مرده‌های بی‌کفن و دفن و خلوتگاه

by Jean-Paul Sartre, صدیق آذر (Translator)

کتاب حاضر ترجمه سه نمایشنامه است که خلوتگاه یکی از آنهاست

Genres: Plays

174 pages, Paperback

First published January 1, 2008

About the author

Jean-Paul Charles Aymard Sartre was a French philosopher, playwright, novelist, screenwriter, political activist, biographer, and literary critic, considered a leading figure in 20th-century French philosophy and Marxism. Sartre was one of the key figures in the philosophy of existentialism (and phenomenology). His work has influenced sociology, critical theory, post-colonial theory, and literary studies. He was awarded the 1964 Nobel Prize in Literature despite attempting to refuse it, saying that he always declined official honors and that "a writer should not allow himself to be turned into an institution."
Sartre held an open relationship with prominent feminist and fellow existentialist philosopher Simone de Beauvoir. Together, Sartre and de Beauvoir challenged the cultural and social assumptions and expectations of their upbringings, which they considered bourgeois, in both lifestyles and thought. The conflict between oppressive, spiritually destructive conformity (mauvaise foi, literally, 'bad faith') and an "authentic" way of "being" became the dominant theme of Sartre's early work, a theme embodied in his principal philosophical work Being and Nothingness (L'Être et le Néant, 1943). Sartre's introduction to his philosophy is his work Existentialism Is a Humanism (L'existentialisme est un humanisme, 1946), originally presented as a lecture.

Reviews

[Elham · Rating 4 out of 5]

This book contains two plays:

The unburied dead (Morts sans sépulture)
No Exit (Huis clos)

The unburied dead is the story of a group of French fighters (a young woman and her younger brother, a former student, a Greek and their companion) in WWII who were arrested by Germans and prisoned in an attic. They are tortured one by one in order to reveal the place of their main leader. Prisoners have two choices: whether they should keep the secret and sacrifice their life for the sake of their high goal or tell whatever they know and survive. Accidentally, their leader is transferred to the attic for reasons other than rebellion. He is not recognized by the Germans. Other prisoners who previously considered their leader as their hero, now that they are faced with this reality that they are actually being tortured because of him, call their leader as a selfish person. The reaction of each of them at the place of torture is different. One screams, one remains quiet and the other reveals nothing even against the sexual assault. And the one who is the youngest finds no reason for not revealing the truths.
The unburied dead is the story of encountering with true self. When the originality of the purpose is challenged by instinctual tendencies for survival.

**

No Exit
One of the most reputed plays of Sartre. A man and two women are in a hotel room which is apparently a part of the hell. The man had a job in a pacific newspaper and avoided going to the war front when his country needed, so he was called a coward. Inez is a lesbian and Estelle is a woman who didn’t like to be a mother. Each of the characters is tortured from the eyes of another.

So this is hell ... I'd never have believed it. You remember all we were told about the torture-chambers, the fire and brimstone, the "burning marl." Old wives' tales! There's no need for red-hot pokers. Hell is-other people!

[مهسا · Rating 4 out of 5]

پس جهنم اینجاست؟ هیچ‌وقت گمان نمی‌کردم...یادتان هست: گرزهای آتشین، اژدهای هفت‌سر...آه! چه شوخی‌هایی. گرز آتشین می‌خواهد چه کار؟ وجود دیگران برای آدم جهنم است.

[Fafa · Rating 4 out of 5]

هیچ کدام از ما به تنهایی نمی تواند خودش رانجات بدهد یا باید همه مان باهم تلف شویم و یا گلیم خود را با هم از آب بیرون بکشیم ازاین دو راه یکی را انتخاب کن.

[MohammadReza Erfani · Rating 3 out of 5]

راز اندوهبار خدایان و پادشاهان در این است که: انسان آزاد است.

["فریاد" · Rating 5 out of 5]

آدمیزاد همیشه دست‌آویزی دارد برای زندگی کردن – بهتر بگویم، همیشه دست‌آویزی پیدا می‌کند.
    معنای زندگی آدم، آن‌طور که من فهمیده‌ام، ساخته و پرداخته‌ی خودش است. هیچ‌چیز از پیش هدف و غایتی برای این چند دهه حضور آدم بر زمین تعریف نکرده است. آدمیزاد زندگی می‌کند، فکر می‌کند، تجربه می‌کند و از همه‌ی این‌ها به چیزی می‌رسد که حاضر است برایش زنده بماند.
    آزادی، شرافت، پیروزی؛ دسته‌ی کوچکی از اهداف که مردم در مواجهه با جبر به آن‌ها روی می‌آورند؛ برایشان می‌جنگند و زیر بار خیلی چیزها می‌روند که شاید پیش از همه‌ی این‌ها تصورشان هم دلشان را به هم می‌زد – از دست دادن، کشتن، شکنجه دیدن و بلکه شکنجه دادن. جنگ است دیگر؛ چهره‌ی خوشی ندارد.
    آدم‌ها، حتی آن‌ها که معنا و هدفی یکسان را برگزیده‌اند، بیش از آن‌چه معمولا متوجه می‌شویم، متفاوت‌اند. و این تفاوت‌ها در مواجهه با تصمیمات و سختی‌هاست که خودشان را نشان می‌دهند. به عنوان مثال... زیر شکنجه. هرکدام تا کجا می‌تواند بدون حرف زدن دوام بیاورد؟ کدام از درد فریاد می‌کشد و کدام در سکوت به خود می‌پیچد؟ و آن کس که می‌داند در مقابلش کم خواهد آورد، چگونه مقاومت خواهد کرد؟
    خفت آدم را خورد خواهد کرد. حتی دهانش را اگر بسته نگاه دارد، کسی که از زیر دست و پای سربازان برمی‌گردد همان نیست که با سری افراشته همراهشان رفته بود. در این میان تمام مفاهیم از دست آدم در می‌روند و شاید تنها چیزی که بداند ماهیت کاری‌ست که تا به اینجا برایش پیش آمده. تمام معانی فرو می‌ریزند و دیگر هیچ چیز واقعی نیست.

لوسی: چه می‌دانم. (ژان یک خرده می‌آید جلوتر.)  خواهش می‌کنم به من دست نزن. (به زحمت) فکر می‌کنم هنوز باید تو را دوست داشته باشم. اما دیگر عشقم را حس نمی‌کنم. (با کوفتگی) من ابدا دیگر چیزی حس نمی‌کنم.
(از متن نمایشنامه)

و اما آن‌چه انسان را انسان می‌کند، قلبی‌ست که در پس تمام این ناامیدی‌ها و آرزوهای مرگ، به شنیدن صدای باران دوباره شروع به تپیدن می‌کند.

[Hasan Abbasi · Rating 4 out of 5]

در خلوتگاه ترجمه ایست از نمایشنامه مشهور سارت با عنوان No exit

[syd · Rating 4 out of 5]

انسان خود باید خویشتن را قانع کند و هیچ نشانهای از خارج، او را مدد نخواهد کر