Existen dos tipos de juegos: los que sirven para matar el tiempo y los que nos permiten vivirlo. Este libro surge de esta distinción esencial, y es una invitación a recuperar esa actitud alegre, libre, revoltosa y desobediente.
Los juegos que aquí se reúnen son la muestra de un espíritu lúdico que va más allá de las normas establecidas. Proponen al lector dejarse llevar e incluso crear sus propios juegos: quién no ha tenido la tentación, por ejemplo, de acudir espontáneamente a un aeropuerto o estación y tomar el primer medio de transporte que salga, sin importar su destino…
Este manual de Julián Lacalle y Julio Monteverde, ilustrado por Arnal Ballester, recoge una serie de juegos —cada uno de ellos definido por sus propias reglas y comentado con anécdotas curiosas sobre las personas que los idearon: los dadaístas, los surrealistas, la Internacional Situacionista, André Breton, Julio Cortázar, Paul Éluard o Georges Perec, entre otros— que nos invitan a recuperar nuestro espíritu más lúdico y libre: una propuesta para que visitemos de nuevo el tiempo explosivo.
É unha proposta moi atractiva: unha compilación de xogos destinados a romper as nosas fronteiras, a saírse do esquema da competición con vencedores e vencidos. Hai xogos moi interesantes e funciona moi ben como revisión do papel que os xogos tiveron nas vangardas do século XX (e os seus emuladores do XXI). Pero esa é tamén a súa principal eivas: os xogos son propostas de dadaístas, surrealistas, Oulipo, Fluxus... divagacións intelectuais saídas do forno de artistas e literatos. E, ao meu entender, choca co propósito do libro, que sitúa o xogo (e estes xogos) como un xeito de fuxir dos corsés do establecido polo sistema capitalista. Boto en falta xogos populares que se escapen do obvio, porque, na súa ausencia, a invitación ao tempo explosivo constrúese con receitas intelectuais para o pobo pero sen este (así no xogo como na política).