Ένα ιδιαίτερο άτομο αγωνίζεται να δει τα πράγματα με την κοινή οπτική, να μιλήσει την ίδια γλώσσα με τους πολλούς και να συμπορευτεί μαζί τους.
Εμπόδιό του η ανεξέλεγκτη φαντασία του.
Από αυτήν βασανίζεται. Γιατί τον αναγκάζει να ερμηνεύει διαφορετικά τα συμβάντα και τις καταστάσεις της ζωής του. Όπως την ανατίναξη ενός γεφυριού, τη μόλυνση από τη λογοτεχνία, την πυρπόληση του αγαπημένου δέντρου του, την αναβίωση του έρωτα.
Τέτοια συμβάντα διηγείται και εκθέτει, σε μιαν εναγώνια προσπάθεια να τα κατανοήσει, να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του και να καθυποτάξει τους φόβους του.
Τότε μόνο θα μπορέσει να ενταχθεί και να ζήσει όπως οι άλλοι.
συμπαθητικές ιστορίες, η τελευταία που δίνει και τον τίτλο σε αυτή την συλλογή είναι πάρα πολύ καλή, έχει αυτή την σουρεαλιστική αύρα που προσθέτει ομορφιά. ωραία ανάγνωση, εύκολη, γρήγορη, χαλαρή.
3,5* Μια συλλογη παλαιων και νεων διηγηματων του συγγραφεα η οποια συγκεντρωνει μερικα απο τα πολύ καλα του και καποιες νεες αποπειρες. Κατ’εμε το διήγημα είναι το κατεξοχήν του είδος, αυτό στο οποιο διαπρεπει και το οπισθοφυλλο εξηγει στον αναγνωστη ακριβως γιατι. Ενας συγγραφεας του οποιου το μυαλο του παιζει παιχνιδια και ο οποιος βλεπει τα πραγματα τελειως διαφορετικα απο εμας τους υπολοιπους. Αυτή ακριβως η σουρρεαλιστικη αποψη των πραγματων ήταν που με τραβηξε κοντα του εξαρχης, αυτή που θαυμαζω πάνω απ’ όλα, ακομη κι αν σε κάποιες του προσπάθειες δεν του βγαίνει τόσο πετυχημενα.