What do you think?
Rate this book
กรุ่นกลิ่นอวลรัก
มู่กุ้ยฟางเพิ่งมาสำนึกเสียใจภายหลัง ฉินอ๋องผู้สูงส่งหยิ่งยโสหาได้เรียบง่าย จากที่คิดว่าเขาย่อมรังเกียจภรรยาที่มีข่าวลือว่าดุร้ายป่าเถื่อนจนมิยอมย่างกรายมาตำหนักของนาง ทว่าทุกสิ่งกลับตาลปัตร มิย่ำเท้าเข้าตำหนักอันใด นี่เขาย่ำเสียจนพื้นประตูตำหนักแทบสึก นางยังถูกเขาเคี่ยวกรำทุกค่ำคืน
น่าแค้นใจนัก... บัญชีแค้นเก่าใหม่ถูกจดไว้จนแทบทับนางตาย
สมรสพระราชทานครั้งนี้มีแต่เขาที่ได้กำไร สิ่งใดที่ยอมนางได้เขาย่อมต้องลงให้ ทว่าหวางเฟยที่แต่งเข้ามานี้กลับผิดเผกไปเสียทุกอย่าง จากการใช้ชีวิตคู่ที่เริ่มขึ้นอย่างไม่มีแบบแผน กลายเป็นเขาที่ต้องเริ่มวางอุบายดักจับภรรยาไว้แทน ยิ่งนางดิ้น เขายิ่งแหย่ ยิ่งนางแค้น เขายิ่งชอบ
หวางเฟยตัวน้อย... บัญชีแค้นของเจ้า สามีจะเฝ้าทบต้นทบดอกให้เอง
น่าแค้นใจนัก... บัญชีแค้นเก่าใหม่ถูกจดไว้จนแทบทับนางตาย
สมรสพระราชทานครั้งนี้มีแต่เขาที่ได้กำไร สิ่งใดที่ยอมนางได้เขาย่อมต้องลงให้ ทว่าหวางเฟยที่แต่งเข้ามานี้กลับผิดเผกไปเสียทุกอย่าง จากการใช้ชีวิตคู่ที่เริ่มขึ้นอย่างไม่มีแบบแผน กลายเป็นเขาที่ต้องเริ่มวางอุบายดักจับภรรยาไว้แทน ยิ่งนางดิ้น เขายิ่งแหย่ ยิ่งนางแค้น เขายิ่งชอบ
หวางเฟยตัวน้อย... บัญชีแค้นของเจ้า สามีจะเฝ้าทบต้นทบดอกให้เอง
384 pages, Paperback
Published October 1, 2018
8 people are currently reading
61 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
December 18, 2018
ฉินอ๋อง เหวินหลาง vs มู่กุ้ยฟาง
เป็นนิยายจีนฝีมือคนไทยที่อ่านแล้วเนียนมากค่ะ สำนวนดี ตัวเรื่องแนวโรแมนติก อ่านเพลินๆนวลๆ มีอารมณ์ขัน ไม่ดราม่าหรือมีปัญหาการเมืองหนักให้ต้องเครียด เน้นอ่านสบายๆ ช่วงท้ายๆ พระเอกแอบหื่น นัวเนียกันเยอะ ไปหน่อย
ตัวเรื่องคร่าวๆคือนางเอกเป็นลูกสาวแม่ทัพ ถูกแม่เลี้ยงกับน้องสาวปล่อยข่าวว่านางโหดร้าย ไม่สมกับเป็นหญิงงามในสมัยนั้น
ทางด้านนางเอกกับพ่อของนาง ก็คิดว่าเออดีเหมือนกันจะได้ไม่มีใครมาสู่ขอ แบบข้าหวงลูกสาวง่ะ (ครอบครัวนี้ดูไม่ปกตินะ)
แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ฮ่องเต้ก็สั่งให้นางไปแต่งกับฉินอ๋อง ซึ่งเป็นลูกชายที่ฮ่องเต้รักที่สุด งานเข้านางอย่างจัง ทีนี้พอต้องย้ายไปอยู่จวนอ๋อง ก็ต้องขนเอาต้นไม้ลูกรักของนางไป ทั้งสวน ขุดต้น แถมขนดิน ขนปุ๋ย ใส่หาบตามเกี้ยวเจ้าสาวไปยาวเป็นกิโลให้คนกล่าวขานว่าสินเจ้าสาวเยอะ (เอ่อดินนับไหม)
ฉินอ๋องผู้รักความสะอาดมาเจอเมียผู้คลุกดินคลุกฝุ่น ตัวมอมแมม ก็อี๋ รังเกียจอย่ามาแตะตัวข้า 555
แล้วก็ เอ! ตัวเปื้อน แต่ทำไมหอม
ไปๆมาๆก็หลงกลิ่นหอมของนาง
นางเอกทำเครื่องหอมเก่ง เลยมัดใจพระเอกได้ จบ!
เป็นนิยายจีนฝีมือคนไทยที่อ่านแล้วเนียนมากค่ะ สำนวนดี ตัวเรื่องแนวโรแมนติก อ่านเพลินๆนวลๆ มีอารมณ์ขัน ไม่ดราม่าหรือมีปัญหาการเมืองหนักให้ต้องเครียด เน้นอ่านสบายๆ ช่วงท้ายๆ พระเอกแอบหื่น นัวเนียกันเยอะ ไปหน่อย
ตัวเรื่องคร่าวๆคือนางเอกเป็นลูกสาวแม่ทัพ ถูกแม่เลี้ยงกับน้องสาวปล่อยข่าวว่านางโหดร้าย ไม่สมกับเป็นหญิงงามในสมัยนั้น
ทางด้านนางเอกกับพ่อของนาง ก็คิดว่าเออดีเหมือนกันจะได้ไม่มีใครมาสู่ขอ แบบข้าหวงลูกสาวง่ะ (ครอบครัวนี้ดูไม่ปกตินะ)
แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ฮ่องเต้ก็สั่งให้นางไปแต่งกับฉินอ๋อง ซึ่งเป็นลูกชายที่ฮ่องเต้รักที่สุด งานเข้านางอย่างจัง ทีนี้พอต้องย้ายไปอยู่จวนอ๋อง ก็ต้องขนเอาต้นไม้ลูกรักของนางไป ทั้งสวน ขุดต้น แถมขนดิน ขนปุ๋ย ใส่หาบตามเกี้ยวเจ้าสาวไปยาวเป็นกิโลให้คนกล่าวขานว่าสินเจ้าสาวเยอะ (เอ่อดินนับไหม)
ฉินอ๋องผู้รักความสะอาดมาเจอเมียผู้คลุกดินคลุกฝุ่น ตัวมอมแมม ก็อี๋ รังเกียจอย่ามาแตะตัวข้า 555
แล้วก็ เอ! ตัวเปื้อน แต่ทำไมหอม
ไปๆมาๆก็หลงกลิ่นหอมของนาง
นางเอกทำเครื่องหอมเก่ง เลยมัดใจพระเอกได้ จบ!
October 9, 2018
อ่านได้เรื่อยๆ ภาษาสวย แต่การเดินเรื่องไม่มีจุดพีค จุดลุ้นเท่าไหร่ ตอนหลังๆถ้าสอดแทรกแนวการเมืองเข้มข้นเข้าไปมากกว่านี้อีก น่าจะสนุกกว่านี้ แต่สมชื่อเรื่องค่ะ :)
October 17, 2018
ชอบตอนช่วงแรกที่นางเอกเพิ่งแต่งกับพระเอกใหม่ๆ ตีกันได้น่ารักดีสามีภรรยาคู่นี้ 555 อ่านได้เรื่อยๆ ค่ะ แต่แอบหัก 1 ดาว เพราะช่วงหลังๆ รู้สึกว่าเรื่อยๆไปหน่อย ปมดราม่าในวังน่าจะจับมาเขียนได้มากกว่านี้
October 8, 2019
เรื่องน่ารักดี อ่านได้เรื่อย ๆ สำนวนดี แต่เรื่องบนเตียงเยอะไปหน่อย
September 23, 2019
สนุกจ้า แนวเรื่องคล้ายเรื่อง พระชายาผู้เกียจคร้าน
สนุกทั้งคู่ค่ะ
ใครชอบแนวพระเอกสายเปย์ พระนางฉลาด ไม่งี่เง่า
รักเดียวใจเดียว ก็หยิบมาอ่านได้เลย
สำนวนดีค่ะ อ่านไม่สะดุด
-----------
รีวิวไว้ ส่วนตัวชอบอ่านรีวิว ก่อนอ่านจริง เพราะนิยายเยอะมาก อ่านทั้งหมดคงไม่ทัน มีคนรีวิวช่วยก็เป็นเรื่องดี
สนุกทั้งคู่ค่ะ
ใครชอบแนวพระเอกสายเปย์ พระนางฉลาด ไม่งี่เง่า
รักเดียวใจเดียว ก็หยิบมาอ่านได้เลย
สำนวนดีค่ะ อ่านไม่สะดุด
-----------
รีวิวไว้ ส่วนตัวชอบอ่านรีวิว ก่อนอ่านจริง เพราะนิยายเยอะมาก อ่านทั้งหมดคงไม่ทัน มีคนรีวิวช่วยก็เป็นเรื่องดี
March 22, 2020
สนุกดีค่ะ อ่านลื่นไหล ภาษาดี
แต่เสียตรง คำว่า เด็กดี เยอะจนเลี่ยนไป
กับ ฉากอย่างว่า ส่วนตัวคิดว่า มันยังไม่ค่อยอิน
แต่เสียตรง คำว่า เด็กดี เยอะจนเลี่ยนไป
กับ ฉากอย่างว่า ส่วนตัวคิดว่า มันยังไม่ค่อยอิน
May 15, 2020
สนุก แบบไม่มีดราม่า
นางเอก กับ พระเอก โดนจับแต่งงานคลุมถุงชน นิสัยต่างกันสุดขั้ว
คนนึงรักความสะอาด อีกคนชอบเข้าไปคลุกดิน แถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้น จดบัญชีหนี้ยาวเป็นหางว่าว รอเอาคืน
นางเอก กับ พระเอก โดนจับแต่งงานคลุมถุงชน นิสัยต่างกันสุดขั้ว
คนนึงรักความสะอาด อีกคนชอบเข้าไปคลุกดิน แถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้น จดบัญชีหนี้ยาวเป็นหางว่าว รอเอาคืน
January 30, 2023
ท่านอ๋องผู้รักสะอาด X โฉมสะคราญเนื้อหอม
สมรสพระราชทานเจ้าเดิม (ผู้ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของนิยายหลายเรื่อง)
พระเอก ลูกรักสุดสวาทขาดใจของฮ่องเต้ หล่อ ฉลาด เก่งทั้งบุ๋นทั้งบู๊ แต่เรื่องมาก เจ้าระเบียบ รักสะอาดเป็นที่สุด เคยมีคนรัก แต่ก็สาวเจ้าก็เลือกทิ้งความรักไปหาอำนาจ เลยดูเหมือนจะเข็ดไม่สนใจหญิงใดอีก (จริงไหมหนอ?)
ส่วน นางเอก ลูกสาวแม่ทัพ น้องสาวรองแม่ทัพ สวยยยยยย มากกกกกกกกก ฉลาด นุ่มนิ่มน่ารักแต่ก็กัดเจ็บ มีความสามารถทางด้านเครื่องหอม จนหอมฟุ้งไปทั้งตัว เหงื่อออกก็หอม คลุกดินก็หอม อาบน้ำแบบลวกๆก็ยังหอม ทั้งพ่อทั้งพี่สุดรักสุดหวง ปล่อยให้แม่เลี้ยง (อนุพ่อ) สร้างชื่อเสียงว่าเป็นสตรีดุร้ายเพื่อลูกสาว/น้องสาวจะได้ไม่ต้องแต่งงาน จะขึ้นคานก็ไม่เป็นไร พ่อ-พี่ เลี้ยงได้ แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น สมรสพระราชทาน
ตอนแรกต่างฝ่ายต่างก็คิดว่า เออ...อยู่กันแบบสามีภรรยาในนาม น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลองกันไป แต่พระเอกดันหลงกลิ่นหอมเมียจนติดหนึบ ปากบอกไม่ชอบ หน้าตาทำทีว่ารังเกียจแต่ก็มานอนร่วมเตียงทุกคืน คือ ชอบคนเขาแหละแต่ยังไม่รู้ใจตัวเอง ก็คอยแหย่คอยแกล้งให้น้องเอาคืน นางเอกก็แสบไม่เบา จดแต้มแค้นไว้ทุกเม็ด (แต่เอาคืนไม่ค่อยจะสำเร็จนะ โดนพระเอกตลบหลังกลับ พ่ายแพ้ตลอด) จนพระเอกค่อยๆรุกคืบ ค่อยๆจีบเมีย จนสุดท้ายได้ตัวกระตุ้นมาทำให้หึง (ไท่จื่อ=พี่ชายพระเอก) พระเอกเลยได้รู้ใจตัวเองเดินหน้าลุยเคลมเมียตัวเองเต็มกำลัง ชอบที่ผัวเมียคู่นี้มีอะไรมักจะคุยกัน ปรับความเข้าใจกัน ไม่คิดเองเออเอง ไม่งี่เง่า
NC ก็ละมุนพอไหว พระเอกก็หื่นไปตามวิสัยคนคลั่งรัก ไม่ติด เพียงแต่....เหมือนคนเขียนจะถนัดบรรยายฉากร่วมหอแบบ มาทีเป็นหน้าๆเลย แต่พอ ของจริง กลับเขียนซะสั้นกุดจุ๊ดเดียว สองประโยคแล้วตัดฉับ มันเลยค้างๆ แปลกๆ
เป็นนิยายจีนคนไทยแต่งที่ไม่ขัดใจทั้งด้านเนื้อเรื่องและสำนวนภาษา ที่สุด เท่าที่เคยอ่านมา แต่ก็ยังมีบางจุดที่แปร่งๆบ้าง เช่น
- สรรพนามทั้งหมดในเรื่อง ไม่ว่าเป็น เจิ้น, เปิ่นไท่จื่อ, เปิ่นหวาง, เปิ่นกง ใดๆ คนเขียนเหมารวบให้เป็น 'เรา' ทั้งหมด รู้สึกแปลกนิดนึง
- ห้องหนังสือของพระเอก เรียก 'ตำหนักบูรพา' ส่วนวังของไท่จื่อเรียก 'วังบูรพา' มันซ้ำซ้อนชวนให้สับสน ทั้งสองชื่อควรใช้กับทางจวนของไท่จื่อมากกว่า ส่วนทางพระเอกก็เรียกห้องหนังสือ ห้องทรงงานอะไรไปก็ได้
- ตำแหน่งของนางรอง เป็นแค่เหลียงตี้ นั่นคืออนุฯ (ref. ท่านอ๋องข้าเหนื่อยเหลือเกิน by โม่เหยียน) ไม่ใช่ชายารองด้วยซ้ำ ปกติไม่มีสิทธิ์เข้าวัง (แต่อาศัยฐานะหลานฮองเฮาเข้าวังก็โอเค ไม่ว่ากัน) ไม่ได้รับการบันทึกชื่อเข้าในทำเนียบราชวงศ์ พวกชายาเอกทั้งหลายโดยปกติเค้าจะไม่นับญาติเรียกพี่สะใภ้-น้องสะใภ้กันนะ นี่ถึงขนาดให้พระเอกที่เป็นถึงอ๋องเรียกพี่สะใภ้เลย
- พระเอกไม่เรียกชื่อเล่นนางเอก���ลย ไม่ตั้งให้ใหม่ด้วย เรียกแต่ 'หวางเฟยๆ' 'เด็กดีๆ' ทำให้รู้สึกห่างเหินชอบกล
- พระเอกให้นางเอกเรียกตัวเองว่า 'พี่หลาง' คือ พยายามเทียบเคียงกับภาษาจีน มันจะกลายเป็นอะไร 'หลางเกอ' ?? ปกติ ฝ่ายหญิงจะเรียกชายผู้เป็นที่รักว่า 'ชื่อ'+หลาง [เหมือนที่จ่างซุนเสินหรงเรียกซานจง ว่า 'จงหลาง' (ref. จอมอหังการผู้นี้คือสามีข้า by เทียนหรูอวี้)] ทีนี้ พอพระเอกมีชื่อตัวว่า หลาง พอเป็นจีนมันจะยังไงอ่ะ 'หลางหลาง'???? แปลก
- ไม่รู้คนเขียนมีความฝังใจอะไรกับเวลา 2 ชั่วยามไหม ไม่ว่าจะทำอะไรก็ 2 ชั่วยาม เดินทางก็ 2 ชั่วยาม นางเอกแต่งตัวก็ 2 ชั่วยาม พระนางเข้าหอก็ 2 ชั่วยาม ทั้งหมดทั้งมวลไม่ค่อยแปลก แต่พอมาเจอ พระเอกใช้เวลาถอนพิษกำหนัดกับผู้หญิงอื่น 2 ชั่วยามนี่คือ เกินไป มันคือ 4 ชั่วโมงเลยนะ กับคนที่ไม่มีจิตพิศวาสไม่น่าจะนานขนาดนี้ป่าว
- นางรองเสนอหน้า&เสนอตัวมากกก ต่อหน้าคนอื่น (ที่เป็นฝ่ายตรงข้าม) ก็ยังไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ ในสถานการณ์ที่ห้ำหั่นกันขนาดนี้ ไม่น่าเหลือ-ซาก-มาได้นานขนาดนี้นะ
ในส่วนของเนื้อเรื่องจัดวางได้ค่อนข้างดี มีปมความหลังของพระเอก ปมครอบครัวนางเอก (จะเรียกว่าปมดีไหม นางเอกไม่ได้รับผลกระทบใดๆเลย ชิลล์มากก...นางบอก 'ข้าไปเคว้งคว้างตอนไหน') พระเอกโดนวางยา การต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์ ยังมีรักเก่าของพระเอก (แต่เชื่อว่าพระเอกไม่ได้รักนางรองหรอก แค่ผูกพัน แล้วก็ขี้เกียจ+ขี้รำคาญเกินกว่าจะหาใครอื่น ไท่จื่อเองก็ไม่ได้รักนาง สุดท้ายแม้แต่กุ้ยเฟยก็ไม่ได้เป็น น่าสงสารนะแต่ก็ทำตัวเองแหละ สม!) ครบครัน ไม่น่าเบื่อแต่ก็ไม่ทำให้พระนางสะบักสะบอม โดยรวมเป็นนิยายสุขนิยม พระ-นาง ค่อนข้างซู ตัวร้ายทำอันใดไม่ได้เลย จบ
สมรสพระราชทานเจ้าเดิม (ผู้ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของนิยายหลายเรื่อง)
พระเอก ลูกรักสุดสวาทขาดใจของฮ่องเต้ หล่อ ฉลาด เก่งทั้งบุ๋นทั้งบู๊ แต่เรื่องมาก เจ้าระเบียบ รักสะอาดเป็นที่สุด เคยมีคนรัก แต่ก็สาวเจ้าก็เลือกทิ้งความรักไปหาอำนาจ เลยดูเหมือนจะเข็ดไม่สนใจหญิงใดอีก (จริงไหมหนอ?)
ส่วน นางเอก ลูกสาวแม่ทัพ น้องสาวรองแม่ทัพ สวยยยยยย มากกกกกกกกก ฉลาด นุ่มนิ่มน่ารักแต่ก็กัดเจ็บ มีความสามารถทางด้านเครื่องหอม จนหอมฟุ้งไปทั้งตัว เหงื่อออกก็หอม คลุกดินก็หอม อาบน้ำแบบลวกๆก็ยังหอม ทั้งพ่อทั้งพี่สุดรักสุดหวง ปล่อยให้แม่เลี้ยง (อนุพ่อ) สร้างชื่อเสียงว่าเป็นสตรีดุร้ายเพื่อลูกสาว/น้องสาวจะได้ไม่ต้องแต่งงาน จะขึ้นคานก็ไม่เป็นไร พ่อ-พี่ เลี้ยงได้ แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น สมรสพระราชทาน
ตอนแรกต่างฝ่ายต่างก็คิดว่า เออ...อยู่กันแบบสามีภรรยาในนาม น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลองกันไป แต่พระเอกดันหลงกลิ่นหอมเมียจนติดหนึบ ปากบอกไม่ชอบ หน้าตาทำทีว่ารังเกียจแต่ก็มานอนร่วมเตียงทุกคืน คือ ชอบคนเขาแหละแต่ยังไม่รู้ใจตัวเอง ก็คอยแหย่คอยแกล้งให้น้องเอาคืน นางเอกก็แสบไม่เบา จดแต้มแค้นไว้ทุกเม็ด (แต่เอาคืนไม่ค่อยจะสำเร็จนะ โดนพระเอกตลบหลังกลับ พ่ายแพ้ตลอด) จนพระเอกค่อยๆรุกคืบ ค่อยๆจีบเมีย จนสุดท้ายได้ตัวกระตุ้นมาทำให้หึง (ไท่จื่อ=พี่ชายพระเอก) พระเอกเลยได้รู้ใจตัวเองเดินหน้าลุยเคลมเมียตัวเองเต็มกำลัง ชอบที่ผัวเมียคู่นี้มีอะไรมักจะคุยกัน ปรับความเข้าใจกัน ไม่คิดเองเออเอง ไม่งี่เง่า
NC ก็ละมุนพอไหว พระเอกก็หื่นไปตามวิสัยคนคลั่งรัก ไม่ติด เพียงแต่....เหมือนคนเขียนจะถนัดบรรยายฉากร่วมหอแบบ มาทีเป็นหน้าๆเลย แต่พอ ของจริง กลับเขียนซะสั้นกุดจุ๊ดเดียว สองประโยคแล้วตัดฉับ มันเลยค้างๆ แปลกๆ
เป็นนิยายจีนคนไทยแต่งที่ไม่ขัดใจทั้งด้านเนื้อเรื่องและสำนวนภาษา ที่สุด เท่าที่เคยอ่านมา แต่ก็ยังมีบางจุดที่แปร่งๆบ้าง เช่น
- สรรพนามทั้งหมดในเรื่อง ไม่ว่าเป็น เจิ้น, เปิ่นไท่จื่อ, เปิ่นหวาง, เปิ่นกง ใดๆ คนเขียนเหมารวบให้เป็น 'เรา' ทั้งหมด รู้สึกแปลกนิดนึง
- ห้องหนังสือของพระเอก เรียก 'ตำหนักบูรพา' ส่วนวังของไท่จื่อเรียก 'วังบูรพา' มันซ้ำซ้อนชวนให้สับสน ทั้งสองชื่อควรใช้กับทางจวนของไท่จื่อมากกว่า ส่วนทางพระเอกก็เรียกห้องหนังสือ ห้องทรงงานอะไรไปก็ได้
- ตำแหน่งของนางรอง เป็นแค่เหลียงตี้ นั่นคืออนุฯ (ref. ท่านอ๋องข้าเหนื่อยเหลือเกิน by โม่เหยียน) ไม่ใช่ชายารองด้วยซ้ำ ปกติไม่มีสิทธิ์เข้าวัง (แต่อาศัยฐานะหลานฮองเฮาเข้าวังก็โอเค ไม่ว่ากัน) ไม่ได้รับการบันทึกชื่อเข้าในทำเนียบราชวงศ์ พวกชายาเอกทั้งหลายโดยปกติเค้าจะไม่นับญาติเรียกพี่สะใภ้-น้องสะใภ้กันนะ นี่ถึงขนาดให้พระเอกที่เป็นถึงอ๋องเรียกพี่สะใภ้เลย
- พระเอกไม่เรียกชื่อเล่นนางเอก���ลย ไม่ตั้งให้ใหม่ด้วย เรียกแต่ 'หวางเฟยๆ' 'เด็กดีๆ' ทำให้รู้สึกห่างเหินชอบกล
- พระเอกให้นางเอกเรียกตัวเองว่า 'พี่หลาง' คือ พยายามเทียบเคียงกับภาษาจีน มันจะกลายเป็นอะไร 'หลางเกอ' ?? ปกติ ฝ่ายหญิงจะเรียกชายผู้เป็นที่รักว่า 'ชื่อ'+หลาง [เหมือนที่จ่างซุนเสินหรงเรียกซานจง ว่า 'จงหลาง' (ref. จอมอหังการผู้นี้คือสามีข้า by เทียนหรูอวี้)] ทีนี้ พอพระเอกมีชื่อตัวว่า หลาง พอเป็นจีนมันจะยังไงอ่ะ 'หลางหลาง'???? แปลก
- ไม่รู้คนเขียนมีความฝังใจอะไรกับเวลา 2 ชั่วยามไหม ไม่ว่าจะทำอะไรก็ 2 ชั่วยาม เดินทางก็ 2 ชั่วยาม นางเอกแต่งตัวก็ 2 ชั่วยาม พระนางเข้าหอก็ 2 ชั่วยาม ทั้งหมดทั้งมวลไม่ค่อยแปลก แต่พอมาเจอ พระเอกใช้เวลาถอนพิษกำหนัดกับผู้หญิงอื่น 2 ชั่วยามนี่คือ เกินไป มันคือ 4 ชั่วโมงเลยนะ กับคนที่ไม่มีจิตพิศวาสไม่น่าจะนานขนาดนี้ป่าว
- นางรองเสนอหน้า&เสนอตัวมากกก ต่อหน้าคนอื่น (ที่เป็นฝ่ายตรงข้าม) ก็ยังไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ ในสถานการณ์ที่ห้ำหั่นกันขนาดนี้ ไม่น่าเหลือ-ซาก-มาได้นานขนาดนี้นะ
ในส่วนของเนื้อเรื่องจัดวางได้ค่อนข้างดี มีปมความหลังของพระเอก ปมครอบครัวนางเอก (จะเรียกว่าปมดีไหม นางเอกไม่ได้รับผลกระทบใดๆเลย ชิลล์มากก...นางบอก 'ข้าไปเคว้งคว้างตอนไหน') พระเอกโดนวางยา การต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์ ยังมีรักเก่าของพระเอก (แต่เชื่อว่าพระเอกไม่ได้รักนางรองหรอก แค่ผูกพัน แล้วก็ขี้เกียจ+ขี้รำคาญเกินกว่าจะหาใครอื่น ไท่จื่อเองก็ไม่ได้รักนาง สุดท้ายแม้แต่กุ้ยเฟยก็ไม่ได้เป็น น่าสงสารนะแต่ก็ทำตัวเองแหละ สม!) ครบครัน ไม่น่าเบื่อแต่ก็ไม่ทำให้พระนางสะบักสะบอม โดยรวมเป็นนิยายสุขนิยม พระ-นาง ค่อนข้างซู ตัวร้ายทำอันใดไม่ได้เลย จบ
February 21, 2022
เรื่องนี้หยิบมาอ่านซ้ำหลายรอบแล้ว (แต่ยังรองจากจอมนางเคียงหทัย ดวงใจจักรพรรดิ)
เป็นนิยายจีนที่คนไทยเขียน เล่มเดียวจบ ก็เลยไม่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมาก
มู่กุ้ยฟาง นางเอก เป็นลูกสาวของแม่ทัพใหญ่ ได้รับสมรสพระราชทานให้แต่งงานกับฉินอ๋อง
เรียกว่าแต่งงานการเมืองแท้ๆ นางเอกแต่งเข้าจวนไม่ได้คาดหวังอะไรเลย แค่อยากใช้ชีวิต
เหมือนตอนอยู่บ้านเดิมคือชอบปลูกต้นไม้กับทำเครื่องหอม ฉินอ๋องก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจาก
การแต่งงานครั้งนี้เหมือนกัน ตัวฉินอ๋องเคยมีความรักมาก่อน แต่ผู้หญิงคนนั้นเลือกไท่จื่อ
(พี่ชายพระเอก) เพราะหวังตำแหน่งฮองเฮา พระเอกก็เลยคิดประมาณว่าก็แต่งๆ ไป
ปรากฏว่าาาา.. พอได้อยู่กับนางเอกจริงๆ กลับค่อยๆ ชอบมู่กุ้ยฟางซะอย่างนั้น
ชอบเครื่องหอมที่นางเอกทำให้ ชอบนั่งกินข้าวด้วยกันแล้วแกล้งคีบอาหารที่เป็นเนื้อให้นางเอกกิน
(นางเอกชอบกินผัก ไม่ชอบกินเนื้อ) ต่อมายังชอบจับมือเค้า ชอบใกล้ชิด เคยรังเกียจดินที่เปื้อนมือ
เปื้อนเสื้อผ้าตอนนางเอกปลูกต้นไม้ ตอนหลังไม่เหลือแล้ว เรียกง่ายๆ ว่าหลงเมีย 555
เรื่องนี้น่ารักค่ะ มีเรื่องความขัดแย้งในวังบ้าง แต่ไม่เยอะ พระเอกก็ไม่ได้ทะเยอทะยานอยากเป็นฮ่องเต้
อ่านแล้วฟีลกู๊ด ไม่ปวดตับ
เป็นนิยายจีนที่คนไทยเขียน เล่มเดียวจบ ก็เลยไม่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมาก
มู่กุ้ยฟาง นางเอก เป็นลูกสาวของแม่ทัพใหญ่ ได้รับสมรสพระราชทานให้แต่งงานกับฉินอ๋อง
เรียกว่าแต่งงานการเมืองแท้ๆ นางเอกแต่งเข้าจวนไม่ได้คาดหวังอะไรเลย แค่อยากใช้ชีวิต
เหมือนตอนอยู่บ้านเดิมคือชอบปลูกต้นไม้กับทำเครื่องหอม ฉินอ๋องก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจาก
การแต่งงานครั้งนี้เหมือนกัน ตัวฉินอ๋องเคยมีความรักมาก่อน แต่ผู้หญิงคนนั้นเลือกไท่จื่อ
(พี่ชายพระเอก) เพราะหวังตำแหน่งฮองเฮา พระเอกก็เลยคิดประมาณว่าก็แต่งๆ ไป
ปรากฏว่าาาา.. พอได้อยู่กับนางเอกจริงๆ กลับค่อยๆ ชอบมู่กุ้ยฟางซะอย่างนั้น
ชอบเครื่องหอมที่นางเอกทำให้ ชอบนั่งกินข้าวด้วยกันแล้วแกล้งคีบอาหารที่เป็นเนื้อให้นางเอกกิน
(นางเอกชอบกินผัก ไม่ชอบกินเนื้อ) ต่อมายังชอบจับมือเค้า ชอบใกล้ชิด เคยรังเกียจดินที่เปื้อนมือ
เปื้อนเสื้อผ้าตอนนางเอกปลูกต้นไม้ ตอนหลังไม่เหลือแล้ว เรียกง่ายๆ ว่าหลงเมีย 555
เรื่องนี้น่ารักค่ะ มีเรื่องความขัดแย้งในวังบ้าง แต่ไม่เยอะ พระเอกก็ไม่ได้ทะเยอทะยานอยากเป็นฮ่องเต้
อ่านแล้วฟีลกู๊ด ไม่ปวดตับ
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews