What do you think?
Rate this book
El Mago de Oz
Dorothy, que vive con sus tíos en una granja de Kansas, se ve un día arrastrada por un tornado a un mundo de fantasía, la tierra de Oz. Para regresar a su casa deberá llegar a Ciudad Esmeralda y pedir ayuda al mago de Oz. En ese viaje se verá acompañada por tres personajes que buscan también auxilio: un espantapájaros que desea cambiar su cabeza de paja por un cerebro de verdad, un hombre de hojalata que desea tener un corazón y un león que quiere recuperar su fiereza. En este homenaje a la conocida obra del autor estadounidense L. Frank Baum, Sébastien Perez y Benjamin Lacombe recrean la aventura de Dorothy a través de los ojos de uno de sus principales protagonistas: el espantapájaros. Una visión renovada que forma parte de la nueva colección de Cuentos clásicos ilustrados de la literatura infantil.
128 pages, Hardcover
First published January 1, 2018
13 people are currently reading
568 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 99 reviews
April 26, 2022
Estas Navidades me regalaron por amigo invisible esta preciosa edición de El Mago de Oz de la Editorial Edelvives, ilustrado por Benjamin Lacombe. Me he puesto las pilas y lo he leído ya.
Antes de hablaros sobre él quiero aclara que es solo una adaptación de la historia original y que no he leído la novela.
Sobre la edición
Este libro está al 100% en la línea de la colección que están sacando editorial e ilustrador juntos. Son libros grandes, sus medidas son mayores que las de un A4. La calidad y el ramaje del papel son muy buenos para que las ilustraciones tengan la mayor calidad. Está encuadernado en tapas duras y llenísimo de ilustraciones preciosas.
Sobre la historia
Aunque no he leído la novela original, sí que he visto casi todas las adaptaciones en serie o película que han hecho.
En este caso, la historia se narra desde el punto de vista de Maíz, el espantapájaros. Esto le confiere a la historia un aire diferente. Por otra parte, como he dicho, es una adaptación y la historia es mucho más corta y sintética que la original.
Sobre las ilustraciones
Esta parte depende mucho más del gusto personal de cada uno, pero Benjamin Lacombe es uno de los ilustradores actuales más famosos y cotizados, por algo será.
El libro está llenísimo de ilustraciones; algunas son a color tanto a doble página, como a página siempre; y hay muchas más pequeñas en blanco y negro con detalles en verde.
La cantidad de texto y de ilustraciones está muy equilibrada y hacen que la lectura sea mucho más amena y colorida.
Opinión
Sabed que no soy objetiva en este aspecto. Adoro a Benjamin Lacombe y adoro su trabajo. Cualquier libro suyo me fascinaría aunque solo fuera una colección de ilustraciones que no contara ninguna historia. En este caso, a parte, la historia me ha resultado entretenida y fácil de leer, por lo que es un libro que os recomiendo muchísimo.
Antes de hablaros sobre él quiero aclara que es solo una adaptación de la historia original y que no he leído la novela.
Sobre la edición
Este libro está al 100% en la línea de la colección que están sacando editorial e ilustrador juntos. Son libros grandes, sus medidas son mayores que las de un A4. La calidad y el ramaje del papel son muy buenos para que las ilustraciones tengan la mayor calidad. Está encuadernado en tapas duras y llenísimo de ilustraciones preciosas.
Sobre la historia
Aunque no he leído la novela original, sí que he visto casi todas las adaptaciones en serie o película que han hecho.
En este caso, la historia se narra desde el punto de vista de Maíz, el espantapájaros. Esto le confiere a la historia un aire diferente. Por otra parte, como he dicho, es una adaptación y la historia es mucho más corta y sintética que la original.
Sobre las ilustraciones
Esta parte depende mucho más del gusto personal de cada uno, pero Benjamin Lacombe es uno de los ilustradores actuales más famosos y cotizados, por algo será.
El libro está llenísimo de ilustraciones; algunas son a color tanto a doble página, como a página siempre; y hay muchas más pequeñas en blanco y negro con detalles en verde.
La cantidad de texto y de ilustraciones está muy equilibrada y hacen que la lectura sea mucho más amena y colorida.
Opinión
Sabed que no soy objetiva en este aspecto. Adoro a Benjamin Lacombe y adoro su trabajo. Cualquier libro suyo me fascinaría aunque solo fuera una colección de ilustraciones que no contara ninguna historia. En este caso, a parte, la historia me ha resultado entretenida y fácil de leer, por lo que es un libro que os recomiendo muchísimo.
January 10, 2021
Es passiert mir nicht zum ersten mal, dass ich von den Büchern mit den Illustrationen von Benjamin Lacombe nicht wirklich überzeugt bin. Denn so wunderschön die Zeichnungen sind, so mangelhaft und unbefriedigend fand ich bisher alle Adaptionen in den Büchern. Diese hier ist leider keine Ausnahme. Es wird davon gesprochen, Sébastien Pérez hätte die Geschichte "entstaubt". Das ist lächerlich. Er hat sie einfach nur schlecht nacherzählt. Vieles fehlt oder wird nicht zu Ende erzählt.
Es kommt mir so vor, als hätte der Autor sehr oft vergessen Sätze zu schreiben, die an vielen Stellen unerlässlich wären.
Außerdem vermisste ich in seiner Nacherzählung den Charme der Geschichte. Sie ist plump und die Figuren sind mitunter sogar boshaft.
UND WARUM BITTE TRÄGT DOROTHY SILBERNE SCHUHE?
Steht das auch für irgendwas. Die Smaragdenstadt-Philosophie fand ich lächerlich. Im Original tragend die Munchkins Blau. Sind die alle Alkoholiker?
Falls der Bedarf nach einer schönen Neuerzählung besteht, dann hatte die der russische Autor Alexander Wolkow mit seinen Zauberland-Büchern geschrieben.
Versucht aber, die alten Übersetzungen zu bekommen!
Es kommt mir so vor, als hätte der Autor sehr oft vergessen Sätze zu schreiben, die an vielen Stellen unerlässlich wären.
Außerdem vermisste ich in seiner Nacherzählung den Charme der Geschichte. Sie ist plump und die Figuren sind mitunter sogar boshaft.
UND WARUM BITTE TRÄGT DOROTHY SILBERNE SCHUHE?
Steht das auch für irgendwas. Die Smaragdenstadt-Philosophie fand ich lächerlich. Im Original tragend die Munchkins Blau. Sind die alle Alkoholiker?
Falls der Bedarf nach einer schönen Neuerzählung besteht, dann hatte die der russische Autor Alexander Wolkow mit seinen Zauberland-Büchern geschrieben.
Versucht aber, die alten Übersetzungen zu bekommen!
November 2, 2021
Es, como nos tiene acostumbrados la editorial, una joya
July 29, 2019
Estamos ante una adaptación del famoso clásico de L. Frank Baum con la peculiaridad de que la historia está narrada desde el punto de vista del Espantapájaros. Habiendo leído El mago de Oz, debo admitir que esta nueva versión me ha gustado muchísimo más que el original porque se despoja de algunas escenas pesadas, resultando una novela más ligera, directa y fluída. Lo mismo ocurre con los personajes, en esta reinterpretación se fomenta la unión de la amistad y el compañerismo frente a los deseos individuales. Cuando leí la versión original, debo admitir que me decepcionó un poco las actitudes de los personajes, ya que tenía muy interiorizado el recuerdo de la película y en formato papel su comportamiento me resultó algo egocéntrico.
Me ha encantado esta adaptación porque es muy sencilla y está narrada de forma muy poética, pero me han faltado más escenas de acción. No obstante, las descripciones del mundo de fantasía son muy sutiles, delicadas y recrean a la perfección toda esa magia y lujo que desprende cada rincón de Oz.
Como cuento ilustrado, El mago de Oz goza de una edición exquisita en tapa dura, con una calidad de papel soberbia y unas ilustraciones en tonos metalizados que son una auténtica locura. De la mano de Benjamin Lacombe, los dibujos que acompañan esta edición tienen un estilo muy personal, taciturno, cálido y apacible. Tal y como se indica en las notas finales, el uso de colores no es una elección fortuita, sino que predominan los tonos verdes para reflejar esa sociedad capitalista obsesionada por los billetes.
En definitiva, El mago de Oz ilustrado es una novela de fantasía con una narrativa muy visual que además de aventuras, amistad y acción, fomenta valores muy positivos y tiene un trasfondo metafórico impresionante. Un clásico para paladear con las maravillosas ilustraciones de Benjamin Lacombe que son pura magia.
Reseña: https://laestanteriadecho.blogspot.co...
Me ha encantado esta adaptación porque es muy sencilla y está narrada de forma muy poética, pero me han faltado más escenas de acción. No obstante, las descripciones del mundo de fantasía son muy sutiles, delicadas y recrean a la perfección toda esa magia y lujo que desprende cada rincón de Oz.
Como cuento ilustrado, El mago de Oz goza de una edición exquisita en tapa dura, con una calidad de papel soberbia y unas ilustraciones en tonos metalizados que son una auténtica locura. De la mano de Benjamin Lacombe, los dibujos que acompañan esta edición tienen un estilo muy personal, taciturno, cálido y apacible. Tal y como se indica en las notas finales, el uso de colores no es una elección fortuita, sino que predominan los tonos verdes para reflejar esa sociedad capitalista obsesionada por los billetes.
En definitiva, El mago de Oz ilustrado es una novela de fantasía con una narrativa muy visual que además de aventuras, amistad y acción, fomenta valores muy positivos y tiene un trasfondo metafórico impresionante. Un clásico para paladear con las maravillosas ilustraciones de Benjamin Lacombe que son pura magia.
Reseña: https://laestanteriadecho.blogspot.co...
November 15, 2025
Adoro queste edizioni. Ne ho altre...
L'obiettivo era "modernizzare" vecchi racconti classici. Centrato in pieno. Aggiungiamoci poi che averli sulla libreria fanno la loro porca figura...
L'edizione è bellissima in tutto, carta usata, copertina, composizione delle pagine. Quasi tutte le pagine hanno delle piccole illustrazioni che rendono originale e più coinvolgente il racconto. Mentre invece le tavole illustrative presenti in ogni capitolo a piene pagine, sono una poesia visiva. Lavoro impeccabile.
Non basta ovviamente per dare valore allo scritto, che si, è una "storia favolesca" molto carina e originale (per l'epoca), ma invecchiata male.
L'obiettivo era "modernizzare" vecchi racconti classici. Centrato in pieno. Aggiungiamoci poi che averli sulla libreria fanno la loro porca figura...
L'edizione è bellissima in tutto, carta usata, copertina, composizione delle pagine. Quasi tutte le pagine hanno delle piccole illustrazioni che rendono originale e più coinvolgente il racconto. Mentre invece le tavole illustrative presenti in ogni capitolo a piene pagine, sono una poesia visiva. Lavoro impeccabile.
Non basta ovviamente per dare valore allo scritto, che si, è una "storia favolesca" molto carina e originale (per l'epoca), ma invecchiata male.
August 14, 2025
3,5/5
Nunca había leido la historia del mago de Oz, así que para estas navidades sugerí como posible regalo esta novela, y el Olentzero, mi carbonero favorito, me escuchó, jejeje y no sólo eso, me trajo la edición más maravillosa, en la cual Sebastien Pérez nos cuenta la historia y Benjamin Lacombe, la ilustra bellamente como siempre.
La trama comienza cuando Dorothy y su perrito Totó rescatan de un campo de maíz a un espantapájaros, al que acaban de crear hace pocos días, y deciden seguir juntos a ver al mago de Oz, por el camino se encuentran a un leñador de hojalata y a un león cobarde que se suman a su expedición. Juntos irán a la Ciudad Esmeralda cada uno para pedirle algo al mago de Oz, Dorothy y Totó que les ayude a volver a su casa en Kansas, el espantapájaros que le dé un cerebro, el leñador de hojalata que le dé un corazón y el león que le de valor, pero por el camino antes de llegar a su destino vivirán muchas aventuras....
Nunca había leido la historia del mago de Oz, así que para estas navidades sugerí como posible regalo esta novela, y el Olentzero, mi carbonero favorito, me escuchó, jejeje y no sólo eso, me trajo la edición más maravillosa, en la cual Sebastien Pérez nos cuenta la historia y Benjamin Lacombe, la ilustra bellamente como siempre.
La trama comienza cuando Dorothy y su perrito Totó rescatan de un campo de maíz a un espantapájaros, al que acaban de crear hace pocos días, y deciden seguir juntos a ver al mago de Oz, por el camino se encuentran a un leñador de hojalata y a un león cobarde que se suman a su expedición. Juntos irán a la Ciudad Esmeralda cada uno para pedirle algo al mago de Oz, Dorothy y Totó que les ayude a volver a su casa en Kansas, el espantapájaros que le dé un cerebro, el leñador de hojalata que le dé un corazón y el león que le de valor, pero por el camino antes de llegar a su destino vivirán muchas aventuras....
January 26, 2021
Este libro me recordó mi infancia, aunque con unas modificaciones pues es contada desde la perspectiva del espanta pájaros lo disfruté muchísimo además las ilustraciones son realmente bellísimas!!
December 15, 2019
Sébastien Perez hat die berühmte Geschichte in einem leichten und poetischen Stil neu gefasst; er erzählt sie aus der Perspektive der Vogelscheuche, die sich fälschlich für dumm hält. Denn sie beschützt nicht nur Dorothy, sondern hält auch die Gruppe um Dorothy, deren Hund Toto, den Blechmann und den Löwen zusammen und findet in gefährlichen Situationen stets eine Lösung. Und trotzdem ist es ausgerechnet die kluge Vogelscheuche, die von dem Zauberer mit Verstand ausgestattet werden möchte, so wie der beherzte Blechmann mit einem Herzen und der tapfere Löwe mit Mut … (Klappentext)
❁❁❁❁❁
"In wenigen Minuten hatten sie die schöne Wiese mit dem frischen Gras hinter sich gelassen und befanden sich wieder auf dem goldgelben Weg. Der war jetzt längst nicht mehr so düster wie in den Wäldern, sondern in ebenso gutem Zustand wie im Land der Munchkins."
(S. 66)
Jeder kennt den Märchenklassiker "Der Zauberer von Oz" des Amerikaners Lyman Frank Baum. Dieser erschien in den USA 1900 unter dem Originaltitel "The Wonderful Wizard of Oz", in deutscher Übersetzung jedoch erst 1940.
Vor allem durch den Film aus dem Jahr 1939 mit der jungen Judy Garland als Dorothy feierte dieses Märchen große Erfolge.
Doch um was geht es überhaupt in diesem Märchenklassiker?
In diesem Märchen gelangt das Mädchen Dorothy mit ihrem kleinen Hund Toto durch einen mysteriösen Wirbelsturm in das Land des Zauberers von Oz. Dabei landete sie mitsamt ihrem Haus im Ostland namens Munchkins und auch gleich direkt auf der dort lebenden bösen Hexe.
Da trifft sie auf die gute Nordhexe und bittet sie, sie doch wieder nach Hause nach Kansas zu schicken. Leider kann ihr die Hexe nicht helfen, gibt ihr aber den Rat den großen Zauberer von Oz aufzusuchen, welcher ihr bestimmt helfen kann. Dafür gibt sie ihr noch die silbernen Schuhe der plattgedrückten bösen Hexe mit. Und so macht sich die kleine Dorothy auf den Weg zur Mitte des Reiches, wo der besagte Zauberer herrscht.
Dabei macht sie die Bekanntschaft von ganz besonderen Wesen. Sie begegnet einer Vogelscheuche, die sich gern Verstand wünscht, um nicht mehr so dumm zu sein, immerhin ist ihr Kopf voller Stroh. Ein Blechmann kreuzt ebenso ihren Weg und dieser wünscht sich ein Herz in seiner verrosteten Brust und auch ein Löwe kommt des Weges, der nur zu gerne so mutig wie andere Löwen wäre, da er sich selbst als großen Feigling sieht.
Und so macht sich diese ungewöhnliche Truppe gemeinsam auf den Weg zum großen Zauberer von Oz, jeder mit seinem ganz eigenen Wunsch.
Dies ist die Originalstory und es gibt zu dieser schon unzählige Adaptionen in Form von Filmen, Theaterstücken und Musicals.
Was macht nun gerade dieses Buch für mich so besonders?
"Dorothy musste Hindernisse umgehen, Toto sprang über Löcher, und er selbst, der Strohkerl, stolperte und fiel immer wieder der Länge nach hin. Jedes Mal half das Mädchen ihm lächelnd wieder auf die Beine. Er war gerührt von ihrer Freundlichkeit und schrieb seine Ungeschicklichkeit dem Umstand zu, dass er nur Stroh im Kopf hatte. Und das machte ihn sehr traurig..."
(S. 18)
Jeder der das Märchen gelesen hat, fand darin eine Figur, welche man besonders ins Herz schloß.
Für die einen war es der ängstliche Löwe, der mutig sein wollte, das kleine Mädchen Dorothy, welches zurück nach Hause möchte, der Blechmann, der so gern ein richtiges Herz in seiner Brust schlagen spüren will oder die Vogelscheuche, die gerne Verstand hätte, weil sie meint sie wäre dumm.
Für mich war es immer schon die Vogelscheuche, da sie so tollpatschig ist, sich daher für dumm hält aber auch gleichzeitig unheimlich witzig war.
Diese Adaption wird aus eben deren Sicht erzählt und somit bekommt man Einblick in eine ganz andere Perspektive.
Man ist dabei als die Vogelscheuche zusammengebaut wird und wie sie es empfindet plötzlich hören, sehen, riechen und sprechen zu können, wie es ist auf Dorothy und die beiden anderen zu treffen und erlebt all die Abenteuer auf ihrer Reise zum Zauberer von Oz.
Diese Reise ist keineswegs einfach und sie müssen viele Hindernisse überwinden, Gefahren bestehen, wie z.B. ein Mohnfeld, welches herrlich duftet, einen jedoch ewig schlafen lässt, wenn man sich zu lange darin befindet oder einen breiten reißenden Fluss, der unüberwindbar erscheint. Man trifft aber auch auf andere Wesen, wie z .B. die Mäusekönigin.
"Um sie herum war der Mohn an die Stelle der Kornblumen getreten. Dann verschwanden auch die Veilchen und die Rosen und schließlich die Nelken. Bald waren sie nur noch von den großen roten Blumen umgeben, die sehr stark dufteten, weil sie so viele waren."
(S. 53)
Während der Blechmann, der Löwe und vor allem die Vogelscheuche weiterhin ihren Wünschen hinterherjagen, wird dem Leser im Verlauf der Geschichte klar, dass der Blechmann bereits ein ganz großes Herz besitzt, der Löwe durchaus mutig ist, wenn es darauf ankommt und die Vogelscheuche, die immer an sich selbst und ihrer Intelligenz zweifelt, die besten Einfälle hat.
Der Schreibstil ist flüssig und gleichzeitig märchenhaft poetisch, wobei die Message, welche diese Geschichte inne hat, keinesfalls verloren geht und im Verlauf der Story immer deutlicher wird. Nämlich, dass unglaublich viel in einem steckt und es an einem selbst liegt alles zu erreichen, was man sich wünscht, ebenso das man im Team alles schaffen kann, denn "gemeinsam ist man stark".
Die Geschichte ist also spannend, witzig und tiefgründig zugleich.
"Dem Löwen sträubten sich die Rückenhaare, er brüllte und zeigte seine Krallen. Mais stellte sich vor Dorothy, das Mädchen nahm Toto auf den Arm.
Geflügelte Affen zerteilten mit ihren Schwingen die Luft und waren im Nu über ihnen."
(S. 83)
Begleitet wird diese Geschichte von wunderschönen Illustrationen von Benjamin Lacombe, welche der Story auf traumhafte Weise Leben einhauchen und zum Träumen und vor allem zum längeren Betrachten einladen.
Die Kombination aus Story und diesen Illustrationen hat nahezu etwas magisches und lässt einen in die Welt von Mais, der Vogelscheuche, und deren Freunden eintauchen, ihre Abenteuer erleben und ist dabei, wie sie sich auf der Reise sich selbst finden.
Fazit:
Dies ist eine der schönsten und märchenhaftesten Adaptionen dieses Klassikers und dies aufgrund der äußerst gelungenen Kombination aus stimmungsvollem und poetischem Schreibstil und der traumhaft schönen Illustrationen.
Immer wieder blätterte ich während des Lesens durch das Buch und betrachtete ein ums andere Mal diese wunderschönen farbenprächtigen Zeichnungen.
Die Reise ging für mich viel zu schnell zu Ende, doch zum Glück gibt es noch mehr dieser Adaptionen von diesem Autor und Illustrator.
© Pink Anemone (inkl. Book-Soundtrack, Leseprobe und Filmtrailer)
❁❁❁❁❁
"In wenigen Minuten hatten sie die schöne Wiese mit dem frischen Gras hinter sich gelassen und befanden sich wieder auf dem goldgelben Weg. Der war jetzt längst nicht mehr so düster wie in den Wäldern, sondern in ebenso gutem Zustand wie im Land der Munchkins."
(S. 66)
Jeder kennt den Märchenklassiker "Der Zauberer von Oz" des Amerikaners Lyman Frank Baum. Dieser erschien in den USA 1900 unter dem Originaltitel "The Wonderful Wizard of Oz", in deutscher Übersetzung jedoch erst 1940.
Vor allem durch den Film aus dem Jahr 1939 mit der jungen Judy Garland als Dorothy feierte dieses Märchen große Erfolge.
Doch um was geht es überhaupt in diesem Märchenklassiker?
In diesem Märchen gelangt das Mädchen Dorothy mit ihrem kleinen Hund Toto durch einen mysteriösen Wirbelsturm in das Land des Zauberers von Oz. Dabei landete sie mitsamt ihrem Haus im Ostland namens Munchkins und auch gleich direkt auf der dort lebenden bösen Hexe.
Da trifft sie auf die gute Nordhexe und bittet sie, sie doch wieder nach Hause nach Kansas zu schicken. Leider kann ihr die Hexe nicht helfen, gibt ihr aber den Rat den großen Zauberer von Oz aufzusuchen, welcher ihr bestimmt helfen kann. Dafür gibt sie ihr noch die silbernen Schuhe der plattgedrückten bösen Hexe mit. Und so macht sich die kleine Dorothy auf den Weg zur Mitte des Reiches, wo der besagte Zauberer herrscht.
Dabei macht sie die Bekanntschaft von ganz besonderen Wesen. Sie begegnet einer Vogelscheuche, die sich gern Verstand wünscht, um nicht mehr so dumm zu sein, immerhin ist ihr Kopf voller Stroh. Ein Blechmann kreuzt ebenso ihren Weg und dieser wünscht sich ein Herz in seiner verrosteten Brust und auch ein Löwe kommt des Weges, der nur zu gerne so mutig wie andere Löwen wäre, da er sich selbst als großen Feigling sieht.
Und so macht sich diese ungewöhnliche Truppe gemeinsam auf den Weg zum großen Zauberer von Oz, jeder mit seinem ganz eigenen Wunsch.
Dies ist die Originalstory und es gibt zu dieser schon unzählige Adaptionen in Form von Filmen, Theaterstücken und Musicals.
Was macht nun gerade dieses Buch für mich so besonders?
"Dorothy musste Hindernisse umgehen, Toto sprang über Löcher, und er selbst, der Strohkerl, stolperte und fiel immer wieder der Länge nach hin. Jedes Mal half das Mädchen ihm lächelnd wieder auf die Beine. Er war gerührt von ihrer Freundlichkeit und schrieb seine Ungeschicklichkeit dem Umstand zu, dass er nur Stroh im Kopf hatte. Und das machte ihn sehr traurig..."
(S. 18)
Jeder der das Märchen gelesen hat, fand darin eine Figur, welche man besonders ins Herz schloß.
Für die einen war es der ängstliche Löwe, der mutig sein wollte, das kleine Mädchen Dorothy, welches zurück nach Hause möchte, der Blechmann, der so gern ein richtiges Herz in seiner Brust schlagen spüren will oder die Vogelscheuche, die gerne Verstand hätte, weil sie meint sie wäre dumm.
Für mich war es immer schon die Vogelscheuche, da sie so tollpatschig ist, sich daher für dumm hält aber auch gleichzeitig unheimlich witzig war.
Diese Adaption wird aus eben deren Sicht erzählt und somit bekommt man Einblick in eine ganz andere Perspektive.
Man ist dabei als die Vogelscheuche zusammengebaut wird und wie sie es empfindet plötzlich hören, sehen, riechen und sprechen zu können, wie es ist auf Dorothy und die beiden anderen zu treffen und erlebt all die Abenteuer auf ihrer Reise zum Zauberer von Oz.
Diese Reise ist keineswegs einfach und sie müssen viele Hindernisse überwinden, Gefahren bestehen, wie z.B. ein Mohnfeld, welches herrlich duftet, einen jedoch ewig schlafen lässt, wenn man sich zu lange darin befindet oder einen breiten reißenden Fluss, der unüberwindbar erscheint. Man trifft aber auch auf andere Wesen, wie z .B. die Mäusekönigin.
"Um sie herum war der Mohn an die Stelle der Kornblumen getreten. Dann verschwanden auch die Veilchen und die Rosen und schließlich die Nelken. Bald waren sie nur noch von den großen roten Blumen umgeben, die sehr stark dufteten, weil sie so viele waren."
(S. 53)
Während der Blechmann, der Löwe und vor allem die Vogelscheuche weiterhin ihren Wünschen hinterherjagen, wird dem Leser im Verlauf der Geschichte klar, dass der Blechmann bereits ein ganz großes Herz besitzt, der Löwe durchaus mutig ist, wenn es darauf ankommt und die Vogelscheuche, die immer an sich selbst und ihrer Intelligenz zweifelt, die besten Einfälle hat.
Der Schreibstil ist flüssig und gleichzeitig märchenhaft poetisch, wobei die Message, welche diese Geschichte inne hat, keinesfalls verloren geht und im Verlauf der Story immer deutlicher wird. Nämlich, dass unglaublich viel in einem steckt und es an einem selbst liegt alles zu erreichen, was man sich wünscht, ebenso das man im Team alles schaffen kann, denn "gemeinsam ist man stark".
Die Geschichte ist also spannend, witzig und tiefgründig zugleich.
"Dem Löwen sträubten sich die Rückenhaare, er brüllte und zeigte seine Krallen. Mais stellte sich vor Dorothy, das Mädchen nahm Toto auf den Arm.
Geflügelte Affen zerteilten mit ihren Schwingen die Luft und waren im Nu über ihnen."
(S. 83)
Begleitet wird diese Geschichte von wunderschönen Illustrationen von Benjamin Lacombe, welche der Story auf traumhafte Weise Leben einhauchen und zum Träumen und vor allem zum längeren Betrachten einladen.
Die Kombination aus Story und diesen Illustrationen hat nahezu etwas magisches und lässt einen in die Welt von Mais, der Vogelscheuche, und deren Freunden eintauchen, ihre Abenteuer erleben und ist dabei, wie sie sich auf der Reise sich selbst finden.
Fazit:
Dies ist eine der schönsten und märchenhaftesten Adaptionen dieses Klassikers und dies aufgrund der äußerst gelungenen Kombination aus stimmungsvollem und poetischem Schreibstil und der traumhaft schönen Illustrationen.
Immer wieder blätterte ich während des Lesens durch das Buch und betrachtete ein ums andere Mal diese wunderschönen farbenprächtigen Zeichnungen.
Die Reise ging für mich viel zu schnell zu Ende, doch zum Glück gibt es noch mehr dieser Adaptionen von diesem Autor und Illustrator.
© Pink Anemone (inkl. Book-Soundtrack, Leseprobe und Filmtrailer)
August 9, 2019
La verdad es que yo no he leído la versión original del mago de Oz así que no sé muy bien qué cambios han realizado con respecto a ella, aunque conozco los elementos que caracterizan la historia de Dorothy gracias a los innumerables versiones que se han hecho como la película protagonizada por James Franco y la serie Emerald city.
En sí esta nueva versión tiene todos los elementos característicos de la historia clásica aunque centra la historia en Maíz, el espantapájaros, quien gracias a Dorothy es rescatado del trigal que vigilaba para dirigirse juntos hacia ciudad esmeralda donde pedirán ayuda a Oz, un mago muy poderoso que les ayudará a conseguir lo que quiere cada uno. Pero en su viaje se unirán 2 compañeros más, los tradicionales, el león asustadizo y el hombre de hojalata sin corazón, además de contar con la compañía de Totó, el perro de Dorothy. Juntos superarán numerosas pruebas y se enfrentarán a peligrosas amenazas pero gracias a la amistad, el trabajo en equipo e ingenio del grupo irán superándolos poco a poco. Ni monos alados, flores adormecedoras o malvadas brujas podrán detenerlos y conseguir lo que cada uno desea.
Tengo que decir que el libro me ha gustado bastante y la edición me parece muy bonita y muy a tono con la historia que se narra en sus páginas, con los dibujos y juegos con la tonalidad verde brillante que acompañan los inicios de capítulo. Lo que he echado en falta es que creo que no se menciona en ningún lado el camino de baldosas amarillas que creo que es un elemento icónico de la historia o que se cambiara el color de los zapatos de Dorothy, ya que es también algo que se suele relacionar con la historia. De los personajes me quedo con el leñador de hojalata porque me ha gustado que se explicará como se convirtió de un hombre de carne y hueso a uno de metal aunque el resto me ha gustado también menos Maíz porque creo que era un poco pesado, aunque se lo disculpo un poco ya que no tiene cerebro y creo que eso le llevaba a actuar de cierta manera en algunas ocasiones. Por lo demás la historia está muy bien.
En sí esta nueva versión tiene todos los elementos característicos de la historia clásica aunque centra la historia en Maíz, el espantapájaros, quien gracias a Dorothy es rescatado del trigal que vigilaba para dirigirse juntos hacia ciudad esmeralda donde pedirán ayuda a Oz, un mago muy poderoso que les ayudará a conseguir lo que quiere cada uno. Pero en su viaje se unirán 2 compañeros más, los tradicionales, el león asustadizo y el hombre de hojalata sin corazón, además de contar con la compañía de Totó, el perro de Dorothy. Juntos superarán numerosas pruebas y se enfrentarán a peligrosas amenazas pero gracias a la amistad, el trabajo en equipo e ingenio del grupo irán superándolos poco a poco. Ni monos alados, flores adormecedoras o malvadas brujas podrán detenerlos y conseguir lo que cada uno desea.
Tengo que decir que el libro me ha gustado bastante y la edición me parece muy bonita y muy a tono con la historia que se narra en sus páginas, con los dibujos y juegos con la tonalidad verde brillante que acompañan los inicios de capítulo. Lo que he echado en falta es que creo que no se menciona en ningún lado el camino de baldosas amarillas que creo que es un elemento icónico de la historia o que se cambiara el color de los zapatos de Dorothy, ya que es también algo que se suele relacionar con la historia. De los personajes me quedo con el leñador de hojalata porque me ha gustado que se explicará como se convirtió de un hombre de carne y hueso a uno de metal aunque el resto me ha gustado también menos Maíz porque creo que era un poco pesado, aunque se lo disculpo un poco ya que no tiene cerebro y creo que eso le llevaba a actuar de cierta manera en algunas ocasiones. Por lo demás la historia está muy bien.
June 18, 2020
Toen ik zag dat er een hervertelling van De tovenaar van Oz zou uitkomen met illustraties van Benjamin Lacombe was mijn interesse meteen gewekt. Ik hou van het werk van deze illustrator, voornamelijk van de sfeer die zijn tekeningen uitstralen. De sfeer die Benjamin Lacombe tot stand brengt doet een beetje denken aan die van Tim Burton. Het is dan ook niet zo gek dat ik van het werk van beide artiesten hou.
De ene vormt die sfeer door middel van getekende prenten, de andere via films. Maar of het nu om het in beeld brengen van een klassieker gaat of om de verfilming van zo’n vaste waarde beide mannen slagen er in om het verhaal iets duisters te geven. Ze maken er echt een eigen weergave van die zowel fascinerend als verontrustend is doordat ze ervoor kiezen om zaken een beetje gehavend en buiten proportie weer te geven.
...
Mijn volledige recensie kan je hier terugvinden.
De ene vormt die sfeer door middel van getekende prenten, de andere via films. Maar of het nu om het in beeld brengen van een klassieker gaat of om de verfilming van zo’n vaste waarde beide mannen slagen er in om het verhaal iets duisters te geven. Ze maken er echt een eigen weergave van die zowel fascinerend als verontrustend is doordat ze ervoor kiezen om zaken een beetje gehavend en buiten proportie weer te geven.
...
Mijn volledige recensie kan je hier terugvinden.
August 8, 2021
C’était génial !!!
Bon déjà, Benjamin Lacombe quel génie. Le mec est tombé dans le chaudron du talent quand il était petit tellement tout ce qu’il fait est magnifique.
Je ne connaissais pas du tout l’histoire du Magicien d’Oz et c’est vraiment une façon trop sympa de découvrir ce classique !
Bon déjà, Benjamin Lacombe quel génie. Le mec est tombé dans le chaudron du talent quand il était petit tellement tout ce qu’il fait est magnifique.
Je ne connaissais pas du tout l’histoire du Magicien d’Oz et c’est vraiment une façon trop sympa de découvrir ce classique !
April 20, 2023
Es imposible (al menos para mí) darle una mala nota a un libro que contenga las bellas ilustraciones de Lacombe.
La historia también ha estado bien, no es la original si no que Sébastien la ha convertido en un cuento corto contado por Maíz, el espantapajaros, el cual ha sido mi personaje favorito.
La historia también ha estado bien, no es la original si no que Sébastien la ha convertido en un cuento corto contado por Maíz, el espantapajaros, el cual ha sido mi personaje favorito.
August 4, 2020
Clásico y Benjamín Lacombe qué más se puede pedir.
November 19, 2022
J’ai beaucoup aimé cette jolie histoire!!! Elle était d’autant plus agréable à lire grâce à l’édition illustrée par Minalima chez Flammarion!!
October 22, 2019
Η Ντόροθι με τον Τότο προσγειώνεται στη Σμαραγδένια Πολιτεία και κατόπιν συμβουλής της Μάγισσας του Βορρά αρχίζει να ψάχνει τον Μάγο του Οζ για να τη βοηθήσει να γυρίσει στο σπίτι της, στο Κάνσας. Στον δρόμο γνωρίζει το σκιάχτρο που το φωνάζει Κορν και θέλει ν’ αποκτήσει μυαλό για να κατανοήσει καλύτερα τον κόσμο γύρω του, τον τενεκεδένιο ξυλοκόπο Μπράντλεϊ που θέλει μια καρδιά και το λιοντάρι που θέλει θάρρος. Οι τέσσερις αυτοί φίλοι (καλά, Τότο, πέντε, μη γαβγίζεις!) θα αντιμετωπίσουν πολλά και διαφορετικά εμπόδια για να φτάσουν ως τον Μάγο του Οζ αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εκεί. Πόσο σημαντική είναι μια ομάδα για την επίτευξη των στόχων; Ποιος είναι ο Μάγος του Οζ και γιατί οι κάτοικοι της Σμαραγδένιας Πολιτείας δεν τον έχουν δει ποτέ; Τι θα ζητήσει σε αντάλλαγμα για να πραγματοποιήσει τις ευχές τους; Θα αποκτήσουν τελικά οι ήρωες της ιστορίας αυτό που θέλουν;
Το κλασικό μυθιστόρημα του Lyman Frank Baum δημοσιεύθηκε το 1900 με τον τίτλο «Ο θαυμαστός μάγος του Οζ» και σύντομα απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα, με αποτέλεσμα ο συγγραφέας να γράψει άλλες δεκατρείς ιστορίες ως συνέχεια του βιβλίου! Πρόκειται για μια υπέροχη ιστορία, που διαδραματίζεται σε μια φανταστική χώρα και είναι γεμάτη από χαρακτήρες και πλάσματα που μόνο στα παραμύθια μπορείς να βρεις αλλά ταυτόχρονα αναφέρεται σε πράγματα οικεία, τουλάχιστον για τα αμερικανόπουλα στα οποία εξαρχής απευθύνεται, όπως τα ποντίκια, τα σκιάχτρα και τα καλαμπόκια, ακόμη και οι κυκλώνες. Τα μικρά παιδιά, διαβάζοντας το κείμενο, παρασύρονται από μια σειρά συναρπαστικών περιπετειών, ταξιδεύουν σε μια χώρα μακρινή και ταυτόχρονα έχουν σημεία αναφοράς αντικείμενα που βλέπουν και χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους. Αυτό το γνώρισμα απέδωσε στο κείμενο την ιδιότητα του «πρώτου σύγχρονου αμερικανικού παραμυθιού», άλλωστε η Ντόροθι έρχεται από το Κάνσας!
Ο συγγραφέας ακολουθεί την ιδέα του Λιούις Κάρολ που είχε γράψει την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» να μη γεμίσει το κείμενό του με διδακτισμούς και ηθικοπλαστικά μηνύματα, φρόντισε λοιπόν να γεμίσει απλώς τις σελίδες με σκηνές και περιστατικά γεμάτα σασπένς και φαντασία. Από την άλλη βέβαια ο καθένας μπορεί να βρει μια ποικιλία από αλληγορίες και ως εκ τούτου να καταλήξει σε ποικίλα συμπεράσματα, μιας και τα πλάσματα που περνάνε από την ιστορία, τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των πρωταγωνιστών, η χρήση κάποιων αντικειμένων μπορεί να συμβολίζουν πολλά και να μη βρίσκονται τυχαία στο κείμενο. Σε γενικές γραμμές πάντως δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει πως το κείμενο εν όλω είναι μια καυστική κριτική της οικονομικής κρίσης της αμερικανικής κοινωνίας στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν με νόμο αχρηστεύτηκε το νόμισμα και δόθηκε αξία στον χρυσό: η Ντόροθι με τ’ ασημένια παπούτσια (κόκκινα έγιναν στην ταινία του 1939 κι ήταν τόσο μεγάλη η επιτυχία της που όλοι πιστεύουν πως και στο βιβλίο ήταν το ίδιο χρώμα) είναι ο λαός που έχει σαστίσει με τις αλλαγές, το σκιάχτρο οι καταχρεωμένοι αγρότες, ο τενεκεδένιος ξυλοκόπος οι εξαθλιωμένοι εργάτες, το λιοντάρι ο πολιτικός που ηττήθηκε στις εκλογές για τη μεταρρύθμιση αυτή και ο Οζ είναι ο διεφθαρμένος απατεώνας και αντίπαλος του ηττημένου πολιτικού.
Σε γενικές γραμμές το κείμενο είναι ένας ύμνος στη φιλία και στην αγάπη για τη ζωή, περιγράφει παραστατικά και μέσα από διαφορετικά παραδείγματα πόσες φορές θα δοκιμαστεί ένας δεσμός, μια επαφή, ακόμη κι η αγάπη και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να παραμείνει κανείς ακέραιος, ηθικός, ο ίδιος του ο εαυτός, χωρίς να προδώσει τις αρχές και τις αξίες του. Μάτσκιν, καλιντά, καλές και κακές μάγισσες, αδιαπέραστα δάση, ποντίκια και υπνοφόρες παπαρούνες, ιπτάμενοι πίθηκοι και τόσα άλλα βοηθάνε την Ντόροθι και την παρέα της να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους, τους βοηθούν ή τους κυνηγούν, τους υποστηρίζουν ή τους εμποδίζουν. Η διασκευή του Σεμπαστιάν Περέζ σέβεται απόλυτα το αρχικό κείμενο και παραμένει πιστό στην ιδέα και το πνεύμα που διέπει τον αυθεντικό «Μάγο του Οζ», με μια σημαντική διαφορά που δίνει νέα πνοή στις περιπέτειες της παρέας: βασικός αφηγητής είναι το σκιάχτρο και αποδίδεται τόσο παραστατικά και ανθρωπομορφικά που πολλές φορές δάκρυσα με τα παθήματά του.
Η εικονογράφηση του Μπενζαμέν Λακόμπ, που είναι και ο επιμελητής της σειράς αυτών των εκδόσεων, είναι αριστουργηματική. Η τεχνική του έχει διαρκείς εναλλαγές, μεταβαίνει από διχρωμία και απλό σκίτσο σε ολοζώντανα πορτρέτα των ηρώων κι από κει σε πολύχρωμους, μαγικούς ολοσέλιδους πίνακες ζωγραφικής που χάζευα με τις ώρες και τουλάχιστον οι πρώτοι σίγουρα θα κοσμούσαν αγροτικά σπίτια της αμερικανικής υπαίθρου με τη θεματολογία τους. Όλοι οι χαρακτήρες, μικροί και μεγάλοι, πρωταγωνιστές και απλοί περαστικοί, ζωντανεύουν μέσα από μια εξαιρετική παλέτα χρωμάτων και μια πολυπρισματική τοποθέτηση. Αγαπημένες μου εικόνες αυτές που απεικονίζουν την περιπέτεια της Ντόροθι και της παρέας της στην κοιλάδα με τις παπαρούνες αλλά και όσες αφορούν τον Κορν, έναν ήρωα που αγάπησα βαθιά και καταγράφεται τόσο παραστατικά και ρεαλιστικά.
Η «Κόκκινη Κλωστή Δεμένη» με αυτό το βιβλίο αποδίδεται σ’ έναν όμορφο εκδοτικό άθλο υλοποιώντας την επιθυμία των εκδοτών να παρουσιάσουν κλασικά κείμενα μ’ έναν καινούργιο τρόπο, προσεγγίζοντας έτσι ένα διαφορετικό κοινό απ’ αυτό στο οποίο απευθύνονται αυτά συνήθως. Η σειρά, με επιμέλεια του Μπενζαμέν Λακόμπ, είναι δομημένη γύρω από την εικόνα, σέβεται τα κλασικά έργα κι έχει ως στόχο να τα παρουσιάσει σε όσους αγαπούν την οπτική αφήγηση. Διαβάζουμε στον επίλογο του βιβλίου: «Ο καλλιτέχνης που επιλέχθηκε να δουλέψει πάνω σε κάθε κείμενο είναι ο ίδιος στενά συνδεδεμένος με αυτά, με αποτέλεσμα να παρουσιάζει μια προσωπική, υποκειμενική και ειλικρινή οπτική του έργου. Αυτό είναι το κλειδί της συγκεκριμένης σειράς: το σύμπαν κάθε κειμένου παραμένει μοναδικό ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μέλος μιας μεγάλης οικογένειας κλασικών έργων με σύγχρονη εικονογράφηση». Είναι μια καλαίσθητη και φροντισμένη έκδοση που δεν πρέπει να χάσετε.
Το κλασικό μυθιστόρημα του Lyman Frank Baum δημοσιεύθηκε το 1900 με τον τίτλο «Ο θαυμαστός μάγος του Οζ» και σύντομα απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα, με αποτέλεσμα ο συγγραφέας να γράψει άλλες δεκατρείς ιστορίες ως συνέχεια του βιβλίου! Πρόκειται για μια υπέροχη ιστορία, που διαδραματίζεται σε μια φανταστική χώρα και είναι γεμάτη από χαρακτήρες και πλάσματα που μόνο στα παραμύθια μπορείς να βρεις αλλά ταυτόχρονα αναφέρεται σε πράγματα οικεία, τουλάχιστον για τα αμερικανόπουλα στα οποία εξαρχής απευθύνεται, όπως τα ποντίκια, τα σκιάχτρα και τα καλαμπόκια, ακόμη και οι κυκλώνες. Τα μικρά παιδιά, διαβάζοντας το κείμενο, παρασύρονται από μια σειρά συναρπαστικών περιπετειών, ταξιδεύουν σε μια χώρα μακρινή και ταυτόχρονα έχουν σημεία αναφοράς αντικείμενα που βλέπουν και χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους. Αυτό το γνώρισμα απέδωσε στο κείμενο την ιδιότητα του «πρώτου σύγχρονου αμερικανικού παραμυθιού», άλλωστε η Ντόροθι έρχεται από το Κάνσας!
Ο συγγραφέας ακολουθεί την ιδέα του Λιούις Κάρολ που είχε γράψει την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» να μη γεμίσει το κείμενό του με διδακτισμούς και ηθικοπλαστικά μηνύματα, φρόντισε λοιπόν να γεμίσει απλώς τις σελίδες με σκηνές και περιστατικά γεμάτα σασπένς και φαντασία. Από την άλλη βέβαια ο καθένας μπορεί να βρει μια ποικιλία από αλληγορίες και ως εκ τούτου να καταλήξει σε ποικίλα συμπεράσματα, μιας και τα πλάσματα που περνάνε από την ιστορία, τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των πρωταγωνιστών, η χρήση κάποιων αντικειμένων μπορεί να συμβολίζουν πολλά και να μη βρίσκονται τυχαία στο κείμενο. Σε γενικές γραμμές πάντως δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει πως το κείμενο εν όλω είναι μια καυστική κριτική της οικονομικής κρίσης της αμερικανικής κοινωνίας στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν με νόμο αχρηστεύτηκε το νόμισμα και δόθηκε αξία στον χρυσό: η Ντόροθι με τ’ ασημένια παπούτσια (κόκκινα έγιναν στην ταινία του 1939 κι ήταν τόσο μεγάλη η επιτυχία της που όλοι πιστεύουν πως και στο βιβλίο ήταν το ίδιο χρώμα) είναι ο λαός που έχει σαστίσει με τις αλλαγές, το σκιάχτρο οι καταχρεωμένοι αγρότες, ο τενεκεδένιος ξυλοκόπος οι εξαθλιωμένοι εργάτες, το λιοντάρι ο πολιτικός που ηττήθηκε στις εκλογές για τη μεταρρύθμιση αυτή και ο Οζ είναι ο διεφθαρμένος απατεώνας και αντίπαλος του ηττημένου πολιτικού.
Σε γενικές γραμμές το κείμενο είναι ένας ύμνος στη φιλία και στην αγάπη για τη ζωή, περιγράφει παραστατικά και μέσα από διαφορετικά παραδείγματα πόσες φορές θα δοκιμαστεί ένας δεσμός, μια επαφή, ακόμη κι η αγάπη και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να παραμείνει κανείς ακέραιος, ηθικός, ο ίδιος του ο εαυτός, χωρίς να προδώσει τις αρχές και τις αξίες του. Μάτσκιν, καλιντά, καλές και κακές μάγισσες, αδιαπέραστα δάση, ποντίκια και υπνοφόρες παπαρούνες, ιπτάμενοι πίθηκοι και τόσα άλλα βοηθάνε την Ντόροθι και την παρέα της να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους, τους βοηθούν ή τους κυνηγούν, τους υποστηρίζουν ή τους εμποδίζουν. Η διασκευή του Σεμπαστιάν Περέζ σέβεται απόλυτα το αρχικό κείμενο και παραμένει πιστό στην ιδέα και το πνεύμα που διέπει τον αυθεντικό «Μάγο του Οζ», με μια σημαντική διαφορά που δίνει νέα πνοή στις περιπέτειες της παρέας: βασικός αφηγητής είναι το σκιάχτρο και αποδίδεται τόσο παραστατικά και ανθρωπομορφικά που πολλές φορές δάκρυσα με τα παθήματά του.
Η εικονογράφηση του Μπενζαμέν Λακόμπ, που είναι και ο επιμελητής της σειράς αυτών των εκδόσεων, είναι αριστουργηματική. Η τεχνική του έχει διαρκείς εναλλαγές, μεταβαίνει από διχρωμία και απλό σκίτσο σε ολοζώντανα πορτρέτα των ηρώων κι από κει σε πολύχρωμους, μαγικούς ολοσέλιδους πίνακες ζωγραφικής που χάζευα με τις ώρες και τουλάχιστον οι πρώτοι σίγουρα θα κοσμούσαν αγροτικά σπίτια της αμερικανικής υπαίθρου με τη θεματολογία τους. Όλοι οι χαρακτήρες, μικροί και μεγάλοι, πρωταγωνιστές και απλοί περαστικοί, ζωντανεύουν μέσα από μια εξαιρετική παλέτα χρωμάτων και μια πολυπρισματική τοποθέτηση. Αγαπημένες μου εικόνες αυτές που απεικονίζουν την περιπέτεια της Ντόροθι και της παρέας της στην κοιλάδα με τις παπαρούνες αλλά και όσες αφορούν τον Κορν, έναν ήρωα που αγάπησα βαθιά και καταγράφεται τόσο παραστατικά και ρεαλιστικά.
Η «Κόκκινη Κλωστή Δεμένη» με αυτό το βιβλίο αποδίδεται σ’ έναν όμορφο εκδοτικό άθλο υλοποιώντας την επιθυμία των εκδοτών να παρουσιάσουν κλασικά κείμενα μ’ έναν καινούργιο τρόπο, προσεγγίζοντας έτσι ένα διαφορετικό κοινό απ’ αυτό στο οποίο απευθύνονται αυτά συνήθως. Η σειρά, με επιμέλεια του Μπενζαμέν Λακόμπ, είναι δομημένη γύρω από την εικόνα, σέβεται τα κλασικά έργα κι έχει ως στόχο να τα παρουσιάσει σε όσους αγαπούν την οπτική αφήγηση. Διαβάζουμε στον επίλογο του βιβλίου: «Ο καλλιτέχνης που επιλέχθηκε να δουλέψει πάνω σε κάθε κείμενο είναι ο ίδιος στενά συνδεδεμένος με αυτά, με αποτέλεσμα να παρουσιάζει μια προσωπική, υποκειμενική και ειλικρινή οπτική του έργου. Αυτό είναι το κλειδί της συγκεκριμένης σειράς: το σύμπαν κάθε κειμένου παραμένει μοναδικό ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μέλος μιας μεγάλης οικογένειας κλασικών έργων με σύγχρονη εικονογράφηση». Είναι μια καλαίσθητη και φροντισμένη έκδοση που δεν πρέπει να χάσετε.
July 14, 2025
Es una re interpretación del libro original, está vez desde el punto de vista del espantapájaros, la historia es sencilla y va rápido, debería leer el original para compararla mejor. Pero uno no viene por la historia en un libro donde está metido Lacombe, y el realmente no decepciona, su arte es completamente hermoso, sobre todo se luce en las páginas dobles, y por suerte de estás hay muchas.
August 15, 2023
“A heart is not judged by how much you love; but by how much you are loved by others”
― L. Frank Baum, The Wonderful Wizard of Oz
Volgens mij is het per definitie onmogelijk om een boek van Benjamin Lacombe slecht te vinden. Ik heb enorm genoten van zijn bewerking van 'The Wizard of Oz' en ben blij dat ik het verhaal op deze verrassende en nieuwe manier heb mogen herontdekken. Met zijn illustraties voert Lacombe bewust invloeden van de Art Nouveau en art deco doorheen het verhaal, wat een link legt met de kritiek die L. Frank Braum had op de Amerikaanse maatschappij van 1900. Verder vond ik het prachtig hoe de tekeningen een rauw randje gaven aan het verhaal, wat breekt met de kitsch en kinderlijkheid die wij tegenwoordig associëren met dit bekende verhaal.
Ik vond het een goede keuze om het verhaal te herschrijven en doorheen het perspectief van de vogelverschrikker te vertellen. Op die manier krijg je meer sympathie voor de vogelverschrikker en voel je ook hoe belangrijk het groepsgevoel voor hem was. Je bent bijna zelf lid van het genootschap dat afreist naar de Tovenaar van Oz! Ik was ook vergeten hoe bloederig het originele verhaal is. Eigenaardig hoe dit soort dingen volledig zijn uitgewist bij kinderliteratuur van tegenwoordig...
Eigenlijk vind ik dat er nog te weinig over dit verhaal wordt gesproken. Zeker in de tijd van nu, zijn veel thema's in het boek bijzonder actueel. Het is opmerkelijk om te lezen hoe de publicatie van het originele boek volledig werd bekritiseert door de Christelijke bevolking van Amerika. Mensen waren verafschuwt door de sterke vrouwelijke personages in het boek en mensen waren van mening dat het verhaal hekserij en satanisme wilde promoten. Zelfs in 1989 werd dit boek nog uit veel bibliotheken verbannen en werd het zelfs afgeraden om als cadeau te geven.
Erg bijzonder, dus en ik ben blij dat ik dit kostbare boek in mijn collectie mag hebben!
― L. Frank Baum, The Wonderful Wizard of Oz
Volgens mij is het per definitie onmogelijk om een boek van Benjamin Lacombe slecht te vinden. Ik heb enorm genoten van zijn bewerking van 'The Wizard of Oz' en ben blij dat ik het verhaal op deze verrassende en nieuwe manier heb mogen herontdekken. Met zijn illustraties voert Lacombe bewust invloeden van de Art Nouveau en art deco doorheen het verhaal, wat een link legt met de kritiek die L. Frank Braum had op de Amerikaanse maatschappij van 1900. Verder vond ik het prachtig hoe de tekeningen een rauw randje gaven aan het verhaal, wat breekt met de kitsch en kinderlijkheid die wij tegenwoordig associëren met dit bekende verhaal.
Ik vond het een goede keuze om het verhaal te herschrijven en doorheen het perspectief van de vogelverschrikker te vertellen. Op die manier krijg je meer sympathie voor de vogelverschrikker en voel je ook hoe belangrijk het groepsgevoel voor hem was. Je bent bijna zelf lid van het genootschap dat afreist naar de Tovenaar van Oz! Ik was ook vergeten hoe bloederig het originele verhaal is. Eigenaardig hoe dit soort dingen volledig zijn uitgewist bij kinderliteratuur van tegenwoordig...
Eigenlijk vind ik dat er nog te weinig over dit verhaal wordt gesproken. Zeker in de tijd van nu, zijn veel thema's in het boek bijzonder actueel. Het is opmerkelijk om te lezen hoe de publicatie van het originele boek volledig werd bekritiseert door de Christelijke bevolking van Amerika. Mensen waren verafschuwt door de sterke vrouwelijke personages in het boek en mensen waren van mening dat het verhaal hekserij en satanisme wilde promoten. Zelfs in 1989 werd dit boek nog uit veel bibliotheken verbannen en werd het zelfs afgeraden om als cadeau te geven.
Erg bijzonder, dus en ik ben blij dat ik dit kostbare boek in mijn collectie mag hebben!
January 3, 2019
Sébastien Perez et Benjamin Lacombe s'approprient et réinterprètent ce classique de la littérature jeunesse à leur façon. Ce n'est pas la première collaboration de ce type pour le duo dont on aime découvrir les albums et les illustrations et celui-ci ne déroge pas à la règle.
L'occasion aussi d'en apprendre plus sur l'histoire contre-versée lors de la publication du livre et des nombreuses interdictions dont il a été sujet aux Etats-Unis. Il faut avouer que le récit est étonnant d'autant plus qu'il est connu pour la satire qu'il fait de la société américaine.
Dès les premières lignes, nous nous rendons compte que le texte a complètement était remanié, Sébastien Perez a pris le parti de commencer l'histoire en prenant le point de vue de l'épouvantail contrairement au texte (celui que j'ai lu et qui est peut-être aussi remanié) où l'on part de la maison de Dorothy au Kansas. Cette construction m'a un peu perturbée sur les premières pages, car j'attendais d'avoir l'explication du "comment" Dorothy est arrivée là. Moment de courte durée, car il réintroduit d'histoire un peu plus loin à travers le dialogue.
Le reste du texte suit cette logique.
Les illustrations collent bien au récit et à l'image que je m'étais faites lors de ma première lecture du texte, Benjamin Lacombe donne une notion de science-fiction dans certaines de ses planches et nous offre de très belles créations visuelles du récit. Je regrette seulement de ne plus être surprise par leurs créations et d'avoir l'impression de retrouver les mêmes traits et beaucoup de similitudes dans des personnages de leurs différentes histoires .
Le livre est un très bel objet et une belle œuvre graphique, mais pas ma préférée.
Retrouvez mes chroniques sur https://www.scribens.fr/
L'occasion aussi d'en apprendre plus sur l'histoire contre-versée lors de la publication du livre et des nombreuses interdictions dont il a été sujet aux Etats-Unis. Il faut avouer que le récit est étonnant d'autant plus qu'il est connu pour la satire qu'il fait de la société américaine.
Dès les premières lignes, nous nous rendons compte que le texte a complètement était remanié, Sébastien Perez a pris le parti de commencer l'histoire en prenant le point de vue de l'épouvantail contrairement au texte (celui que j'ai lu et qui est peut-être aussi remanié) où l'on part de la maison de Dorothy au Kansas. Cette construction m'a un peu perturbée sur les premières pages, car j'attendais d'avoir l'explication du "comment" Dorothy est arrivée là. Moment de courte durée, car il réintroduit d'histoire un peu plus loin à travers le dialogue.
Le reste du texte suit cette logique.
Les illustrations collent bien au récit et à l'image que je m'étais faites lors de ma première lecture du texte, Benjamin Lacombe donne une notion de science-fiction dans certaines de ses planches et nous offre de très belles créations visuelles du récit. Je regrette seulement de ne plus être surprise par leurs créations et d'avoir l'impression de retrouver les mêmes traits et beaucoup de similitudes dans des personnages de leurs différentes histoires .
Le livre est un très bel objet et une belle œuvre graphique, mais pas ma préférée.
Retrouvez mes chroniques sur https://www.scribens.fr/
June 5, 2023
La historia no me agrado del todo, ademas de que no soy fan de la historia.
Tiene cosas que se rescatan de la historia original y es bastante interesante leer todo enfocando al Espantapájaros como personaje principal.
Sinembargo fuera de que las cosas cambian y parece ser muy original, a mi la historia no me gusto pero, lo rescatable son las bellas ilustraciones de Lacombe, sus dibujos le dan a cada personaje la personalidad que no logra del todo describir la historia.
Es un placer ver este libro y deleitarse con las imagenes del leon, el espantapájaros… a mi me encanto Toto y el Leon.
Solo por eso tres estrellas y una va por la hermos edicion tambien.
Tiene cosas que se rescatan de la historia original y es bastante interesante leer todo enfocando al Espantapájaros como personaje principal.
Sinembargo fuera de que las cosas cambian y parece ser muy original, a mi la historia no me gusto pero, lo rescatable son las bellas ilustraciones de Lacombe, sus dibujos le dan a cada personaje la personalidad que no logra del todo describir la historia.
Es un placer ver este libro y deleitarse con las imagenes del leon, el espantapájaros… a mi me encanto Toto y el Leon.
Solo por eso tres estrellas y una va por la hermos edicion tambien.
July 28, 2023
Belleza!!! ♥️ La edición de Eldevives es preciosa 😍 Benjamin maestro! Peeeero!! Hablemos de lo grandioso qué es la historia en sí 🤎
Todo mundo debería leerlo! Un clásico de clásicos y de los más hermosos 🥰 el mensaje que nos da es precioso, la importancia de la amistad y cuidar a esas personitas que nos dan confort! ♥️ Ayudar a los demás con desinterés, saber lo capaces qué somos para lograr algo, siempre confiar en nosotros y nunca soltar esos sueños 🌸 preciosidad de libro!! Cualquier edición es fabulosa 😻 amo a ese hermoso grupo que forman Doroty con su 🐶, el espantapájaros, el león y el hombre de hojalata ♥️♥️♥️
Todo mundo debería leerlo! Un clásico de clásicos y de los más hermosos 🥰 el mensaje que nos da es precioso, la importancia de la amistad y cuidar a esas personitas que nos dan confort! ♥️ Ayudar a los demás con desinterés, saber lo capaces qué somos para lograr algo, siempre confiar en nosotros y nunca soltar esos sueños 🌸 preciosidad de libro!! Cualquier edición es fabulosa 😻 amo a ese hermoso grupo que forman Doroty con su 🐶, el espantapájaros, el león y el hombre de hojalata ♥️♥️♥️
December 25, 2020
Une histoire révisée par Sébastien Perez qui devient un petit conte philosophique très agréable à lire.
Mais c'est avant tout pour les splendides illustrations de Benjamin Lacombe que n'ai acheté cet ouvrage.
Les illustrations à elles seules nous plongent dans un univers particulier. Elles font de ce livre un magnifique objet que l'on a plaisir a tenir dans les mains. C'est simple, c'est un beau livre.
Je suis fan, que voulez vous ?!
Mais c'est avant tout pour les splendides illustrations de Benjamin Lacombe que n'ai acheté cet ouvrage.
Les illustrations à elles seules nous plongent dans un univers particulier. Elles font de ce livre un magnifique objet que l'on a plaisir a tenir dans les mains. C'est simple, c'est un beau livre.
Je suis fan, que voulez vous ?!
December 26, 2019
I loved the illustrations and the graphic design but didn't like how the original story was interpreted. The poor Dutch translation didn't help either. 5 stars for all the visual parts, 2 stars for the story. All together it was okay.
November 2, 2024
Comenzamos el año con una maravillosa lectura en una edición de lujo. Me ha fascinado esta versión de El mago de Oz ☺️
January 22, 2021
Tornare nel mondo di Oz, è come rivedersi con un amico dopo molto tempo.
Sei felice e contento, pronto a vivere nuove avventure insieme a vecchi compagni di avventura.
Per iniziare questa rivisitazione di Sèbastien Perez, bisogna aver letto prima l’opera originale di L. Frank Baum, per non perdere nulla della bellezza di questa storia.
Si da per scontato che uno abbia letto la storia originale, perché se durante “Il meraviglioso mago di Oz”, la storia inizia con Dorothy e il suo cane Toto che d’improvviso si ritrovano sbalzati insieme alla loro casetta, in un altro mondo da un tornado gigante e strano.
Quindi scopriremo la storia attraverso i pensieri, i sogni e le speranze di Dorothy.
Qua la narrazione inizia da quando lo Spaventapasseri apre gli occhi per la prima volta.
Quindi dalla sua nascita.
Lui si renderà conto di esistere nel momento esatto in cui hanno iniziato a crearlo.
E scopriremo attraverso i suoi pensieri, com’è sentire per la prima volta i suoni intorno a se.
Com’è vedere per la prima volta intorno a se e com’è sentire gli odori, i profumi del luogo che lo circonda.
Per lui sarà tutto nuovo e il lettore percepirà il dolore e la tristezza dello Spaventapasseri di essere stato lasciato li, indietro e da solo.
Bloccato sul quel palo/ramo, con la paura di vivere per sempre in quel modo.
Qualche tempo dopo sul suo cammino arriverà Dorothy, quindi in questa versione, non solo vedremo una prospettiva diversa della storia.
Ma troviamo Dorothy già all’interno del mondo di Oz, in viaggio per andare alla città di Smeraldo.
Quindi ripercorreremo il viaggio di Dorothy e i suoi nuovo amici verso la città di Smeraldo, attraverso gli occhi dello Spaventapasseri, il tutto accompagnato dalle meravigliose e incredibili illustrazioni di Benjamin Lacombe.
Sicuramente il punto forte di questa versione.
L’inizio mancante della storia, verrà accennata da Dorothy per far comprende allo Spaventapasseri e al lettore di turno, come mai sia arrivata in quel luogo.
Riusciranno lo Spaventapasseri, Dorothy e compagni a raggiungere la città di Smeraldo?
Riusciranno ad incontrare il mago di Oz e chiedere a lui il loro desiderio più grande?
Riusciranno ad ottenere il loro desiderio?
Oppure scopriranno una verità sconcertante?
Forse il regalo, è il viaggio intrapreso insieme.
.
Quindi la prima differenza tra le due opere, è il cambio di prospettiva.
Se nella storia originale viviamo l’avventura attraverso Dorothy e percepiamo in prima persona il suo desiderio di tornare a casa, nel suo Kansas.
E i desideri degli altri attraverso quello che lei sentirà e scoprirà.
In questa versione percepiremo in maniera più approfondita il desiderio dello Spaventapasseri nel voler un cervello, per essere finalmente considerato un uomo.
Per poter essere intelligente, visto che crede che senza, esso non sia in grado di elaborare un pensiero giusto, coerente e utile.
.
La seconda è la rivisitazione dei testi in chiave moderna.
Personalmente da una parte apprezzo questa rielaborazione, perché può essere utile ad attirare più bambini in questo mondo, con la voglia poi di provare l’originale.
In più possiamo scoprire i suoi pensieri, mentre Dorothy riposa.
Ed è interessante leggere la storia da un’altra prospettiva, in un'altra chiave.
Riesce ad esplorare una parte nuova della storia.
Dall’altra, non ho apprezzato l’omettere interi paragrafi.
Mentre proseguivo con la lettura, inevitabilmente continuavo a pensare: “qua manca una scena. Qua manca una parte”, non facendomi godere appieno la lettura.
Non discuto il voler rendere più moderno in linguaggio, ma non comprendo la scelta di snaturare così la storia originale.
Omettendo interi paragrafi, discorsi, toglie il senso principale della storia.
La sua bellezza che l’ha reso una delle storie sicuramente più discusse ai suoi tempi, ma anche una delle più amate in tutto il mondo.
.
Cercherò di spiegarmi al meglio, un bambino che si incammina per Oz, non arriverà mai a elaborare il pensiero che dietro potrebbe esserci un messaggio politico di denuncia della società in cui è stato scritto.
L’unica cosa che il bambino percepirà, sarà la bellezza di un nuovo mondo, di strane creature parlanti e percepirà il messaggio involontario che c’è dentro alla storia.
Lo stesso messaggio che ho percepito e ho sentito io nel leggere la storia la prima volta, anche se ovviamente ero già adulta.
Avendolo letto pochi mesi fa.
E purtroppo questo messaggio non traspare da questa versione, perché omettendo vari passaggi, ha cancellato quel vero messaggio non voluto dall’autore.
Avendo letto che semplicemente lui voleva scrivere una storia di intrattenimento.
Nell’opera originale, gli insegnamenti di base che ho percepito e che mi hanno fatto innamorare della storia è la bellezza dell’amicizia.
Quell’amicizia vera che va oltre l’aspetto.
Impareranno a conoscersi e a capire i bisogni dell’altro.
Si aiuteranno a vicenda e mai nessuno verrà lasciato indietro o deriso perché diverso.
“Il meraviglioso mago di Oz” di L. Frank Baum, ha insegnamenti importanti tra le righe, insegnamenti che rendono perfetta la lettura di questa storia ai piccini.
Dorothy insegna a non arrendersi mai di fronte alle avversità.
A non farsi prendere dallo sconforto, dalla paura, insegna a rialzarsi, a prendere in mano la situazione e a uscirne.
Insegna a vedere oltre l’aspetto, la vera essere degli esseri viventi, che siano fatti di carne come gli umani e non.
Insegna che per quanto sia bello viaggiare, scoprire posti nuovi, nuove persone, vivere nuove avventure.
Nessun posto sarà mai come la propria casa, dove ci sono i propri cari e le persone a cui si vuole bene.
E’ tutto quello che gli altri personaggi cercano pensando di non averlo, in realtà ce l’hanno già dentro di se.
In questa versione invece, non l’ho percepito e questa cosa mi è dispiaciuta, perché secondo il mio parere, ha tolto proprio il fulcro della storia.
Che va oltre l’avventura.
.
In conclusione.
In conclusione non l’ho sto bocciando.
Non vorrei essere fraintesa, approvo quest’opera.
L’ho apprezzata, ma secondo il mio umile parere va letta e considerata solo dopo l’opera originale.
Va considerata come un aggiunta e non come una lettura a se, da sola.
L’autore è stato onesto nel dire che è ispirata alla storia originale.
Nonostante tutto sono riuscita ad apprezzarlo, perché conoscendo già la vera storia, sono riuscita a godermi una diversa prospettiva.
Ma non credo sia adatta da leggere singolarmente, ma solamente dopo l’opera originale.
Perché anche se comprendo l’intendo di Sèbastien, quello di togliere la critica alla società Americana degli anni intorno al 1900, non comprendo tutto il resto.
Perché per un bambino, la città di Smeraldo si presenta davanti ai suoi occhi come una città particolare, diversa, interessante.
Ma anche ad un adulto, sinceramente.
Il primo pensiero non è quello di associare il verde della città, al verde dei dollari e al messaggio dell’epoca, dove c’era chi pensava solo al proprio profitto.
Forse le persone dell’epoca si, lo notavano tra le righe questo messaggio.
Ma al giorno d’oggi, non credo sia così esplicito.
Avrei preferito leggere l’intera storia dal punto di vista di uno degli altri protagonisti, in questo caso lo Spaventapasseri, i suoi pensieri, il suo modo di approcciarsi a tutto quello che man mano si trovavano sul cammino.
Per poi restare sconvolti da alcune rivelazioni, il tutto con una scrittura moderna.
Invece di leggere quello che per me è un riassunto della storia, accompagnato dal bellissimo lavoro di Benjamin Lacombe.
Ho apprezzato la lettura di questo volume, ho amato tornare in questo mondo meraviglioso che ho amato e in una storia che di base ha un grande insegnamento.
Però allo stesso tempo, mi sono mancate tutte le cose che me l’hanno fatto amare.
.
Quindi, alla fine lo consiglio? Assolutamente si.
Alla fine mi è piaciuta come lettura? Nuovamente si.
E’ una lettura che va letta da sola? No, secondo me va letta dopo l’opera originale, è da considerarsi come una versione diversa, un cambio di prospettiva in chiave moderna.
.
Voto: 4/5 (Se letto come opera aggiuntiva).
Voto: 3.5/5 (Se letto come opera a se).
.
Curiosità.
E’ proprio vero che non si smette mai di imparare.
Leggendo questo volume, al fondo troverete curiosità interessanti e a volte assurde.
Non solo all’epoca suscitò scalpore, in quanto qualcuno lo accusò di essere un sostenitore della stregoneria e quindi un pessimo esempio per i bambini.
Dovete tener conto dell’enorme impatto della religione a quei tempi, ma addirittura alcune persone ancora di mente chiusa, non tolleravano una protagonista femminile così forte, intraprendente e sicura di sé come lo è Dorothy.
Quindi non tolleravano una forte personalità femminile.
Il fatto più triste è che molte donne stesse andavano contro questo aspetto, questa rappresentazione.
Uno dei fatti che più mi ha sconvolto apprendere, è uno più recente, più esattamente nel 1986.
Dove alcuni genitori fondamentalisti del Tennessee, inventarono una causa assurda contro alcune scuole che imponevano ai propri studenti la lettura del romanzo.
Accusandoli di descrivere le streghe in termini positivi.
Questo mi ha fatto ricordare, che in alcuni paesi ai giorni nostri, è severamente vietata la lettura di Harry Potter di J.K. Rowling, per un fatto simile.
Per via di magia, streghe, maghi e altre creature, accusando l’opera di invogliare le persone alla stregoneria.
Sei felice e contento, pronto a vivere nuove avventure insieme a vecchi compagni di avventura.
Per iniziare questa rivisitazione di Sèbastien Perez, bisogna aver letto prima l’opera originale di L. Frank Baum, per non perdere nulla della bellezza di questa storia.
Si da per scontato che uno abbia letto la storia originale, perché se durante “Il meraviglioso mago di Oz”, la storia inizia con Dorothy e il suo cane Toto che d’improvviso si ritrovano sbalzati insieme alla loro casetta, in un altro mondo da un tornado gigante e strano.
Quindi scopriremo la storia attraverso i pensieri, i sogni e le speranze di Dorothy.
Qua la narrazione inizia da quando lo Spaventapasseri apre gli occhi per la prima volta.
Quindi dalla sua nascita.
Lui si renderà conto di esistere nel momento esatto in cui hanno iniziato a crearlo.
E scopriremo attraverso i suoi pensieri, com’è sentire per la prima volta i suoni intorno a se.
Com’è vedere per la prima volta intorno a se e com’è sentire gli odori, i profumi del luogo che lo circonda.
Per lui sarà tutto nuovo e il lettore percepirà il dolore e la tristezza dello Spaventapasseri di essere stato lasciato li, indietro e da solo.
Bloccato sul quel palo/ramo, con la paura di vivere per sempre in quel modo.
Qualche tempo dopo sul suo cammino arriverà Dorothy, quindi in questa versione, non solo vedremo una prospettiva diversa della storia.
Ma troviamo Dorothy già all’interno del mondo di Oz, in viaggio per andare alla città di Smeraldo.
Quindi ripercorreremo il viaggio di Dorothy e i suoi nuovo amici verso la città di Smeraldo, attraverso gli occhi dello Spaventapasseri, il tutto accompagnato dalle meravigliose e incredibili illustrazioni di Benjamin Lacombe.
Sicuramente il punto forte di questa versione.
L’inizio mancante della storia, verrà accennata da Dorothy per far comprende allo Spaventapasseri e al lettore di turno, come mai sia arrivata in quel luogo.
Riusciranno lo Spaventapasseri, Dorothy e compagni a raggiungere la città di Smeraldo?
Riusciranno ad incontrare il mago di Oz e chiedere a lui il loro desiderio più grande?
Riusciranno ad ottenere il loro desiderio?
Oppure scopriranno una verità sconcertante?
Forse il regalo, è il viaggio intrapreso insieme.
.
Quindi la prima differenza tra le due opere, è il cambio di prospettiva.
Se nella storia originale viviamo l’avventura attraverso Dorothy e percepiamo in prima persona il suo desiderio di tornare a casa, nel suo Kansas.
E i desideri degli altri attraverso quello che lei sentirà e scoprirà.
In questa versione percepiremo in maniera più approfondita il desiderio dello Spaventapasseri nel voler un cervello, per essere finalmente considerato un uomo.
Per poter essere intelligente, visto che crede che senza, esso non sia in grado di elaborare un pensiero giusto, coerente e utile.
.
La seconda è la rivisitazione dei testi in chiave moderna.
Personalmente da una parte apprezzo questa rielaborazione, perché può essere utile ad attirare più bambini in questo mondo, con la voglia poi di provare l’originale.
In più possiamo scoprire i suoi pensieri, mentre Dorothy riposa.
Ed è interessante leggere la storia da un’altra prospettiva, in un'altra chiave.
Riesce ad esplorare una parte nuova della storia.
Dall’altra, non ho apprezzato l’omettere interi paragrafi.
Mentre proseguivo con la lettura, inevitabilmente continuavo a pensare: “qua manca una scena. Qua manca una parte”, non facendomi godere appieno la lettura.
Non discuto il voler rendere più moderno in linguaggio, ma non comprendo la scelta di snaturare così la storia originale.
Omettendo interi paragrafi, discorsi, toglie il senso principale della storia.
La sua bellezza che l’ha reso una delle storie sicuramente più discusse ai suoi tempi, ma anche una delle più amate in tutto il mondo.
.
Cercherò di spiegarmi al meglio, un bambino che si incammina per Oz, non arriverà mai a elaborare il pensiero che dietro potrebbe esserci un messaggio politico di denuncia della società in cui è stato scritto.
L’unica cosa che il bambino percepirà, sarà la bellezza di un nuovo mondo, di strane creature parlanti e percepirà il messaggio involontario che c’è dentro alla storia.
Lo stesso messaggio che ho percepito e ho sentito io nel leggere la storia la prima volta, anche se ovviamente ero già adulta.
Avendolo letto pochi mesi fa.
E purtroppo questo messaggio non traspare da questa versione, perché omettendo vari passaggi, ha cancellato quel vero messaggio non voluto dall’autore.
Avendo letto che semplicemente lui voleva scrivere una storia di intrattenimento.
Nell’opera originale, gli insegnamenti di base che ho percepito e che mi hanno fatto innamorare della storia è la bellezza dell’amicizia.
Quell’amicizia vera che va oltre l’aspetto.
Impareranno a conoscersi e a capire i bisogni dell’altro.
Si aiuteranno a vicenda e mai nessuno verrà lasciato indietro o deriso perché diverso.
“Il meraviglioso mago di Oz” di L. Frank Baum, ha insegnamenti importanti tra le righe, insegnamenti che rendono perfetta la lettura di questa storia ai piccini.
Dorothy insegna a non arrendersi mai di fronte alle avversità.
A non farsi prendere dallo sconforto, dalla paura, insegna a rialzarsi, a prendere in mano la situazione e a uscirne.
Insegna a vedere oltre l’aspetto, la vera essere degli esseri viventi, che siano fatti di carne come gli umani e non.
Insegna che per quanto sia bello viaggiare, scoprire posti nuovi, nuove persone, vivere nuove avventure.
Nessun posto sarà mai come la propria casa, dove ci sono i propri cari e le persone a cui si vuole bene.
E’ tutto quello che gli altri personaggi cercano pensando di non averlo, in realtà ce l’hanno già dentro di se.
In questa versione invece, non l’ho percepito e questa cosa mi è dispiaciuta, perché secondo il mio parere, ha tolto proprio il fulcro della storia.
Che va oltre l’avventura.
.
In conclusione.
In conclusione non l’ho sto bocciando.
Non vorrei essere fraintesa, approvo quest’opera.
L’ho apprezzata, ma secondo il mio umile parere va letta e considerata solo dopo l’opera originale.
Va considerata come un aggiunta e non come una lettura a se, da sola.
L’autore è stato onesto nel dire che è ispirata alla storia originale.
Nonostante tutto sono riuscita ad apprezzarlo, perché conoscendo già la vera storia, sono riuscita a godermi una diversa prospettiva.
Ma non credo sia adatta da leggere singolarmente, ma solamente dopo l’opera originale.
Perché anche se comprendo l’intendo di Sèbastien, quello di togliere la critica alla società Americana degli anni intorno al 1900, non comprendo tutto il resto.
Perché per un bambino, la città di Smeraldo si presenta davanti ai suoi occhi come una città particolare, diversa, interessante.
Ma anche ad un adulto, sinceramente.
Il primo pensiero non è quello di associare il verde della città, al verde dei dollari e al messaggio dell’epoca, dove c’era chi pensava solo al proprio profitto.
Forse le persone dell’epoca si, lo notavano tra le righe questo messaggio.
Ma al giorno d’oggi, non credo sia così esplicito.
Avrei preferito leggere l’intera storia dal punto di vista di uno degli altri protagonisti, in questo caso lo Spaventapasseri, i suoi pensieri, il suo modo di approcciarsi a tutto quello che man mano si trovavano sul cammino.
Per poi restare sconvolti da alcune rivelazioni, il tutto con una scrittura moderna.
Invece di leggere quello che per me è un riassunto della storia, accompagnato dal bellissimo lavoro di Benjamin Lacombe.
Ho apprezzato la lettura di questo volume, ho amato tornare in questo mondo meraviglioso che ho amato e in una storia che di base ha un grande insegnamento.
Però allo stesso tempo, mi sono mancate tutte le cose che me l’hanno fatto amare.
.
Quindi, alla fine lo consiglio? Assolutamente si.
Alla fine mi è piaciuta come lettura? Nuovamente si.
E’ una lettura che va letta da sola? No, secondo me va letta dopo l’opera originale, è da considerarsi come una versione diversa, un cambio di prospettiva in chiave moderna.
.
Voto: 4/5 (Se letto come opera aggiuntiva).
Voto: 3.5/5 (Se letto come opera a se).
.
Curiosità.
E’ proprio vero che non si smette mai di imparare.
Leggendo questo volume, al fondo troverete curiosità interessanti e a volte assurde.
Non solo all’epoca suscitò scalpore, in quanto qualcuno lo accusò di essere un sostenitore della stregoneria e quindi un pessimo esempio per i bambini.
Dovete tener conto dell’enorme impatto della religione a quei tempi, ma addirittura alcune persone ancora di mente chiusa, non tolleravano una protagonista femminile così forte, intraprendente e sicura di sé come lo è Dorothy.
Quindi non tolleravano una forte personalità femminile.
Il fatto più triste è che molte donne stesse andavano contro questo aspetto, questa rappresentazione.
Uno dei fatti che più mi ha sconvolto apprendere, è uno più recente, più esattamente nel 1986.
Dove alcuni genitori fondamentalisti del Tennessee, inventarono una causa assurda contro alcune scuole che imponevano ai propri studenti la lettura del romanzo.
Accusandoli di descrivere le streghe in termini positivi.
Questo mi ha fatto ricordare, che in alcuni paesi ai giorni nostri, è severamente vietata la lettura di Harry Potter di J.K. Rowling, per un fatto simile.
Per via di magia, streghe, maghi e altre creature, accusando l’opera di invogliare le persone alla stregoneria.
February 14, 2021
Come sapete ho letto tantissime delle graphic di questa serie di libri e tutte sono state una meravigliosa rivisitazione dei testi più antichi e amati nella storia della letteratura.
Le illustrazioni sono meravigliose, così belle da rendere la lettura della storia anche più bella e ad effetto.
La mano dell'illustratore è precisa, attenta, in grado di cogliere le anime dei personaggi tanto da renderli vivi su carta.
Ma adesso parliamo anche della storia: di cosa parla Il Mago di Oz?
Io sono certa che tutti conosciamo la storia, sia per i film Disney e non che per il cartone animato, o magari proprio per i primi libri dell'infanzia, però non si sa mai, c'è sempre chi non può conoscerla quindi ne parliamo insieme.
La nostra protagonista è Dorothy, una ragazzina che vive in Kansas. Un giorno un tornado spazza via la sua casa e la trascina nel magico e strambo mondo di Oz.
Come fare per tornare a casa, però? Basta seguire la strada di mattoni dorati e arrivare dal grande Mago, colui che tutto può e tutto conosce.
Inizia così il viaggio e l'avventura della nostra piccola Dorothy.
Durante la strada si ritrova ad incontrare diversi personaggi strambi e simpatici, ognuno di loro con un desiderio da realizzare e quindi bisognosi di incontrare il Mago: l'uomo di latta vuole un cuore, il leone fifone desidera il coraggio e lo spaventapasseri desidera tantissimo un cervello.
Ma Oz nasconde tantissimi pericoli e streghe cattive, quindi arrivare dal Mago non sarà semplice come sembrava.
Se ci riusciranno lascio a voi scoprilo.
Le lettura è appassionante anche se ci ho messo più del dovuto a concludere poiché mi soffermavo su ogni illustrazione per saggiarne i dettagli.
Questo è un capolavoro catalogato per bambini ma io lo consiglio a tutte le età. Che vi manchi alla collezione o che abbiate l'opera classica, io direi che questa bellissima rivisitazione illustrata non deve mancare nelle vostre librerie.
Le illustrazioni sono meravigliose, così belle da rendere la lettura della storia anche più bella e ad effetto.
La mano dell'illustratore è precisa, attenta, in grado di cogliere le anime dei personaggi tanto da renderli vivi su carta.
Ma adesso parliamo anche della storia: di cosa parla Il Mago di Oz?
Io sono certa che tutti conosciamo la storia, sia per i film Disney e non che per il cartone animato, o magari proprio per i primi libri dell'infanzia, però non si sa mai, c'è sempre chi non può conoscerla quindi ne parliamo insieme.
La nostra protagonista è Dorothy, una ragazzina che vive in Kansas. Un giorno un tornado spazza via la sua casa e la trascina nel magico e strambo mondo di Oz.
Come fare per tornare a casa, però? Basta seguire la strada di mattoni dorati e arrivare dal grande Mago, colui che tutto può e tutto conosce.
Inizia così il viaggio e l'avventura della nostra piccola Dorothy.
Durante la strada si ritrova ad incontrare diversi personaggi strambi e simpatici, ognuno di loro con un desiderio da realizzare e quindi bisognosi di incontrare il Mago: l'uomo di latta vuole un cuore, il leone fifone desidera il coraggio e lo spaventapasseri desidera tantissimo un cervello.
Ma Oz nasconde tantissimi pericoli e streghe cattive, quindi arrivare dal Mago non sarà semplice come sembrava.
Se ci riusciranno lascio a voi scoprilo.
Le lettura è appassionante anche se ci ho messo più del dovuto a concludere poiché mi soffermavo su ogni illustrazione per saggiarne i dettagli.
Questo è un capolavoro catalogato per bambini ma io lo consiglio a tutte le età. Che vi manchi alla collezione o che abbiate l'opera classica, io direi che questa bellissima rivisitazione illustrata non deve mancare nelle vostre librerie.
![Profile Image for 小さな N (.❛ ᴗ ❛.)⊃ [_|_] ♡.](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fi.gr-assets.com%2Fimages%2FS%2Fcompressed.photo.goodreads.com%2Fusers%2F1611850887i%2F5476828._UX200_CR0%2C21%2C200%2C200_.jpg&w=128&q=75)
March 19, 2022
Ich liebe die Kunst von Benjamin Lacombe und als ich vor einigen Jahren das Buch im Handel sah, habe ich direkt zugeschlagen, ohne den Klappentext zu lesen. Da ich die Geschichte von "Der Zauberer von Oz" nur aus Filmen und Serien kenne, war ich gespannt auf das Buch - bis ich feststellte, dass diese Geschichte eine Erzählung aus der Sicht der Vogelscheuche ist. Dies war der Grund warum das Buch lange ungelesen im Regal stand. Gestern nun habe ich es gelesen und bin von den Zeichungen wie immer begeistert, die Geschichte jedoch war recht uninteressant geschrieben. Wie gesagt, kann ich sie mit dem Original nicht vergleichen, aber alles wirkte sehr schnell abgehandelt lieblos und lückenhaft. Ich denke, der Weg die Geschichte aus der Sicht der Vogelscheuche zu erzählen, war hier leider der falsche.
June 3, 2023
Lo leí en conjunto con el original. Lo que fue un acierto porque podía comparar todas las diferencias y detalles agregados. Me parece interesante que todo esta contado siguiendo al espantapájaros como el personaje “principal” lo que cambia algunas cosas.Sin embargo se pierden otras, como el ver la bruja del oeste y cosas que solo le pasan a Dorothy en el original. Me hubiera encantado ver la ilustración de Lacombe de La bruja del oeste.
El libro es una belleza, un placer para los ojos. Me encanta ver los detalles y el cuidado de cada ilustración.
Para mi, la historia aquí sería un 3 estrellas, pues a pesar de los cambios como darle nombre al hombre de hojalata y al espantapájaros, es más una versión resumida de la aventura. Pero le pongo una estrella extra porque el trabajo de Benjamin Lacombe es maravilloso.
El libro es una belleza, un placer para los ojos. Me encanta ver los detalles y el cuidado de cada ilustración.
Para mi, la historia aquí sería un 3 estrellas, pues a pesar de los cambios como darle nombre al hombre de hojalata y al espantapájaros, es más una versión resumida de la aventura. Pero le pongo una estrella extra porque el trabajo de Benjamin Lacombe es maravilloso.
December 6, 2024
Molto originale che la storia sia raccontata dal punto di vista dello spaventapasseri. E la sua visione del mondo e delle cose è più "adulta".
Il racconto procede quasi filato a quanto raccontato nell'originale. Si discosta di appena un passetto, e questo mi ha trasmesso la sensazione che effettivamente tra Dorothy e gli altri compagni di viaggio ci fosse effettivamente intimità e sintonia. Un po' più amaro, questo racconto. Meno incantato.
Splendide le illustrazioni. Però ecco, forse mi aspettavo mi incantasse un pochino di più.
A distanza comunque alzo il mio voto finale - a Giugno avevo dato 2 e mezzo, ma era l'aspettativa delusa. Merita un voto più alto
Il racconto procede quasi filato a quanto raccontato nell'originale. Si discosta di appena un passetto, e questo mi ha trasmesso la sensazione che effettivamente tra Dorothy e gli altri compagni di viaggio ci fosse effettivamente intimità e sintonia. Un po' più amaro, questo racconto. Meno incantato.
Splendide le illustrazioni. Però ecco, forse mi aspettavo mi incantasse un pochino di più.
A distanza comunque alzo il mio voto finale - a Giugno avevo dato 2 e mezzo, ma era l'aspettativa delusa. Merita un voto più alto
November 19, 2024
Es una adaptación muy bella, adecuada para un público moderno y adulto que junto con las ilustraciones de Benjamin Lacombe hacen que la experiencia lectora sea muy amena, la historia muestra la esencia del cuento, los campesinos cabeza hueca, los obreros descorazonados, y el león, la clase política sin valor, junto con el Mago de Oz, una crítica a la belleza y mentira que da el Verde dinero, sin duda un cuento con mucha moraleja y mediante la aventura de Dorothy te lleva por un mundo mágico y entretenido.
June 8, 2019
Una adaptación de una de las historias universales de la infancia de muchos niños con unas ilustraciones impresionantes y algo malrrolleras para alguien que esté acostumbrado a otro tipo de estética. Un clásico que debería tener todo el mundo en sus bibliotecas porque realmente es una joya del arte.
Displaying 1 - 30 of 99 reviews