Σύγχρονοι ελληνικοί μύθοι

by Περικλής Γκόγκας

Στο επιτυχημένο βιβλίο του Περικλή Γκόγκα "Οικονομικά για μη ειδικούς" (Κριτική, 2016) αναλυόταν, απλά και κατανοητά, ο τρόπος λειτουργίας της οικονομίας συνολικά. Την ίδια εκλαϊκευτική, αλλά πλήρως επιστημονικά τεκμηριωμένη, μέθοδο ακολουθεί ο συγγραφέας και στο παρόν βιβλίο. Από τη σκοπιά ενός νέου ανθρώπου και δραστήριου επιστήμονα με καθημερινή ακαδημαϊκή τριβή, πρόθεσή του είναι να διορθώσει παραναγνώσεις της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, οι οποίες εδώ και χρόνια έχουν λανθασμένα παγιωθεί ως αναμφισβήτητες. Το ότι "η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα", ότι "είναι μια αγροτική χώρα" ή ότι "ο Έλληνας είναι τεμπέλης" και τα "πανεπιστήμια κακά" είναι μερικοί μόνο από τους "μύθους" που επιχειρεί να διαλύσει ο συγγραφέας. Απώτερος στόχος και αυτού του βιβλίου είναι να αποκτήσουν οι αναγνώστες τα εφόδια, με την παράθεση παραδειγμάτων, πινάκων και στατιστικών, ώστε να διαμορφώσουν μόνοι τους την απαραίτητη κριτική ικανότητα για τη συγκρότηση των δικών τους "μύθων".

280 pages, Paperback

First published April 1, 2018

Reviews

[Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου · Rating 3 out of 5]

Οπωσδήποτε ενδιαφέρον. Εδώ έχουμε έναν άνθρωπο διαβασμένο, επιστήμονα και θετικά σκεπτόμενο, ο οποίος έχει προφανώς απηυδήσει με τις ελληναράδικες αστήριχτες συζητήσεις σε ταβέρνες και οικογενειακές συγκεντρώσεις για τα διάφορα κλασικά δήθεν στραβά της Ελλάδας και εδώ τα πιάνει ένα ένα και τα ανατρέπει με βάση είτε στατιστικές διεθνών οργανισμών, είτε την κατάταξη της χώρας ανάμεσα στις άλλες σύμφωνα με επίσημα στοιχεία. Στα συν το ήρεμο ύφος της γραφής και οι όχι υπερβολικά μασημένες εξηγήσεις. Στα μείον το μάλλον βαρετό στυλ (μήπως κάποια από αυτά γράφτηκαν για να δοθούν σαν σημειώσεις σε φοιτητές, που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να τα διαβάσουν; ) και ένα κάποιο άγχος του συγγραφέα να καταλάβει ο αναγνώστης τι λέει, που έχει σαν αποτέλεσμα να γράφει τις ίδιες φράσεις στην αρχή και ξανά στο τέλος πολλών από τα άρθρα και να ανακεφαλαιώνει - ναι, το κατάλαβα, ευχαριστώ. Αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες: η Ελλάδα δεν είναι ούτε φτωχή χώρα, ούτε αγροτική, ούτε έχει χάλια πανεπιστήμια και χάλια σύστημα υγείας. Προτείνεται σε όσους έχουν επίσης απηυδήσει με την παραπάνω αναφερθείσα ελληναράδικη γκρίνια. Να το έχετε μαζί σας στο πασχαλινό τραπέζι - εγγυημένοι οι καβγάδες με θείους, παππούδες κλπ στυλοβάτες του έθνους :P

[Antonis · Rating 4 out of 5]

Φαίνεται πως διατρέχουμε εποχή απομυθοποίησης – και δεν είναι αργά, θα πούν πολλοί. Μετά το πολύ τεκμηριωμένο «Μύθοι, παρεξηγήσεις και άβολες αλήθειες της ελληνικής Ιστορίας» του Σταύρου Παναγιωτίδη ανακάλυψα το λίγο παλαιότερο «Σύγχρονοι ελληνικοί μύθοι» του Περικλή Γκόγκα. Αν το πρώτο από αυτά τα βιβλία ασχολείται με μύθους που κυκλοφορούν σχετικά με την αρχαία και την πρόσφατη ελληνική Ιστορία, το βιβλίο του Π. Γκόγκα έχει ως αντικείμενο σύγχρονους μύθους που σχετίζονται με την οικονομία γενικότερα και την ελληνική οικονομία ειδικότερα. Ο συγγραφέας διδάσκει οικονομικά στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, άρα, κατά τεκμήριο, ξέρει για τί μιλάει. Εξάλλου, στηρίζει τα επιχειρήματά του σε στατιστικά στοιχεία υπερεθνικών οργανισμών (ΟΟΣΑ, ΟΗΕ, ILO) καθώς και σε επίσημα ελληνικά στοιχεία. Βάσει αυτών, και με ρέουσα, καθημερινή γλώσσα, κατανοητή από τους μη ειδικούς, εξηγεί βασικές έννοιες της οικονομίας και ανασκευάζει πειστικά στους σχετικούς μύθους.
Ορισμένες επιφυλάξεις: Στον 14ο μύθο («Η παγκοσμιοποίηση ως κάτι αρνητικό») αναφέρεται σε διεθνή δημοσκόπηση με ερώτημα «Πιστεύετε πως ο κόσμος πηγαίνει προς το καλύτερο;». Όμως, πουθενά δεν ορίζεται το καλύτερο που δεν είναι αναγκαστικά το ίδιο για τους Αφγανούς και τους Νορβηγούς. Ωστόσο, με βάση τη δημοσκόπηση αυτήν και συγκρίνοντας την ευνοϊκή εξέλιξη ορισμένων κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών δεικτών (φτώχεια, αλφαβητισμός, υγεία, δημοκρατία) με την επέκταση της παγκοσμιοποίησης καταλήγει στο συμπέρασμα πως η παγκοσμιοποίηση δεν είναι κάτι αρνητικό έστω και εάν παραδέχεται ότι «δεν είναι όλα θετικά». Χωρίς να αρνούμαι τις πολλές θετικές πλευρές της παγκοσμιοποίησης, κρίνω πως, εν προκειμένω, ο συγγραφέας κάνει ένα λογικό άλμα, δεδομένου ότι «correlation does not imply causation».
Στον 15ο μύθο («Μύθοι για το χρέος») ο συγγραφέας ανασκευάζει «10 αναπάντητα ερωτήματα για το χρέος» τα οποία, μάλιστα, παραθέτει αυτούσια «όπως ακριβώς διατυπώθηκαν στο σχετικό κείμενο». Δυστυχώς, δεν μας λέει ποιο είναι αυτό το κείμενο για να μπορέσουμε να κρίνουμε την αξία των ερωτημάτων – η οποία δεν πρέπει να είναι ιδιαίτερα υψηλή, δεδομένου ότι ο συγγραφέας παραδέχεται ότι δεν κατανοεί ένα τουλάχιστον από αυτά (το υπ. αριθ. 7).
Και μερικά παράπονα που, ωστόσο, αφορούν την επιμέλεια του κειμένου και όχι το περιεχόμενό του:
Είναι φανερό πως πολλά (όλα;) τα διαγράμματα προέρχονται από άλλες δημοσιεύσεις – άλλωστε πολλά από αυτά περιέχουν κείμενο στα αγγλικά. Στις δημοσιεύσεις αυτές, τα διαγράμματα ήταν έγχρωμα για να γίνονται πιο κατανοητά όταν περιλαμβάνουν πολλές καμπύλες. Στην ασπρόμαυρη εκτύπωση, όμως, έχουμε απλώς «πενήντα αποχρώσεις του γκρι», πράγμα που κάνει τα διαγράμματα ιδιαίτερα δυσανάγνωστα.
Στον Μύθο 11 («Ο μεγάλος δημόσιος τομέας»), οι αναφορές, μέσα στο κείμενο, στους Πίνακες 1 και 2 έχουν αναστραφεί (Όταν μιλάμε για τον Πίνακα 1 πρόκειται για τον Πίνακα 2 κλπ.)

[Vasilis · Rating 4 out of 5]

Ενα ωραιο και απλα γραμμενο βιβλιο το οποιο καταρριπτει πολλους απο τους μυθους που εχουν καλλιεργηθεί στο μυαλο των Ελλήνων.
Ο συγγραφέας ξεκινάει από τα πολυ βασικα, όπως το μέγεθος και η οικονομία της "μικρής" και "φτωχής" Ελλάδας και συνεχίζει σε τομεις οπως τα πανεπιστημια, το δημόσιο και οι τράπεζες για να καταρρίψει η καποιες αλλες φορες να δωσει μια αλλη οπτικη των πραγμάτων χρησιμοποιώντας πάντα διαγράμματα, χαρτες και επίσημα στοιχεια.
Απο την αλλη μερια γνωρίζουμε οτι η στατιστικη ειναι ο καλυτερος τροπος για να πεις ψέματα. Η κριτικη μου βρισκεται σε κάποια κεφάλαια για το δημόσιο και τα πανεπιστήμια, που αν και δεν αμφισβήτω τα στοιχεία που παρουσιαζονται, νομίζω ότι τα στοιχεία στις περιπτώσεις αυτες δεν παρούσιαζουν την πλήρη εικόνα του προβλήματος και μάλλον το υποβαθμίζουν( καθως και την ανάγκη αντιμετώπισης του). Μπορει να ειναι και βαθιά ριζωμενες προσωπικες μου αντιλήψεις που ανθίστανται.
Δεν ήξερα και έμαθα οτι ο πρωτογενης τομέας ηταν ανεκαθεν πολυ μικρος στην Ελλαδα και επίσης το σύστημα του Bretton Woods και πως αυτο συνδέθηκε με το ελληνικό οικονομικό θαύμα τις δεκαετιες του '50 & '60.

Παραθέτω τα περιεχόμενα:
1 Η Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα11
2 Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα25
3 Η Ελλάδα είναι μια αγροτική χώρα39
4 Η αυτάρκεια53
5 Η Ελλάδα δεν εξάγει τίποτα65
6 Ο τεμπέλης Έλληνας75
7 Ο μεγάλος αριθμός αργιών στην Ελλάδα83
8 Τα κακά ελληνικά πανεπιστήμια89
9 Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια101
10 Οι αιώνιοι φοιτητές127
11 Ο μεγάλος δημόσιος τομέας135
12 Οι υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι151
13 Το απαράδεκτο σύστημα υγείας165
14 Η παγκοσμιοποίηση ως κάτι αρνητικό179
15 Μύθοι για το χρέος193
16 Μείωση των μισθών για αύξηση της ανταγωνιστικότητας 209
17 Το 19,2% των πολιτών πληρώνει το 83,2% των φόρων223
18 Το χρήμα έχει αντίκρισμα231
19 Το ελληνικό οικονομικό θαύμα λόγω της δραχμής241
20 Οι κακές τράπεζες255
21 Οι τραπεζίτες κερδίζουν από την κρίση267

[Mz · Rating 4 out of 5]

https://www.fractalart.gr/katanoontas...