เขียนสำนวนและใช้ตัวละครแบบนิยายฝรั่ง ซึ่งเป็นแนวที่ผู้เขียนคุ้นเคยและทำได้ดีอยู่แล้ว และเป็นแนวแฟนตาซี แอบคิดว่าปกไม่เข้ากับตัวเรื่องเท่าไรแฮะ
นายเอกชื่อ ไบรซ์ คันนิงแฮม เดิมทำงานนิตยสารแฟชั่นชื่อดัง แต่เมื่อธุรกิจสิ่งพิมพ์แย่ลงจึงต้องระหกระเหินมาเป็นหัวหน้าบรรณารักษ์ห้องสมุดในโรงเรียน และได้ผูกติดกับปีศาจจากนรกที่แก๊งเด็กขี้แพ้ทำพิธีเรียกมาโดยบังเอิญ
วิฬาร์โลกันตร์คือชื่อของมัน
ตอนแรกไบรซ์กลัวมันจนหัวหด พยายามหาอาหารหรือตอบสนองความต้องการของมัน ต่อมาจึงเริ่มคุ้นเคยและพอเดานิสัยใจคอออกบ้าง วิฬาร์โลกันตร์ก็เหมือนแมวตัวโต ๆ หยิ่ง จองหอง ทำอะไรตามใจตัวเอง มองมนุษย์เป็นทาสและมันคือเจ้านาย แต่ก็มีมุมออดอ้อนและเอาใจใส่ในแบบของมัน
ไบรซ์สนิทสนมกับวิฬาร์โลกันตร์โดยไม่รู้ตัว จากที่ตอนแรกพยายามหาวิธีไล่มันกลับนรกสุดชีวิต ก็เปลี่ยนเป็นไม่กระตือรือร้นที่จะไล่มันออกไปแล้ว อา หรือไบรซ์จะกลายเป็นทาสแมวโดยสมบูรณ์กันนะ
แต่วิฬาร์โลกันตร์ไม่ใช่ปีศาจเพียงตนเดียวบนโลก แถมกลิ่นของมันยังดึงดูดพวกอมนุษย์เข้าหา ไบรซ์จึงกลายเป็นเหยื่อชั้นดี เพื่อใช้ล่อพวกเดียวกันเอง
+++
สนุกและก็น่ารักดีค่ะ คิดว่าคนที่รักแมว ทาสแมวทั้งหลายอ่านแล้วน่าจะชอบใจ วิฬาร์โลกันตร์ หรือแปลตามตัวก็คือ เจ้าแมวนรก นี่ทั้งน่าหมั่นไส้และน่าหยิกด้วยความเอ็นดู หมั่นไส้ท่าเชิด ๆ จองหองพองขน ขำเวลาเจ้าขนฟูหลุดทำอะไรที่มัน ‘เหมียว ๆ’ แต่ก็ยังคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ที่สุด
ชอบที่ผู้เขียนพยายามผูกเรื่องราวต่าง ๆ เข้ากับวิฬาร์โลกันตร์ ชอบที่ใส่นิสัยเหมียว ๆ เข้ามา
ส่วนเรื่องราวความรัก โอยังรู้สึกว่ามันเหมือนยังมีช่วงที่ปุบปับ เหมือนเกลียด ๆ กันอยู่ พอถึงจุดที่เปลี่ยน ก็กลายมาเป็นรัก ยังไม่ค่อยเห็นอะไรที่เป็นหลักฐานสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงชัดเจน โอรู้สึกว่าเรื่องที่ปูมาช่วงแรก ยังมีส่วนที่ไม่ค่อยเชื่อมกับส่วนหลัง อาจจะเกี่ยวกับความรู้สึก ความลื่นไหลของอารมณ์และนิสัยตัวละครด้วย อีกอย่างหนึ่งอาจเป็นเพราะโอเริ่มรู้สึกอิ่มกับตัวละครอย่างไบรซ์ อยากเห็นตัวละครที่มีบุคลิกที่แตกต่างออกไปบ้าง
โดยรวมก็ไม่แย่ค่ะ น่ารักดี ไม่ถึงขนาดกับหัวเราะไม่หยุด แต่เราก็ยิ้มจาง ๆ ได้ตลอด
3.5 ดาว