სანდალოზის ხე

by Tarjei Vesaas, დათო აკრიანი (Translator)

Quand leur mère se trouve enceinte, Egil et Margit décident qu'elle attend un garçon qu'ils baptisent Livind et associent aussitôt à la vie familiale. Et lorsque la jeune femme, hantée par d'obscures menaces, demande à son mari de l'emmener au loin, Livind participe à l'aventure comme s'il était déjà né. Tout au long de ce voyage qui tourne mal et finit de manière tragique, la mère, superbe dans sa grossesse et indifférente aux ressources qui s'épuisent, apparaîtra tel l'arbre de santal, solide et nourricier. Ce court roman, l'un des premiers de Tarjei Vesaas, est aussi l'un des plus saisissants dans une oeuvre qui lui a valu une renommée mondiale.

128 pages, Paperback

First published January 1, 1933

About the author

Tarjei Vesaas was a Norwegian poet and novelist. Written in Nynorsk, his work is characterized by simple, terse, and symbolic prose. His stories often cover simple rural people that undergo a severe psychological drama and who according to critics are described with immense psychological insight. Commonly dealing with themes such as death, guilt, angst, and other deep and intractable human emotions, the Norwegian natural landscape is a prevalent feature in his works. His debut was in 1923 with Children of Humans (Menneskebonn), but he had his breakthrough in 1934 with The Great Cycle (Det store spelet). His mastery of the nynorsk language, landsmål (see Norwegian language), has contributed to its acceptance as a medium of world class literature.

Reviews

[Nika Vardiashvili · Rating 5 out of 5]

სულ სხვა გრძნობებში და ემოციებში ურტყამს ვესოსი.
ერთგვარად ნორვეგიული წიგნია, მთელი მისი სიცივის გამო, რომელიც უჩუმრად, მაგრად მაინც გასდევს მთლიან ნაწარმოებს. მარტივად, რომ ვთქვა წიგნი მარტოობაზეა, სულიერ მარტოობაზე, და თან ისეთზე, რომლის აღწერაც არც ისე მარტივია.
წიგნის მთავარი გმირი დედაა, ჰილდე, რომელიც მიუხედავად ოჯახის გარშემო ყოფნისა, მარტოობას განიცდის. სწორედ ეს ქალია სიცივის წყაროც ამ გულწრფელ წიგნში და სწორედ ეს ქალი აქცევს ყველაზე თბილადაც მთელ რიგ მომენტებს.
„ჩვენ მარტონი ვართ“
წიგნის დიდი პლიუსი ბავშვური ენაა. ეგილ და მარგითის თვალით დანახული სამყარო, როგორ აღიქვამდნენ ისინი იმ მომენტებს, იმ პეიზაჟებს, რომლებსაც მხოლოდ მათი დედა ხედავდა და თვითონ ვერ, მათ შორის ვერც მათი მამა. და აი სწორედ ამდაგვარ მომენტებში წიგნს მაგიური რეალიზმი იპყრობდა. ისე ჩუმად, ისე უტიფრად და თან დაუმალავად ხდებოდა ეს ამბავი, რომ მაოცებდა კითხვის პროცესში.
„თქვენ არ გსურთ სიფხიზლე“
წიგნის პლიუსი ჩემთვის დათო აკრიანის თარგმანიცაა, რომელიც კიდევ უფრო განსხვავებულს ხდის, ამ განსხვავებულ ამბავს. მარგით, ეგილ, მაგნუს, ჰილდე და ლივინდ, ლივინდ, რომელიც ყველაზე ამოუცნობი გმირია იმის გამო რომ ჯერ კიდევ დედის მუცელშია და მაინც ერთ-ერთ ყველაზე დიდ როლს თამაშობს.
„კარგად გხედავთ“
სიუჟეტის დასაწყისში ვიგებთ, რომ მამა, მაგნუს, წიგნს წერს, რომელიც ადამიანობაზეა და ალბათ სწორი ვიქნები თუ ვიტყვი, რომ ეს წიგნი ზუსტადაც რომ ადამიანურობაზეა, ძალიან, ძალიან დიდ ადამიანურობაზე.
„დედა ჩაფესვილივით რჩებოდა მათ არსებაში. იმყოფებოდა ყველაფერში, რაც ხდებოდა, ქოხს გარს ერტყმოდა, როცა დანარჩენები შიგნით იყვნენ. იმ სიბნელეშიც იყო, ფანჯრიდან რომ შემოდიოდა დაღამებისას, ძილშიც, რომელიც სწრაფად მიაქანებდა დაღლილებს და რომელშიც დედა ვარსკვლავივით ციმციმებდა. დილაობით, როცა ეღვიძებოდათ შემცივნებულ-დაბუჟებულებს, სამივენი ხედავდნენ დედას თავიანთ ხილვაში. მერე თბებოდნენ, რაიმე ცხელ სითხეს სვამდნენ და პურს აყოლებდნენ.
დღეს თუ მოაკითხავდა?
ხსენებით არასდროს ახსენდებდნენ. არცერთმა არ იცოდა, როგორ ეხსენებინა.
ის არასდროს მოდის. „სრულებით მარტო ვარ უკიდეგანო ველზე“, ასე თქვა.
„არა, თქვენ თვითონ ხართ მარტონი“, აი რა თქვა.“

[Armelle H.LAIGO · Rating 3 out of 5]

L’arbre de santal
Un auteur découvert par hasard , au détour d’une boîte à livres . J’ai été séduite par l’écriture,la poésie mais c’était si triste …