทั้งแผนและสะเดา