Το ελληνικό κράτος δημιουργείται το 1828 εκ του μηδενός και αλλάζει ριζικά την ζωή των ανθρώπων που το δημιούργησαν με την φαντασία τους και με την επαναστατική τους πράξη.
Τους επιβάλλει την αυθεντία και την νομιμότητά του, την βία και την εξουσία του· ελέγχει την αναμεταξύ τους βία· τέμνει, δικάζει και τιμωρεί· εκπαιδεύει τους νέους και τις νέες, τους μαθαίνει τον νόμο, την τάξη, την υποταγή, τον πατριωτισμό. Και εκείνοι, με την σειρά τους, απορρίπτουν αυτό το κράτος υποκύπτοντας, το στελεχώνουν για να το χρησιμοποιούν εναντίον αλλήλων, το περιβάλλουν με τα εθνικά σύμβολα και το στηρίζουν, το διεκδικούν και εξεγείρονται για να το καταλύσουν και να το θεσμίσουν εξ υπαρχής. Εκείνοι διατυπώνουν τις εθνικιστικές του φαντασιώσεις, εκείνες μεταδίδουν στα παιδιά τους τις αλυτρωτικές του προσδοκίες και, όλοι μαζί, ακολουθούν τις σημαίες του, τροφοδοτούν με φόρους τα ταμεία του και με αίμα τους πολέμους του.
«Γράφοντας το βιβλίο αυτό, σκοπός μου δεν ήταν να διηγηθώ "τι έγινε", αλλά να κατανοήσω το "γιατί έγινε". Δεν ήταν να διηγηθώ μια ιστορία, αλλά να την ερμηνεύσω. Να εξηγήσω την Ιστορία της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας με τους Έλληνες να φαντάζονται μιαν από τις πρωιμότερες δημοκρατίες στον κόσμο και να την διαμορφώνουν βυθισμένοι σε εξάρσεις ενθουσιασμού και σε εμφύλια μίση, να παλεύουν με την αστάθεια που τους επέβαλλε η μοίρα της χώρας, η θέση της στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, και να σκορπούν το αίμα τους αντιμετωπίζοντας αυτοκρατορίες και αψηφώντας υπερδυνάμεις. Και με αυτήν την Ιστορία, ήθελα να μιλήσω όχι μόνο στον ιστορικό, στον ανθρωπολόγο, στον οικονομολόγο, αλλά και στις μαθήτριες και στους φοιτητές και στους γενικούς αναγνώστες, αυτούς που αγαπούν το διάβασμα ή και όσους ακόμη δεν το συνηθίζουν. Είναι τα πρόσωπα που περιδιαβάζουν συνεχώς στην σκέψη του κάθε συγγραφέα και οδηγούν το χέρι και την καρδιά του. Είναι τα πρόσωπα που έχουν από τον συγγραφέα μόνο δύο απαιτήσεις: να μοιραστεί μαζί τους την όποια γνώση του, προσφέροντάς τους και ολίγη ευχαρίστηση. Δύο μόνο απαιτήσεις, αλλά μεγάλες: επιβάλλουν στον συγγραφέα σαφήνεια, απλότητα και καλαισθησία γραφής. Επειδή αυτοί είναι οι μόνοι τρόποι που έχει ένας συγγραφέας για να πλησιάσει πραγματικά τον αναγνώστη, την αναγνώστρια – κοιτάζοντάς τους στα μάτια». – Γ.Β. Δερτιλής
Ο Γιώργος Δερτιλής ήταν ομότιμος καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σπούδασε Δημόσιο Δίκαιο και Οικονομικές Επιστήμες στην Αθήνα και Πολιτική Θεωρία και Ιστορία στην Αγγλία (1973-1977). Από το 1978 έως το 2000 δίδαξε Ιστορία στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου εξελέγη ομοφώνως υφηγητής το 1980 και καθηγητής Κοινωνικής και Οικονομικής Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών το 1983.
Επίσης, εξελέγη έμμισθος επισκέπτης καθηγητής στο Χάρβαρντ, στην Οξφόρδη και στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας ενώ είχε συμμετάσχει και στο επιστημονικό συμβούλιο ερευνητικών και πολιτισμικών ιδρυμάτων, ελληνικών και γαλλικών. Το 2000 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην École des Hautes Études en Sciences Sociales του Παρισιού, παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και έζησε στην Γαλλία, όπου του απονεμήθηκε η γαλλική υπηκοότητα και το παράσημο ακαδημαϊκού φοίνικα.
Ο Γιώργος Δερτιλής ήταν αυτός που ίδρυσε το Ιστορικό Αρχείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και διετέλεσε μέλος του Εθνικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Έρευνας και των Επιστημονικών ή Διοικητικών Συμβουλίων του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης και των Ιδρυμάτων Schlumberger και Maison Suger.
Δεκαπέντε βιβλία και πενήντα περίπου άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στην Ελληνική και σε άλλες γλώσσες (αγγλική, γαλλική, ισπανική και ιταλική).
Αυτό το βιβλίο είναι ακριβώς αυτό που έψαχνα. Δεν είναι μια ατελείωτη λίστα με ονόματα και ημερομηνίες αλλά μια ιστορία της Ελλάδας ερμηνευτική, γραμμένη για να σε κάνει να καταλάβεις. Έμαθα πολλά πράγματα διαβάζοντας το και μακάρι να είχα τρόπο να υποχρεώσω κάθε Έλληνα και Ελληνίδα να το διαβάσει μπάς και αλλάξει τίποτα σε αυτή τη χώρα.
Εμβριθης ανάλυση και παρουσίαση της Ιστορίας ανά θέματα. Πέραν των πλούσιων πηγών και της πρωτογενούς έρευνας ο συγγραφέας δεν διστάζει να αναφέρει και αδυναμίες και προβληματισμούς σε κάθε κεφάλαιο (πχ έλλειψη πηγων). Διαφωνώ με την προσωπικη (όπως προς τιμήν του αναφερει ο ιδιος, ομολογωντας πως οι πηγες ειναι ακόμα ανεπαρκεις) αναλυση του για την διαχείριση της κρίσης του 2009 ωστόσο το εν λόγω έργο είναι ένα πόνημα υψίστης σημασίας και απαραίτητο ανάγνωσμα για την κατανόηση της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας
Σίγουρα θέλει παράλληλα προσωπική αναζήτηση για λεπτομέρειες και υπομονή μιας κ είναι αρκετά μεγάλο βιβλίο! Παρ όλα αυτά είναι τόσο ωραία γραμμένο, ερμηνευτική προσέγγιση που για κάποιον που δεν είναι ιστορικός είναι ότι πρέπει. Εμένα προσωπικά με έκανε να καταλάβω πάρα πολλά ως προς τη Ελλάδα. Όχι μόνο σχετικά με πολέμους κ πολιτική αλλά κ κοινωνική οικονομική ανάπτυξη που θεωρώ εξίσου σημαντική! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους.