Ze dartelen, ravotten, vallen, staan weer op, en ze snijden.
Ze snijden diep, ze snijden hout. Ze tonen ons wie we zijn.
Me too, moet Eva Mouton gedacht hebben, want na Augustinus, Schopenhauer, Nietzsche en Wolinski bundelt nu ook zij haar gedachten, en wel die van de afgelopen vijf jaar.
Haar autobiografisch neergetekende gedachten verschenen en verschijnen wekelijks in De Standaard Weekblad.
Allen verdwalen wij een beetje in de wereld, vanaf nu kan het ook in dit speels vormgegeven lustrumboek.
Stiekem dit kerstkadootje gehouden om in het nieuwe jaar te kunnen lezen en tadaaa... Ik heb er vier dagen over gedaan. Een dag per hoofdstuk. En ik heb er van genoten, met volle teugen. Want ja, ons Eva, what's not to like hé?
Een zeer fijn begin van het nieuwe leesjaar, moet ik zeggen. :D
Fijn dat dit boek zoveel meer geworden is dan een loutere bundeling van afleveringen van "Eva's Gedacht" uit De Standaard. Bindteksten à la Eva Mouton als het ware ;-)
ja, tof he. Fan van Eva en haar soms domme, soms intelligente, altijd rake grapjes. Lang over gedaan omdat ik er lang plezier van wilde hebben. Prachtig vormgegeven ook.
Grappig, herkenbaar en leuk concept! Dit boek is meer dan een verzameling van de comics die Eva Mouton maakt voor De Standaard, het nodigt uit om het zelf aan te vullen (die zalige afwrijfplaatjes - waar haalde ze het! -, de 'teken-hier-zelf'-vakjes, de aanvullijstjes). Dit is een boek dat regelmatig opnieuw doorbladerd kan worden. Ooit vul ik het volledig aan, beloofd! ;)
Dit boek is een beetje zoals Friends. Het doet pijn als het uit is en je bent jaloers op de mensen die de grapjes nog niet kennen. Ik heb ervoor gekozen om af en toe een hoofdstuk te lezen (net zoals een cadeautje uitpakken) en niet alles in 1 keer te lezen. Ik stak papiertjes tussen het boek om later aan mijn man te laten lezen en aan te tonen dat ik niet alleen ben op deze wereld met hele rare hersenkronkels. Leve de ovenschotels, normale koppen koffie en Eva Mouton!