What do you think?
Rate this book
الألفية في بلجراد
Rare Book
312 pages, Paperback
First published January 1, 2000
3 people are currently reading
137 people want to read
About the author
Vladimir Pištalo
35 books27 followersVladimir Pištalo is a Serbian American writer, most notably winning the NIN Award for best novel of the year in 2008, for Tesla, Portrait among Masks.
He graduated from the University of Belgrade's Faculty of Law, emigrated to the United States in 1993 and earned his doctorate at the University of New Hampshire under the theme of the manifold identity of Serbian immigrants. He was a faculty member at Becker College in Worcester, Massachusetts, where he taught World and American history.
In 2021, he became the director of the National Library of Serbia.
He graduated from the University of Belgrade's Faculty of Law, emigrated to the United States in 1993 and earned his doctorate at the University of New Hampshire under the theme of the manifold identity of Serbian immigrants. He was a faculty member at Becker College in Worcester, Massachusetts, where he taught World and American history.
In 2021, he became the director of the National Library of Serbia.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
July 25, 2025
Tito’s cardiac monitor pulses from every radio, a mechanical thump of patriotism, until silence swoops in like a bureaucratic bird of prey. In an apartment in Belgrade, four young friends drink Slovenian Riesling, turn off the state funeral, and blast “Sultans of Swing” five times in protest. The Marshal is buried; so are illusions.
Zora critiques the media's orgasmic mourning campaign, Boris opens beer bottles with his teeth, Bane drains them like he’s preparing for exile, and Irina, more Venus than comrade, studies the screen with the boredom of someone who knows too much. Thus begins a novel of memory – a séance of a city’s inner monologue.
Bane pins a WWII medal through his chest with a sterilized needle and dances like peyote incarnate at the Officers’ Club. Irina rises from heroin and ash to stand on a promenade in Zemun, eyes like glass catching flame. Zora recites Pico della Mirandola as if she were defending the human species from extinction. Boris breaks noses, quotes Confucius, and gambles away entire countries at poker.
The diarist – our guide through this cracked mirror of the Balkans – wanders the streets of Belgrade like a ghost hoping to be reincarnated as someone who belongs. Buildings collapse. Bands break up. History forgets itself and then demands applause.
The narrator’s alter ego, Mr. Hyde, seizes the pen halfway through and launches into a millenarian fever: baboons howling, locusts descending, people speaking in tongues they never learned. The city becomes conscious. Belgrade grants itself an interview, recounting its inhabitants like a census scribbled by a mythographer: Avars, Sarmatians, Sephardim, Byzantines, Black Hand conspirators, surrealists, saints, and saxophonists.
The memoirist dreams of a city gleaming like cuttlebone, but shrinks from entering it. That becomes the curse: every generation abandons what it most desires the moment it becomes real. The gods, having granted a dream, exact their price in irony. The city, wounded and radiant, laughs.
This book swerves from song lyric to ethnography, from love story to cosmic joke. The writing dares to mimic the madness it chronicles. Dialogue overlaps with propaganda; memoir tangles with legend. Language flashes like a knife at a wedding. Pištalo's every outburst, every digression, feels earned by the absurdities he records. He dares to let the city speak, and the city, naturally, over-shares.
We’ve all lived in countries that betrayed us while feeding us cake. We’ve all been kissed by people who shared confessions that shattered us. We’ve all walked streets that insisted they were history itself, even as scaffolding sagged above. Belgrade, here, isn’t symbol or setting – it’s the fifth friend, as seductive and self-sabotaging as the rest.
Of the countless scenes that cling like smoke: a funeral watched to the tune of Dire Straits; Bane writhing like a dervish, medal gleaming; Marija raising her saxophone like a weapon and blowing the city off its hinges; Irina shivering in rehab, remembering the places she used to shoot up like one remembers an affair; Boris standing over a man he’s knocked down for asking the wrong question in the wrong square. Even the city’s dead get a cameo. The martyr Donatus emerges from the Danube on January 7th and wanders until dawn.
This book documents lives caught between apocalypse and hangover. It manages to write love without romanticism, war without chronology, collapse without metaphor. The narrator calls himself Doctor Jekyll, though his better moments belong to Hyde. Together, they write something that feels like a personal letter from a country that vanished while no one was looking.
If Belgrade ever demanded a book-length mirror, this is what she’d use to reapply her lipstick and curse her ancestors before lighting another cigarette.
Zora critiques the media's orgasmic mourning campaign, Boris opens beer bottles with his teeth, Bane drains them like he’s preparing for exile, and Irina, more Venus than comrade, studies the screen with the boredom of someone who knows too much. Thus begins a novel of memory – a séance of a city’s inner monologue.
Bane pins a WWII medal through his chest with a sterilized needle and dances like peyote incarnate at the Officers’ Club. Irina rises from heroin and ash to stand on a promenade in Zemun, eyes like glass catching flame. Zora recites Pico della Mirandola as if she were defending the human species from extinction. Boris breaks noses, quotes Confucius, and gambles away entire countries at poker.
The diarist – our guide through this cracked mirror of the Balkans – wanders the streets of Belgrade like a ghost hoping to be reincarnated as someone who belongs. Buildings collapse. Bands break up. History forgets itself and then demands applause.
The narrator’s alter ego, Mr. Hyde, seizes the pen halfway through and launches into a millenarian fever: baboons howling, locusts descending, people speaking in tongues they never learned. The city becomes conscious. Belgrade grants itself an interview, recounting its inhabitants like a census scribbled by a mythographer: Avars, Sarmatians, Sephardim, Byzantines, Black Hand conspirators, surrealists, saints, and saxophonists.
The memoirist dreams of a city gleaming like cuttlebone, but shrinks from entering it. That becomes the curse: every generation abandons what it most desires the moment it becomes real. The gods, having granted a dream, exact their price in irony. The city, wounded and radiant, laughs.
This book swerves from song lyric to ethnography, from love story to cosmic joke. The writing dares to mimic the madness it chronicles. Dialogue overlaps with propaganda; memoir tangles with legend. Language flashes like a knife at a wedding. Pištalo's every outburst, every digression, feels earned by the absurdities he records. He dares to let the city speak, and the city, naturally, over-shares.
We’ve all lived in countries that betrayed us while feeding us cake. We’ve all been kissed by people who shared confessions that shattered us. We’ve all walked streets that insisted they were history itself, even as scaffolding sagged above. Belgrade, here, isn’t symbol or setting – it’s the fifth friend, as seductive and self-sabotaging as the rest.
Of the countless scenes that cling like smoke: a funeral watched to the tune of Dire Straits; Bane writhing like a dervish, medal gleaming; Marija raising her saxophone like a weapon and blowing the city off its hinges; Irina shivering in rehab, remembering the places she used to shoot up like one remembers an affair; Boris standing over a man he’s knocked down for asking the wrong question in the wrong square. Even the city’s dead get a cameo. The martyr Donatus emerges from the Danube on January 7th and wanders until dawn.
This book documents lives caught between apocalypse and hangover. It manages to write love without romanticism, war without chronology, collapse without metaphor. The narrator calls himself Doctor Jekyll, though his better moments belong to Hyde. Together, they write something that feels like a personal letter from a country that vanished while no one was looking.
If Belgrade ever demanded a book-length mirror, this is what she’d use to reapply her lipstick and curse her ancestors before lighting another cigarette.
February 22, 2023
Realan prikaz vremena u kome smo ziveli.
December 11, 2021
Миленијум у Београду је пре свега роман о Београду, а одмах потом роман о другој половини ХХ века са фокусом на деведесете.
Књига коју сам ја добио на читање је 3. издање и корице су ”истетовиране” тестимонијалсима из француских и, може бити, неких других страних медија или издавачких кућа. Дакле, делује да је Пиштало овом књигом добро одшкринуо нека мала врата која воде у пантеон наших објашњивача стварности за стране читаоце.
Сад кад сам прочитао књигу прилично ми је јасно како је дошло до те сарадње у обостраном интересу. Ово ми је трећа Пишталова књига и најраније написана од свих које сам читао. За разлику од остале две овде имамо какву-такву наративну потку у којој пратимо неко генеричко урбано беге друштванце које је на доста надреалном нивоу испреплетано породично-сексуалним односима (подразумева се ликови су углавном добрано умочени у разно разне бајате стереотипове, од криминалаца до лудих уметника и томе слично). Гро времена посматрамо њихову дезинтеграцију у 90-има али поред тога по мало пратимо и генезу тог друштванцета од међуратног периода све до НАТО агресије (ту онако Пиштало невешто набацује себи за идеолошки волеј о деведесетима који ће да закуца на крају књиге).
Стилски и овде постоји Пишталова потреба да демонстрира своју ерудицију али за разлику од потоњих дела где то курчење представља и преко 75% написаног, овде мало ређе имамо прилику да прочитамо ”као што би рекао Пико дела Мирандола...”. Сама прича о другарима се релативно лако чита и обилује општим местима које смо имали прилику да видимо у Бурету барута, Ни на небу ни на земљи, Потпалубљу и осталим словима љубве у којима се 90ете посматрају искључиво као пакао на земљи. Сам крај књиге делује као да је збрзан и недовршен.
Идеолошки, ја верујем да је Пиштала данас бар мало срамота због начина на који је проткао прилично плиткоумне жутаћке ”слободоумне” ставове везане за све што нам се (свима) догодило. Са друге стране прилично је јасно да су управо те квалификације, и тај ”исправни” став легитимисале ово дело у свим француским, енгелским и америчким библиотекама.
На крају књига се чита релативно лако, и представља значајно сведочанство о неразумевању свега што нам се догађа(ло).
Књига коју сам ја добио на читање је 3. издање и корице су ”истетовиране” тестимонијалсима из француских и, може бити, неких других страних медија или издавачких кућа. Дакле, делује да је Пиштало овом књигом добро одшкринуо нека мала врата која воде у пантеон наших објашњивача стварности за стране читаоце.
Сад кад сам прочитао књигу прилично ми је јасно како је дошло до те сарадње у обостраном интересу. Ово ми је трећа Пишталова књига и најраније написана од свих које сам читао. За разлику од остале две овде имамо какву-такву наративну потку у којој пратимо неко генеричко урбано беге друштванце које је на доста надреалном нивоу испреплетано породично-сексуалним односима (подразумева се ликови су углавном добрано умочени у разно разне бајате стереотипове, од криминалаца до лудих уметника и томе слично). Гро времена посматрамо њихову дезинтеграцију у 90-има али поред тога по мало пратимо и генезу тог друштванцета од међуратног периода све до НАТО агресије (ту онако Пиштало невешто набацује себи за идеолошки волеј о деведесетима који ће да закуца на крају књиге).
Стилски и овде постоји Пишталова потреба да демонстрира своју ерудицију али за разлику од потоњих дела где то курчење представља и преко 75% написаног, овде мало ређе имамо прилику да прочитамо ”као што би рекао Пико дела Мирандола...”. Сама прича о другарима се релативно лако чита и обилује општим местима које смо имали прилику да видимо у Бурету барута, Ни на небу ни на земљи, Потпалубљу и осталим словима љубве у којима се 90ете посматрају искључиво као пакао на земљи. Сам крај књиге делује као да је збрзан и недовршен.
Идеолошки, ја верујем да је Пиштала данас бар мало срамота због начина на који је проткао прилично плиткоумне жутаћке ”слободоумне” ставове везане за све што нам се (свима) догодило. Са друге стране прилично је јасно да су управо те квалификације, и тај ”исправни” став легитимисале ово дело у свим француским, енгелским и америчким библиотекама.
На крају књига се чита релативно лако, и представља значајно сведочанство о неразумевању свега што нам се догађа(ло).
May 9, 2025
Moje mnenje o knjigi lahko preberete na https://maticpise.com/2025/05/09/mile...
March 9, 2016
O Beogradu se verovatno nikada neće moći govoriti bez bola, bez reči o patnji koja njega prožima. Ali to ne znači da su patnja i bol jedino što u njemu postoje, ili čak, ono što ga definišu, što mu čine suštinsko jezgro. Beograd, ako već i nije grad svetlosti, jeste svetla tačka u životima svih onih koji su u njemu barem jednom, nekada živeli. Milenijum u Beogradu govori o svemu tome, i o mnogo čemu više.
December 4, 2013
Fragments of lives in Belgrade before and during the 1990s, with Belgrade and its tragic and magnificent transfigurations as the real main character: very much in a mid-century central european style in my opinion, and a very easy novel to read.
December 8, 2022
serbian murakami fr
okay so i really like the writing but the sexism is just...i will close my eyes and pretend it doesnt exist just bcs i like the story.
ZORA THOOO I LOVE HER
thats all bye
okay so i really like the writing but the sexism is just...i will close my eyes and pretend it doesnt exist just bcs i like the story.
ZORA THOOO I LOVE HER
thats all bye
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 2, 2024
لا أعلم ماذا اصنف هذا الكتاب ، هل هو رواية ؟ هل هو مجموعة قصصية ؟ هل هو خليط ما بين الاثنين ؟ ربما
على أية حال لم اشعر بفضول لإكمال قراءة الكتاب وتوقفت في منتصفه تقريباً ، الاسلوب لا بأس به لكن القصة محيرة فكل فصل يتحدث عن شيء مختلف في زمن مختلف واشخاص مختلفين ، كتاب محير
على أية حال لم اشعر بفضول لإكمال قراءة الكتاب وتوقفت في منتصفه تقريباً ، الاسلوب لا بأس به لكن القصة محيرة فكل فصل يتحدث عن شيء مختلف في زمن مختلف واشخاص مختلفين ، كتاب محير
September 15, 2025
Este livro foi um presente muito querido de uma amiga que sabia que eu ia para a Sérvia e o leu antes de me oferecer para confirmar que valia a pena. Grazie Ire :)
Gostei de ler este livro para começar a conhecer a história de Belgrado, da Sérvia e da ex-Jugoslávia durante os anos noventa. Temos vislumbres dos acontecimentos históricos e temos sobretudo acesso a como esses acontecimentos moldaram uma geração e alteraram a vida das pessoas - algumas envergonhadas do seu país, outras radicalizadas e nacionalistas. Foi muito interessante ter acesso a esses estados de espírito através das personagens principais. Depois houve também aspetos de que não gostei tanto, como o que para mim às vezes era um excesso de fantasia e surrealismo. No geral, confirmo, valeu a pena! Sobretudo por o ter lido enquanto estava na Sérvia.
Deixei o livro na livraria Utopia em Belgrado, um sítio muito fixe e revolucionário.
Algumas citações (em italiano):
"Sognò di cantine i cui vini erano disposti come libri in un'immensa biblioteca. Sognò di una città i cui due fiumi trascinavano via con sé ogni affanno, lasciandola spensierata e libera.
Sognò di librerie e di case da tè in cui sarebbe stato bello invecchiare. Sognò di una città in cui era un piacere assecondare il susseguirsi delle stagioni."
"Nella Jugoslavia socialista, la nostra esistenza non era poi così male, ma era posticcia. (...) Nel primo periodo della mia giovinezza, tutto ciò che presentava un qualche interesse era guardato con sospetto. Il modo di fare dei nostri uomini politici dimostrava che la noia era un mezzo di controllo sociale. Mio malgrado, ricordo i nomi di alcuni di loro."
"Bane si trovava a pensare sempre più spesso se non fosse il caso di raggiungere la madre negli Stati Uniti.
I suoi discorsi cambiavano a seconda dell'idea del giorno: andarsene o restare. Quando si sentiva di partire, Belgrado diventava orribile: una città di barbari che circolavano con un osso di traverso nel naso. Quando si sentiva di rimanere, era l'America a diventare orribile: un paese senza Storia, in cui una persona su tre è obesa e gli uomini politici ostentano sorrisi da balene.
«Non voglio andarci, lì non cantano le stesse canzoni che qui», diceva."
"«Anche la nostra città è strana», continuò Bane. «Mi chiedo spesso in che razza di posto vivo. Mi piacerebbe intervistare la città in cui vivo»."
"Come il padre di Boris, Cedomir spegneva tutte le luci in casa, per non sprecare l'elettricità. A volte capitava che spegnesse proprio mentre c'era Olga in bagno.
"Accendi, pezzo di cretino!», sbraitava lei.
Scusa, credevo...», grugniva Cedomir da dietro la porta. A Olga piaceva andare al cinema e piangere durante i film. Cedomir le diceva:
«Calmati, sono soltanto attori. Li pagano bene per farlo».
«Brutto bestione, mi rovini tutto il piacere!», gli rispondeva Olga, inferocita.
Olga e Cedomir erano due fattori Rh incompatibili."
"Era la primavera del 1992. Il conto alla rovescia per il Millennio andava avanti. Dopo la Slovenia e la Croazia, la in Bosnia aveva fatto sì che ci impantanassimo ancora di più. Io non potevo più stare zitto, e scrivevo articoli contro la guerra sui giornali indipendenti. Zora fu sconvolta, ancor più di me, dall'assedio e dall'interminabile martirio di Sarajevo. Si vergognava per tutti gli svergognati. Cominciava a sentirsi complice del crimine, per il solo fatto di comprare ogni giorno il pane e lo yogurt nella città in cui era nata. Boris, intanto, era diventato un nazionalista convinto. E cominciò a litigare con Zora, cosa che fino a poco tempo prima sarebbe stata inimmaginabile."
"«Un cane deve uscire quando ha voglia di pisciare, mica quando la NATO ha voglia che pisci.»"
Gostei de ler este livro para começar a conhecer a história de Belgrado, da Sérvia e da ex-Jugoslávia durante os anos noventa. Temos vislumbres dos acontecimentos históricos e temos sobretudo acesso a como esses acontecimentos moldaram uma geração e alteraram a vida das pessoas - algumas envergonhadas do seu país, outras radicalizadas e nacionalistas. Foi muito interessante ter acesso a esses estados de espírito através das personagens principais. Depois houve também aspetos de que não gostei tanto, como o que para mim às vezes era um excesso de fantasia e surrealismo. No geral, confirmo, valeu a pena! Sobretudo por o ter lido enquanto estava na Sérvia.
Deixei o livro na livraria Utopia em Belgrado, um sítio muito fixe e revolucionário.
Algumas citações (em italiano):
"Sognò di cantine i cui vini erano disposti come libri in un'immensa biblioteca. Sognò di una città i cui due fiumi trascinavano via con sé ogni affanno, lasciandola spensierata e libera.
Sognò di librerie e di case da tè in cui sarebbe stato bello invecchiare. Sognò di una città in cui era un piacere assecondare il susseguirsi delle stagioni."
"Nella Jugoslavia socialista, la nostra esistenza non era poi così male, ma era posticcia. (...) Nel primo periodo della mia giovinezza, tutto ciò che presentava un qualche interesse era guardato con sospetto. Il modo di fare dei nostri uomini politici dimostrava che la noia era un mezzo di controllo sociale. Mio malgrado, ricordo i nomi di alcuni di loro."
"Bane si trovava a pensare sempre più spesso se non fosse il caso di raggiungere la madre negli Stati Uniti.
I suoi discorsi cambiavano a seconda dell'idea del giorno: andarsene o restare. Quando si sentiva di partire, Belgrado diventava orribile: una città di barbari che circolavano con un osso di traverso nel naso. Quando si sentiva di rimanere, era l'America a diventare orribile: un paese senza Storia, in cui una persona su tre è obesa e gli uomini politici ostentano sorrisi da balene.
«Non voglio andarci, lì non cantano le stesse canzoni che qui», diceva."
"«Anche la nostra città è strana», continuò Bane. «Mi chiedo spesso in che razza di posto vivo. Mi piacerebbe intervistare la città in cui vivo»."
"Come il padre di Boris, Cedomir spegneva tutte le luci in casa, per non sprecare l'elettricità. A volte capitava che spegnesse proprio mentre c'era Olga in bagno.
"Accendi, pezzo di cretino!», sbraitava lei.
Scusa, credevo...», grugniva Cedomir da dietro la porta. A Olga piaceva andare al cinema e piangere durante i film. Cedomir le diceva:
«Calmati, sono soltanto attori. Li pagano bene per farlo».
«Brutto bestione, mi rovini tutto il piacere!», gli rispondeva Olga, inferocita.
Olga e Cedomir erano due fattori Rh incompatibili."
"Era la primavera del 1992. Il conto alla rovescia per il Millennio andava avanti. Dopo la Slovenia e la Croazia, la in Bosnia aveva fatto sì che ci impantanassimo ancora di più. Io non potevo più stare zitto, e scrivevo articoli contro la guerra sui giornali indipendenti. Zora fu sconvolta, ancor più di me, dall'assedio e dall'interminabile martirio di Sarajevo. Si vergognava per tutti gli svergognati. Cominciava a sentirsi complice del crimine, per il solo fatto di comprare ogni giorno il pane e lo yogurt nella città in cui era nata. Boris, intanto, era diventato un nazionalista convinto. E cominciò a litigare con Zora, cosa che fino a poco tempo prima sarebbe stata inimmaginabile."
"«Un cane deve uscire quando ha voglia di pisciare, mica quando la NATO ha voglia che pisci.»"
December 17, 2024
Knjiga je o devedesetim godinama prošlog veka u Beogradu. Najgorim godinama naših života. U tu kaljugu smo upali tada, i do dana današnjeg nismo uspeli da se izvučemo. Pisac ove knjige je formalno uspeo, pošto živi i radi u USA ali čvrsto verujem da je suštinski i dalje u toj kaljuzi. Verujem i da i dalje sanja grad o kome je knjigu napisao kako se iznova i iznova osniva. Upravo je u toku još jedno, novo osnivanje ovoga grada od strane generacije koja ne pamti skorelo blato kojim smo okovani mi njihovi prethodnici. Generacije koja je rođena posle tih kataklizmi devedesetih. Neopterećena. "Bezbrižna, laka i nežna", što reče pesnik nekim drugim povodom. Možda će ta generacija, "sa očima izvan svakog zla", što reče jedan drugi pesnik, postaviti ovaj grad na čvrste temelje i napraviti nesrušive zidove i neprobojne krovove za večnost. Ovaj mučeni grad je to zaslužio. Zaslužio je da nađe spokoj posle svega što ga je kroz dugu istoriju snalazilo. Istorija nas ipak uči da se to neće dogoditi. Da će opet neko negde sanjati san o gradu koji se iznova ruši i iznova osniva. Do kraja vremena. Možda i posle.
(pisano u decembru 2024, tokom studentskih blokada fakulteta)
(pisano u decembru 2024, tokom studentskih blokada fakulteta)
August 25, 2024
"Ja sam napustio Beograd zbog jednog zla. Tebe je u sledećoj generaciji oteralo drugo zlo.Da živimo u normalnom svetu , ja i ti bismo bili prijatelji u Beogradu."
Pištalo je kroz likove svojih najboljih prijatelja , njih petoro, opisao grad, opisao nesrećnih deset godina prije dolaska novog milenijuma i medjuljudske odnose uzrokovane ovim periodom. Mogao je da to bude bilo koji grad sa ovih naših balkanskih prostora. To je uradio na njemu svojstven , euriditski način, da se roman čita u dahu.
Mislila sam da ne mogu više čitati romane na ovu temu,ali Milenijum u Beogradu je neočekivano zaslużio moju preporuku.
Pištalo je kroz likove svojih najboljih prijatelja , njih petoro, opisao grad, opisao nesrećnih deset godina prije dolaska novog milenijuma i medjuljudske odnose uzrokovane ovim periodom. Mogao je da to bude bilo koji grad sa ovih naših balkanskih prostora. To je uradio na njemu svojstven , euriditski način, da se roman čita u dahu.
Mislila sam da ne mogu više čitati romane na ovu temu,ali Milenijum u Beogradu je neočekivano zaslużio moju preporuku.
March 15, 2023
I tried. But I couldn't get over the pretentious style trying too hard to imitate classic masterpiece, nor over the misogyny.
The book has its moments, especially when taking more of a realist approach and describing Belgrade during and after the war, but it seems like the writer was trying to use too many voicea and styles that he ended up being lost. Sounds like a good editor was much needed here. Too bad.
The book has its moments, especially when taking more of a realist approach and describing Belgrade during and after the war, but it seems like the writer was trying to use too many voicea and styles that he ended up being lost. Sounds like a good editor was much needed here. Too bad.
April 8, 2025
Pištalo me zaista oduševio. Nisam dobio ono što sam očekivao po naslovu, koricama i vokaciji pisca, dobio sam nešto sasvim suprotno. Plašio sam se da ću čitati neku preterano patriotsku knjigu, koja govori o nekoj verziji istorije Beograda samog, međutim naišao sam na duboko ličnu istoriju grada kojeg čini kombinacija ljudi, mesta i uspomena. Veoma lepo i dirljivo. Zanimljiva je kombinatorika zbog koje se dešava i oblikuje sve kako jeste.
November 29, 2025
Roman je sestavljen iz kratkih poglavij, vtisov, fragmentov, ... večinoma o štirih mladih ljudeh v Beogradu. Prvič jih srečamo kot najstnike v času Titove smrti, nato pa v devetdesetih letih, v pričakovanju milenija, leta 2000. Prvoosebni pripovedovalec, Milan Đorđević, piše o svojih ljubeznih, o družinski zgodovini, o vojni, o demonstracijah, ...
Ni me prepričal. Preveč raztrgano, preveč fragmentarno, premalo zgodbe za moj okus.
Ni me prepričal. Preveč raztrgano, preveč fragmentarno, premalo zgodbe za moj okus.
September 20, 2014
Pročitala u dahu, lična i poetična priča o Beogradu kroz živote i sudbine jedne grupe prijatelja. Malo previše poetična za moj ukus, ali mi je pomogla da malo bolje razumijem šta se dešavalo u mučnim devedestim.
January 8, 2015
Ja volim način na koji gospodin Pištalo piše, volim formu njegovih dela. Međutim, mešavina vulgarnosti i poetičnosti, koja je na granici sa patetičnošću, nije mi prijala. Volela bih da je bilo više radnje, a manje refleksije, i da je kraj romana rekao nešto više o junacima.
Want to read
August 5, 2016jioedzx
Displaying 1 - 18 of 18 reviews