Koen Aerts verbindt op een heldere manier het heden met het - onverwerkte - oorlogsverleden. Daarbij doorprikt hij de vele mythes die in de geschiedschrijving rond de Vlaamse beweging de ronde deden (en doen). Op basis van getuigenissen van verschillende 'kinderen van de repressie' geeft hij de persoonlijke kant van de bestraffing van incivieken na WOII mee. Zijn onderzoek vormde ook de basis voor de geprezen en gelijknamige Canvasreeks 'Kinderen van de repressie'.
Aerts ontkent het leed dat de kinderen van de repressie hebben geleden door het verleden van hun ouders niet. Waar collaborateurs tijdens de oorlog (en sommigen zelfs reeds daarvoor al) in de fout gingen, beging de overheid tijdens de repressie een grove misstap door ganse gezinnen te treffen en kinderen te straffen voor de fouten van hun ouder(s). Aerts nuanceert het slachtofferschap weliswaar, dat door bepaalde 'martelaars' is misbruikt om hun rancune jegens de Belgische staat te rechtvaardigen. Achterstelling, stigmatisering of uitsluiting van kinderen van collaborateurs kwamen voor, maar de overgrote meerderheid kon na de oorlog snel een nieuw leven opbouwen en sommigen kwamen zelfs op hoge maatschappelijke posities terecht.
Aerts heeft daarnaast ook aandacht voor de grote invloed op het Vlaams-nationalisme en de (partij)politieke en maatschappelijke vertalingen daarvan. Dat maakt het boek heel actueel, zeker in tijden waarbij mythes opgerakeld worden door de zelfverklaarde erfgenamen van de repressie en bepaalde visies op het verleden van bovenaf opgelegd dreigen te worden.
'Kinderen van de repressie' is het standaardwerk dat de spraakmakende Canvasreeks 'Kinderen van de collaboratie' (herfst 2017) heeft geïnspireerd. Auteur Koen Aerts is zelf geen kind, kleinkind of achterkleinkind van de repressie. Zijn grootmoeder, die 21 was in 1940 en 97 was toen ze stierf, was tijdens de Tweede Wereldoorlog lid van een verzetsgroep die verklikt werd. Het is die erfenis, die overlevering door zijn bomma, die het vuur van de passie voor geschiedenis bij Koen Aerts heeft ontstoken. Velen droegen de oorlog en de repressie een leven lang mee: ze werden geconfronteerd met praktische en familiale problemen, schuldgevoelens, wrok, het oordeel van de goegemeente en vele onbeantwoorde vragen. Koen Aerts beschrijft 'het avontuur van de collaboratie' en 'de bloedlijn van het VNV tot de N-VA' kritisch en correct. Het verhaal en het boek zijn cruciaal voor een samenleving die ook haar donkere bladzijden onder ogen wil zien. Aerts is één van de beste kenners van hoe de oorlog en zijn nasleep Vlaanderen diepgaand hebben beïnvloed. Dit boek is de krachtige synthese van deze expertise.
Studieboek; dit lees je niet zomaar even uit interesse of voor het plezier van het lezen; daarvoor zijn er voldoende andere alternatieven die veel leesbaarder zijn.
Koen Aerts slaagt er met dit boek in aan te tonen dat er altijd 2 kanten aan een verhaal zijn. Hij legt eveneens de link van de repressie met de hedendaagse politiek.