Het leed van de stoftor

by Toon Tellegen

De stoftor woont op de maan. Niemand weet van zijn bestaan. Ver weg ziet hij alle andere dieren. Op een dag roept hij zomaar door een toeter: "Het spijt me!' De dieren horen hem en elk van hen denkt dat die woorden voor hem zijn bestemd. De neushoorn denkt dat het nijlpaard het zei toen die op zijn tenen trapte, de beer gelooft dat hij het net zélf zei toen hij alle taarten had opgegeten, en de eendagsvlieg kijkt omhoog: "Bent u het die heeft bepaald dat ik maar één dag heb?' Terwijl de woelrat vindt dat spijt nergens voor nodig is, net als kiespijn, jeuk en koude voeten, overweegt de stoftor te roepen: "Het spijt me dat ik heb geroepen dat het me spijt.'

Genres: Fiction, Fantasy

126 pages, Paperback

First published November 22, 2018

Reviews

[Moira Macfarlane]

Van alle boekjes in deze serie is dit denk ik wel het deel dat me minder raakte. Op een dag roept de stoftor 'Het spijt me!' door een toeter vanuit zijn eenzame plek op de maan naar de dieren op aarde. Vervolgens lees je wat die woorden met ieder van de dieren doet, dat is mooi om te lezen, maar ik miste de stoftor zelf een beetje in dit boekje. Hij komt zeker aan bod, maar in vergelijking tot de andere delen in deze serie toch in veel mindere mate. Ook al klopt dat ergens ook wel weer met een ander thema in het verhaal, het onzichtbaar zijn.

"De mier lag nog in bed toen een luide stem verkondigde: 'Het spijt me.'
De mier knikte, trok zijn deken over zijn kin en dacht: dat zijn ware woorden.
Je hebt ware woorden en onware woorden. 'Hartelijk welkom'waren bijvoorbeeld onware woorden. En 'Hoe gaat het ermee'. Die zei hij dan ook nooit.
Hij dacht na over spijt.
Vaak had hij de gedachte, en soms zelfs de zekerheid, dat er boven het bos geen lucht hing maar spijt. De hele ruimte was gevuld met spijt, onzichtbare, donkere spijt. Niemand wist dat, alleen hij.
In de spijt blonken een paar sterren, terwijl de zon en de maan met grote moeite de spijt een klein stukje opzijduwden om te kunnen schijnen, maar nooit langer dan een nacht of een dag, dan waren ze uitgeput en nam spijt hun plaats weer in."

[Imme van der Boom]

Jeugdsentiment! Toon Tellegen blijft één van mijn favoriete schrijvers - en de dierenverhalen zijn heerlijk voor het slapen gaan.

[Cathérine]

3,5 sterren

[Beatrix]

3,5/5 Ik vond dit boek wat minder sterk dan de eerdere boeken die ik van Toon Tellegen gelezen heb.

[Merel]

Iedereen worstelt met iets. Het is wonderlijk hoe verdriet en geluk soms samengaan. Of is dat nu berusting? Mooi wel.

[Djuna]

3,5*

[Muffin]

Zoals elk klein boekje vol dierenverhalen van Toon is dit zeker ook een klassieker. Met stiekem verborgen onderwerpen die, als je er eens over nadenkt, op een hele mooie manier bespreekbaar worden. Want ook een stoftor is weleens eenzaam. Ook een olifant twijfelt aan zichzelf. Ook een duizendpoot heeft moeilijkheden in het leven wanneer hij weer schoenen nodig heeft. Ik hou echt van deze verhalen!

[Floor Denil]

3,5/5. Toon weet mijn hart elke keer weer te stelen. Het middendeel van dit boek zijn allemaal wat aparte verhaaltjes (die tot een groter geheel behoren) die ik na een tijdje wat langdradig begon te vinden. Misschien miste ik wat meer interactie met de stoftor. Wel een heel mooi idee en een prachtig einde, zeker genoten.

[Bodine]

Dit boek raakte me minder dan eerdere werken die ik van Tellegen gelezen heb, maar het was nog steeds leuk, verdrietig en interessant om te lezen.

[Tes Mijnders]

Heel mooi weer :) Knap hoe hij in een paar zinnen telkens een hele persoonlijkheid kan neerzetten. Grappig en ontroerend.

[Scallie]

Hoe realistisch kan een sprookje zijn?

[Bas Lee]

Jaaaaaaaaaaa!

[Eva Giessing]

Het was wel mooi maar ook heel veel herhaling. Niet echt mijn ding, wel mooi geschreven.

[Michael]

Een geweldig boek!

[Noor]

Troostrijk boekje

[Vera Florus]

Zalig boek! Heel fijne observaties en knotsgekke situaties.

[Roos Ferrero]

Verdrietig en sip hoe de stoftor zo depressief en eenzaam is. Ziet hoe anderen gelukkig zijn en contact met elkaar maken, maar het voelt onmogelijk om daar bij te kunnen komen.