รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่ เล่ม 7

รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่ #7

by Meng Xi Shi, เมิ่งซีสือ, เซียงเซียง (Translator)

ลัทธิบัวขาวถูกขุดรากถอนโคน กล่าวได้ว่าเก้าในสิบส่วนเป็นผลงานของถังฟั่นเขาจะเติบโตในหน้าที่การงาน ขั้นตำแหน่งเลื่อนขึ้นพรวดพราดก็หาใช่เรื่องน่าแปลกใจ บัดนี้ถังฟั่น ถังรุ่นชิง ก็ได้กลายเป็น ‘ถังเก๋อเหล่า’มหาเสนาบดีแห่งสภาขุนนางแล้ว!

ช่วงเวลานี้บ้านเมืองนับว่าสงบสุข หากไม่ใช่กับในราชสำนักและวังหลวงกลุ่มอำนาจวั่นยังคงไม่วางมือจากภารกิจเปลี่ยนตัวรัชทายาท
ทั้งยิ่งต้องเร่งรัดลงมือเพราะองค์จักพรรดิพระวรกายอ่อนแอขึ้นทุกวันๆงานที่ใต้เท้าถังต้องสะสางก็เยอะมากพอแล้ว ยังต้องแบ่งแยกสมองมาขับเคี่ยวกับคนเหล่านี้อีก

แต่นี่คือแนวรบแห่งสุดท้ายที่เขาต้องเข้าร่วม ทั้งหมดทั้งมวลมิใช่เพื่ออนาคตตน ทว่าเพื่ออนาคตของแผ่นดินต้าหมิงในรัชศกใหม่!!

Genres: Yaoi, China, Boys Love, Historical, Mystery

336 pages, Paperback

Published October 1, 2018

About the author

Associated Names:
* Meng Xi Shi (English)
* 梦溪石 (Chinese)
* เมิ่งซีสือ (Thai)

Reviews

[Ning · Rating 4 out of 5]

หนังสือจบตั้งแต่ครึ่งเล่มแรก
ครึ่งเล่มหลังคือตอนพิเศษ

รวม ๆ เป็นเรื่องที่ตัวเอกค่อย ๆ ไต่เต้า ตำแหน่งหน้าที่ในวัง เริ่มตั้งแต่เริ่มสอบได้ ได้ตำแหน่งเล็ก ๆ
มีคดีต้องไขโน่นนี่ ซึ่งคดีในเล่มแรก ๆ สนุกมาก แต่ละคดีก็จะต่อเนื่องมาเรื่อย ๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
พบอุปสรรคมากมาย แต่ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี จนไปถึงตำแหน่งสูงสุดในวัง

เป็นเล่มที่อ่านได้เพลิน ๆ ดีมาก เนื้อเรื่อง ตัวละคร น่าติดตาม ดีทุกอย่าง
ติดที่บรรยายเยอะมาก บางบท มีแต่บรรยาย ใครไม่ถนัดบรรยายอาจจะไม่ชอบเรื่องนี้

ในส่วนของวายนั้น เล่มนี้ออกแนว วายมโน คือคนอ่านต้องไปมโนเอาเอง
ประมาณว่า อยู่ในห้อง 2 คน เสื้อผ้าหลุดรุ่ย .. เอ๊ะ เค้าทำอะไรกันนะ ฮาาา ไม่มีฉากวาบหวิวเลย

เพราะฉะนั้น ต่อให้ไม่ใช่สายวาย ก็บอกได้เลยว่า ถ้าชอบอ่านแนววัง (ขุนนาง) สืบคดี แนะนำเลย
ไม่ต้องกลัวรับไม่ได้อะไรแบบนั้น

ที่น่าห่วงคือสาววาย อาจจะอ่านแล้วงงว่า นี่มันวายตรงไหน มากกว่า

[Kamons · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้หลังจากจบลัทธิบัวขาวก็เข้าสู่การช่วงชิงอำนาจในวัง เราว่าสนุกดีมีชิงไหวชิงพริบโดยที่ไม่ได้บู๊มากนัก แม้จะรู้สึกว่าจุดพลิกผันมันเหนือความคาดหมายไปนิดแต่ความเข้มข้นตอนใกล้จบก็ลุ้นดี ครึ่งหลังของเล่มเป็นตอนพิเศษอ่านได้ใสๆ สบายๆ

สรุปรวม 7 เล่มรัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่เป็นนิยายวายเน้นสืบสวนมีโมเม้นระหว่างกันน้อยมาก ความรักแบบค่อยเป็นค่อยไปค่อยๆ ซึมลึก และประหนึ่งป๋อสุยค่าตัวแพงเลยโผล่มาน้อยๆ แต่โผล่มาทีก็ออร่าสีชมพูกระจายแบบเข้มข้นมากๆ เรื่องราวสืบสวนเข้มข้นดี ตัวละครมีจุดพลิกผันมากมายให้ลุ้นตลอด ใต้เท้าถังน่ารักและป๋อสุยคือนิ่งๆ เท่ๆ เป็น 7 เล่มจบที่ดีงามควรค่าแก่การอ่านค่ะ

[Or_O · Rating 4 out of 5]

ซื้อมาตั้งแต่เขากรี๊ดกร๊าดกัน จนออกจบ จนเขาไปกรี๊ดเรื่องอื่นกันแล้ว จนออกเล่มพิเศษ จนเรื่องใหม่ของผู้เขียนออกมา ถึงเพิ่งหยิบมาแกะซีลออกอ่าน



ถึงจะบอกว่าเป็นแนววาย แต่เนื้อเรื่องจะไม่เน้นความสัมพันธ์ของคู่พระนายเท่าไรนักค่ะ จะเน้นไปในทางการสืบสวน การไต่เต้าขึ้นรับตำแหน่งของตัวเอกหลักอย่างถังฟั่น การชิงไหวชิงพริบในราชสำนักของเหล่าขุนนาง ออกแนวเขียนให้จิ้นต่อเอง แต่ถ้าจะบอกว่าจิ้น เรื่องนี้เขาก็บอกความสัมพันธ์ชัดว่า เออ รักกันนะ มีจูบกัน มันก็เลยเป็นแนววาย หลายคนถึงบอกว่าเริ่มอ่านวายเรื่องแรกจากเรื่องนี้เลย



รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่เป็นปีที่เริ่มเรื่อง ถังฟั่น นายเอกของเรา เป็นขุนนางเล็ก ๆ ในศาลซุ่นเทียน สามปีก่อนสอบเตี้ยนซื่อ ที่จริงแล้วจักรพรรดิเฉิงฮว่าจะแต่งตั้งให้เป็นจ้วงหยวน แต่ราชเลขาธิการวั่นอันบอกว่าถังฟั่นอายุน้อย กลัวคนหนุ่มลำพองใจ ควรย้ายตำแหน่งให้ต่ำลงไปอีกนิด จักรพรรดิเฉิงฮว่าฟังแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผล ถังฟั่นเลยได้ตำแหน่งบัณฑิตเอกขั้นสองแทน (ย้ายลงไปสี่อันดับ จากจ้วงหยวน ปั่งเหยี่ยน ทั่นฮวา บัณฑิตเอกขั้นหนึ่ง ถึงจะเป็นบัณฑิตเอกขั้นสอง ซึ่งก็คืออันดับที่ห้า) ถังฟั่นทำงานอยู่สำนักราชบัณฑิตสามปี ก่อนจะย้ายมายังศาลซุ่นเทียน รับตำแหน่งผู้พิพากษา



ถังฟั่น ชื่อรอง รุ่นชิง ฉลาดก็จริง แต่ไม่ใช่คนฝักใฝ่อำนาจหรือสนใจเงินทอง เป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ ขอแค่มีของกินอร่อยและนิยายสนุกก็อยู่ได้หมด แต่เห็นดูเป็นคนง่าย ๆ อย่างนั้น ถังฟั่นมีความรับผิดชอบ หน้าที่การงานก็ทำอย่างเต็มที่ไม่เฉื่อยชา และเขามีปณิธานอยู่ เขารักความถูกต้อง และอยากให้บ้านเมืองเดินหน้า เจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นไป



สุยโจว ชื่อรอง ก่วนชวง พระเอก ทำงานเป็นองครักษ์เสื้อแพร ด้วยความเป็นญาติสายนอกของพระพันปีโจว (พระพันปีโจว แม่จักรพรรดิเฉิงฮว่า เป็นน้องสาวของยายของสุยโจว) แม้จะไม่มีอำนาจที่แท้จริง แต่ก็เป็นที่เกรงใจของคนส่วนใหญ่ สุยโจวอุปนิสัยเงียบขรึม พูดน้อย เก่งบู๊



สุยโจวรู้จักถังฟั่นครั้งแรกจากคดีที่ทำงานร่วมกันระหว่างศาลซุ่นเทียนและหน่วยองครักษ์เสื้อแพร ตอนแรกสุยโจวไม่ชอบหน้าถังฟั่นนัก คิดว่าเป็นพวกขุนนางที่เก่งแต่ปาก ฝีมือไม่เอาไหน แต่พอร่วมมือทำงานจริงถึงพบว่านอกจากถังฟั่นจะฉลาดแล้ว ยังไม่ถือตัว เวลาทำงานก็ลงมือทำจริงจังไม่ปริปากบ่น เกิดความยอมรับนับถือ รู้สึกว่าชะตาต้องกัน จึงคบหาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่นั้น พอดีถังฟั่นต้องย้ายที่อยู่ สุยโจวเลยชวนให้มาอยู่ด้วยกันเลย ...อย่าเพิ่งตกใจ เป็นเพื่อนร่วมบ้านน่ะค่ะ โดยมีสุยโจวทำตัวเหมือนคุณแม่ ทำอาหารใหกิน (เวลาว่าง) คุมประพฤติไม่ให้ถังฟั่นใช้ชีวิตเหลวไหลเกินไป หลัง ๆ คุมการเงินด้วย ไม่งั้นใต้เท้าถังจะใช้เงินหมดไปกับของกินอร่อย ๆ และนิยายจนหมด กว่าคู่นี้จะลงเอย โน่น เล่มท้าย ๆ เลย เล่มต้น ๆ จะเป็นเพื่อนที่สนิทกัน ช่วยเหลือกัน เข้าอกเข้าใจกัน มีโมเมนต์แปลก ๆ แบบ เอ๊ะ เพื่อนกันเขาทำงี้เหรอ โผล่มาให้คิดเล็ก ๆ เป็นระยะ พอความสัมพันธ์จะเดินไปในทิศทางนั้นซะหน่อย ก็จะมีอะไรมาขัดมาขั้นจังหวะตลอด เรียกว่าคู่นี้งานเข้าไม่ได้พักเลย



สุยโจวรู้ตัวและแสดงออกว่าชอบถังฟั่นก่อน ส่วนถังฟั่นจะทำงานเป็นหลัก ฉลาดทุกเรื่อง แต่เรื่องรัก ๆ นี่คุณพี่เขามึนมาก (หรือทำเป็นมึนมาก) สุยโจวเห็นถังฟั่นเป็นอย่างนั้นก็ไม่ได้เร่งรุกเร้าอะไร เรียกว่าใช้ชีวิตไปตามจังหวะ ให้เวลากับปัจจุบันมากกว่าอดีตหรืออนาคต



เรื่องทางบ้านของสองคนนี้ ถังฟั่นนั้นพ่อแม่เสียหมดแล้ว มีพี่สาวอยู่คน แต่งออกไปแล้ว ส่วนสุยโจว เขาเป็นลูกคนกลาง มีพี่ชายและน้องสาวอย่างละคน พ่อแม่รักพี่ชายคนโตมากกว่า และน้องสาวก็เป็นน้องเล็ก แถมผู้หญิงคนเดียว พ่อแม่ก็จะดูแลเป็นพิเศษ สุยโจวเลยเหมือนลูกที่พ่อแม่ไม่ค่อยสนใจ พอพี่ชายแต่งงาน พี่สะใภ้ก็ชอบหาเรื่องสุยโจว สุยโจวไม่อยากมีปัญหาเลยย้ายออกมาอยู่คนเดียวข้างนอกเลย นาน ๆ ทีถึงกลับไปเยี่ยมบ้าน (จุดที่อยู่คนเดียวนี้เองทำให้ชวนถังฟั่นมาอยู่ด้วยกันได้นั่นแหละค่ะ) สุยโจวจะรักยายมากกว่า และยายเองก็จะรักหลานคนนี้ที่สุด



พูดถึงนิสัย จริง ๆ นิสัยของถังฟั่นนี่เป็นที่รักได้ง่ายมากเลย เพราะยิ้มเก่ง อัธยาศัยดี ไม่ถือตัว เข้าใจโลก เข้าใจความเป็นไปของชีวิต อ่อนนอกแข็งใน ถ้าไม่ไปล่วงเกิน ทำร้ายเขา หรือคนที่เขารักก่อน เขาก็จะไม่มีทางทำให้คุณลำบากใจแน่นอน ถังฟั่นหน้าตาดีด้วย แค่เห็นหน้าก็ชวนรื่นตาสบายใจแล้ว เก่ง หน้าตาดี มนุษยสัมพันธ์ดี ชีวิตน่าจะไม่มีอุปสรรคอะไรใช่ไหม ตอบว่าไม่ค่ะ คนอิจฉาก็มี ไปขัดขวางแผนการคนอื่นเลยโดนแก้แค้นก็บ่อย แก้แค้นนี่ไม่ได้จำกัดความแค่ทำร้ายหรือฆ่านะคะ การทำให้อะไรที่น่าจะราบรื่นนั้นขลุกขลัก ก็นับเป็นหนึ่งในการแก้แค้นได้ แต่ถังฟั่นฉลาด ส่วนใหญ่ก็จะรอดตัวไ���ได้ แล้วเขาก็มีเพื่อนที่ดีพร้อมช่วยเหลืออยู่พอสมควร จุดนี้มันก็สมเหตุสมผลอยู่น่ะนะ ถังฟั่นเป็นคนที่ให้ใจกับคนอื่น กับเพื่อนเขาก็เต็มที่ พอถังฟั่นมีปัญหา ส่วนใหญ่เพื่อนก็จะไม่ทิ้งหรอกค่ะ

ส่วนสุยโจว ด้วยความที่พูดน้อย ไม่ค่อยแสดงออก ยิ่งมีตำแหน่งองครักษ์เสื้อแพร มีดาบปักวสันต์ ที่แค่ได้ยินชื่อคนก็กลัวเกรง คนภายนอกยิ่งรู้สึกว่าไม่น่าคบหา (มีถังฟั่นนี่แหละที่ไม่สนใจอะไร) แต่จริง ๆ สุยโจวเป็นที่รักของลูกน้องนะคะ เขาเป็นหัวหน้าที่ดี มีความสามารถ มีความรับผิดชอบ ไม่ใช่หัวหน้าที่เอาแต่สั่งลูกน้องแล้วไปนอนรอเอาความดีความชอบ แต่เขาลงมือทำจริง อยู่หน้างานจริง ๆ จักรพรรดิเฉิงฮว่าก็เอ็นดูสุยโจวไม่น้อย เพราะรู้สึกว่าสุยโจวนั้นเป็นคนพึ่งพาได้ เชื่อถือได้



คดีในเรื่องมีตั้งแต่คดีในครอบครัวจนถึงคดีที่มีความสัมพันธ์กับความเป็นไปของราชวงศ์ หลัก ๆ ที่กล่าวถึงจะเป็นคดีที่มีลัทธิบัวขาวอยู่เบื้องหลัง

ลัทธิบัวขาวคือลัทธิอะไร

มองว่าเป็นตัวร้ายในเรื่องก็ได้ค่ะ เป็นลัทธิชั่วร้ายที่มีจุดประสงค์ในการเข้ามาป่วนบ้านเมือง หยั่งรากลึกยาวนานหลายรัชสมัยแล้ว เพียงแต่พอบ้านเมืองสงบ หรือพอถูกปราบปรามก็จะเงียบ ๆ ไป แต่พอมีภัย มีใครคิดก่อกรรมทำชั่ว ก็จะลุกขึ้นมา ทำตัวเป็นเชื้อเพลิง ขยายความวุ่นวายที่มีให้ลุกลามไปไกล มีสาวกมากมาย จุดได้เปรียบคือมีคนรู้ข้อมูลของลัทธิบัวขาวน้อยมาก มีหลายโฉมหน้า ยากที่จะปราบปราม และมีคนใน หรือคนที่มีอิทธิพลในบ้านเมืองอยู่เบื้องหลังคอยช่วยเหลือ

ในส่วนคดี มีอะไรที่ออกจะโอเวอร์เหนือจริงเหมือนกันนะ แต่ไม่มาก อย่างเรื่องนี้มีลงสุสานด้วย อ่านแล้วนึกถึงเรื่องที่ออกใหม่ของผู้เขียนที่ลงขุดสุสาน (ใช่ไหม) ไม่รู้เขียนเรื่องไหนก่อนกันนะคะ ตัวละครอย่างถังฟั่น ค่อนข้างเทพเลยแหละ ไขคดี แบบมอง ๆ แล้วภาพออกมาเป็นฉาก ๆ เห็นหน้า รู้ไปถึงไส้พุง (อันนี้เปรียบเฉย ๆ ฮ่า ๆ) จะว่าซูอย่างที่คนเขาชอบพูด โอก็ว่าซูอยู่นะ แต่ผู้เขียนเขาก็พยายามให้เหตุผลมา มันไม่ได้ลอยอยู่บนก้อนเมฆยากเอื้อมอะไรแบบนั้น ก็อยู่ในหลักการ และถังฟั่นก็ไม่ได้ทำงานแบบราบรื่นไม่มีอุปสรรคอะไรเลย เหนื่อย หนัก สาหัสเอาการอยู่นะ

ถังฟั่นเป็นตัวเอกในเรื่องเลยค่ะ เทพสุด เก่งสุด สุยโจวนี่เป็นพระเอกเงา พี่เป็นแค่ตัวช่วยเฉย ๆ เป็นพระเอกสายกองหนุน ไม่เด่นเท่าถังฟั่น สุยโจวเชื่อมั่นในตัวถังฟั่นมาก ถังฟั่นบอกหนึ่ง เขาก็จะไม่มีทางบอกสองเด็ดขาด



ในส่วนของการชิงไหวชิงพริบชิงอำนาจในวัง กลุ่มหลักและเป็นกลุ่มที่คัดง้างกับถังฟั่นก็คือกลุ่มอำนาจวั่น

กลุ่มอำนาจวั่นคือใคร

คือกลุ่มที่มีวั่นกุ้ยเฟยเป็นศูนย์รวมอำนาจ เนื่องจากนางเป็นที่รักของจักรพรรดิเฉิงฮว่า

รักขนาดไหนน่ะเหรอคะ

รักขนาดที่ว่า แม้นางจะแก่กว่าจักรพรรดิเฉิงฮว่าถึงสิบเก้าปี อายุมากกว่าพระพันปีโจวซึ่งเป็นแม่ของจักรพรรดิเฉิงฮว่าหนึ่งปีด้วยซ้ำ แม้วั่นกุ้ยเฟยจะไม่มีลูกให้จักรพรรดิ แม้วั่นกุ้ยเฟยจะทำให้จักรพรรดิเฉิงฮว่าไม่มีลูกกับสนมคนอื่นจนกระทั่งรัชทายาทรอดพ้นเงื้อมมือวั่นกุ้ยเฟยขึ้นมามีตัวตนภายใต้สายตานาง หรือแม้วั่นกุ้ยเฟยจะเป็นคนทำให้แม่แท้ ๆ ของรัชทายาทต้องตาย จักรพรรดิเฉิงฮว่าก็ยังรักนาง

ซึ่งความรักนี้มีสาเหตุอยู่ค่ะ ตอนจักรพรรดิเฉิงฮว่ายังเป็นรัชทายาท เคยถูกกักขังอยู่ในตำหนัก มีเพียงวั่นกุ้ยเฟยที่ตอนนั้นเป็นเพียงนางกำนัลอยู่เคียงข้างดูแลพระองค์ สำหรับจักรพรรดิเฉิงฮว่าแล้ว วั่นกุ้ยเฟยเป็นภรรยา เป็นเพื่อน และเป็นมารดา ความรักที่จักรพรรดิมีให้นางจึงแทบจะไร้เงื่อนไข ความผิดใด ๆ ของนาง จักรพรรดิเฉิงฮว่าพร้อมที่จะมองข้าม

วั่นกุ้ยเฟยมีน้องชาย ชื่อวั่นทง วั่นทงเป็นผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร วั่นกุ้ยเฟยกุมอำนาจในฝ่ายใน ส่วนวั่นทงร่วมมือกับขุนนางและขันทีบางส่วนกุมอำนาจในราชสำนัก กลายเป็นกลุ่มอำนาจวั่น



กลุ่มอำนาจวั่นไม่ต้องการให้รัชทายาทขึ้นเป็นจักรพรรดิ เนื่องจากรัชทายาทเป็นบุตรของจักรพรรดิที่ฝ่ายในหลายคนร่วมมือกันปิดบังสายตาของวั่นกุ้ยเฟย เลี้ยงดูจนเติบโตจนได้ตำแหน่งรัชทายาท ความแค้นนี้ยากที่วั่นกุ้ยเฟยจะลืม จนกลายเป็นสาเหตุที่วั่นกุ้ยเฟยเอาชีวิตแม่ของรัชทายาทเป็นการระบายแค้น และการกระทำนี้เองทำให้วั่นกุ้ยเฟยเกรงว่า เมื่อรัชทายาทกลายเป็นจักรพรรดิแล้ว จะมาล้างแค้นนาง หลังจากรัชทายาทมีตัวตนขึ้นมา วั่นกุ้ยเฟยจึงคลายความเข้มงวดในฝ่ายใน หลังจากนั้นจักรพรรดิเฉิงฮว่าจึงมีบุตรอีกหลายคน วั่นกุ้ยเฟยต้องการให้องค์ชายรองที่มารดาขององค์ชายอยู่ฝ่ายนางขึ้นเป็นรัชทายาทแทน กลุ่มอำนาจวั่นจึงพยายามหาเหตุให้จักรพรรดิเฉิงฮว่าปลดรัชทายาท



ฝ่ายถังฟั่นและพวกพ้องนั้นอยู่ฝั่งรัชทายาท ถังฟั่นนั้นถือหลักยึดความถูกต้อง รัชทายาทเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์อันชอบธรรม เขาไม่ได้ทำความผิดใด อีกทั้งอุปนิสัยของรัชทายาทก็ไม่มีอะไรให้ติติง เขาอ่อนโยน ไม่ให้ความแค้นมายึดกุมจิตใจ ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน



จักรพรรดิเฉิงฮว่า แม้จะไม่ใช่จักรพรรดิที่เก่งกล้ามากความสามารถ และแม้จะไม่สนใจปกครองบ้านเมือง แต่ก็ไม่ถึงขั้นดื้อดึงทำตามความต้องการโดยไม่สนเหตุผล อีกทั้งอุปนิสัยของพระองค์ค่อนข้างหัวอ่อน จิตใจรวนเรได้ง่าย จึงมักพึ่งพิงการตัดสินใจของขุนนางเป็นหลัก ในเมื่อไม่มีเหตุให้ปลดรัชทายาท เขาก็ปลดไม่ได้



กล่าวถึงกลุ่มสำนักที่มีบทบาทในราชสำนักและบ้านเมืองในตอนนั้น มีสำนักบูรพา ที่มีขันทีเป็นหัวหน้า มีหน่วยองครักษ์เสื้อแพร และสำนักที่เพิ่งจัดตั้งหลังสุด สำนักประจิม โดยมีขันทีวังจื๋อเป็นหัวเรือใหญ่ สามกลุ่มต่างคานอำนาจกันและกัน



วังจื๋อเป็นตัวละครสำคัญอีกตัวหนึ่ง เป็นตัวที่ตอนแรกเปิดมาแบบร้าย ๆ ก่อนจะกลายมาเป็นพวกเดียวกับถังฟั่น นิสัยของเขาจะเห็นชัดในเล่มสองเป็นต้นไป และทำให้เรื่องมีสีสันขึ้นมาก

ถ้าไม่มีวังจื๋อ เรื่องจะจืดไปเลย เพราะไม่มีใครเถียงหรือด่าถังฟั่นได้ สุยโจวนั้นเป็นตัวละครสายขรึมเงียบ ถังฟั่นว่ายังไง ก็ว่าตามกัน พอมีวังจื๋อ วังกงกงท่านจะทั้งด่าทั้งแซะถังฟั่นได้เฮฮามาก ความสัมพันธ์ของวังจื๋อและถังฟั่นนั้น จะบอกว่าเป็นเพื่อน ก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะจุดเริ่มแรก ต่างฝ่ายต่างไม่ได้เห็นพ้องต้องกันทั้งหมด แค่สถานการณ์บางอย่างทำให้จำต้องร่วมมือกัน วังจื๋อใช้ประโยชน์จากถังฟั่น ถังฟั่นนั้นก็เพียงสถานการณ์พาไป บวกกับวังจื๋อแม้จะไม่ได้เป็นคนแสนดี แต่ก็ไม่ได้หวังผลร้ายต่อพวกถังฟั่นโดยตรง ทั้งสองเลยพอเรียกว่าคบหากันได้ พอเวลาผ่านไปมากเข้า เจอเรื่องราวฝ่าอันตรายด้วยกัน ช่วยเหลือกัน จึงกลายเป็นพวกเดียวกันที่สุด ต่างเชื่อใจกันและกัน

ตัวละครวังจื๋อเป็นตัวละครที่โอชอบมาก แม้เขาจะเป็นตัวละครที่ค่อนข้างโอเวอร์ในหลายจุด แต่ก็สร้างสีสันได้ดี อีกทั้งโอไม่เคยเห็นขันทีรับบทเด่นในนิยายแบบจริงจัง (ในแ���บที่ไม่ใช่บทคนรับใช้ข้างกาย ที่คอยอุ้มชูตัวหลัก) มีเรื่องนี้แหละ ท่านวังกงกงเป็นอีกหนึ่งในตัวละครสำคัญ ถ้าเปรียบเป็นเรื่องของเหล่าฮีโร่ทั้งหลาย วังจื๋อก็จะเป็นฮีโร่หลักตัวหนึ่งเลย



เล่มแรกอ่านยากตรงที่เป็นการปูพื้นเปิดตัวตัวละคร หลายตัวละครเปิดมาแค่ชื่อและตำแหน่ง พูดถึงเรื่องในราชสำนักในสายตาคนนอก เหมือนมองจากจุดที่ห่างไกล ซึ่งในเล่มหล���งจะค่อย ๆ เห็นภาพชัดขึ้นเพราะถังฟั่นก้าวเข้าสู่ตำแหน่งที่ใหญ่ขึ้น โตขึ้น จากตัวละครที่โผล่มาแค่ชื่อ ก็จะกลายเป็นตัวละครที่ทำงานในระดับเดียวกันกับถังฟั่นแล้ว



เป็นนิยายที่เล่าเรื่องความเป็นไปตั้งแต่รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่ ถึงรัชศกเฉิงฮว่าปีที่ยี่สิบสาม ถังฟั่นเผชิญเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย ค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นจนได้รับตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก เรื่องไม่หวือหวา ทั้งการห้ำหั่นชิงไหวชิงพริบ หรือเรื่องรักของพระนาย ออกจะค่อย ๆ เล่า แต่ก็ไม่ได้เรียบจนเกินไป มีตัวละครที่สร้างสีสัน มีมุกเบรกความเครียด อ่านไม่ยาก เข้าใจไม่ยาก บางช่วงบางตอนผู้เขียนพยายามอธิบายให้ผู้อ่านเข้าใจด้วยการอธิบายซ้ำ น้ำเสียงการเล่าบางตอนสอดแทรกสัจธรรมชีวิต ความเป็นไปตามครรลองธรรมชาติ



เล่มสุดท้าย เนื้อเรื่องหลักจบตั้งแต่ครึ่งเล่มแรก ถัดจากนั้นเป็นตอนพิเศษ แต่ถึงจะเขียนว่าตอนพิเศษ แต่จริง ๆ แล้วเป็นการเล่าเรื่องราวที่ต่อเนื่องถัดจากตอนจบมากกว่าจะเป็นตอนขั้นสั้น ๆ เล่าถึงปลายรัชศกเฉิงฮว่า จนขึ้นรัชศกหงจื้อ เราจะได้เห็นตัวละครที่จากเด็ก เติบโตเป็นหนุ่มสาว หรือจากหนุ่มสาว ก็เริ่มแก่เฒ่า จากวัยใกล้ฝั่ง จนจากไป เห็นความเป็นไปของตัวละคร (แก่ไปพร้อม ๆ กับถังฟั่น ฮ่า ๆ)



ในเล่มพิเศษเล่มเล็ก มีตอนพิเศษสองตอน ทั้งสองตอนมีคดีให้ถังฟั่นไขทั้งคู่ ตอนแรกเป็นเรื่องราวก่อนถังฟั่นจะเจอสุยโจว ส่วนตอนที่สองเป็นตอนที่ถังฟั่นและสุยโจวกลับเจียงหนานไปเซ่นไหว้บรรพบุรุษของถังฟั่น เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในรัชศกหงจื้อปีที่สอง



ภาพรวมสำหรับเรื่องนี้ โอคิดว่าขาดความกลมกล่อมและกินลึกบางอย่างไป อย่างความรักที่เป็นในแบบเน้นฉากความน่ารักในบางช่วง แต่จุดที่ลึกซึ้งนั้นไม่ได้พูดถึง หรือถ้าจะเป็นในแนวสัจธรรมชีวิต เรื่องก็ไม่ได้ชูให้เด่นในแนวทางนั้นสักเท่าไร มีจุดที่คล้ายการ์ตูน เน้นตัวละคร เน้นบทบาท เน้นการแสดงออก มากกว่าเน้นสิ่งที่อยู่ข้างใน แต่ก็ไม่ได้ขาดแคลน เขียนไปเขียนมา โอว่าสิ่งที่เรื่องนี้ยังขาดไปหน่อย คือเรื่องของอารมณ์



โดยรวมโอชอบนะคะ ไม่ได้เป็นเรื่องที่ต้องอ่านแบบไม่หลับไม่นอน แต่ก็ไม่ได้ราบเรียบจนขาดสีสัน เป็นนิยายที่มีเนื้อหาให้ติดตาม เห็นการฝ่าฟันอุปสรรค เห็นเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตของคนคนหนึ่ง มีความน่ารักของตัวละครสอดแทรกเข้ามา



เลยให้ 4 ดาว

Blog https://bit.ly/3n7NzRR

[Cinnamon · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวดำเนินมาถึงบทสรุป บอกได้เลยว่าผู้เขียนไม่ทำให้ผิดหวัง แม้เรื่องนี้โทนเรื่องจะเริ่มหนักไปทางดราม่าเพราะภาวะจึงเครียดของสถานการณ์ทางการเมืองกับบัลลังก์มังกร แต่ก็ยังสนุกไม่คลาย และชวนลุ้นระทึกตลอดเวลาว่าสุดท้ายใครจะแพ้ใครจะชนะ สถานการณ์พลิกผันได้ตลอดเวลา ขณะที่กลอุบายยิ่งมายิ่งล้ำลึกและสกปรก บทรักก็มีฉากหวาน ๆ เพิ่มมากขึ้นให้คนอ่านได้กรี๊ดจิกหมอนไปกับความน่ารักของสุยถัง แต่ก็ไม่วายหมั่นไส้เหม็นความรักกับความหลงเมียรักเมียของท่านผู้บังคับการสุย 555

[B. Sutthida · Rating 5 out of 5]

เป็นเล่มจบที่รวบรัดและหักมุมเล็กน้อย แต่ตอนพิเศษมาช่วยเสริมให้เรื่องราวของถังฟั่น-สุยโจว (และวังจื๋อ) สมบูรณ์ อ่านแล้วอบอุ่นอิ่มเอมไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขา

สรุปโดยรวมทั้ง 7 เล่มคือสนุก เป็นแนวพีเรียด-สืบสวนที่ชอบมาก สอดแทรกเกล็ดประวัติศาสตร์ได้ดี (ไม่รู้ช่วงไหนจริงช่วงไหนแต่ง) มีบทบรรยายเยอะ แต่เป็นการบรรยายภูมิหลังหรือข้อมูลเสริม ทำให้นักอ่านเข้าใจคดีหรือสถานการณ์มากขึ้น แต่ละคดีก็มีความซับซ้อนหรือความสำคัญต่างกัน แต่ทุกๆ เรื่องราวจะโยงไปที่ลัทธิบัวขาวหรือกลุ่มอำนาจวั่น ผลักดันให้ตัวเอกของเรากลายเป็นปรปักษ์กับกลุ่มคนเหล่านี้ไปโดยปริยาย ความสัมพันธ์ของตัวละครค่อนข้างเรียบ แต่ลึกซึ้ง ไม่หวือหวา ถ้าใครหวังเห็นฉากสวีตเยอะๆ คงไม่ชอบเท่าไหร่ เพราะตัวละครเรามีแต่ทำงาน ทำงาน ทำงาน

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

Memorable!!

This story presents a good combination of Chinese history during the Ming Dynasty, gentle affections between the two main characters and different types of relationships among people.

[Patrawan Dear]

#รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่ (เล่ม 7/7)

เล่มจบถือว่าเคลียร์ปมต่าง ๆ ได้ดีพอใช้ แม้จะไม่เข้มข้น ไม่มีพีค ไม่มีลุ้น ไม่มีกระชากอารมณ์ แต่ก็นับได้ว่าสอดคล้องกับโทนอารมณ์ของเรื่องที่ผู้เขียนปูทางมาโดยตลอด ส่วนตอนพิเศษต่าง ๆ นั้น มีความน่ารัก และมาช่วยขยายให้เนื้อเรื่องหลักได้ใจความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

โดยรวมแล้วจึงจัดเป็นวายสายละมุน เนื้อเรื่องแม้จะไม่ได้เป๊ะจนปัง แต่ก็ต้องกรี๊ดดัง ๆ ให้พระเอกเขาค่ะ :)

[Curio Pun · Rating 5 out of 5]

บทจะจบก็จบง่ายเลยแฮะ
แต่จบง่ายก็ไม่แย่นะ เนื้อเรื่องไม่เอื่อยเฉื่อย บทสรุปดีงาม เขาอยู่ด้วยกันรักใคร่
ความรักเอ่อล้นกันเลยทีเดียว
มีตอนพิเศษเยอะหนำใจดีด้วย

[Uminaka16 · Rating 5 out of 5]

เล่มสุดท้ายว่าด้วยการรักษาตำแหน่งให้รัชทายาท เป็นศึกสุดท้ายระหว่างพวกถังฟั่นและกองกำลังวั่น เรื่องนี้ดีตรงที่ถังฟั่นไม่ใช่วีรบุรุษกู้ชาติ แต่ผลลัพธ์หนึ่งเกิดจากหลายปัจจัยประกอบกัน ถังฟั่นเพียงแค่ใช้สติปัญญาและความรอบคอบช่วยแก้ปมหนึ่งเท่านั้น


เรื่องราวจบลงตั้งแต่ครึ่งเล่ม หลังจากนั้นเป็นตอนพิเศษ 17 ตอน ซึ่งเล่าบทสรุปของผู้คนมากมาย แอบทำใจไม่ได้เล็กๆ ในบางตอนที่วังจื๋อจินผมขาว ถังฟั่นเกษียณแล้ว เราไม่สามารถนึกภาพถังฟั่นแก่ได้จริงๆ แล้วคู่รักชายในวัยชราจะเป็นเช่นไร นึกภาพไม่ออกเลย (ขออภัยจริงๆ ค่ะ)

[Chompoo Choti · Rating 5 out of 5]

จบแล้วค่าสำหรับรัชศิกเฉิงฮวาปีที่สิบสี่ 7 เล่มกำลังดี ความสนุกส่วนตัวบอกได้ว่าอิ่มเอมดีค่ะ เป็นวายเบาๆ แต่มันไม่ได้สำคัญอะไรเลยเพราะว่าตั้งแต่เล่ม 1-7 เราว่ามันเป็นพล็อตที่แบบว่าชวนสนุก ชวนอ่านและเพลินกับตัวละครเน้นๆ เลยเราว่าก็เป็นใต้เท้าถังนี่ล่ะค่ะท��่ชีวิตเหมือนอยากจะเป็นชายหนุ่มที่มีชีวิตเรียบง่าย ทำงานไป อิ่มเอมในเรื่องครอบครัวและอาหารการกิน แต่ว่าทุกสิ่งอย่างมันเหมือนไม่เป็นเหมือนอฝันเท่าไหร่นัก เพราะการลากพาตัวเองให้เข้ามาอยู่วังวนในเกมการเมืองแล้วมันพาชีวิตให้ใต้เท้าถังเหมือนกระเด้งกระดอนไปสืบคดี ไขความจริง เอาตัวเองแทบไม่รอดในทุกบททุกตอน เรียกว่าก็สนุกสนานเฮฮาไปตลอด 7 เล่มอย่างไม่สิ้นสุดค่ะ

เล่ม 7 นี้เป็นเล่มสุดท้ายแล้วได้อารมณ์สรุปไปทุกอย่างของตัวละคร ทั้งเรื่องของกบฏ ทั้งเรืองของคนไม่หวังดี รัชทายาท ความดีงามของครอบครัวและแน่นอนว่าความรักระหว่างเขาแล้วป๋อสุย นายทหารที่ถวายความจงรักภักดีกับฮ่องเต้และมีความรักความเข้าใจในใต้เท้าถังอย่างไม่เสื่อมคลาย รักแล้วมุ่ง พุ่งแล้วไปข้างหน้า และรักมั่นแม้จะมีอะไรเป็นอุปสรรคเขาก็ทำให้มันเป็นเรื่องไม่ยากเกินไป แน่นอนว่าเรารักและชอบในความเป็นไปอย่างนี้สุดๆ ค่ะ

สุดท้ายเล่มนี้เป็นการปิดเรื่องราวแบบที่ไม่ผิดหวังจริงๆ สารภาพได้ว่าอิฉันชอบเรื่องนี้มากเลยนะ เรียกว่าความหวานมันไม่ได้พุ่งหวานแต่มันมีเรื่องราวอยู่ในทุกบททุกตอนทำให้เราอยากรู้อยากเห็นตามไปเรื่อยๆ อ่านแล้วไม่เบื่อในความเป็นไปของเรื่องที่มันแกว่งไปมาสนุกไปทุกตอนสำหรับเราค่ะ

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

เรื่องก็ดำเนินมาถึงเล่มจบแล้ว พอๆกับข่าวดีว่าจะมีสร้างซีรีย์เรื่องนี้ ซึ่งน่าตื่นเต้นว่าใครจะเป็นคนแสดง แต่ก็แอบกลัวว่าจะเปลี่ยนให้มีนางเอกพอกัน กลับมาที่เนื้อเรื่องในเล่ม การไต่ระดับของเนื้อเรื่องก็มาถึงจุดสุดท้าย การต้องเผชิญหน้ากับขั้วอำนาจที่ใหญ่ ในทางกลับกันนายเอกก็มีวิธีรับมือ แต่ที่ง่ายไปนิดคือตัวการที่ทำให้เรื่องคลี่คลาย ส่วนพระนายก็มีฉากแอบหวาน แอบจิ้นให้ฟิน แต่ไม่ได้โจ่งแจ้ง หรือบรรยายแบบจัดเต็มเหมือนเล่มอื่นๆ

ในส่วนของครึ่งเล่มหลังก็เป็นตอนพิเศษ โดยรวมแล้วใครชอบแนวสืบสวนสอบสวน ก็น่าจะชอบอ่านค่ะ คนที่ไม่เคยอ่านวายก็อ่านเรื่องนี้ได้ง่ายเลย แต่ถ้าไม่ชอบบทบรรยายเยอะๆ ก็อาจจะเบื่อนิดหน่อยนะคะ ทว่าสนุกค่ะ และอย่าลืมติดตามซีรีย์ที่จะถูกสร้างในอนาคตด้วยนะคะ

[Tippy Chee · Rating 5 out of 5]

จบแบ้วว อย่างชื่นมื่น !
เนื้อเรื่องหลัก จบที่ครึ่งแรก ส่วนครึ่งหลังเป็นตอนพิเศษ (เป็นเรื่องราวเก็บตก เหมือนภาคแยกเล็ก ๆ ของตัวละครข้างเคียงต่าง ๆ ลู่หลิงซี อาตง วังจื๋อ สุยโจว ไม่ได้หวือหวาอะไรมาก แต่ยังคงมีบรรยากาศน่ารักน่าติดตามอยู่ตลอด และที่สำคัญคือค่อย ๆ แลนดิ้งจบอย่างสวยสุด ๆๆๆ เลย)

เล่มสุดท้ายนี้ คุณเมิ่งจัดให้แบบไม่หวงของเลยจริงๆ หลังจากออกไปต่อสู้ผจญภัยกับคดีต่าง ๆ กันมาถึง 6 เล่มแล้ว ตอนท้ายนี้เป็นฉากรั้ววังราชสำนักเน้น ๆ เลย ซึ่งเอาจริง น่าอกสั่นขวัญแขวนไม่แพ้กัน เป็นช่วงที่สองขั้วอำนาจต่างเชือดกันด้วยชั้นเชิงกลยุทธ์ล้วน ๆ แย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท และถังฟั่นคือเก่งมากกก เราแค่อ่านยังเหนื่อยแทน ตอนจบเนื้อเรื่องหลัก คือจบได้อลังการมากกก แบบเกินคาดจริง ๆ แฮปปี้ ทุกอย่างเคลียร์ โล่งอกกันไป และความดีงามคือ สองคนสุยถังเค้าก็มีโมเม้นหวีทหวานด้วยกันให้เหล่าผู้อ่านได้บึนปากด้วยความอิจกันอย่างเต็มที่เลยนะะ เรียกได้ว่า เดี๋ยวหยอด ๆ แบบรัว ๆ โดยรวมแล้วถึงแม้ว่าเรื่องนี้ จะมีฉากหวีทหวานไม่มากในแง่ปริมาณ แต่คุณภาพยอดเยี่ยมนะขอรับ โดยเฉพาะบทพูดของพี่สุย คนพูดน้อยต่อยหนัก ฟาดออกมาแต่ละคำ ทำเอาคนอ่านนอนตายเป็นเบือ แบบ อื้อหืมม ตั้งแต่เล่มแรกละ จนกระทั่งบรรทัดสุดท้ายของเล่ม 7 นี้ แต่ละประโยคนี่ ตราตรึงถึงใจแน่นอน !

โดยรวมแล้ว นิยายชุดนี้ บอกได้เลยว่า รว้ายกาจจจ !
เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ต้องยกขึ้นหิ้งจริง ๆ ไม่ใช่ยกขึ้นไปตั้งเฉย ๆ ไม่อ่าน แต่ยกขึ้นแท่นติดอันดับหนึ่งในนิยายวายที่ดีย์ในทุกมิติ !
ไม่ว่าจะเป็นพล๊อต การพัฒนาตัวละคร และความสัมพันธ์ ที่ดูเหมือนจะซับซ้อน แต่ก็เป็นระเบียบ ไม่มั่ว ทุกอย่างมีเหตุผลรองรับเข้าใจได้ เรียกว่า เก็บงานละเอียดดีมาก ๆ ตัวละครทุกตัวไม่มีทิ้งขว้างเลย จุดนี้คือทำได้ดีมาก

สำนวนเขียนบทบรรยาย คือเราชอบมาก หลายครั้งที่จะเป็นการเล่าเรื่อง หรืออธิบายข้อมูลเบื้องหลัง ที่มาที่ไป หรือความเป็นไปของคดีต่าง ๆ ด้วยวิธีแบบ narrative โดยไม่ได้เล่าผ่านบทพูดตัวละครจริง ๆ บางคนอาจจะเบื่อ แต่เราชอบแฮะ เพราะมันคือการเล่าเรื่องแบบเนื้อเน้น ๆ ไม่น้ำท่วมทุ่ง ใช้ประโยคสั้นๆ กระชับ เข้าใจง่าย และด้วยฝีมือผู้แปล ทำให้หลายๆ ตอน ใช้คำสัมผัสคล้องจอง เหมือนกำลังอ่านบทกวีเลย เจ๋งอ่ะ ในหลายๆ ย่อหน้า เราอ่านวนซ้ำหลายรอบ เพราะชอบความสวยของภาษาเลยนะ

ในส่วนของความสัมพันธ์คู่สุยถัง เราว่ามันไม่ใช่แค่ slow burn ละ แต่มันคือ น้ำหยดลงหิน ! คือค่อย ๆ หยด ค่อย ๆ หยอด แบบช้า ๆ มากก ซึ่งมันกลายเป็นทำให้เราค่อย ๆ ซึมซับความสนิทสนมของคู่นี้ทีละนิดไปอ่ะ ตอนที่กว่าจะรู้ใจกัน ก็ลุ้นมากๆๆ และจนกระทั่งสุดท้าย เราได้เห็นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ที่มันซึมลึกหมดทั้งตัวทั้งใจ จนน่าอิจฉาจริง ๆ ! กลายเป็นอีกคู่นึงที่ ใครได้รู้จักแล้ว จะลืมไม่ลงแน่นอน เพราะมันโคตรน่ารักเลย

ในส่วนของเลิฟซีน ในแง่ปริมาณ เรียกว่า น้อยนิดจนน่าเศร้า แต่จังหวะการหยอดนี่ เรียกได้ว่า ติดคริทุกดอกครับ ! ทั้งบทพูดและการกระทำเชิงรุกของพี่สุย บวกกับปฏิกิริยาของใต้เท้าถัง มันกลายเป็นทำให้เราเห็นภาพความหวีทหวานของคู่นี้ ชนิดที่ไม่ต้องใช้คำบรรยายประเจิดประเจ้อใด ๆ เลย แต่ภาพในหัวเราคือติดเรท NC ไปแล้ว 555 คุณเมิ่งทำจุดนี้ได้อย่างมีชั้นเชิงมาก ๆ
และจริง ๆ เนื้อเรื่องมันสนุก จนบางทีทำให้เราลืมไปเลย ว่ากำลังอ่านนิยายวายอยู่นะ 😆

สรุป ๆ เรื่องนี้คือผลงานของคุณเมิ่งเรื่องแรกที่เราได้อ่าน ซึ่งน่าประทับใจเกินคาด และก็คิดว่า เดี๋ยวจะไปกวาดอ่านให้หมดทุกเรื่องที่มีในไทยเลยดีกว่า 😆

[orangejasmine · Rating 5 out of 5]

เล่มจบแล้ว เล่มนี้ปิดฉากรัชศกเฉิงฮว่าได้อย่างสวยงามและได้ดูการประสานงานของสามทหารเสืออย่างถังฟั่น สุยโจว และวังจื๋อเป็นการส่งท้าย เล่มนี้ไม่บู้อะไรมาก หลักๆ คือการชิงไหวชิงพริบกันของสองฝ่ายมากกว่า ชอบบรรยากาศอึดอัดที่นักเขียนใส่มาจนเรารู้สึกได้ว่า เฮ้ย พวกตัวร้ายมันจะชนะจริงๆ เหรอวะ อ่านแล้วร่วมลุ้นไปกับการคลี่คลายปัญหาของพวกเขาสามคนมากๆ แม้จะอิหยังวะกับการกลับตัวกะทันหันของตัวละครนึงนิดหน่อยก็ตาม แต่ก็นั่นแหละ ถ้าไม่มีเขา สามทหารเสือของเราก็น่าจะงมโข่งกันไม่เจอ จัดว่าเปิดปมอะไรไว้ก็ตามปิดจนหมด

ส่วนเรื่องความรักนั่น น้ำตาลขึ้นตา เบาหวานตัดขา มดตอมหนังสือเลยค่ะ หวานเหมือนชดเชยให้หกเล่มที่ผ่านมา พี่สุยคือร้ายกาจมาก และพี่สุยไม่ใช่คนใสๆ 555 ที่ประทับใจเราที่สุดคือฉากที่ถังฟั่นพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา แม้จะไม่ใช่ต่อหน้าพี่สุยก็ตาม แต่ในที่สุดก็ได้ยินน้องพูด อ่านแล้วใจเต้นแรงประหนึ่งเป็นพี่สุยเลยค่ะ เพราะตลอดมาตั้งแต่น้องเข้าใจและยอมรับรักพี่สุยก็คือน้องปล่อยตามน้ำมาตลอด อืม ก็รักแหละ มองตาก็รู้ใจแหละ แต่ไม่เคยพูด (มอบหยกไม่นับ เพราะพอเขากลับมาทวงคำตอบก็ยังยึกยัก) อยากได้ยินน้องพูดก็มาได้ยินเอาเล่มนี้นี่แหละค่ะ ซาบซึ้งมาก แต่ก็แอบสงสารน้องลู่นิดหน่อย ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มรักแล้วลูก

เล่มนี้ยังเหมือนมีสปินออฟเรื่องเล่าของตัวละครอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นถังอวี๋ อาตง วังจื๋อ และสุยโจว ด้วย ได้รู้ความเป็นมาของพี่สุย น้องจื๋อ ได้รู้เรื่องชีวิตรักอาตง และถังอวี๋ เรียกได้ว่าจบครบสมบูรณ์ทุกอย่าง

รวมๆ แล้วเราประทับใจกับนิยายเรื่องนี้มากค่ะ นับว่าถูกจริต ทั้งในเรื่องของความเป็นนิยายสืบสวน เหมือนปัญหามันจะเลเวลสูงขึ้นเรื่อยๆ ได้เห็นความเก่งกาจ ไหวพริบปฏิพาณของถังฟั่นมากขึ้นเรื่อยๆ จนตอนท้ายกระทั่งวังจื๋อเองก็เริ่มเรียนรู้ที่จะคิดวิเคราะห์แบบถังฟั่นแล้ว 555 และเรื่องการค่อยพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละคร ที่พี่สุยของเราแม้จะหลงน้องหัวปักหัวปำขนาดไหน ก็ยังพยายามค่อยๆ ตะล่อม จนจังหวะเกือบจะหมดมุกนั่นเองน้องถึงยอมรับรักซะที (ใช่ค่ะ เล่ม 5 แน่ะ) ตัวละครเอกอีกตัวที่ลืมไม่ได้ก็วังจื๋อเลย น่ารักมากในความคิดเรา ตอนแรกๆ อาจจะหมั่นไส้ในความทะเยอทะยานและหวังหลอกใช้ถังฟั่นนิดหน่อย แต่ตอนหลังเขาก็คิดได้ด้วยตัวเอง และก็เป็นเพื่อนกับถังฟั่นในที่สุด แถมเป็นเพื่อนกันยันหัวหงอกด้วย น่ารักมาค่ะ เป็นนิยายอีกเรื่องที่แนะนำเลยค่ะ

[Rada Chalapipat · Rating 4 out of 5]

นับว่าเป็นเรื่องนึงที่ถึงจะไม่ตื่นเต้นเร้าใจ แต่ไม่ติดตามไม่ได้ เล่มนี้เป็นบทสรุปเหตุการณ์ในวังหลวงไปจนถึงตอนพิเศษเมื่อตัวละครหลักเป็นใหญ่เป็นโตและเข้าสู่วัยเกษียณ เราชอบจุดที่นักเขียนโยงใยเหตุการณ์เชื่อมต่อกับสมัยล่าอาณานิคม เหตุไม่คาดฝันที่มนุษย์ไม่สามารถกกำหนดได้ หรือการตัดสินใจของใต้เท้าถังที่ไม่ได้แม่นยำเสมอไปเพราะใครจะไปรู้อนาคต คนที่พูดน้อยมาตลอดอย่างเฮียสุยก่วงชวนกลายเป็นคนที่พูดได้จี้ใจน้องถังว่า "เรื่องร้อยปีให้หลังมีใครกล่าวได้ชัดเจน มีทายาทกี่มากน้อย มิสู้ถนอมปัจจุบันให้ดีที่สุด"

ครึ่งเล่มแรกคือกระบวนการสลายขุนนางสายวั่นคู่อริของพระเอกนายเอก ที่มีน้องชายของกุ้ยเฟยเป็นหัวหอกมีความมุ่งหวังจะเปลี่ยนตัวรัชทายาท เป็นสงครามฝ่ายบุ๋นเลยไม่ค่อยมีฉากพะบู๊ ตัวแปรสำคัญคือจิตใจคนที่นักเขียนไม่ได้ถ่ายทอดแค่จากมุมมองของตัวละครเอก แต่ต้องมองผ่านตัวละครทั้งฝ่ายดี ฝ่ายร้าย หรือฝ่ายไหนก็ได้ขอแค่เอาตัวรอด ไม่เว้นแม้แต่ตัวความซับซ้อนในใจของฮ่องเต้ผู้รักมั่นคงแต่ไม่เข้มแข็ง วังเวงของเรามีบทเด่นในช่วงท้ายและในตอนพิเศษ ครึ่งเล่มหลังเป็นการเก็บตกตัวละครที่เคยมาปรากฏตัวในเล่มที่ผ่านๆมา เช่น พี่น้องพระเอก อี้ชิง อดีตพี่เขย ที่มาที่ไปของวังจื่อ รวมถึงบรรยากาศของราชวงศ์ในภายหลัง แต่ละบทก็จะมีฉากหวานของเฮียมาประปรายให้รู้ว่าเฮียสุยอดใจไม่อยู่ชอบเผลอลวนลามในที่แจ้งทั้งที่รู้ว่าไม่เหมาะสม เฮียสุยชอบทำอาหารให้น้องถังและชอบกินน้องถังเป็นอาหาร ชอบเวลาเฮียเอาใจ คอยหวง คอยดูแลแต่ก็ชอบแกล้งเรื่องไม่ให้กินเยอะและไม่ให้มองสาวอื่น เป็นนิยายที่ไม่ต้องบรรยายฉากรักมากมายแต่ทำให้คนอ่านรู้สึกถึงความรักผูกพันเอ่อล้นจนน่าอิจฉาของคนทั้งคู่

[น้อนเว่ย · Rating 4 out of 5]

“นิยายสืบสวนคดี ที่มีกลิ่นอายดอกเหมย”
ยังคงให้นิยามกับเรื่องนี้เหมือนที่เคยให้ไว้ตอนเล่มแรก

เล่มเจ็ดนี้ก็เป็นเล่มสุดท้ายแล้ว ได้ข่าวว่า จะมีการเอาเรื่องนี้ไปทำซีรี่ส์ด้วย แต่ก็คิดว่าคนที่มาแสดงเป็นถังฟั่นคงเป็นผู้หญิงแน่นอนคงไม่ใช่เรื่องแบบวายอีกต่อไป ย้อนกลับมาพูดถึงเล่มนี้ เป็นเล่มที่ปลายทางแล้วค่อนข้างจะสงบสุขแล้วก็ไม่ค่อยมีปัญหาแล้ว เหมือนกับว่ามันเป็นตอนบ้ันปลายชีวิตของเรื่องแล้วอ่ะ เนื้อเรื่องหลักจบประมาณกลางๆเล่มครึ่งครึ่งเล่ม ส่วนหลังหลังก็จะเป็นตอนพิเศษตอนพิเศษพวกนี้จะว่าด้วยความหลังต่างๆ ประมาณว่าก่อนที่จะมาเจอกันตัวละครแต่ละตัวมีนิสัยยังไงแล้วก็เส้นทางพวกเขาเป็นยังไง แล้วก็จะเป็นพวกอนาคตของบางตัวละครว่ามีความเป็นไปอย่างไร สุดท้ายเดินเรื่องแบบเรียบง่ายจริงๆแล้วคิดว่าผู้แต่งกำลังอยากให้เราอ่านแล้วคิดถึงวันแรกที่เราได้เริ่มอ่านหนังสือเรื่องนี้ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เรารู้สึกได้เลยว่าตอนพิเศษนี้มันย้อนเวลากลับไปให้เรารู้สึกว่าวันแรกที่เราอ่านเล่มแรกของเรื่องนี้มันสนุกแค่ไหนมันน่าติดตามแค่ไหนแล้วก็มันชวนให้นึกถึงจริงๆจนเราอินว่าในอดีตมันช่างน่าหอมหวานชวนให้นึกถึง เหมือนเรื่องจริงเสียนี่กระไร

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวม​ 7 เล่ม​ เรื่องนี้เป็นแนววายแนวสอบสวนสืบสวน​ มีความวังๆ​ ขุนนาง​ ​แย่งชิงบัลลังก์​ เรื่องวายเป็นวายเบาๆ​ ถึงเบามาก​ เหมาะกับคนที่อ่านหนังสือชายหญิงหรือเพิ่งเริ่มอ่านแนววาย คนที่ชอบวายมากๆอาจจะผิดหวัง​ แต่สำหรับเราถือว่าคนเขียนโรแมนติกมาก​ แบบฉากบอกรักที่ไม่ต้องใช้ความสัมพันธ์​ทางกายแต่มากับคำพูด​และการกระทำของสุยโจวที่มีต่อใต้เท้าถังเนี่ย​มันทำให้อินและฟินกว่าการถึงเนื้อถึงตัวตรงๆอีก​
ในส่วนของคดีถึงจะมีการบรรยายเยอะ เอื่อยๆ​ไปบ้างแต่ก็ยังสนุกและมีปมต่างๆที่ปิดปมได้ดี​ มีเซอร์ไพรส์​ที่พอจะเดาได้บ้าง​ คนเขียนค่อนข้างทำได้ดีและละเมียด​ สิ่งที่ดีในเรื่องนี้ที่ชอบอีกอย่างคือ​ ความสัมพันธ์ของตัวละคร​ มันค่อนข้างเรียล คือแต่ละตัวละคร​ตัวร้าย​ ตัวดี​ มีความเทาๆ​ ไม่ได้ร้ายแบบในละคร​ มันมีเหตุและผลของความร้าย​ ตัวละครที่ชอบมากนอกจากพระนายก้อคือ​ วังจื๋อ​ อาตง​และน้องลู่​ อยากดูซีรี่ย์เลยหลังจากอ่านจบ​ ถือว่าเป็นนิยายที่ควรมีเก็บ​

[Chinchin · Rating 4 out of 5]

ตอนแรกที่เริ่มอ่านเพราะได้ยินรีวิวดี มีความสืบสวนสอบสอนและมีความวาย ซึ่งตัวเองชอบทั้งสองแ���ว เลยคามหวังไว้มากๆ แต่พออ่านไปรู้สึกว่าไปไม่สุดซักทาง มีความเนิบช้า พรรณนา เริ่มมีความเบื่อและคิดจะเลิกอ่านอยู่

แต่พออ่านไปก็เริ่มเห็นข้อดีของความเนิบช้า ชีวิตก็งี้แหละใครจะตื่นเต้นได้ตลอดเวลา 555 ตอนหลุงตัวร้ายเริ่มเก่งมากข้ึนก็มีความตื่นเต้ามากขึ้นนิดนึง และประทับใจที่ได้เรียนรู้ขนบสังคมของต้าถังทั้งในวังนอกวัง สำนวนจีนต่างๆ

happy สุดเวลาที่นายเอกและพระเอกอยู่ด้วยกัน ประทับใจตอนสุดท้าย จำwording เป๊ะๆไม่ได้ แต่พระเอกพูดกับนายเอกว่า ชีวิตข้าผ่านอะไรมามากมาย (แน่นอนหละตั้ง 7เล่ม) ทั้งสุข ทุกข์ ขอบคุณที่เทออยู่ข้างกันมาตลอด ❤️

[Jinnie · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้เป็นการเก็บเรื่อง การเปลี่ยนผ่านยุคสมัย กับความรักของทั้งสองคนบลูมมิ่งเบิกบานเต็มที่แล้ว ตัวเราเรียกว่าอ่านรัชศกฯถูกเวลาสุดๆ หลังจากอ่านอะไรมาสักพักคิดว่าความรักกับเรื่องราวที่ต้องพานพบในเรื่องเป็นของดีจริงๆ แทบไม่พูดถึงความใคร่แต่เต็มได้วยความรักถนอม รู้สึกถึงความเป็นมิตรในงานเขียนแท้ๆ

ถ้าจะแนะนำให้คนรู้จักงานตันเหมยอาจแนะนำเรื่องนี้นะ (ต้องเช็คสมา���ิคนอ่านกับความชอบอีกที 5555) ทำงานทำการกัน 80~90% ของเรื่องเลย แถมส่วนชีวิตส่วนตัวก็เขียนออกมาเป็นผู้เป็นคนดี นับถือผู้เขียนแบบนี้นะสมควรแล้วที่จะเป็นนามปากกาดัง

[Natt · Rating 5 out of 5]

เป็นเล่มจบที่สรุปทุกสิ่ง ทั้งเรื่องรัชทายาท ทั้งเรื่องความรักที่ต่างชัดเจนในใจของทั้งสองคน แต่เปิดเผยไม่ได้ สิ้นสุดรัชศกเฉิงฮว่า ขึ้นรัชศกใหม่ พร้อมตอนพิเศษที่สรุปชีวิตตัวละครแต่ละตัวอีกสิบกว่าตอน
เป็นนิยายวายที่ง่ายสบายๆ แบบนิยายสืบสวน เพราะไม่เน้นฉากหวือหวา ฉากแสดงความรักเบาๆ อ่านแล้วอมยิ้มได้ ชอบงานประมาณนี้แหละ

[Renee · Rating 5 out of 5]

จบเจ็ดเล่มแล้ว สนุกทุกคดี ชอบคดีในเล่มสี่สุด แต่รวมคือสนุกทุกเล่ม และที่สำคัญคือคลีนมากกกกกก เล่มนี้มีวิญญาณเนื้อหมูลอยมาให้ดมนิดหน่อย แต่ขอย้ำว่าคลีนมากกกก ใครจะอ่านก็ทำใจไว้หน่อย พระฉากลับๆมันเป็นความลับ ><

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 3 out of 5]

จากสถานะผู้พิพากษากลายเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆ่าคนตาย สืบไปสืบมาคดีนี้ไม่เล็กอย่างที่คิด พัวพันไปอีกหลายคดี และยังพามิตรภาพที่ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทที่ทำให้ปวดหัว(ใจ)มาให้เขาด้วย

#หลังอ่านของน้ำฝน → https://wp.me/p6yYEv-2Lm

[lonelypoppy · Rating 5 out of 5]

สมกับเป็นเล่มจบ จบได้ลงตัว ตอนพิเศษแต่ละตอนน่ารักมาก

[ベスBest✨ · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ก็เก็บปมเล็กปมน้อย ตัวละครต่างๆก็เดินตามเส้นทางของตนเอง เป็นบทสรุปที่ไม่หวือหวา ตื่นเต้น แต่ก็พาให้อมยิ้มตลอดค่ะ แอบใจหายที่เรื่องนี้ดำเนินมาถึงจุดจบแล้ว อยากอ่านต่อไปยาวๆเลย

[Wanmata · Rating 3 out of 5]

เล่มจบเหมือนมันห้วนๆ อ่ะ
ฉากวายคืออะไร ไม่บรรยาย ให้คิดเอง 555

ส่วนตัวไม่ค่อยถนัดแนวนิยายวายอ่ะ
อ่านแล้วไม่ค่อยอินอ่ะ

[Wkd · Rating 5 out of 5]

ปิดท้ายซีรีส์นี้ได้งดงาม ชอบความสัมพันธ์ที่เนิบช้าแต่มั่นคงของคนคู่นี้เหลือเกิน

[Panchaya · Rating 4 out of 5]

Overall 3.5

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

เล่ม 7 พิมพ์ครั้งที่ 1 : ตุลาคม 2561

โปรยปกหลังเล่ม 7 :

ลัทธิบัวขาวถูกขุดรากถอนโคน กล่าวได้ว่าเก้าในสิบส่วนเป็นผลงานของถังฟั่น
เขาจะเติบโตในหน้าที่การงาน ขั้นตำแหน่งเลื่อนขึ้นพรวดพราดก็หาใช่เรื่องน่าแปลกใจ
บัดนี้ถังฟั่น ถังรุ่นชิง ก็ได้กลายเป็น ‘ถังเก๋อเหล่า’มหาเสนาบดีแห่งสภาขุนนางแล้ว!
ช่วงเวลานี้บ้านเมืองนับว่าสงบสุข หากไม่ใช่กับในราชสำนักและวังหลวง
กลุ่มอำนาจวั่นยังคงไม่วางมือจากภารกิจเปลี่ยนตัวรัชทายาท
ทั้งยิ่งต้องเร่งรัดลงมือเพราะองค์จักพรรดิพระวรกายอ่อนแอขึ้นทุกวันๆ
งานที่ใต้เท้าถังต้องสะสางก็เยอะมากพอแล้ว ยังต้องแบ่งแยกสมองมาขับเคี่ยวกับคนเหล่านี้อีก
แต่นี่คือแนวรบแห่งสุดท้ายที่เขาต้องเข้าร่วม ทั้งหมดทั้งมวลมิใช่เพื่ออนาคตตน
ทว่าเพื่ออนาคตของแผ่นดินต้าหมิงในรัชศกใหม่!!

เล่ม 7 :

ถังฟั่นตอนนี้เป็นถังเก๋อเหล่าในสภาเสนาบดีแล้ว เรื่องมากมายต้องมาถึงมือของเก๋อเหล่าทั้งหลายก่อน ตอนนี้เรื่องที่จักรพรรดิต้องการก็คือการปลดรัชทายาท เพราะเรื่องปรากฏการณ์ดวงดาว กลุ่มอำนาจวั่นอยากที่จะปลดรัชทายาทออกสุดท้ายก็เพราะการเกิดแผ่นดินไหวที่เขาไท่ซานทำให้จักรพรรดิเลิกพูดถึงไปเอง จักรพรรดิที่หลงงมงายไม่รู้เรื่องก็ยังทำให้เหล่าขุนนางอกสั่นขวัญผวาว่าจะเจออะไรอีก จนกระทั้งให้รัชทายาทไปบวงสรวงแทนพระองค์ที่อารามสร้างใหม่ ทุกคนก็ตึงเครียดมากเพราะกลัวจะเกิดการลอบสังหาร
สุดท้ายยังมีข่าวว่ามีรัชทายาทตัวปลอมทำให้เรื่องราววุ่นวาย ทั้งถังฟั่นก็โดนฟ้องว่ายุ่งเกี่ยวกับกิจการในวังคือแอบติดต่อกับวังจื๋อ ทุกเรื่องโดนดักเอาไว้หมด สุดท้ายเมื่อวั่นกุ้ยเฟยสิ้น วั่นทงก็ยังอยากให้จักรพรรดิปลดรัชทายาท จักรพรรดิแม้เลอะเลือนชั่วชีวิตก็ยังเข้าใจว่าเพราะสกุลวั่นทำให้มารดารัชทายาทตายกลัวการล้างแค้นจึงรับปาก แต่วั่นอันที่เข้าร่วมกับกลุ่มอำนาจวั่นเพียงเพื่อให้ตัวเองอยู่ดีมีสุขไม่ต้องการเช่นนี้สุดท้ายได้ส่งข่าว บอกความลับให้หลิวเจี้ยนซึ่งหลิวเจี้ยนก็เอาไปบอกถังฟั่นทำให้เรื่องราวคลี่คลายไปได้
ในที่สุดก็กำจัดกลุ่มอำนาจวั่นไปทั้งหมด และยังรู้ถึงเบื้องหลังลัทธิบั���ขาวในวังหลวงว่าเป็นฝีมือของใคร
เรื่องราวดำเนินไปถึงสิ้นสุดรัชศกเฉิงฮว่าและขึ้นรัชศกหงจื้อควบคู่ไปกับอ้างอิงทางประวัติศาตร์ บอกเล่าถึงเรื่องราวของตัวละครแต่ละตัวในเรื่อง

หลังอ่านเล่ม 7 :
เล่มนี้เป็นบทสรุปที่สำคัญของรัชศกเฉิงฮว่าว่าจะเป็นอย่างไร การต่อสู้ของถังฟั่นที่คงไว้ซึ่งคุณธรรมอ่อนนอกแต่แข็งใน จะดำเนินไปได้ถึงไหน และบอกเล่าบทสรุปของตัวละครในเรื่องว่าแต่ละคนมีบทสรุปสุดท้ายอย่างไร ที่มีความเกี่ยวข้องกับถังฟั่นตัวเอกที่ดำเนินเรื่องราวมาตั้งแต่เล่มแรกจะปิดฉากลงอย่างไร เนื้อเรื่องยังโยงไปถึงเรื่องราวในประวัติศาสตร์ช่วงนั้นในภูมิภาคอื่นที่ถังฟั่นไม่รู้แต่ก็เกิดขึ้นจริง ทำให้หาช่วงเวลาที่ถูกต้องเจอเอามาร้อยเรียงเป็นเรื่องราวที่ถังฟั่นและสุยโจวร่วมกันฟันฝ่ามาด้วยกัน

[Isabella Nut · Rating 5 out of 5]

ในที่สุดก็เดินทางมาจนถึงโค้งสุดท้ายแล้วค่ะ หลังจากเกิดเรื่องราวต่างๆมากมาย ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ สร้างความวุ่นวายไม่น้อย แอบใจหายอยู่เหมือนกันที่นิยายเรื่องนี้ดำเนินมาถึงตอนสุดท้ายแล้ว จะถั่งฟั่นก็ดี วังจื๋อก็ดี ทุกคนล้วนได้พบประสบการณ์ ที่จะผลักดันเขาขึ้นไปสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่

ในเล่มเจ็ดนี้ไม่มีอะไรมากค่ะ เป็นเรื่องในวังล้วนๆ ไม่ว่าจะเรื่องที่จักพรรดิที่โลเล งมงาย ไม่กล้าตัดสินใจ หรือแม้กระทั่งวั่นกุ้ยเฟยและพวกวั่นทงหาเรื่องปลดรัชทายาท เป็นเรื่องที่อ่านแล้วชวนหงุดหงิดมากๆค่ะ โดยเฉพาะจักรพรรดิเฉิงฮว่า อยากจะเข้าไปในเรื่องแล้วเขย่าตัวท่านแรงๆแล้วพูดว่า เป็นอะไรมากไหม นี่มันลูกของแกนะเว้ยย พูดแล้วก็โมโหไม่หาย เป็นพ่อประสาอะไร ฮึ่ยยย!!

ส่วนตัวว่าเรื่องรัชทายาทจบง่ายไปค่ะ ถึงจะพูดว่าง่าย แต่ก็สาหัสเอาการอยู่เหมือนกัน ตอนแรกนึกว่าจะมีการใช้เล่ห์เหลี่ยมมากกว่านี้ นึกว่าจะเข้มข้นมากๆ กลายเป็นว่าไม่เข้มข้นอย่างที่คิด ก็ไม่มีอะไรมากมายจริงๆแหละค่ะ ไม่รู้จะเขียนอะไรดี

พูดถึงความสัมพันธ์ของพี่สุยกับน้องถัง เล่นนี้หวานกันมากเว่อร์ ฉาก NC แม้จะไม่โผล่ แต่ก็มีโมเมนต์เล็กๆน้อยให้เราไปจิ้นกันต่อ พี่สุยท็อปฟอร์มจริงๆค่ะ รักน้องถึงขนาดอยากเก็บน้องไว้คนเดียว ปะเภทว่า อยากจะกินกลืนเธอทั้งตัวไม่อยากเหลือไว้ให้ใครได้กลิ่น

หลังๆมานี้ถังฟั่นมีงานมากมายจนล้นหัว ทำให้กว่าจะได้กลับบ้านก็ดึกดื่น ไม่ค่อยได้เจอกัน มีประโยคหนึ่งที่เราอยากจะแหมยาวๆใส่พี่สุยก็ตอนที่พี่เขาบอกว่า 'บางครั้งข้าอยากเอาเจ้าผูกไว้กับเอวใจจะขาด'

ครึ่งเล่มแรกเป็นเนื้อเรื่องหลักค่ะ ส่วนครึ่งเล่มหนังเป็นตอนพิเศษจำนวน 18 ตอน

ในส่วนของตอนพิเศษก็จะพูดถึงเรื่องราวของคนอื่นๆโดยจะมีพี่สุยและน้องถังแจมมาบ้างเล็กๆน้อยๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของอี้ชิงที่รุกจีบถังฟั่น พยายามเอาชนะใจต่างๆนาๆ เรื่องของอาตงที่ต้องตากับชายหนุ่มจนได้ออกเรือน เรื่องของถังอวี๋ที่ได้แต่งงานใหม่ เรื่องภูมิหลังของวังจื๋อ เรื่องราวของรัชศกใหม่

สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณทุกคนนะคะที่ยังคงติดตามซีรีส์นี้มาด้วยกัน เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เราค่อนข้างประทับใจมากๆ ตอนแรกกะจะแบ่งเล่มนี้อ่านเป็น 2 พาร์ทค่ะ ตั้งใจจะลงรีวิวพรุ่งนี้ ปรากฏว่าอ่านไปอ่านมา อ่านเพลินไปหน่อย อ่านจนเกือบจบเล่มซะได้ ฮ่าๆ

[Kritya Lee · Rating 4 out of 5]

หักหนึ่งดาวเพราะรู้สึกว่าตอนจบมันรวบรัดเกิน คือเนื้อเรื่องก็ดำเนินมาเรื่อยเรื่อยค่อนข้างช้าแต่พอจะจบก็เหมือนสวรรค์ช่วยซะยังงั้นส่วนตัวอยากให้วั่นกุ้ยเฟยเป็นหัวหน้าใหญ่ลัทธิบัวขาว แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงน่าจะมีอีกเจ็ดเล่ม 555

[Peach P &#x1f4c6;&#x1f4da;]

DNF