درود. موضوع آموزش تربیت کودک از اسمش مشخصه. اما بهشخصه معتقدم اگر قراره در فضای علمی بخونیم، نویسنده باید متعهد به روش علمی و دادن منبع باشه. هرچند درمورد روانشناسی که بهنظرم هنوز چیزی بین علم و فلسفه هست، انتظار دارم که تو حوزهی فلسفی، با حرفای سنتی که تنه به تنهی علم میزنند مواجه نشم و اگر هم تفکر نویسنده قراره ابراز شه، لااقل برای اون اعتقاد شخصیش دلیل بیاره وگرنه بهجای کتاب روانشناسی تربیت کودک میتونم از "عمهتراپ"ها کمک بگیرم.
با رسیدن به صفحهی ۲۷ و ۲۸با این گزاره مواجه شدم: "و چنانچه عشق به خداوند و اطاعت از او نیز به اینها اضافه شود بهترین پیامد را از پرورش فرزند میتوان بهدست آورد" و هیچ دلیلی هم برای اثبات ادعای خودش نمیاره.
اینجا نسبت به اعتبار علمی و حتی فلسفی کتاب شک کردم و با جستجوی گوگل متوجه شدم که دو نویسندهی کتاب علیرغم معروفیت و همایشهایی که برگزار میکنند، هردو مدرک دکترای خودشون را از دانشگاه بیولا گرفتند که نه تنها جزو دانشگاهای غیرانتفاعی سطح پایین هست بلکه وابسته به کلیساست. همچنین هنری کلود، مدرک کارشناسی روانشناسی را خودش نگرفته بلکه بهصورت افتخاری توسط دانشگاه غیرانتفاعی متدیست جنوبی که اونم وابسته به کلیساست داده شده. جان تاوسند هم مدرک کارشناسی روانشناسیشو خودش نگرفته و دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی بهصورت افتخاری بهش اعطا کرده و ارشد ایشون هم در رشتهی نامرتبط الهیات هست.
تو این مرحله برداشت من این بود که با روانشناسی زرد مواجهم و ترجیح دادم وقتمو صرف خوندن کتاب معتبرتری بکنم و وقتمو با هر کتابی برای بحث مهم تربیت کودک تلف نکنم.