Elena woont op het eiland New Lane, waar de bewoners de stroming van AnimaX volgen. Zij geloven dat het vinden van je soulmate dé oplossing is tot een vredig bestaan zonder confrontaties en oorlog. Nadat de wereld na de Derde Wereldoorlog uit elkaar gerukt is in verschillende eilanden is dit ook wel nodig. Om de inwoners te helpen bij het vinden van hun soulmate heeft professor Animo de AnimaX ontwikkeld. Deze kunstmatig intelligente robots nemen de vorm aan van het dier dat bij jou past, jouw soulmate heeft hetzelfde dier.
Op haar achttiende verjaardag mag Elena dan eindelijk de test afleggen om haar eigen AnimaX te krijgen. Ze is er zeker van dat ze een vos krijgt, net zoals Mason, de jongen op wie ze al jaren verliefd is. Maar wanneer ze een heel ander dier krijgt, blijkt dat Elena zichzelf niet zo goed kent als ze dacht. En hoe goed kent ze Mason?
Als eerst wil ik even zeggen dat er heel veel fouten in het boek staan; namen die niet op de juiste plek staan (dit gebeurde heeeeeel vaak), hier door raakte ik een aantal keer in de war en werd ik uit het verhaal gehaald. Ook typfouten komen een aantal keer voor. Nou kan ik daar wel overheen lezen maar als het te vaak gebeurd dan begin ik me toch wel te irriteren.
Ik had ook verwacht dat het boek Young adult zou zijn. Dat is het niet. De personages zijn dan wel 18, ze gedragen zich als 12.. de dialogen kloppen gewoon niet met de leeftijd.
Ik weet niet of het komt omdat ik nu veel engels lees en het daarom zo kinderachtig op mij over komt.. maar ik vond het boek heel erg tegenvallen. Het voelde echt of ik middle grade zat te lezen. Dat is niet erg, ik vind middle grade leuk maar niet als ik verwacht dat het boek Young adult zou zijn.
anyway.. het idee was leuk, dit boek deed me een beetje denken aan de boeken van Victoria Scott; Water & vuur en IJs & steen.
Na een verschrikkelijke Derde Wereldoorlog is de wereld uit elkaar gerukt en de mensheid haast uitgeroeid, zijn er nog enkele eilanden over waar mensen wonen. Elena woont op het eiland New Lane, waar de bewoners heilig geloven in dat het vinden van je soulmate dé oplossing is om de vrede in de wereld te bewaken en een nieuwe oorlog te voorkomen. Als je gelukkig bent in de liefde heb je verder niet veel meer nodig, toch? Professor Animo heeft de AnimaX ontwikkeld, een kunstmatig intelligente robots in de vorm van een dier. Eline mag op haar 18e verjaardag eindelijk haar eigen AnimaX gaan ophalen maar ze krijgt niet de AnimaX die ze verwacht had en wilde…
De dystopische wereld die Mathilde heeft gecreëerd is interessant, begrijpelijk en technisch, zonder nodeloos ingewikkeld te worden. Je merkt dat de auteur er goed over na heeft gedacht hoe deze wereld eruit moet zien en daardoor kun je het ook moeiteloos voor je zien. Uiteraard spreekt de AnimaX tot de verbeelding, al vind ik het jammer dat er aan deze creaties niet net iets meer inhoud is gegeven. In de personages kon ik me gemakkelijk inleven, al had ik in het begin een beetje moeite met het hoofdpersonage, later begreep ik haar beter.
De cover past prima bij het verhaal, de vormgeving is wat simplistisch, maar laat wel de technische kant wat naar voren komen.
Het verhaal leest makkelijk weg en de schrijfstijl van de auteur is vlot, hoewel er hier en daar wat overbodige herhalingen voorkomen. Gelukkig kun je hier door het verloop van het verhaal makkelijk overheen zetten. Ik vind het prettig dat het boek maar enkele personages gebruikt, maar die personages hadden wat mij betreft dan ook iets meer diepgang mogen hebben. Hierdoor, en door wat voorspelbare momenten die net iets te lang worden uitgemolken, zou ik dit boek eerder aanraden aan de jongere YA-lezers.
Als je op zoek bent naar een makkelijk leesbaar, luchtig, avontuurlijk verhaal met een vleugje liefde en spanning, dan zul je zeker genieten van AnimaX!
De verhaallijn, makkelijke leesbaarheid, het hebben van een AnimaX en het spannende einde maakt dit boek uitermate geschikt voor lezers vanaf een jaar of 12 tot ongeveer 15/16 die graag eens in de Sci-Fi/Fantasy hoek willen duiken.
Al met al een prima debuut en ik verwacht zeker nog meer van deze auteur! 3,5 hartje op www.pattyvandelft.com
Leuk boek om te lezen, al heb ik tussendoor andere boeken gelezen. Sommige dingen zijn wat voorspelbaar, maar het EINDE!!!! Dat was zó onverwachts!!
Het verhaal zit goed in elkaar, soms moest ik even terugkijken naar welke datum er aan het hoofdstuk stond, dan was het een terugblik en was ik het even kwijt. Verder niks op aan te merken!
Ik had van dit boek verwacht dat het spannend en science-fictionachtig zou zijn. Ik heb hem van een vriendin geleend die hem aanraadde en ik had eigenlijk alleen een quote gelezen over het verhaal, niet de flaptekst zelf. Dat was een fout, want mijn verwachtingen klopten helemaal niet. Dit boek is denk ik leuk voor meisjes van 16 die een luchtig science-fiction boek zoeken, maar helaas zit ik niet in die doelgroep.
Elena kwam op mij over als een dramatisch verwend nest, omdat je meteen in haar tantrum valt. Er wordt niet eerst uiteengezet hoe diep haar relatie met Mason is, maar ze flipt meteen over dat haar Animax niet aan haar verwachten voldoet. Dat is ontzettend zonde. Daarnaast begint het boek met een lijst van definities, terwijl er ook in het verhaal zelf vaak een informatiedump gegeven wordt. Daarnaast worden veel dingen onnodig vaak herhaald. Dat haalt de flow eruit.
De quote die ik gelezen had ging over dat Animax nog beter zou zijn dan Pokémon. Daar valt wat voor te zeggen, maar het punt dat ik eigenlijk wil maken, is dat de vergelijking met Pokémon afdoet aan het verhaal. Ik ging met die wereld het verhaal in en merkte dat hoofdstuk één heel veel gelijkenissen heeft met aflevering 1 van Pokémon. Zonde, want dan krijg je weer hele andere verwachtingen. Daarnaast is dit verhaal sterk en origineel genoeg om zonder die vergelijking te bestaan.
Het leest lekker weg, maar de auteur kan in schrijfstijl zeker nog groeien. Veel woorden worden vaak gebruikt (ipv synoniemen) en alle personages gebruiken dezelfde woorden. Ik word meestal niet goed meegenomen in de gedachtegang van characters en er zit veel tell ipv show in. Helemaal omdat het heeeeeel veeeeeel om liefde gaat, is dat show don't tell juist belangrijk.
Dan heb ik een hele hoop vragen die niet beantwoord worden: 1. Waarom is een Derde Wereld oorlog nodig geweest? Deze wereld had zich makkelijk in een andere tijd of op een andere planeet kunnen afspelen zonder dat je er een rede voor had moeten geven. Het is nu tussen neus en lippen door benoemd zonder er aandacht aan te besteden. Het is kort door de bocht en voegt eigenlijk niets toe. 2. Waarom bepaalt een test over Animax welke Animax je krijgt, terwijl het gebaseerd wordt op je persoonlijkheid etc.? 3. Hoe werken Animax voor mensen die bi zijn? 4. Wat nou als je onbekende soulmate onder een auto terechtkomt? Ben je dan alleen voor de rest van je leven? 5. Waarom hebben ze geen 'vind mijn soulmate' internet matching systeem als alles zo high-tech is? Hoe is het mogelijk dat het meer dan anderhalf jaar kan duren voordat je je soulmate vindt terwijl je op hetzelfde eiland woont? 6. Eten Animax elkaar niet op? 7. Hoe kan het dat een hardloper gematcht wordt met een luiaard?
Hier kan ik opzich nog wel overheen stappen, maar waar ik echt moeite mee had, is dat mensen alleen toeleven naar het ontmoeten van hun soulmate. Dat lijkt iedereens levensdoel te zijn. Dat vind ik een beetje slap. Daarnaast snap ik professor Animo's motivatie in de laatste paar hoofdstukken echt niet. Het is een beetje all over the place.
Wat is het beste vind aan dit boek gebeurt pas in de laatste 40 blazijdes en dat is echt zonde! De wereld die de auteur heeft opgebouwd, is onwijs gaaf en origineel. Vooral de laatste hoofdstukken zijn ontzettend spannend en je komt steeds meer te weten over hoe de Animax nou werken. Daarnaast is er een plottwist die ik niet per se in die vorm had zien aankomen en vooral de epiloog maakt me nieuwsgierig. Echt jammer dat niet meer van het boek daarop inging, maar meer om hoe moeilijk Elena het met haar liefdesleven heeft. Kortom: voor mij zat er niet genoeg diepgang in, maar voor meisjes van 16 lijkt het me perfect.
De cover van het boek ziet er prachtig uit, het verhaal vond ik echter tegenvallen. Er zaten schrijffouten in, scenes die verwarrend waren en de personages kwamen jonger over dan hun werkelijke leeftijd.
Ook de originaliteit van de woordkeuze vond ik minder: 'Ik kreeg tranen van het lachen' Dit wordt een paar keer benoemd in het verhaal, het zou mooier zijn geweest als het op een andere manier was omschreven.
Het leek ook meer op een kinderboek dan een YA verhaal. Het leuke was wel dat er een plottwist in zat die ik niet zag aankomen.