Kontener

by Marek Bieńczyk

Być może najpiękniejsza książka Marka Bieńczyka.

Najpierw był pomysł, by napisać książkę o oddechu. O zadyszce od natłoku zdarzeń, o nerwowym, a może smogowym kaszlu. Tez o miarowym oddychaniu. W końcu o sztucznym oddychaniu, wstrzymywaniu oddechu, o ostatnim tchnieniu.

Czy w to miejsce powstała książka o pamięci? O podróży? Uciekaniu od siebie, przez Kanadę i podwarszawski las? O pożegnaniach? Czy może jednak o oddechu? Czyli o tym, jak niewiele oddziela nas od nieistnienia.

W swojej najbardziej osobistej i być może najwspanialszej książce Marek Bieńczyk dochodzi do literackiej perfekcji.

304 pages, Hardcover

First published October 3, 2018

Reviews

[Urszula]

To książka, którą należy dawkować. Subtelna i delikatna. Przepięknie opisana historia przechodzenia przez żałobę. Jakże ludzkie i jakże ciężkie do przekazania - Bieńczykowi udało się to przekazać w cudownym stylu.

[d3wializm_]

Ta książka nie była dobra, ale momentami wzbudzała we mnie tak silne emocje, jak jeszcze żadna książka nie była w stanie. Dlatego nie potrafię dać jej niższej oceny.

[Artur Nowrot]

Jaka to piękna, czuła książka.

[Marcelina Siembab]

Trochę przeintelektualizowane, jak to u Bieńczyka.

[echo]

książka na zmianę odpycha i przyciąga, czasami mam ochotę ją/nią rzucić, ale po chwili wracam i przedzieram się dalej przez poszatkowane refleksje o śmierci bliskiej osoby, gęste jak samo uczucie, z którego autor próbuje wyłuskać literaturę, przemielić ciało zmarłej i rzucić nam, żeby się nie zmarnowało, żeby jakoś przeżyło, zachowało ruch, który pojawia się w niektórych fragmentach pod postacią przymusu oddechu, tańca flamenco, krążenia w koło - tego Bieńczyk robi najwięcej, wydeptuje w ziemi owalny ślad, za każdym okrążeniem trochę inny, krzywy, nie taki, więc wraca, próbuje jeszcze raz, choć orientuje się, a my razem z nim, że nigdy nie chodziło o dotarcie do jakiegokolwiek celu, tylko o rozchodzenie bólu

[Kasia B]

3/5. Bieńczyk jak mantrę powtarza niektóre zwroty, z uporem wraca do ważnych dla siebie pisarzy. Czy to dobrze? Mnie to nużyło, w końcu nawet irytowało. Jednak nie można powiedzieć, że te eseje były złe - podobały mi się niektóre metafory i ujęcie tematu przeżywania żałoby.

[Lazarus-II]

3.5/5 or 7/10

[Kham]

Poezja

[Klaudia]

Pragnę miłości jaką Bieńczyk darzy Durera, Prousta i Barthesa. Nie zaznam spokoju, póki jej nie odnajdę. Amen.