What do you think?
Rate this book
The Woman Who Fed The Dogs
The most hated woman in Belgium sits in her prison cell preparing for imminent release. Between brief interludes of counsel from Sister Virginie and Anouk, the prison psychiatrist, Odette is left alone to labor through the memories of her former life. Obsessive and reflective, yet crucially lacking in remorse, Odette's testimony is a tricky script to untangle. Based on the real-life events of Michelle Martin, ex-wife of the notorious child abductor, murderer and serial rapist, Marc Dutroux, this is a fictionalized account of the inner workings of Martin's mind before, during, and after the crimes that shook a nation in the 1990s.
The excuses and abuses of this killer's accomplice make for a brave exploration of psychological trauma, and the slide towards its most extreme of consequences. InThe Woman Who Fed the Dogs, Hemmerechts has produced a daring novel–at once tragic, odious, and compelling–that positions the reader uncomfortably close to the human behind these unforgivable acts.
The excuses and abuses of this killer's accomplice make for a brave exploration of psychological trauma, and the slide towards its most extreme of consequences. InThe Woman Who Fed the Dogs, Hemmerechts has produced a daring novel–at once tragic, odious, and compelling–that positions the reader uncomfortably close to the human behind these unforgivable acts.
216 pages, Paperback
First published May 6, 2014
12 people are currently reading
1241 people want to read
About the author
Kristien Hemmerechts
101 books65 followersKristien Hemmerechts is een Vlaams schrijfster. Zij was van 1992 tot aan zijn overlijden in 1997 gehuwd met de dichter Herman de Coninck.
Kristien Hemmerechts in de Nederlandstalige Wikipedia
Kristien Hemmerechts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Kristien Hemmerechts bij "Schrijversgewijs"
Kristien Hemmerechts bij Uitgeverij De Geus
Kristien Hemmerechts is a Flemish writer. From 1992 until his death in 1997 she was married to the poet Herman de Coninck.
Kristien Hemmerechts in the English Wikipedia
Kristien Hemmerechts in de Nederlandstalige Wikipedia
Kristien Hemmerechts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Kristien Hemmerechts bij "Schrijversgewijs"
Kristien Hemmerechts bij Uitgeverij De Geus
Kristien Hemmerechts is a Flemish writer. From 1992 until his death in 1997 she was married to the poet Herman de Coninck.
Kristien Hemmerechts in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 85 reviews
May 15, 2015
This is the kind of book where 'like' is the wrong term to describe the feeling it evoked in me. Gritty and sexually explicit, it repulsed and attracted me in equal measure. Which is probably the writer's intention, as it helps to put us inside the mind of a woman locked in a very disturbing relationship, based on the real case of serial abduction, rape and murder in Belgium in the 1990s. The repulsion is easy to explain, but what attracted me? The fact that it addresses all our prejudices and facile judgements head on. It does not sugarcoat or excuse behaviour, but it provides an alternative explanation which humanises someone it is perhaps too easy to label a monster. The comparisons with the mother-murderess are profoundly demoralising as well. A chilling read, for strong stomachs or when you are in a good frame of mind.
October 24, 2022
Interessant hoe een boek je zo tegen kan staan: ‘Een boek over de vrouw van Marc Dutroux, zo lees je misschien haar kant van het verhaal.’ Dat was de insteek, de reden om het boek te gaan lezen, maar alle verwachtingen werden tenietgedaan en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik het een dramatisch slecht werk vind. Niet omdat het verhaal oninteressant is of omdat de schrijfstijl taaltechnisch niet goed in elkaar zit, maar omdat het hoofdpersonage, Odette (haar echte naam wordt niet genoemd), vergelijkingen maakt die onterecht zijn. Wát een gezeik en gezeur over ‘moeders die hun kinderen doden en niet worden gehaat’, zoals ze zelf meerdere keren aangeeft. De daden van anderen maken haar daden niet minder walgelijk. Of haar niet-daden, in dit geval. Niet dat je daar veel over leest, overigens, dus ik zou het moeilijk vinden om een beknopte samenvatting te geven over waar dit boek daadwerkelijk over gaat. Het verhaal vertelt namelijk geen verhaal, maar eerder een mislukt betoog van een vrouw die haar hachje wil redden. Haar man, M. (we weten allemaal inmiddels hoe hij heet) wordt geportretteerd als een gevoelloze doch overgevoelige man en iedere (wan)daad die hij pleegt wordt half wel, half niet beschreven. Er was geen touw aan vast te knopen. De tirade van Odette (beschreven door Kristien Hemmerechts) maakte me furieus: er wordt kritiek gegeven op het beleid in België, omdat Odette haar kinderen niet in de gevangenis mocht houden. Dat haar kinderen haar werden ontnomen omdat zij anderen hun kinderen ontnam (al dan niet indirect) komt dan weer niet ter sprake. Dit boek geeft totaal geen duidelijk beeld van de situatie, een verhaal wordt niet verteld en sympathie wordt op deze manier al helemaal niet gewekt.
July 4, 2015
"De vrouw die de honden eten gaf" van Kristien Hemmerechts is een fictieve monoloog van Michelle Martin (in het boek Odette genoemd) waarin ze terugblikt op de bekende feiten, maar ook over haar jeugd en de relatie met Dutroux (in het boek 'M."). Het boek heeft heel wat kritiek gekregen, maar deze vind ik onterecht. Eerst en vooral begrijp ik dat het verschijnen van een dergelijk boek heel gevoelig is voor de nabestaanden van de slachtoffers, maar aan de andere kant vind ik ook dat dit in de literatuur moet mogen. Literatuur moet je tot nadenken stemmen.
Twee punten van kritiek die vaak terugkwamen waren dat het boek Martin probeerde te zien als een mens en haar daden rechtvaardigde, en dat het te gruwelijk is. Vooraan in het boek staat dat Hemmerechts zeker geen rechtvaardiging van Michelle Martins gedrag op het oog had, maar eerder een poging deed om de gruwelijke gebeurtenissen vanuit haar standpunt weer te geven. Dat het geen rechtvaardiging is blijkt vooral uit de manier waarop Hemmerechts Odette, Michelle Martin dus, weergeeft: Odette spreekt zichzelf voortdurend tegen, onder andere over de kinderen in de kelder en de relatie met haar moeder. Dit is heel subtiel gedaan en wanneer je niet heel aandachtig leest merk je het misschien niet eens. Odette is dus een verknipte geest en een zeer onbetrouwbare verteller. Ik vond dit zeer knap geschreven van Hemmerechts.
Dat het boek te gruwelijk is, slaat trouwens ook nergens op. Het boek gaat voor het grootste gedeelte over de relatie tussen M en Odette, M's jeugd en Odette's jeugd. Ik had gevreesd voor gruwelijke verkrachtingsscènes maar deze zijn er helemaal niet. De meisjes komen slechts zelden ter sprake en M's handelingen met de meisjes zelfs helemaal niet. Uiteraard is er op de achtergrond steeds het feit aanwezig dat de meisjes opgesloten zitten in de kelder. Dit alles wil niet zeggen dat het boek geen seks bevat, want dat is zeker wel het geval (zelfs vrij veel), maar de seks situeert zich vrijwel alleen in de relatie tussen M. en Odette.
Kortom heeft Hemmerechts met dit boek een heel sterke denkoefening gecreëerd met een heel ingenieus uitgewerkt hoofdpersonage. Dit alles in een vlotte stijl, waardoor het boek leest als een trein. En wanneer je het dichtklapt, blijft het nog een tijd door je hoofd spoken. 4 sterren.
Twee punten van kritiek die vaak terugkwamen waren dat het boek Martin probeerde te zien als een mens en haar daden rechtvaardigde, en dat het te gruwelijk is. Vooraan in het boek staat dat Hemmerechts zeker geen rechtvaardiging van Michelle Martins gedrag op het oog had, maar eerder een poging deed om de gruwelijke gebeurtenissen vanuit haar standpunt weer te geven. Dat het geen rechtvaardiging is blijkt vooral uit de manier waarop Hemmerechts Odette, Michelle Martin dus, weergeeft: Odette spreekt zichzelf voortdurend tegen, onder andere over de kinderen in de kelder en de relatie met haar moeder. Dit is heel subtiel gedaan en wanneer je niet heel aandachtig leest merk je het misschien niet eens. Odette is dus een verknipte geest en een zeer onbetrouwbare verteller. Ik vond dit zeer knap geschreven van Hemmerechts.
Dat het boek te gruwelijk is, slaat trouwens ook nergens op. Het boek gaat voor het grootste gedeelte over de relatie tussen M en Odette, M's jeugd en Odette's jeugd. Ik had gevreesd voor gruwelijke verkrachtingsscènes maar deze zijn er helemaal niet. De meisjes komen slechts zelden ter sprake en M's handelingen met de meisjes zelfs helemaal niet. Uiteraard is er op de achtergrond steeds het feit aanwezig dat de meisjes opgesloten zitten in de kelder. Dit alles wil niet zeggen dat het boek geen seks bevat, want dat is zeker wel het geval (zelfs vrij veel), maar de seks situeert zich vrijwel alleen in de relatie tussen M. en Odette.
Kortom heeft Hemmerechts met dit boek een heel sterke denkoefening gecreëerd met een heel ingenieus uitgewerkt hoofdpersonage. Dit alles in een vlotte stijl, waardoor het boek leest als een trein. En wanneer je het dichtklapt, blijft het nog een tijd door je hoofd spoken. 4 sterren.
Read
July 31, 2018Het boek over de vrouw van Marc Dutroux, geschreven als een soort eindeloze razende rant in haar hoofd. Waarbij de hoofdpersoon vooral bezig is zichzelf te ontzien. Wat daders vaak doen. Het is de schuld van anderen, ze kon er niets aan doen, er zijn ergere gevallen. Dat soort laffe rationalisaties.
Het is het verhaal van iemand zonder karakter, ze wekt geen medelijden op maar gek genoeg ook amper woede. Hemmerechts maakt van Michelle Martin een volstrekt oninteressant figuur. Dat zou best dichtbij de waarheid kunnen zijn of een antiserum voor wat de media over haar meldden, verhalen die in Nederland amper doordringen, maar de vraag is wat je er aan hebt dat te weten. Na afloop bekroop mij in ieder geval het gevoel dat ik - letterlijk - niks wijzer was geworden.
Het is het verhaal van iemand zonder karakter, ze wekt geen medelijden op maar gek genoeg ook amper woede. Hemmerechts maakt van Michelle Martin een volstrekt oninteressant figuur. Dat zou best dichtbij de waarheid kunnen zijn of een antiserum voor wat de media over haar meldden, verhalen die in Nederland amper doordringen, maar de vraag is wat je er aan hebt dat te weten. Na afloop bekroop mij in ieder geval het gevoel dat ik - letterlijk - niks wijzer was geworden.
July 8, 2019
Ik vind het moeilijk om sterren te geven voor dit boek. Het is namelijk geen slecht boek, ondanks dat de hoofdpersoon onsympathiek is. Ook had ik moeite om het boek weg te leggen, wat ik positief vind.
Wat ik lastig vind, is om te beoordelen wat waar is en wat niet. Het verhaal is fictief, maar de personen en gebeurtenissen niet. Wat ik me na dit boek afvraag is in hoeverre komt Odette overeen met Michelle Martin. Een vraag waar je geen antwoord op krijgt.
Ik vind Odette erg onsympathiek. Ze toont geen berouw. Ze neemt niet de verantwoordelijkheid voor haar daden. Soms doet ze zelfs of bepaalde gebeurtenissen niet gebeurd zijn. Overal heeft ze een excuus voor en het ligt nooit aan haarzelf, maar altijd aan anderen. Ook heeft ze veel kritiek op andere vrouwen. Dat het geen goede moeders zijn. Zo vindt ze dat haar misdaden niet zo erg zijn als die van een moeder die haar kinderen vermoord heeft. Terwijl door haar toedoen jonge meisjes zijn gestorven, omdat ze niets deed. Terwijl ze wel de mogelijkheid had om wat te doen, maar ze keek de andere kant op. Natuurlijk is het niet goed als iemand zijn eigen kinderen vermoord. Maar wat zij deed is ook niet goed te praten. Ze kan wel zeggen dat ze bang was voor haar ex-man, maar dat geloof ik niet. Ze ging ook ergens anders wonen met haar kinderen. Als ze echt bang voor hem was geweest, had ze dat nooit gedurfd. Ik heb me dan ook geregeld boos gemaakt om het gedrag van Odette. Wat vast de bedoeling van de schrijfster is geweest.
Odette ziet zichzelf alleen maar als slachtoffer. Natuurlijk kan liefde blind maken en ze zal vast in een soort ontkenningsfase hebben gezeten. Maar na jaren in de gevangenis heeft ze toch voldoende tijd gehad om na te denken over alles en haar deel in de gebeurtenissen. Maar zelfs dan toont ze nog steeds geen berouw. Soms zegt ze wel dat ze een monster is, maar alleen omdat anderen dat vinden. Niet omdat ze dat zelf vindt. Bovendien is ze berekend. Om onder het betalen van een schadevergoeding aan de slachtoffers uit te komen accepteert ze de erfenis van haar moeder niet, maar zorgt er voor dat die naar haar kinderen gaat. Iemand die spijt heeft van zijn daden, doet zoiets niet.
Wat ik lastig vind, is om te beoordelen wat waar is en wat niet. Het verhaal is fictief, maar de personen en gebeurtenissen niet. Wat ik me na dit boek afvraag is in hoeverre komt Odette overeen met Michelle Martin. Een vraag waar je geen antwoord op krijgt.
Ik vind Odette erg onsympathiek. Ze toont geen berouw. Ze neemt niet de verantwoordelijkheid voor haar daden. Soms doet ze zelfs of bepaalde gebeurtenissen niet gebeurd zijn. Overal heeft ze een excuus voor en het ligt nooit aan haarzelf, maar altijd aan anderen. Ook heeft ze veel kritiek op andere vrouwen. Dat het geen goede moeders zijn. Zo vindt ze dat haar misdaden niet zo erg zijn als die van een moeder die haar kinderen vermoord heeft. Terwijl door haar toedoen jonge meisjes zijn gestorven, omdat ze niets deed. Terwijl ze wel de mogelijkheid had om wat te doen, maar ze keek de andere kant op. Natuurlijk is het niet goed als iemand zijn eigen kinderen vermoord. Maar wat zij deed is ook niet goed te praten. Ze kan wel zeggen dat ze bang was voor haar ex-man, maar dat geloof ik niet. Ze ging ook ergens anders wonen met haar kinderen. Als ze echt bang voor hem was geweest, had ze dat nooit gedurfd. Ik heb me dan ook geregeld boos gemaakt om het gedrag van Odette. Wat vast de bedoeling van de schrijfster is geweest.
Odette ziet zichzelf alleen maar als slachtoffer. Natuurlijk kan liefde blind maken en ze zal vast in een soort ontkenningsfase hebben gezeten. Maar na jaren in de gevangenis heeft ze toch voldoende tijd gehad om na te denken over alles en haar deel in de gebeurtenissen. Maar zelfs dan toont ze nog steeds geen berouw. Soms zegt ze wel dat ze een monster is, maar alleen omdat anderen dat vinden. Niet omdat ze dat zelf vindt. Bovendien is ze berekend. Om onder het betalen van een schadevergoeding aan de slachtoffers uit te komen accepteert ze de erfenis van haar moeder niet, maar zorgt er voor dat die naar haar kinderen gaat. Iemand die spijt heeft van zijn daden, doet zoiets niet.
June 21, 2022
Eigenlijk valsspelen, want niet uitgelezen.
June 25, 2016
DNF
Ja ik heb het opgegeven. Dit was een soort woordendiarree waar een middelmatige auteur over de rug van de slachtoffers van Dutroux geld wilt verdienen. Ik heb er gelukkig niet aan meegedaan, #bieb, en geef haar dus ook verder geen aandacht. Lees deze troep niet.
Ja ik heb het opgegeven. Dit was een soort woordendiarree waar een middelmatige auteur over de rug van de slachtoffers van Dutroux geld wilt verdienen. Ik heb er gelukkig niet aan meegedaan, #bieb, en geef haar dus ook verder geen aandacht. Lees deze troep niet.
November 20, 2024
War een boek is dit. Volledig geschreven vanuit het perspectief van de meest gehate vrouw van België, in dit boek Odette genaamd, die natuurlijk Michelle Martin is, de ex-vrouw van Marc Dutroux. De gruweldaden van Dutroux en Michelle Martins rol daarin of zelfs weet ervan worden in het vage gelaten, maar het blijft onvoorstelbaar hoe een moeder van drie kinderen, waar ze toch gek op is, zo haar ogen heeft kunnen sluiten voor wat er onder haar neus gebeurde. Ze verschuilt zich volledig achter haar slachtofferrol. Ze had een moeilijke jeugd met een ziekelijk dominante moeder en ze werd door Dutroux als nog minder dan een stuk vuil behandeld. Op het moment dat je als lezer een beetje medelijden met haar dreigt te krijgen wordt er weer iets grofs verteld (zoals haar ziekelijke seksuele fascinatie voor Dutroux ondanks de manier waarop hij haar behandelt), waardoor je medelijden weer in de kiem wordt gesmoord.
Erg gedurfd van Kristien Hemmerechts om hier een boek over te schrijven en je maandenlang in het leven van zo'n vrouw te verdiepen.
Erg gedurfd van Kristien Hemmerechts om hier een boek over te schrijven en je maandenlang in het leven van zo'n vrouw te verdiepen.
December 5, 2018
Dit boek doet precies wat een psychologische thriller/roman hoort te doen. Het houdt je aandacht in een wurggreep vast (ik las het in één dag uit) en laat je helemaal meeleven met het karakter door de beeldende en vindingrijke schrijfstijl. Pas helemaal aan het einde denk je: wat heb ik in godsnaam gelezen? Hoe kon ik meeleven met een psychopaat, een veroordeelde moordenares, de meest gehate vrouw van België?
March 31, 2022
Ooof, rough. A psychological hot mess based on real people and their twisted and scared minds! Approach cautiously - quite explicit and exposes relationship abuse, child abuse, and details murder.
I must say that I enjoy novelizations of real people. This is the darkest one I’ve read thus far.
I must say that I enjoy novelizations of real people. This is the darkest one I’ve read thus far.
November 5, 2021
Fascinerend maar verschrikkelijk verhaal. Knap hoe Hemmerechts in het hoofd van deze vrouw gekropen is, maar een fraai hoofd is het natuurlijk niet.
January 14, 2023
Er zit geen duidelijke opbouw in het boek, maar je lijkt hierdoor wel echt in haar gedachten meegenomen te worden. Ik heb me al teveel in de zaak Dutroux verdiept, waardoor ik niet veel nieuws heb gelezen, maar het blijft toch fascineren.
July 26, 2024
Ja... niet top maar wel uniek
April 2, 2019
Originally posted at apaperarrow.com
Popsugar 2019 Reading Challenge Prompt: A novel based on a true story
TW: Domestic abuse (physical, emotional); violence against children
After reading the synopsis, I had high hopes for The Woman Who Fed the Dogs. But the book truly wasn't what I expected. While the storyline of the novel is pretty solid, the book itself was confusing and messy. It almost read like it stream-of-consciousness, but wasn't written in such way.
The novel itself is based from the perspective of real-life child molester and murderer, Marc Dutroux, who was convicted in Belguim in the late 1980s. Michelle Martin was his wife during the crimes and was also sentenced to prison. She was released in 2012. This story is a fictional novel based from the perspective of Michelle (Odette, in the novel) during the time prior to her release.
I struggled so much trying to get through this book. Even though it's just over 200 pages, it took me almost an entire week to get through it. I wasn't craving to read it throughout the day and open up its pages when I got home each day after work.
"Any murderess worth her salt looks her victim straight in the eye , but I had used a cowardly trick. I didn't contradict her when she called me evil. I nodded, and apologised." -Kristien Hemmerechts, The Woman Who Fed the Dogs
The story was dark and thrilling, which I love. It was mysterious like a Liane Moriarty book - the reader doesn't know the entire story, but you find out more at the ending. But the writing was so confusing. I often had to go back during dialogue to see who said what, because I wasn't totally sure what was happening. Time periods would jump back and forth, so I didn't know when she was referring to.
There was vulgarity throughout the book that seemed odd and unnecessary. I wouldn't consider myself prude or easily offended, but this book made me uncomfortable and I wasn't a fan at all.
*I received this book free in exchange for an honest review, which did not affect my review of the novel.
Popsugar 2019 Reading Challenge Prompt: A novel based on a true story
TW: Domestic abuse (physical, emotional); violence against children
After reading the synopsis, I had high hopes for The Woman Who Fed the Dogs. But the book truly wasn't what I expected. While the storyline of the novel is pretty solid, the book itself was confusing and messy. It almost read like it stream-of-consciousness, but wasn't written in such way.
The novel itself is based from the perspective of real-life child molester and murderer, Marc Dutroux, who was convicted in Belguim in the late 1980s. Michelle Martin was his wife during the crimes and was also sentenced to prison. She was released in 2012. This story is a fictional novel based from the perspective of Michelle (Odette, in the novel) during the time prior to her release.
I struggled so much trying to get through this book. Even though it's just over 200 pages, it took me almost an entire week to get through it. I wasn't craving to read it throughout the day and open up its pages when I got home each day after work.
"Any murderess worth her salt looks her victim straight in the eye , but I had used a cowardly trick. I didn't contradict her when she called me evil. I nodded, and apologised." -Kristien Hemmerechts, The Woman Who Fed the Dogs
The story was dark and thrilling, which I love. It was mysterious like a Liane Moriarty book - the reader doesn't know the entire story, but you find out more at the ending. But the writing was so confusing. I often had to go back during dialogue to see who said what, because I wasn't totally sure what was happening. Time periods would jump back and forth, so I didn't know when she was referring to.
There was vulgarity throughout the book that seemed odd and unnecessary. I wouldn't consider myself prude or easily offended, but this book made me uncomfortable and I wasn't a fan at all.
*I received this book free in exchange for an honest review, which did not affect my review of the novel.
October 19, 2023
Kijk, in principe is dit een fictieve biografie (wat ik fk raar vind want die vrouw leeft nog gwn dus is veeeelste vroeg voor dit boek), dus deze schets van een waar monster van een vrouw is fictie… maar oh mijn god maakte me haar gedachtes me BOOS, en gefrustreerd en disgusted echt walgelijk gewoon. Ik wilde het boek lezen omdat ik dacht dat het een autobiografie was maar op dit verhaal had ik me echt niet op ingesteld. Sorry maar hoe bedenk je zoiets verkeerds, kroms en vreemds/wreeds?? Wat een afschuwelijke relatie hadden die twee en hoe raar dat ze gewoon niet communiceerden maar toch kinderen verwekt hebben terwijl ze in de kelder 6 meiden hadden die kwamen en gingen… toen ik 12 was heb ik het boek Ik was twaalf en fietste naar school gelezen, wel een boek dat daadwerkelijk was geschreven door een slachtoffer. Dat boek had toen zo’n impact op me gemaakt dat ik nu, 21, nog steeds denk over die gruwelijke daden.
Dit boek had gewoon zoveel sterker en impactvoller kunnen zijn als de schrijfster de vrouw tenminste had gesproken, geïnterviewd of gezien, dit verhaal is letterlijk gewoon gebaseerd op haar (duistere) fantasie en niks meer. Het heeft totaal niks toegevoegd aan mijn wereldbeeld, behalve dan dat nederlandse literatuur echt lelijk kan klinken en dingen zo kan verwoorden dat je je er daarna gewoon fysiek vies van voelt. Jammer dit
Dit boek had gewoon zoveel sterker en impactvoller kunnen zijn als de schrijfster de vrouw tenminste had gesproken, geïnterviewd of gezien, dit verhaal is letterlijk gewoon gebaseerd op haar (duistere) fantasie en niks meer. Het heeft totaal niks toegevoegd aan mijn wereldbeeld, behalve dan dat nederlandse literatuur echt lelijk kan klinken en dingen zo kan verwoorden dat je je er daarna gewoon fysiek vies van voelt. Jammer dit
March 6, 2015
Ik vond het echt een verschrikkelijk boek. Ik kon er niet echt een verhaallijn in vinden en welk goed boek heeft nou geen verhaallijn? Het waren alleen maar flarden van herinneringen. Het leek of er soms werd gedacht van "oh ja misschien moet er weer een stuk worden geschreven over dat odette uit de gevangenis komt" en dan werd even een herinnering daarvoor onderbroken. Het was ook verschrikkelijk saai geschreven. Absoluut niet boeiend. Ik ben blij dat ik het eindelijk uitheb en het kan vergeten.
March 3, 2014
Het boek begint intrigerend, in de gedachtengang en keuzes van een vrouw die onder de invloed was van een behoorlijk enge vent. Maar het boek bouwt nergens naar op, de gedachten blijven cirkelen en je vraagt je na een tijdje af of ze nou zelf niet doorhad dat ze zo verknipt was. Er had dus wat meer inhoud en diepgang in mogen zitten, met een betere analyse van het karakter van de hoofdpersoon.
September 18, 2016
Wilde ik graag lezen, omdat het me interessant leuk, maar ze blijft toch echt zo gek als wat!
February 17, 2019
Meevaren op een gestoorde gedachtestroom
Ontvoeringen, gijzelingen, verkrachtingen, moorden… Heel België herinnert zich deze verschrikkelijke opsomming met bovenaan de meisjes die opgesloten zaten in een kelder. Voor diegene die nu nog twijfelt over wie het gaat: de meest gehate man van heel Vlaanderen Marc Dutroux. In zijn schaduw de meest gehate vrouw van Vlaanderen Michelle Martin. Sommigen veroordelen haar even streng als haar man, anderen niet. In De vrouw die de honden eten gaf zie je de gebeurtenissen door de ogen van Martin (onder de naam van Odette). Of beter gezegd door haar onbegrijpelijke en chaotische stroom aan gedachten over je heen te krijgen.
Dit is niet het soort boek waarin je leest als je nog een uurtje voor het slapengaan gezellig onder een deken kruipt. Sommige stukken zijn namelijk zo geschreven dat er een blijvend gevoel van zowel walging als ongeloof ontstaat. Het feit dat hetgeen wat je leest echt is wat Martin toen dacht, schrikt misschien bepaalde mensen af. De seksscènes en dit boek zijn verre van moeilijk te vinden en worden nogal expliciet beschreven. Bijvoorbeeld het stuk waarin M. en Odette met een gestolen lippenstift van Odettes moeder alle lippen inkleuren en het niet enkel daarbij laten, spreekt boekdelen.
Geneviève Lhermitte is ook een veel besproken figuur. Iemand die haar 5 kinderen vermoordt, verdient toch meer haat dan iemand die niets (fout) deed. Martin probeert haar daden meerdere malen goed te praten. Je krijgt ook meer te weten over de jeugd van M. en het opvoeden van de kinderen. Als het boek uit is heb je het gevoel net over een kabbelende rivier te hebben gevaren.
Het ergste van alles is dat je op een of andere manier begrip krijgt voor de meest gehate vrouw van Vlaanderen. Je begrijpt niet wat ze in Dutroux heeft gezien en waarom ze geen actie ondernam, maar je begrijpt de angst voor een persoon als Dutroux. Meedogenloos, gestoord, gevaarlijk. Hemmerechts is er zonder twijfel in geslaagd een nog meer walgelijk gevoel te laten opkomen bij de gedachte aan deze psychopaat.
Als je echter denkt vreselijke verhalen over de ontvoeringen en moorden te lezen, ben je aan het foute adres, hoewel de meisjes in de kelder voortdurend aanwezig zijn doorheen het verhaal. Zoals Odette o.a. vertelde: ‘Ik zweer dat hij toen geen woord heeft gezegd over de andere kinderen, de kinderen over wie beweerd wordt dat ze in de kelder zaten. Het was ons om de honden te doen en om de computers, die bewaakt moesten worden.’ Hierdoor krijg je een goed beeld van hoe de situatie er ook echt moet hebben uitgezien.
Na 248 pagina’s heb je dus een duidelijk beeld van hoe Martin alles heeft beleefd. Openstaan voor herhaling en weinig verhaallijn is wel aangewezen. Hemmerechts is met glans geslaagd in haar opzet en toont haar talent in dit stukje literatuur.
Lauran Merchiers
Ontvoeringen, gijzelingen, verkrachtingen, moorden… Heel België herinnert zich deze verschrikkelijke opsomming met bovenaan de meisjes die opgesloten zaten in een kelder. Voor diegene die nu nog twijfelt over wie het gaat: de meest gehate man van heel Vlaanderen Marc Dutroux. In zijn schaduw de meest gehate vrouw van Vlaanderen Michelle Martin. Sommigen veroordelen haar even streng als haar man, anderen niet. In De vrouw die de honden eten gaf zie je de gebeurtenissen door de ogen van Martin (onder de naam van Odette). Of beter gezegd door haar onbegrijpelijke en chaotische stroom aan gedachten over je heen te krijgen.
Dit is niet het soort boek waarin je leest als je nog een uurtje voor het slapengaan gezellig onder een deken kruipt. Sommige stukken zijn namelijk zo geschreven dat er een blijvend gevoel van zowel walging als ongeloof ontstaat. Het feit dat hetgeen wat je leest echt is wat Martin toen dacht, schrikt misschien bepaalde mensen af. De seksscènes en dit boek zijn verre van moeilijk te vinden en worden nogal expliciet beschreven. Bijvoorbeeld het stuk waarin M. en Odette met een gestolen lippenstift van Odettes moeder alle lippen inkleuren en het niet enkel daarbij laten, spreekt boekdelen.
Geneviève Lhermitte is ook een veel besproken figuur. Iemand die haar 5 kinderen vermoordt, verdient toch meer haat dan iemand die niets (fout) deed. Martin probeert haar daden meerdere malen goed te praten. Je krijgt ook meer te weten over de jeugd van M. en het opvoeden van de kinderen. Als het boek uit is heb je het gevoel net over een kabbelende rivier te hebben gevaren.
Het ergste van alles is dat je op een of andere manier begrip krijgt voor de meest gehate vrouw van Vlaanderen. Je begrijpt niet wat ze in Dutroux heeft gezien en waarom ze geen actie ondernam, maar je begrijpt de angst voor een persoon als Dutroux. Meedogenloos, gestoord, gevaarlijk. Hemmerechts is er zonder twijfel in geslaagd een nog meer walgelijk gevoel te laten opkomen bij de gedachte aan deze psychopaat.
Als je echter denkt vreselijke verhalen over de ontvoeringen en moorden te lezen, ben je aan het foute adres, hoewel de meisjes in de kelder voortdurend aanwezig zijn doorheen het verhaal. Zoals Odette o.a. vertelde: ‘Ik zweer dat hij toen geen woord heeft gezegd over de andere kinderen, de kinderen over wie beweerd wordt dat ze in de kelder zaten. Het was ons om de honden te doen en om de computers, die bewaakt moesten worden.’ Hierdoor krijg je een goed beeld van hoe de situatie er ook echt moet hebben uitgezien.
Na 248 pagina’s heb je dus een duidelijk beeld van hoe Martin alles heeft beleefd. Openstaan voor herhaling en weinig verhaallijn is wel aangewezen. Hemmerechts is met glans geslaagd in haar opzet en toont haar talent in dit stukje literatuur.
Lauran Merchiers
February 17, 2019
En toen werd Michelle Odette
“Ook ik heb mijn verstand verloren. Jaren en jaren geleden heb ik het verloren. Ik wil het nooit terug. Nooit wil ik beseffen wat er gebeurd is.”
Kristien Hemmerechts kruipt in de huid van Michelle Martin en tovert haar om naar een fictief personage: Odette. Na enkele gesprekken die Hemmerechts, filoloog van opleiding, voerde met Michelle Martin is er een nieuw boek geboren: de vrouw die de honden eten gaf. Bent u bereid om empathie te tonen voor Odette, de meest gehate vrouw van België?
Terwijl Odette in de gevangenis zit, blikt ze terug op haar leven voor, tijdens en na M, haar echtgenoot. Odette probeert in slechts 8 lange hoofdstukken duidelijk te maken waarom zij zelf het slachtoffer is van haar daden en waarom ze zo gehandeld heeft. Volgens haar is het niet haar schuld dat de kinderen zijn vermoord, mishandeld, verkracht en verhongerd, ze vindt niet dat ze medeplichtig is. Odette doet gewoon wat er van haar gevraagd wordt door M. Kristien Hemmerechts, die filologie studeerde, is om dit verhaal tot een goed einde te brengen ook zelf met Michelle Martin gaan praten.
Het boek werd in België slecht onthaald, omdat slechts weinigen begrip konden tonen voor Odette. Waarom beschrijft Hemmerechts niet de slachtoffers, maar kruipt ze in de haat van de, inderdaad, meest gehate vrouw van België en probeert haar daden goed te praten? Dat is echter nooit de bedoeling geweest van Hemmerechts. Ze deed een poging om in het hoofd van een psychopate te kruipen en probeerde weer te geven hoe Odette zou staan tegenover haar eigen daden.
Iedere lezer herkent de staalharde feiten die zich vijf jaar geleden afspeelden.
Martin zou uit de gevangenis komen en naar het klooster gaan en net op dat moment speelt het boek zich af. De vele haatreacties die kwamen op Martin, merkt Odette ook maar al te goed. Van het minste dat ze iets fout doet, komt het in de krant.
Zou je je schuldig moeten voelen als je voldaan bent dat Odette toch een derde kans krijgt in het klooster? “Wens nummer één: laat me alles vergeten wat hij ooit heeft gezegd. Wis het uit mijn geheugen. Wens nummer twee: zorg dat mijn kinderen veilig en gezond zijn, maak dat ze nooit verliefd worden op een duivel of duivellin. Wens nummer drie: gun me een derde kans: alsjeblieft.” Ergens heeft Hemmerechts gelijk: misschien was het inderdaad uit angst voor M dat ze dit alles deed, uit angst om hem teleur te stellen, uit angst voor de mogelijke gevolgen.
Kortom, ‘de vrouw die de honden eten gaf’ is een meeslepend verhaal, of je het nu wil of niet. De beenharde feiten van de alom gekende zaak Dutroux komen in een andere versie naar voor. Hemmerechts kiest ervoor om de dader de rol van het slachtoffer toe te kennen, want elk verhaal heeft twee kanten.
“Ook ik heb mijn verstand verloren. Jaren en jaren geleden heb ik het verloren. Ik wil het nooit terug. Nooit wil ik beseffen wat er gebeurd is.”
Kristien Hemmerechts kruipt in de huid van Michelle Martin en tovert haar om naar een fictief personage: Odette. Na enkele gesprekken die Hemmerechts, filoloog van opleiding, voerde met Michelle Martin is er een nieuw boek geboren: de vrouw die de honden eten gaf. Bent u bereid om empathie te tonen voor Odette, de meest gehate vrouw van België?
Terwijl Odette in de gevangenis zit, blikt ze terug op haar leven voor, tijdens en na M, haar echtgenoot. Odette probeert in slechts 8 lange hoofdstukken duidelijk te maken waarom zij zelf het slachtoffer is van haar daden en waarom ze zo gehandeld heeft. Volgens haar is het niet haar schuld dat de kinderen zijn vermoord, mishandeld, verkracht en verhongerd, ze vindt niet dat ze medeplichtig is. Odette doet gewoon wat er van haar gevraagd wordt door M. Kristien Hemmerechts, die filologie studeerde, is om dit verhaal tot een goed einde te brengen ook zelf met Michelle Martin gaan praten.
Het boek werd in België slecht onthaald, omdat slechts weinigen begrip konden tonen voor Odette. Waarom beschrijft Hemmerechts niet de slachtoffers, maar kruipt ze in de haat van de, inderdaad, meest gehate vrouw van België en probeert haar daden goed te praten? Dat is echter nooit de bedoeling geweest van Hemmerechts. Ze deed een poging om in het hoofd van een psychopate te kruipen en probeerde weer te geven hoe Odette zou staan tegenover haar eigen daden.
Iedere lezer herkent de staalharde feiten die zich vijf jaar geleden afspeelden.
Martin zou uit de gevangenis komen en naar het klooster gaan en net op dat moment speelt het boek zich af. De vele haatreacties die kwamen op Martin, merkt Odette ook maar al te goed. Van het minste dat ze iets fout doet, komt het in de krant.
Zou je je schuldig moeten voelen als je voldaan bent dat Odette toch een derde kans krijgt in het klooster? “Wens nummer één: laat me alles vergeten wat hij ooit heeft gezegd. Wis het uit mijn geheugen. Wens nummer twee: zorg dat mijn kinderen veilig en gezond zijn, maak dat ze nooit verliefd worden op een duivel of duivellin. Wens nummer drie: gun me een derde kans: alsjeblieft.” Ergens heeft Hemmerechts gelijk: misschien was het inderdaad uit angst voor M dat ze dit alles deed, uit angst om hem teleur te stellen, uit angst voor de mogelijke gevolgen.
Kortom, ‘de vrouw die de honden eten gaf’ is een meeslepend verhaal, of je het nu wil of niet. De beenharde feiten van de alom gekende zaak Dutroux komen in een andere versie naar voor. Hemmerechts kiest ervoor om de dader de rol van het slachtoffer toe te kennen, want elk verhaal heeft twee kanten.
February 17, 2019
Een gezicht voor de vrouw zonder gezicht
Hoe komt het dat we Michelle Martin niet kunnen vergeven? Ze is ook een mens, al wordt dat door velen vergeten. De gedachtegang van Odette in de roman “De vrouw die de honden eten gaf” van Vlaamse auteur Kristien Hemmerechts zet aan tot denken.
Odette, die de rol van Michelle Martin vertolkt, voert doorheen het hele boek een monoloog. Dit maakt het soms lastig om te lezen, eentonig en langdradig. Odette zit in de gevangenis en zal misschien vervroegd vrijgelaten worden. Hier is er veel heisa rond aangezien Odette medeplichtig is aan een gruwelijke misdaad van haar ex-man M. Odette denkt aan haar verleden met hem en aan de gevolgen van haar daden. Ze stelt zich vragen en vergelijkt zich met andere moordenaressen. Waarom is zij de meest gehate vrouw van België en worden de andere moordenaressen na een tijdje zomaar vergeten?
Kristien Hemmerechts kruipt in de huid van Michelle Martin en reconstrueert feiten vanuit haar perspectief. Het boek is opgebouwd uit vele tijdsprongen. Concentratie van de lezer is vereist en het boek wordt interessant. Maar de tijdsprongen zorgen ook voor verwarring. Ze zijn abrupt en een duidelijke chronologische volgorde zit er niet in. Is deze wanorde een weerspiegeling van Odettes complexe gedachten? De tijdsprongen maken duidelijk hoe de relatie tussen Odette en M in elkaar zat. Odette was bang, onderdanig en machteloos en vond geen weg uit de verpletterende situatie. Ze wou haar kinderen niet verliezen en besloot daarom te gehoorzamen aan de eisen van M. Maar op die manier nam ze kinderen van anderen af. In deze roman krijgt een vrouw die onmenselijke daden heeft begaan een menselijk gezicht. Odettes verhaal roept medeleven en emoties op maar toch is het zo moeilijk om haar te begrijpen en verzoening is onmogelijk. Onbegrip en verbijstering over de daden blijft. Verdient deze vrouw het om zo menselijk te worden afgebeeld? Wie een misdaad begaat moet er tenslotte de consequenties van accepteren.
Toch leert het verhaal je om kritisch na te denken en verder te kijken dan wat er op de media verschijnt. Het is een origineel en recent thema en Hemmerechts geeft blijk van betrokkenheid bij sociale en strafrechtelijke actualiteit.
Een origineel onderwerp maar niet overtuigend. Tot inkeer komen is praktisch onmogelijk en na het lezen kan de conclusie nog steeds worden samengevat met het citaat: “Eerst heeft hij mij gered, en daarna heeft hij van mij de meest gehate vrouw van België gemaakt.
‘Nee,’ zegt Anouk, ‘dat heb je zelf gedaan.’”
Hoe komt het dat we Michelle Martin niet kunnen vergeven? Ze is ook een mens, al wordt dat door velen vergeten. De gedachtegang van Odette in de roman “De vrouw die de honden eten gaf” van Vlaamse auteur Kristien Hemmerechts zet aan tot denken.
Odette, die de rol van Michelle Martin vertolkt, voert doorheen het hele boek een monoloog. Dit maakt het soms lastig om te lezen, eentonig en langdradig. Odette zit in de gevangenis en zal misschien vervroegd vrijgelaten worden. Hier is er veel heisa rond aangezien Odette medeplichtig is aan een gruwelijke misdaad van haar ex-man M. Odette denkt aan haar verleden met hem en aan de gevolgen van haar daden. Ze stelt zich vragen en vergelijkt zich met andere moordenaressen. Waarom is zij de meest gehate vrouw van België en worden de andere moordenaressen na een tijdje zomaar vergeten?
Kristien Hemmerechts kruipt in de huid van Michelle Martin en reconstrueert feiten vanuit haar perspectief. Het boek is opgebouwd uit vele tijdsprongen. Concentratie van de lezer is vereist en het boek wordt interessant. Maar de tijdsprongen zorgen ook voor verwarring. Ze zijn abrupt en een duidelijke chronologische volgorde zit er niet in. Is deze wanorde een weerspiegeling van Odettes complexe gedachten? De tijdsprongen maken duidelijk hoe de relatie tussen Odette en M in elkaar zat. Odette was bang, onderdanig en machteloos en vond geen weg uit de verpletterende situatie. Ze wou haar kinderen niet verliezen en besloot daarom te gehoorzamen aan de eisen van M. Maar op die manier nam ze kinderen van anderen af. In deze roman krijgt een vrouw die onmenselijke daden heeft begaan een menselijk gezicht. Odettes verhaal roept medeleven en emoties op maar toch is het zo moeilijk om haar te begrijpen en verzoening is onmogelijk. Onbegrip en verbijstering over de daden blijft. Verdient deze vrouw het om zo menselijk te worden afgebeeld? Wie een misdaad begaat moet er tenslotte de consequenties van accepteren.
Toch leert het verhaal je om kritisch na te denken en verder te kijken dan wat er op de media verschijnt. Het is een origineel en recent thema en Hemmerechts geeft blijk van betrokkenheid bij sociale en strafrechtelijke actualiteit.
Een origineel onderwerp maar niet overtuigend. Tot inkeer komen is praktisch onmogelijk en na het lezen kan de conclusie nog steeds worden samengevat met het citaat: “Eerst heeft hij mij gered, en daarna heeft hij van mij de meest gehate vrouw van België gemaakt.
‘Nee,’ zegt Anouk, ‘dat heb je zelf gedaan.’”
February 3, 2023
Citaat : Kinderen verwennen, dàt was het grote gevaar dat vermeden moest worden. Kinderen aan hun lot lot overlaten, dat mocht. Hen verwaarlozen: prima. Jezelf verwennen, daar was ook niets mis mee.
Review : Kristien Hemmerechts (1955) baseerde zich voor haar nieuwe roman De vrouw die de honden eten gaf op het personage Michèle Martin, de vrouw van Marc Dutroux, maar het is fictie (her en der wordt het wel faction genoemd) en het is een typisch Hemmerechts' boek. Vanaf haar debuut heb ik alles van deze schrijfster gelezen en ook dit boek heb ik niettegenstaande alle heisa gewoon ter hand genomen. En ze heeft me andermaal overtuigd van haar vermogen om een personage neer te zetten op een manier waarvan je denkt, hoe lukt het haar. Want het boek is een huiveringwekkende karakterschets in monoloogvorm nu niet direct de makkelijkste vorm om een roman te schrijven. Hemmerechts probeerde zich de gedachtenwereld van Michelle Martin voor te stellen net zoals Yves Petry in De maagd Marino deed met die van de kannibaal. Hemmerechts start de monoloog van Odette, zoals haar personage heet, vlak voor haar voortijdige vrijlating. In flasbacks vertelt zij ons haar leven in en buiten het gevang. Zij is een zeer egocentrisch persoon, die overloopt van zelfbeklag en ze ontkent alle schuld. Aan haar handen kleeft geen bloed zoals aan die van Geneviève L'hermitte. Odette beschouwt zich zich als een vrouw die zich totaal onderwiep aan haar man, wiens vieze grillen en vernederingen ze moest ondergaan. Ze beweert dat ze van haar man M. hield maar even later ontkent ze dat weer. Ze brengt gewoon een onbetrouwbaar verhaal. Odette is ook een heel duister persoon, die tijdens het klagen door toch ook wel laat vallen dat 'het vuil' van de erotiek in hun huwelijk haar opwond. Ook in dit boek zet Hemmerechts net als bijvoorbeeld in Gitte genadeloos de onderzoekslamp op haar geviseerd personage. Het is een boek dat heel gemengde gevoelens op roept in Vlaanderen, maar persoonlijk werd ik toch wel geboeid door het in close-up brengen van een vreemde psyche!
Review : Kristien Hemmerechts (1955) baseerde zich voor haar nieuwe roman De vrouw die de honden eten gaf op het personage Michèle Martin, de vrouw van Marc Dutroux, maar het is fictie (her en der wordt het wel faction genoemd) en het is een typisch Hemmerechts' boek. Vanaf haar debuut heb ik alles van deze schrijfster gelezen en ook dit boek heb ik niettegenstaande alle heisa gewoon ter hand genomen. En ze heeft me andermaal overtuigd van haar vermogen om een personage neer te zetten op een manier waarvan je denkt, hoe lukt het haar. Want het boek is een huiveringwekkende karakterschets in monoloogvorm nu niet direct de makkelijkste vorm om een roman te schrijven. Hemmerechts probeerde zich de gedachtenwereld van Michelle Martin voor te stellen net zoals Yves Petry in De maagd Marino deed met die van de kannibaal. Hemmerechts start de monoloog van Odette, zoals haar personage heet, vlak voor haar voortijdige vrijlating. In flasbacks vertelt zij ons haar leven in en buiten het gevang. Zij is een zeer egocentrisch persoon, die overloopt van zelfbeklag en ze ontkent alle schuld. Aan haar handen kleeft geen bloed zoals aan die van Geneviève L'hermitte. Odette beschouwt zich zich als een vrouw die zich totaal onderwiep aan haar man, wiens vieze grillen en vernederingen ze moest ondergaan. Ze beweert dat ze van haar man M. hield maar even later ontkent ze dat weer. Ze brengt gewoon een onbetrouwbaar verhaal. Odette is ook een heel duister persoon, die tijdens het klagen door toch ook wel laat vallen dat 'het vuil' van de erotiek in hun huwelijk haar opwond. Ook in dit boek zet Hemmerechts net als bijvoorbeeld in Gitte genadeloos de onderzoekslamp op haar geviseerd personage. Het is een boek dat heel gemengde gevoelens op roept in Vlaanderen, maar persoonlijk werd ik toch wel geboeid door het in close-up brengen van een vreemde psyche!
February 24, 2020
Het verhaal van Michelle Martin, in dit boek Odette genaamd. Zij vertelt het verhaal van haar leven met Marc Dutroux, genaamd M. In dit boek.
Odette voelt zichzelf vooral slachtoffer van M, en vertelt waarom ze alles deed wat hij van haar vroeg.
Terwijl M vrouwen verkracht voedt Odette zijn kinderen op in een krot waar geen douche aanwezig is en maar weinig elektriciteit.
Odette vertelt over het contact met zuster Virginnie, die haar uiteindelijk een plek om het klooster biedt.
Ook de dingen die zij met haar psychotherapeut deelt, worden beschreven.
Een heftig boek wat vooral over de relatie van Odette met M gaat.
Hemmerechts schuwt niet om seksuele situaties rauw te beschrijven.
En ook weer na het lezen van dit boek vraag je je af: was Michelle Martin een ijskoud wijf die de gevangen meisjes niet heeft geholpen te ontsnappen, maar Dutroux hielp bij zijn praktijken, of was zij zelf ook een slachtoffer?
Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor de hoofdpersoon in dit boek.
Lees om zelf een oordeel te vellen.
Odette voelt zichzelf vooral slachtoffer van M, en vertelt waarom ze alles deed wat hij van haar vroeg.
Terwijl M vrouwen verkracht voedt Odette zijn kinderen op in een krot waar geen douche aanwezig is en maar weinig elektriciteit.
Odette vertelt over het contact met zuster Virginnie, die haar uiteindelijk een plek om het klooster biedt.
Ook de dingen die zij met haar psychotherapeut deelt, worden beschreven.
Een heftig boek wat vooral over de relatie van Odette met M gaat.
Hemmerechts schuwt niet om seksuele situaties rauw te beschrijven.
En ook weer na het lezen van dit boek vraag je je af: was Michelle Martin een ijskoud wijf die de gevangen meisjes niet heeft geholpen te ontsnappen, maar Dutroux hielp bij zijn praktijken, of was zij zelf ook een slachtoffer?
Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor de hoofdpersoon in dit boek.
Lees om zelf een oordeel te vellen.
January 22, 2026
Ik vond dit een raar boek. Het is officieel fictief, maar het is heel duidelijk dat dit de innerlijke monoloog van Michelle Martin moest zijn. Als je de zaak Dutroux niet kent, snap je niet waar dit over gaat. Maar waar baseer je dan deze monoloog op? Heb je onderzoek gedaan, mensen gesproken, analyses gelezen of heb je gewoon verzonnen wat een geesteszieke vrouw zou schrijven om haar verhaal goed te praten? Ik vind het een rare manier om over deze zaak te schrijven.
November 2, 2017
Mooi boek, maar er komt een moment waarop het nieuwe voelt als herhaling. De tekst van de uitgever op de achterflap is naar behoren, eindigend met "Wie is deze vrouw?" Kwalijk is dat die tekst op deze webpagina tendentieus is gemaakt door de toevoeging: "Speelbal of gewetenloos monster?" Dat doet het boek geen recht.
September 18, 2019
Het onderwerp boeit even zeer als het afschrikt. De geest van Michelle Martin is gekweld en gebroken. Ze is schuldig en toch zijn er omstandigheden... Het is moeilijk om te begrijpen wat zich voorgedaan heeft. Tegelijk is het boek typisch Hemmerechts. Met een vlotte pen lees je het in recordtempo uit. Het is een mooi boek over veel lelijke en gruwelijke dingen, maar ik raad hem iedereen aan.
December 9, 2022
Niet echt mijn ding ondanks dat de insteek me op het eerste zicht wel kon bekoren : het verhaal van de meest gehate vrouw van België, het vreselijke verhaal vanuit haar perspectief. Ik ben er zelfs niet in geslaagd om het boek uit te lezen, zo stak het me tegen : ik vond het ronduit saai en het taalgebruik plat. Helemaal niet wat ik gewoon ben van Kristien Hemmerechts. Geen aanrader !
March 3, 2023
Het onderwerp van het boek sprak mij erg aan, jammergenoeg was het hem gewoon net niet. Of het nou de schrijfstijl was, de personages of misschien het gebrek aan diepgang, ik weet het niet zo goed. Maar het werkte niet, ik heb mijn best moeten doen om het uit te lezen terwijl het niet moeilijk geschreven is en enkel ongeveer 250 heeft. Geen aanrader, ondanks het interessante verhaal.
January 20, 2018
Laten we het erbij houden dat dit boek erg verwarrend is.
Het is niet slecht of zo, maar ik raakte steeds in de war met de personages en de tijdlijnen.
Het is niet slecht of zo, maar ik raakte steeds in de war met de personages en de tijdlijnen.
November 29, 2018
"Ook ik heb mijn verstand verloren. Jaren en jaren geleden heb ik het verloren. ik wil het nooit terug. Nooit wil ik beseffen wat er gebeurd is."
Displaying 1 - 30 of 85 reviews