Deze fraaie editie, onder redactie van uitgever Vic van de Reijt en Wilminks weduwe Wobke Wilmink-Klein, bevat de autobiografisch getinte verhalen van de beroemde Nederlandse auteur, dichter en zanger (1936-2003). De melancholische toon en het mededogen met de zwakkere mens, die we uit Wilminks liedjes en gedichten kennen, ontbreken hier niet. De bundel opent met 'Kleine idylle', dat hij op 19-jarige leeftijd schreef en dat thematisch aansluit bij het latere 'Ver van de stad', over zijn verblijf op een boerderij tijdens de Tweede Wereldoorlog, en 'Het verkeerde pannetje', dat bekroond werd met de Nienke van Hichtumprijs. Het grappige relaas van zijn leraarschap aan het Vossius Lyceum staat centraal in de 'Pedagogische Herinneringen'; in 'Twee broers' vertelt hij over zijn scheiding. Ook de honderd pagina's nieuwe verhalen en cursiefjes die in de nalatenschap ontdekt werden, materiaal dat hier voor het eerst in boekvorm verschijnt, maken deze uitgave bijzonder. Gebonden met leeslint, kleine druk.
Willem Wilmink was voornamelijk dichter maar schreef ook proza. Dit boek verzamelt een aantal korte verhalen, cursiefjes die hij schreef voor het dagblad Tubantia en heel korte cursiefjes uit zijn erfenis die de krant nooit gehaald hebben. Vooral de verhalen uit zijn jeugd spreken me ontzettend aan. Ze geven op een prachtige manier een tijdsbeeld van de jaren 40 tot 70, wat voor een deel ook de tijd van mijn jeugd was (54 geboren). Ook de stukjes voor de krant waarin hij kritisch is met betrekking tot een aantal ontwikkelingen, zoals het beroerde onderwijs in het Nederlands spreken erg aan en hebben aan actualiteit niets ingeboet. Ook een aantal verklaringen van dichtregels zijn zeer lezenswaard