What do you think?
Rate this book
Słowiańskie siedlisko #1
Słowiańskie siedlisko
Rok 966. W osadzie Polana wciąż żyje się według pradawnych pogańskich zwyczajów. Matka puszcza karmi, odziewa i chroni ludzi.Dni oraz pory roku naznaczają ich dolę odwiecznym rytmem pracy i odpoczynku, a bogowie czuwają. Dwie siostry – Rzepka i Dziewanna – zakochują się w Dobromirze, mężnym woju z książęcej drużyny. Jedna z nich zwraca się po pomoc do szeptuchy, ale czy ziołami i magią można zdobyć miłość? Mieszkańcy pogańskiej kniei wiodą proste życie, lecz okrutny los o nich nie zapomina.
Tymczasem Mieszko I, mąż czeskiej księżniczki Dobrawy, przyjmuje chrzest święty. Władca sprzymierza się z chrześcijańskim światem dla dobra i spokoju poddanych. To niesie za sobą dalekosiężne skutki.
Przygoda, miłość, historia i czas wielkiej zmiany – to wszystko w nowej powieści z cyklu Saga Polska. Tym razem autorka zaprasza Czytelników do pogańskiej Polski u progu przyjęcia nowej wiary.
Tymczasem Mieszko I, mąż czeskiej księżniczki Dobrawy, przyjmuje chrzest święty. Władca sprzymierza się z chrześcijańskim światem dla dobra i spokoju poddanych. To niesie za sobą dalekosiężne skutki.
Przygoda, miłość, historia i czas wielkiej zmiany – to wszystko w nowej powieści z cyklu Saga Polska. Tym razem autorka zaprasza Czytelników do pogańskiej Polski u progu przyjęcia nowej wiary.
448 pages, Paperback
First published July 3, 2018
About the author
Monika Rzepiela
11 books1 followerPasjonatka staropolskiej kultury i znawczyni obyczajów. Życie w dawnych wiekach fascynowało ją na tyle, że postanowiła przenieść je na strony swoich powieści. Posiada bogaty księgozbiór, który systematycznie się powiększa.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 12, 2018
„Stara Baśń” Józefa Ignacego Kraszewskiego, książki poświęcone mitologii słowiańskiej i uzupełniające bestiariusze, wreszcie „Niesamowita Słowiańszczyzna” Marii Janion i na poprawę humoru cykl Kwiat Paproci Katarzyny Bereniki Miszczuk – słowiańszczyzna niezmiennie istnieje w moim czytelniczym życiu i z przyjemnością powróciłam do niej zaczytując się w Sadze Polskiej Moniki Rzepieli, poznając dole i niedole jej bohaterów, obserwując romantyczne zmagania i walkę ze złośliwym przeznaczeniem. „Słowiańskie siedlisko” przenosi czytelnika w odległą epokę, rzuca w odmęty historii, w ten delikatny czas, gdy wszystko powoli zmieniało się na polskich ziemiach, a słowiańska rzeczywistość i przekształcała się nieodwracalnie. Te powieści to moment uchwycony w czasie, krótka chwila, romantyczna zawierucha, a w tle świat, który rodzi się na nowo.
Kto lubi słowiańskie opowieści oraz romantyczno-życiowe historie obyczajowe, ten nie powinien odmówić sobie tej przyjemności i zaczytać się w Słowiańskim Siedlisku.
Kto lubi słowiańskie opowieści oraz romantyczno-życiowe historie obyczajowe, ten nie powinien odmówić sobie tej przyjemności i zaczytać się w Słowiańskim Siedlisku.
March 22, 2024
nie wiem, czy triumfować nad tym, jak wspaniała była ta książka, czy może jednak poddać się szarym emocjom i spuścić Wodospad Wzruszeń i Żalu, jaki zdał się mnie wchłonąć pod sam koniec książki, wraz z wybiciem kalendarzowej wiosny, tak na marginesie. Klimat kwitnącej wiosny objął mnie nie tylko za sprawą treści, jaką niosła za sobą powieść, ale i za sprawą tej realnej, która objawiła się dnia dzisiejszego, za oknem. jak gorzko smakowały te rażące promienie, które, chcąc mnie jakoby ożywić, na myśl przywodziły wyłącznie paskudztwo Zacisznego Zakątka, który Dziewanna z Radosławem odwiedziła.
Rzepka…cudna kobieta. Jak wiele w niej pokory i dobroci. Jak wiele odmian miłości, którymi zdaje się tak umiejętnie przewodzić, oddzielając te siostrzaną od tej niejako niepożądanej, choć zasłanej jak gdyby przez Bogów. Jak czysta jest w tym, jak mało w niej nienawiści i zła, jak nawet nie przechodzi jej przez myśl wzgardzenie siostrą, której dane było wyjść za mężczyznę, którego przecież Rzepka tak gorąco pragnęła.
Wierzbinko…tak mi przykro. Jesteś wspaniała. Niech bogowie odpokutują za twoje cierpienie, choć wiem doskonale, że TY nawet byś o tym nie pomyślała. tak bardzo martwiłam się o twoje losy, tak bardzo obawiałam się odrzucenia, jakiego mogłaś doznać przebywając w chatce sióstr, a jednak ty ani na sekundę owej trwogi nie uczułaś; przecież gorszych rzeczy doświadczyłaś, a towarzystwo dwóch pięknych dziewek służyło ci, jak nigdy Chwostek by nie zdołał.
Czytając te książkę, nie mogłam oprzeć się dziwom. Jak dobrze obrazowała rozwój społeczeństwa, rozwój moralności i odpowiedzialności. czynności, które dzisiaj są nie do przetrawienia, kiedyś bywały normą, jaka z czasem zanikała, pod wpływem świadomości nieprzyjemności za nimi płynących- i to było przepiękne. „Daj piwa!”. Zażądała dziewka, nosząca dziecię pod sercem. pamiętam, jakie zdziwienie mnie ogarnęło, by po chwili gwałtownie rozprysnęło: „przecież dzisiaj tak wielu rzeczy się nie podejmujemy, bo…BO NIE. niekiedy nie wiemy, dlaczego. a za dawnych czasów…do tego należało dojść, należało przetłumaczyć, zrozumieć…”.
Wybitna książka.
Rzepka…cudna kobieta. Jak wiele w niej pokory i dobroci. Jak wiele odmian miłości, którymi zdaje się tak umiejętnie przewodzić, oddzielając te siostrzaną od tej niejako niepożądanej, choć zasłanej jak gdyby przez Bogów. Jak czysta jest w tym, jak mało w niej nienawiści i zła, jak nawet nie przechodzi jej przez myśl wzgardzenie siostrą, której dane było wyjść za mężczyznę, którego przecież Rzepka tak gorąco pragnęła.
Wierzbinko…tak mi przykro. Jesteś wspaniała. Niech bogowie odpokutują za twoje cierpienie, choć wiem doskonale, że TY nawet byś o tym nie pomyślała. tak bardzo martwiłam się o twoje losy, tak bardzo obawiałam się odrzucenia, jakiego mogłaś doznać przebywając w chatce sióstr, a jednak ty ani na sekundę owej trwogi nie uczułaś; przecież gorszych rzeczy doświadczyłaś, a towarzystwo dwóch pięknych dziewek służyło ci, jak nigdy Chwostek by nie zdołał.
Czytając te książkę, nie mogłam oprzeć się dziwom. Jak dobrze obrazowała rozwój społeczeństwa, rozwój moralności i odpowiedzialności. czynności, które dzisiaj są nie do przetrawienia, kiedyś bywały normą, jaka z czasem zanikała, pod wpływem świadomości nieprzyjemności za nimi płynących- i to było przepiękne. „Daj piwa!”. Zażądała dziewka, nosząca dziecię pod sercem. pamiętam, jakie zdziwienie mnie ogarnęło, by po chwili gwałtownie rozprysnęło: „przecież dzisiaj tak wielu rzeczy się nie podejmujemy, bo…BO NIE. niekiedy nie wiemy, dlaczego. a za dawnych czasów…do tego należało dojść, należało przetłumaczyć, zrozumieć…”.
Wybitna książka.
November 24, 2024
nie wiem, czy triumfować nad tym, jak wspaniała była ta książka, czy może jednak poddać się szarym emocjom i spuścić Wodospad Wzruszeń i Żalu, jaki zdał się mnie wchłonąć pod sam koniec książki, wraz z wybiciem kalendarzowej wiosny, tak na marginesie. Klimat kwitnącej wiosny objął mnie nie tylko za sprawą treści, jaką niosła za sobą powieść, ale i za sprawą tej realnej, która objawiła się dnia dzisiejszego, za oknem. jak gorzko smakowały te rażące promienie, które, chcąc mnie jakoby ożywić, na myśl przywodziły wyłącznie paskudztwo Zacisznego Zakątka, który Dziewanna z Radosławem odwiedziła.
Rzepka…cudna kobieta. Jak wiele w niej pokory i dobroci. Jak wiele odmian miłości, którymi zdaje się tak umiejętnie przewodzić, oddzielając te siostrzaną od tej niejako niepożądanej, choć zasłanej jak gdyby przez Bogów. Jak czysta jest w tym, jak mało w niej nienawiści i zła, jak nawet nie przechodzi jej przez myśl wzgardzenie siostrą, której dane było wyjść za mężczyznę, którego przecież Rzepka tak gorąco pragnęła.
Wierzbinko…tak mi przykro. Jesteś wspaniała. Niech bogowie odpokutują za twoje cierpienie, choć wiem doskonale, że TY nawet byś o tym nie pomyślała. tak bardzo martwiłam się o twoje losy, tak bardzo obawiałam się odrzucenia, jakiego mogłaś doznać przebywając w chatce sióstr, a jednak ty ani na sekundę owej trwogi nie uczułaś; przecież gorszych rzeczy doświadczyłaś, a towarzystwo dwóch pięknych dziewek służyło ci, jak nigdy Chwostek by nie zdołał.
Czytając te książkę, nie mogłam oprzeć się dziwom. Jak dobrze obrazowała rozwój społeczeństwa, rozwój moralności i odpowiedzialności. czynności, które dzisiaj są nie do przetrawienia, kiedyś bywały normą, jaka z czasem zanikała, pod wpływem świadomości nieprzyjemności za nimi płynących- i to było przepiękne. „Daj piwa!”. Zażądała dziewka, nosząca dziecię pod sercem. pamiętam, jakie zdziwienie mnie ogarnęło, by po chwili gwałtownie rozprysnęło: „przecież dzisiaj tak wielu rzeczy się nie podejmujemy, bo…BO NIE. niekiedy nie wiemy, dlaczego. a za dawnych czasów…do tego należało dojść, należało przetłumaczyć, zrozumieć…”.
Wybitna książka.
Rzepka…cudna kobieta. Jak wiele w niej pokory i dobroci. Jak wiele odmian miłości, którymi zdaje się tak umiejętnie przewodzić, oddzielając te siostrzaną od tej niejako niepożądanej, choć zasłanej jak gdyby przez Bogów. Jak czysta jest w tym, jak mało w niej nienawiści i zła, jak nawet nie przechodzi jej przez myśl wzgardzenie siostrą, której dane było wyjść za mężczyznę, którego przecież Rzepka tak gorąco pragnęła.
Wierzbinko…tak mi przykro. Jesteś wspaniała. Niech bogowie odpokutują za twoje cierpienie, choć wiem doskonale, że TY nawet byś o tym nie pomyślała. tak bardzo martwiłam się o twoje losy, tak bardzo obawiałam się odrzucenia, jakiego mogłaś doznać przebywając w chatce sióstr, a jednak ty ani na sekundę owej trwogi nie uczułaś; przecież gorszych rzeczy doświadczyłaś, a towarzystwo dwóch pięknych dziewek służyło ci, jak nigdy Chwostek by nie zdołał.
Czytając te książkę, nie mogłam oprzeć się dziwom. Jak dobrze obrazowała rozwój społeczeństwa, rozwój moralności i odpowiedzialności. czynności, które dzisiaj są nie do przetrawienia, kiedyś bywały normą, jaka z czasem zanikała, pod wpływem świadomości nieprzyjemności za nimi płynących- i to było przepiękne. „Daj piwa!”. Zażądała dziewka, nosząca dziecię pod sercem. pamiętam, jakie zdziwienie mnie ogarnęło, by po chwili gwałtownie rozprysnęło: „przecież dzisiaj tak wielu rzeczy się nie podejmujemy, bo…BO NIE. niekiedy nie wiemy, dlaczego. a za dawnych czasów…do tego należało dojść, należało przetłumaczyć, zrozumieć…”.
Wybitna książka.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews