夜行歌（上下）

夜行歌 #1

by 紫微流年

《洛阳乱》内容简介：这其实不是一部武侠小说，只是安排发生的时间比较早而已。某个年间，天下大乱，土匪、叛军横行，皇上被困锁龙岗。师兄弟两人因饥荒下山。途中他们遇到三位奇怪的女孩，阴差阳错地来到黑虎崖的土匪窝，又误入闹鬼的幽冥村。一个阴谋，一段奇案，一场痛苦之恋。看着花团锦簇的繁华热闹，触手却是冰凉。

卓南雁受羅雪亭之託，急赴江南，欲告知江南武林，金朝將要向南宋發動龍蛇變之秘。但江南武林對他誤會甚深，非但不聽他所言，還群起擊之。武林群豪的攻擊、所愛之人的誤解……讓卓南雁悲憤鬱結。由此，他踏上了一條正義、悲壯的人生之路…… 本書以宋金對峙作背景，採取清明上河圖式的寫實描摹，情節曲折、懸念叢生，同時，還細緻再現了南宋時期登峰造極之中華文化。一部武俠小說，以武俠情節和俠義元素，全景展示博大精深之華夏國學！

傳說中的長樂幫少幫主終於登場了，他御駕親征力求一戰功成，穩固在幫中的地位，卻沒想到敗得一塌糊塗。長樂幫威臨壽州如猛獅搏兔，怎可能敗？又是為何而敗？其中竟有天大的陰謀！

王天逸代霍無痕頂下戰敗罪名，被貶入建康妓院當看門人，身負「夜鶯」任務的他該如何力求生存？而人生總有許多轉折，殺出師門的他，在最低潮的時後又遇上了青城派的故人，他該如何自處？他是否真能做到絕情絕義？

《游侠文学漫话》力求在介绍中抓住各历史时期游侠文学的特色，从而勾勒出游侠文学发展、衍变的历史概貌，力求融知识性、趣味性于一炉，使之成为雅俗共赏的读物。这是一本简明通俗的游侠文学漫话。它将向广大读者朋友介绍我国古代有关游侠的文学作品和作家。

美男辈出的江湖，男色当道的时代，女扮男、男扮女、以假乱真，三角恋、四角恋，招招奇诡，步步凶险。

四个江湖上最好看的男人，一个骗她，一个耍她，一个偷她的江西，一个害得她家破人亡……

她不是江湖人，却被江湖缠。

江湖上有美男。

某年某月某日，一本《江湖男色录》横空出世。

其源头已不可考，然而从此，男人和男人之间，女人和女人之间男人和女人之间，开始变得不太平……这位姑娘，看你一介弱女子，行走江湖多有不便，买本美男谱防身吧，可镇宅、辟邪、冲煞，招桃花运，挡桃花劫……

她生于青楼烟花地，出逃于十岁那年风雪夜。

一路九死一生，却不想美人救英雄，一脚踏入尔虞我诈的生死豪门。

她奸猾多谋，她也豪气干云；她心狠手辣，她也义字当头；她爱金山银山，也爱醇酒知己。

他对她青睐有加，他也为了保住氏族基业让她做了一枚无辜的棋。

她要他的心，而他最后只想要她的命。

莽莽草原杀机尽现，北疆王府另起风云。复仇与逃亡，离乱与追寻。

江山如画，铁蹄踏碎王朝版图，锦瑟奏起戚戚之音。

这天下，最盛大的宝藏，莫不过茫茫人海中的一个你。

《巫山传》内容简介：巫山十二峰，以幽深秀丽擅奇天下，门派的纷争缠斗也从未休止。份属同门的巫山十二峰弟子世世为敌，累世的怨女痴男，七情六欲如水无岸，一入情障便归于癫狂，每一段恩怨都潜藏着诡秘迷离的前世孽缘。

神女峰上，望夫石边，白衣女子姬瑶花凛然俏立，一手缚仙索在前，一手背负身后，卓然之气，足以令山色动容，水流异样。身旁男子姬瑶光，与她的容貌相差无几，互为牵绊，互为生命。两人勘破了玄机，为一统巫山门相携江湖，来去不离，直至招惹了风神如玉、勇不可当的小温侯……

十二峰无言静候，她能否打破“凡有所学，皆成命运”的谶语？

《天下不帅》：假如你曾经认为一个人是你的朋友，那么这个人就永远都是。友情是累积的，爱情却是突然的。友情必定要经得起时间的考验，爱情却往往在一瞬间发生。

——古龙



江湖传言：古龙笔下的女人非奸即盗，充当着兄弟义气的炮灰。那么，这部铁杆古龙迷向古龙大侠的致敬之作，是否也是如此呢？答案是肯定的，却也是否定的。

文中不乏漂亮可爱的女人，但倾国倾城一如林诗音的，没有。因为这是“纯净”的男人江湖，忠肝义胆一如君无意，狂放不羁一如苏同……甚至无须绝色女子陪衬。这样的男人，你有多久没看到过了？

“我不怕你抗旨，只怕你抗旨之后还要回朝；我不怕你付出二十年功力，只怕你功力全无之后还要上马杀敌；我不怕你笨，只怕你总是知其不可而为之。”苏长衫对君无意如是说。

男人的世界里，丹心碧血、知己义气就是生命，哪怕狂歌纵酒，热血沾裳。

想当年贫尼看《射雕英雄传》时，很烦丘处机。此人像是得了歇斯底里症，吵死了。尤其是给郭、杨两家小孩儿起名字那一段，看得我差点笑死——丘道长你光想着“靖康之耻”，就让人家小孩儿名叫“靖”！那亏得丘道长您有幸遇到的是郭啸天啊，你丫要是遇到殷天正可怎么办？

我从来不觉得郭靖被“妻管严”，我只觉得黄蓉被“夫管严”——虽然，平常买菜钱怎么花，是你老婆一手包办的，但是，关键时刻你说声“全家一起去死”，全家就一起去死了，这才是真正的拉风！

纵观欧阳锋一生：出过名，有过钱，杀过人，放过火，吃过亏，上过当，作过恶，行过骗，通过奸，发过疯唯独没有服过软！——作为一个男人，其实坏不是悲剧，败也不是悲剧，软才是大悲剧！

无论如何，我绝不相信宁中则是为岳不群殉情。他是她理想、爱情、家庭和生命的摧毁者，为他殉个屁的情一我是因你而死，却不是为你而死！

金庸写女人的时候，温言细语，精...

(展开全部)

年少不知愁，她的心喜欢飞很高，望过重重山峦，在风云诡谲的江湖里，有一个梦。

不怕吃苦、不怕流血，要继承闻名天下的斩春剑，她总是把儿女情长丢在身后，碰也不碰。

直到真正失去那个可贵少年，她才明白破碎的不光是江湖梦，还有一颗年少的心。

原来年少时会爱上的人，可以记一辈子。

这世上，有两件事总教人唏嘘不已：美人迟暮，英雄末路。

是抛却一切伤感，与风流江湖浪人携手而归，做一对抢钱夫妻？还是珍藏年少记忆，就此千山暮雪，只影向谁去？

——「八荒刀銘」岳宸風受傷了！非屬陰謀、不是陷阱，這回，他是紮紮實實受了重傷，而且傷勢怪異，令人瞠目結舌！身負《虎籙七神絕》，隱忍殘毒、心機深沈的當世猛虎，放眼東洲，還有誰能傷他？又緣何將他重傷如斯？...

一場撼動江湖的賭局，即將改變秦朝的命運

一位文能留史、武轉乾坤的墨家鉅子與一位褒姒之貌、妲己之能的鬼谷女子

誰能改變歷史？

鬼谷四魈之絕色美女夏姬──白芊紅，應墨家鉅子路枕浪之邀，於月圓之夜到訪桂陵城。登時城內萬頭鑽動卻寂靜無聲，一為右手為文名留史策、左手能武扭 轉乾坤的墨家鉅子路枕浪；另一為既有褒姒之貌，又擁妲己之能，傾城傾國只在彈指間的夏姬白芊紅。兩人初見，心裡竟同時有相見恨晚的感慨。雙方於席間鬥智鬥法，最終路枕浪與白芊紅擊掌為誓，他們立下什麼誓？又賭下什麼撼動江湖的局？

此時，桂陵城內白芊紅派的鬼谷奸細，正不斷地在城內掀起一波波驚濤駭浪；桂陵城外的儒家弟子劉畢，也帶領了儒家弟子共六十四人組成的八佾劍陣，在白芊紅返秦軍大營的必經之處埋伏。八佾劍陣一旦發動便如海潮拍岸，幾可說是毫無破綻，眼看著白芊紅即將香消玉殞……

桂陵城內鬼谷奸細，桂陵城外八佾劍...

(展开全部)

為了追殺秦國第一劍客蓋聶，及他所掩護的謎樣少年，秦始皇決定以毒攻毒，請鬼谷先生出山刺殺蓋聶。在神秘家族的掩護下，受傷的蓋聶展開大逃亡，背後襲來的是恐怖的殺手‧養狼王，為了爭取生存下去的機會，所有人都必須拼盡自己的最後一分力量...

◎文坛才子的次世代小说，颠覆你的武侠世界观

◎古龙小说与古惑仔电影的结合，大概就像这样子......

江湖是什麽？是刀，是武，是侠义，是帮派，是杀人与被杀！

睚眦必报、弱肉强食，是行走江湖的生存铁则！

江湖中没有绝对的赢家，任何收获必定来自付出，然而收获的同时又必定种下灭亡的种子！在这样的江湖中，谁能笑到最後？

卷八《寿州争雄》

秦明月微笑着说：「我们有众多的高手、无敌的武功、强大的实力，但是却英雄无用武之地！没有战斗，刀就没有价值！崑仑派要想复兴，需要的不是安稳的武林，而是战乱的江湖！」

在暗组屡立战功的王天逸，这回被指派到寿州查缉私盐，原以为是一件单纯的任务，却在遇见「夜莺」之後，隐瞒了实情，更被迫杀了与他情同手足的古日扬。究竟「夜莺」是什麽？王天逸又有什麽不为人知的苦衷？

丁家、崑仑派、华山派不约而同出现在大闹饥荒的寿州，城府深沉的秦明月和狡猾奸诈的岳中巅究竟心中有何盘算？寿州武林陷入混乱，背地里竟然牵扯进来武当派和长乐帮的阴谋，这是否是江湖即将掀起腥风血雨的徵兆？面对云谲波诡的武林形势，以侠义自居的天下第一高手章高蝉与「大侠」丁玉展，该如何秉持侠义精神，开创不同的局面？

《侠士道:金庸小说与中国精神》重启关于金庸小说人文意义的讨论，对金庸小说之所以成为20世纪中国文学的伟大经典进行了重新梳理和深度阐述。作者认为，金庸小说与真正的孔子思想和中国精神一脉相通，突显孔子思想的“君子道”本质上就是一种侠士道，而理解金庸小说的核心价值需要把握两个关键词：孔子思想和中国精神；在这个意义上讲，金庸小说并非是通常意义上以儒释道为主体的中国正统文化的载体，而是对这种正统意识形态的反思和重新解释。

《古龙作品集1-66(绘图珍藏本)(套装共66册)》包括：《苍穹神剑》、《月异星邪》、《湘妃剑》、《剑毒梅香.1》、《剑毒梅香.2》、《剑毒梅香.3》、《孤星传》、《失魂引(残金缺玉)》、《游侠录》、《护花铃(上册)》、《护花铃(下册)》、《彩环曲》、《飘香剑雨(上册)》、《飘香剑雨(下册)》、《剑玄录(上册)》、《剑玄录(下册)》、《剑客行(上册)》、《剑客行(下册)》、《浣花洗剑录(上册)》、《浣花洗剑录(下册)》、《情人箭(上册)》、《情人箭(下册)》、《大旗英雄传(上册)》、《大旗英雄传(下册)》、《名剑风流(上册)》、《名剑风流(下册)》、《楚留香传奇(上册)》、《楚留香传奇(下册)》、《楚留香新传(1)》、《楚留香新传(2)》、《楚留香新传(3)》、《多情刽客无情剑(上册)》、《多情刽客无情剑(下册)》、《欢乐英雄》、《大人物(绝不低头)...

(展开全部)

他双眉浓而长，充满粗犷的男性魅力，但那双清澈的眼睛，却又是那么秀逸，他鼻子挺直，象征着坚强、决断的铁石心肠，他那薄薄的、嘴角上翘的嘴，看来也有些冷酷。 楚留香，江湖中大名鼎鼎的盗帅，轻功天下一绝，行踪神出鬼没，在江湖中能得盗帅“光顾”之人，皆感颜面有光，只因楚留香只盗非常之物，而盗帅所到之处，皆留下淡淡兰花清香，故又名香帅。

無論江湖或廟堂，那兩人的存在都不容忽視。他們各自站在「權力」與「清望」的頂點，俯視東海……不，該說是天下五道，影響力甚至超過帝王。一是天下士大夫心目中，最硬、最有骨氣的健筆；一是在群雄逐鹿的時代終幕之前，掠過天際的最後一抹慧星...

「《幻國之刃》巧妙揉合了間諜冒險與武打技擊的橋段，都市環境描寫細緻，具有如電影般強烈的臨場真實感！」 ──電影《葉問》導演葉偉信

超高層大樓矗立如劍刃

無眠者的酒吧浴在星光下

玫瑰凋謝於鬥牛場中央

古老旅館的床單遺留了體香

孤寂公路上影子無限延長

金屬交擊的火花比流星更短促

我寵愛的你此刻身在何地

武人小說家喬靖夫，將中國武術專家康哲夫為主角的系列小說，重新名命為「康哲夫傳奇」（前名超劍士殺人事件）。《幻國之刃》是康哲夫開展哀慟人生的序章，接連的神秘事件，令他踏進懸疑險境的試煉 。

中美雙重間諜在香港遭遇暗殺，兇手竟是揮劍速度200km/h以上的超劍士！

擁有悲傷過去的康哲夫奉命深入調查。為了鑑定奇異兇器的來源，他求諸於日本及歐洲頂尖劍豪的協助，卻在旅程中邂逅綠色眼睛的神秘美女媞莉亞，步步踏進隱密的陷阱中......

西班牙古城街道，化為殺戮與愛慾的...

(展开全部)

◎文坛才子的次世代小说，颠覆你的武侠世界观

◎古龙小说与古惑仔电影的结合，大概就像这样子.........

Genres: China, Romance

480 pages, Paperback

Published August 1, 2009

About the author

Associated Names:
* Zi Wei Liu Nian (English)
* 紫微流年 (Chinese)
* จื่อเวยหลิวเหนียน (Thai Profile)

Reviews

[Chanyaku · Rating 5 out of 5]

♥ อ่านจบตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ดองรีวิวไว้เพราะชอบมากจนอยากรีวิวดีๆ ♥
(รีวิวรวบยอด 2 เล่ม) ตอนอ่านได้ไม่ถึงครึ่งเล่มก็รู้เลยว่ามันกำลังจะเข้ามาอยู่ใน Favorites shelve แน่ๆ

>> ภาษา ละเมียดละไมมาก ชื่นชมทั้งนักเขียนและนักแปล ใช้คำได้สวยงามแต่เข้าใจง่าย จนเราที่เป็นนักเขียนเองเหมือนกันแอบอับอายกับภาษาในงานเขียนตัวเอง /ปาดน้ำตา T...T

>> ตัวละคร ส่วนใหญ่ตัวละครหลักเป็นสีเทา มีด้านดีและมีด้านร้าย เราชอบจุดนี้มาก นักเขียนดีไซน์ตัวละครออกมามีหลายมุมหลายด้าน ไม่แบนมิติเดียว และยังมีการพัฒนาเติบโตด้านอารมณ์ ความคิดทัศนคติตามการดำเนินเรื่อง(ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือพระเอก) ส่วนนางเอก เราว่าน่าสนใจมากที่นักเขียนสามารถถ่ายทอดคาแรคเตอร์ของนางเอกที่แข็งกระด้างเย็นชาขนาดนี้ออกมาให้ดูน่ารัก น่าเห็นใจ น่าเอาใจช่วย นักอ่านอย่างเราสามารถเข้าใจได้เลยที่นางเอกไม่ยอมเปิดใจให้พระเอกแบบเต็มร้อยสักที เพราะนางผ่านอะไรมาเยอะมาก ต้องเอาตัวรอดในบ่อเสือบ่อจระเข้ด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็ก อยู่ๆ จะให้เปลี่ยนมาพึ่งพิงคนอื่นเลยก็คงเป็นไปได้ยาก (ที่สำคัญคือเรื่องนี้บรรยายให้เรารู้สึกถึงความสวยของนางเอกได้แบบไม่ยัดเยียด ชอบฉากงานแต่งพระนางที่ม่านไข่มุกขาดหล่นกระจาย ผ้าคลุมหน้าหลุด ทั่วทั้งงานตื่นตะลึงกับความสวยของเจ้าสาว 555555)

>> ความรักพระนาง เราชอบมาก มันค่อยๆ สะสม ค่อยๆ ลงรากลึกจากเหตุการณ์เล็กน้อยไปจนถึงเหตุการณ์ใหญ่ขั้นเป็นตายที่พระเอกนางเอกเผชิญร่วมกันมา โดนใจเราที่ชอบความรักสไตล์ค่อยๆ สะสมจนตกผลึก พอดำเนินไปถึงท้ายเรื่องมันยิ่งทำให้เราเชื่อว่าสองคนนี้รักกันมากจริงๆ ทั้งสองคู่ควรที่จะได้อยู่ด้วยกันที่สุด

>> บู๊กำลังภายใน เราว่านิยายเรื่องนี้หนักค่อนไปทางความรักมากกว่าบู๊ แต่ในฉากบรรยายการต่อสู้ก็ไม่ได้ขี้เหร่ (อย่างที่บอกว่าเรื่องนี้ภาษาสวยแต่เข้าใจง่าย) การดำเนินเรื่องทำให้เรารู้สึกว่านางเอกฝีมือร้ายกาจมากๆ ฉลาดมากๆ ด้วย โดยที่นางไม่เคยโอ้อวดตัวเองเลยสักครั้ง (เรารู้สึกว่านางเอกเก่งแล้วก็ฉลาดโดยที่นักเขียนไม่ได้พยายามยัดเยียดความเทพของนางเอก)

>> ชอบที่ท้ายเรื่องเล่นประเด็นเซี่ยเฟยหลานกับไป๋เฟิ่งเกอ สองตัวละครนี้ยิ่งขับเน้นให้เราเห็นชัดเจนว่านางเอกช่างเป็นสตรีที่ดี มีเสน่ห์น่าดึงดูดสุดๆ ส่วนพระเอกก็เป็นสามีแห่งชาติที่ต่อให้ต้องตายก็ขอเสี่ยงชีวิตแย่งดูซักที! 55555 (ง่ายๆ ก็คือเป็นคู่รักสะเทือนแผ่นดินที่น่าอิจฉาโคตรๆ)

>> ชอบที่สุดคือ นางเอกไม่ได้ทำตัวน้ำเน่าดราม่าอะไรขนาดนั้น เพราะพอนางเอกแล้วว่ายังไงพระเอกก็ไม่ยอมปล่อยมือของตนเองแน่ๆ ต่อให้มีอุปสรรคชิ้นใหญ่ขนาดไหนก็ตาม หลังจากนั้นนางก็ยึดเอาความต้องการของพระเอกเป็นอันดับหนึ่ง โนแคร์โนสนต่อให้ทั่วหล้าต่างไม่สนับสนุนความรักของพวกเขา แม้แต่ครอบครัวพระเอกนางก็ไม่สนแล้วจ้า ตราบใดที่อวิ๋นซูยังต้องการนาง นางก็จะไม่จากไป (โคตรเท่)

♥♥♥ สรุปก็คือ ชอบมากๆ อยากให้ดาวสักร้อยดวง อ่านจบไปแล้วสองรอบ และจะมีรอบต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะรู้สึกอิ่ม ♥♥♥

[Or_O · Rating 5 out of 5]

คุยกันหลังอ่าน

แค่เปิดหน้าแรกอ่านจิตใจก็สั่นระรัว ระริกระรี้อยากแวะมากรี๊ดกับทุกคนก่อน แต่กลัวว่าอ่าน ๆ ไปแล้วช่วงหลังจะผิดหวัง ยัง เราจะอดทนไว้จนกว่าจะอ่านจบ

เป็นกลิ่นอายที่โอถวิลหามานาน ลักษณะประมาณนี้ ตัวละครประมาณนี้ ความดุดันของเนื้อเรื่องประมาณนี้

เรื่องเริ่มต้นด้วยการเล่าถึงลัทธิมาร ลัทธิมืดที่ป่าเถื่อน จับเด็กมากมายมาขัง ฝึกเคี่ยวกรำเฆี่ยนตี คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด พระเอกก็เป็นหนึ่งในเด็กที่อยู่ในนั้น

แรกเริ่มเนื้อเรื่องยังไม่เปิดเผยที่มาของพระเอกนัก บอกแค่ว่าเขาเป็นชาวจงหยวน ถูกจับมาเพราะความไร้เดียงสาต่อโลก คิดเพียงว่าตอนนั้นตนเก่งแล้ว แท้จริงยังมีผู้ที่มีความสามารถเหนือกว่ามากจนไม่อาจเทียบ เป็นคนเงียบ ๆ ไม่วิงวอนโชคชะตา คิดเพียงว่าเพราะตอนนั้นตนอ่อนแอเองจะโทษใครได้ ได้แต่กัดฟันอดทน ยึดมั่นให้ถึงที่สุด เพื่อที่จะสามารถอยู่ต่อไปได้

กัดฟันอยู่หนึ่งปี ค่ายเชลยก็ต้องการคัดเลือกคน จากสามร้อยขอเพียงสามคนที่สามารถมีชีวิตรอดไปได้ ให้เวลาหกวัน พระเอกสามารถยืนหยัดมีชีวิตอยู่ และเหตุการณ์นี้ก็ทำให้เขาได้เพื่อนตายหนึ่งคน ตอนนั้นพวกเขาอายุสิบห้าปี

รอดจากด่านคัดตัวค่ายเชลย จึงได้รับชื่อจากเจ้าลัทธิ พระเอกชื่อ ซูอิ่ง เพื่อนของเขาชื่อ จิ่วเวย เจ้าลัทธิมอบซูอิ่งให้เป็นผู้คุ้มกันเงาของจยาเยี่ย นางเอก หนึ่งในเจ็ดสังหาร ซึ่งเป็นเพียงเด็กสาวอายุเพียงสิบสองสิบสามปีเท่านั้น

เจ็ดสังหารลัทธิมารเป็นมือสังหารที่มีฝีมือโดดเด่น มีบทบาทสำคัญต่อลัทธิ และได้รับมอบหมายแต่งานสำคัญ จยาเยี่ยเองแม้จะดูเด็ก แต่อุปนิสัยเย็นชา เข้าถึงยาก มักทำอะไรเพียงคนเดียว แม้จะได้ซูอิ่งมาเป็นผู้ช่วย แต่ก็มีปฏิสัมพันธ์กับเขาน้อยมาก

จย่าเยี่ยเปรียบเหมือนหัวหน้าของซูอิ่ง นางสามารถสั่งเขาได้ เปรียบเหมือนเจ้าชีวิต นางอยู่เขาอยู่ นางตาย เขาไม่รอด เปรียบเหมือนอาจารย์ มือสังหารไม่ใช่แค่การฆ่าคนเพื่ออยู่รอด แต่คือการปฏิบัติหน้าที่ให้สำเร็จลุล่วง และสามารถถอนตัวอย่างปลอดภัย ในค่ายเชลย ซูอิ่งใช้ความสามารถและความอดทนเอาตัวรอด แต่ในฐานะมือสังหาร มีรายละเอียดปลีกย่อยที่เขาต้องเรียนรู้มากมาย การสืบเสาะ แฝงตัว การค้นหาเป้าหมาย การคิดวิธี การใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ แต่ที่เหนือกว่าสิ่งอื่นใดคือจิตใจ จยาเยี่ยรู้มาตลอดว่าซูอิ่งไม่เหมาะกับการเป็นมือสังหาร เขาไม่ใช่คนในโลกมืดเช่นนางหรือคนอื่น ๆ หลักการที่เขายึดถือจะทำให้เขาตาย ดังนั้นจยาเยี่ยจึงให้ทางเลือกแก่ซูอิ่ง ในที่สุดซูอิ่งก็ตกลงทั้งกายและใจ ยอมเป็นมือสังหาร ทิ้งหลักการที่เคยยึดมั่น ซูอิ่งจึงกลายเป็นมือขวาคนสำคัญของจยาเยี่ยนับแต่นั้น

เหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นในลัทธิมาร ร่วมมือกันเพื่อวัตถุประสงค์ ขัดขากันเพราะวัตถุประสงค์ ขั้วอำนาจเปลี่ยนมือ พริบตาผ่านไปหลายปี ซูอิ่งและจยาเยี่ยออกจากลัทธิมาร

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มต้นอย่างไม่ชัดเจน อยู่ร่วมกันหลายปีจนกลายเป็นความผูกพัน จยาเยี่ยทั้งเฉยชา ใช้ประโยชน์ ให้ประโยชน์ ช่วยเหลือ และยังคงเป็นปริศนาสำหรับซูอิ่งเสมอ แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี จยาเยี่ยยังคงมีรูปลักษณ์เป็นเด็กสิบสองสิบสามปีเหมือนครั้งแรกที่พบ

จากลัทธิมาร แดนตะวันตกป่าเถื่อน สู่จงหยวน ดินแดนแห่งอารยธรรม มืดสู่สว่าง หลงทางสู่มาตุภูมิ ไร้สถานะ กลับคืนสู่สถานะ

แต่ชีวิตยังคงสับสน ต้องดิ้นรนดังเดิม


+++


ตอนที่โออ่าน 'เกี่ยวกับผู้เขียน' หน้าสุดท้ายในเล่มหนึ่ง มีคำอธิบายตัวผู���เขียนเองไว้ว่า 'แนวที่เขียนมีความละเอียดลออ นิสัยตัวละครแปลกใหม่' โอเลิกคิ้วนิด ๆ แต่พออ่านจบเล่มสอง เจอ 'เกี่ยวกับผู้เขียน' ท้ายเล่มอีกครั้ง โอพบว่าคำนิยามนี้ใช้ได้กับงานของผู้เขียนจริง ๆ

ถ้าส่วนแรกเป็นความดุเดือดของการดิ้นรนเอาชีวิตรอด ส่วนที่สองคือการขับเคี่ยวชิงไหวชิงพริบ ส่วนที่สามคือการต่อสู้ทางความคิดและอารมณ์ ส่วนสุดท้ายกลับเหมือนเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าริมฝั่งทราย คลายเกลียว ไหลซึมเข้าแผ่นดิน โอเตือนก่อนสำหรับคนที่คิดว่าเรื่องนี้จะเลือดพล่านทั้งเรื่อง นี่ไม่ใช่เรื่องที่มีการขับเคี่ยวต่อสู้กันแบบนั้นค่ะ

โอคิดว่าแก่นเรื่องของนิยายเรื่องนี้เรียบง่ายสมถะมาก มันคือการดำรงอยู่ของแต่ละบุคคล การมีชีวิต การใช้ชีวิต ความสัมพันธ์ที่เมื่อเกิดกับบุคคลใดแล้วย่อมก่อให้เกิดผลกระทบ คนมากกว่าหนึ่งคนอยู่ร่วมกันแล้วย่อมเกิดสังคม สังคมกับคนไม่สามารถแยกตัดขาดกันได้อย่างสิ้นเชิง คนจึงต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับสังคมให้ได้

ความสัมพันธ์ของแต่ละตัวละครมาพร้อมกับการตัดสินใจ ซึ่งนำไปสู่ทางแยกของการตัดสินใจ ต่างคนต่างตัวตน ต่างที่มา ต่างความคิด ต่างตั้งอยู่ในความรับผิดชอบที่ต่างกัน และการตัดสินใจที่ต่างกันก็นำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่เหมือนกัน

นอกจากประเด็นเรื่องของคน ที่เน้นในเรื่องนี้ก็จะเป็นเรื่องของครอบครัว ความสัมพันธ์ระหว่างคนรัก พ่อแม่ พี่น้อง ญาติ รวมถึงกลุ่มคนที่ไม่อาจตัดความสัมพันธ์ได้ขาด

ซึ่งมันเป็นหัวข้อที่ง่าย แต่ลึก และยากที่จะเขียนถึงมาก แต่ผู้เขียนก็ทำได้ดีมาก

โอชอบบทสนทนาของตัวละครหลาย ๆ ครั้งเลย เป็นแนวคิดของผู้เขียนที่ใช้ตัวละครส่งผ่านมาให้ผู้อ่าน

ตัวละครของเรื่องนี้ค่อนข้างแปลกจริง ๆ แปลกในแบบที่มีตัวตนในชีวิตจริงอย่างคาดไม่ถึงเลย อย่างตัวละครบ้านพระเอก โดยปกติบ้านพระเอกจะเป็นตัวละครฝั่งดี หรือสีออกค่อนข้างขาวเป็นหลัก แต่เรื่องนี้เราไม่สามารถแยกแยะได้ พวกเขาเป็นคนดีนะคะ แต่ก็มีความเป็นมนุษย์ปุถุชนมาก ๆ มีความเห็นแก่ตัว ไม่ได้สมบูรณ์พร้อม อย่างตัวละครพี่ใหญ่กับพี่รองของพระเอกจะเห็นชัดมาก พี่ใหญ่เป็นพี่ชายที่ดี เคร่งครัด นึกถึงตระกูลเป็นหลัก แต่เขาเป็นคนเดียวในบ้านที่แต่งอนุ หรือพี่รอง คู่ครองของเขาเป็นคนที่ปากคอร้าย เอาแต่ใจ แต่พี่รองก็เกรงใจภรรยา แม้จะมีคนรักอื่น ก็ไม่กล้าแต่งให้เป็นอนุ แต่ในบทบาทของการเป็นพี่ชาย เขาทำได้ดีมาก รักพี่น้อง ยอมช่วยเหลือตามคำขอพระเอกทุกอย่าง นอกจากนี้ยังมีตัวละครอื่น ๆ ที่จะทำให้เราเห็นภาพชัดว่าเขาเล่นเรื่องประเด็นของครอบครัว บทบาท และตัวตนไว้มาก

พูดถึงตัวละครพระนางบ้าง

เริ่มที่พระเอกก่อน พระเอกเป็นคนหน้าตาดี โดดเด่นเลยค่ะ สมัยที่อยู่ลัทธิมาร เพื่อนยังเคยเตือนเลยว่าอย่ายิ้ม จะเป็นภัยต่อตัว เป็นตัวละครที่สมบูรณ์แบบในเรื่องของการรักมั่นต่อคนรัก เขารักปักใจต่อนางเองเพียงคนเดียว โดยพื้นฐานเป็นคนจิตใจดีหวังผดุงคุณธรรม ซึ่งดันไปขัดกับหลักปฏิบัติในลัทธิมารเข้า เพื่ออยู่รอดจึงต้องทิ้งหลักการเดิม หลังออกจากลัทธิมา บางครั้งเพื่อให้ได้ผลประโยชน์ที่ต้องการ เขาก็ยังมีความเย็นชาเด็ดเดี่ยวในการตัดสินใจติดมาด้วยค่ะ

เรื่องนี้จะแปลกอีกตรงที่ ในนิยายเรื่องอื่น เรามักจะรู้จักพระเอกน้อยกว่านางเอก แต่เรื่องนี้ตรงกันข้าม เราโตมากับพระเอก อยู่กับความคิดพระเอกเป็นหลัก ตอนเขาอ่อนแอ สับสน เราสงสาร ตอนเขาหมดทาง เราเห็นอยู่ ตอนเขาดิ้นรน เราเอาใจช่วย เราจะเห็นทุก ๆ อารมณ์ของเขา ซึ่งทำให้พระเอกมีความเป็นมนุษย์มาก ๆ

ส่วนนางเอก จะตรงกันข้ามกับพระเอกเลย นางเป็นตัวละครลึกลับที่คนอ่านอย่างเรารู้จักน้อยมากในช่วงแรก แสดงออกทางอารมณ์น้อยมาก เป็นคนที่ไม่แยแสคนอื่น ไม่แยแสแม้กระทั่งตนเอง เป็นคนที่คนอ่านอย่างเราจะอึดอัดกับนางมาก ๆ แต่ก็จะเข้าใจนางด้วย

โอว่าผู้เขียนเขียนตัวละครนางเอกดีนะ ถ้าเขาให้เหตุผลไม่ดีพอ ตัวละครนางเอกจะเป็นตัวละครที่น่ารำคาญมาก แต่ในเรื่องนี้เราอาจจะหงุดหงิด แต่เราจะเข้าใจนาง เมื่อเราหงุดหงิด ผู้เขียนคลายปมบางอย่างออกมา เราเข้าใจ เราเริ่มหงุดหงิดใหม่ ผู้เขียนเฉลยปมใหม่เข้ามาอีก เป็นอย่างนี้เรื่อย ๆ

ความรักของคู่นี้เป็นความรักหวานอมขม รักกัน แต่มีอุปสรรคมากมาย กว่าจะผ่านแต่ละครั้ง แต่ละเงื่อนไขนี่ สะบักสะบอมเลย ตอนแรกโออึดอัดกับเหตุการณ์ที่เหมือนวนในอ่าง หาทางออกไม่เจอ พระเอกยึดจับ นางเอกหาทางสะบัดออก แต่พอมาคิด ๆ ดู เหตุการณ์ดูเหมือนวน แต่ความรู้สึกไม่วนนะ ทุก ๆ ครั้งจะมีเรื่องใหม่เกิดขึ้น เกิดความเข้าใจใหม่ขึ้น และเกิดเงื่อนไขใหม่ขึ้น ที่สำคัญบทสนทนาที่เขาใส่มามันอธิบายและให้อะไรเราหลาย ๆ อย่างเลย

พูดถึงเหตุการณ์ในเรื่องบ้าง โอว่าผู้เขียนเล่าค่อนข้างละเอียดเลยนะ ถ้าอ่านใกล้ ๆ อาจดูเหมือนยาก ดูเยอะยิบย่อยไปหมด แต่ถ้าถอยออกมามองภาพรวม เรื่องนี้เข้าใจไม่ยากเลยค่ะ หลายอย่างสามารถเดาได้ด้วยซ้ำ แต่แม้จะเดาได้ เนื้อเรื่องก็ยังสนุกอยู่ดี และถึงแม้บางครั้งจะเดาได้ แต่หลายครั้งก็มีอะไรให้เราอึ้ง โอชอบเบื้องหลังของแต่ละตัวละคร และปริศนาที่ค่อย ๆ คลี่คลายออกมา

โอชอบที่แม้พระนางจะเก่งกาจ แต่ทุกอย่างไม่ได้ง่ายเลยนะคะ วางแผนแต่ละครั้งเกิดเรื่องพลิกผันได้ตลอดเวลา พระนางนี่เรียกได้ว่ารากเลือดจนโอสงสารเลย และความเก่งอย่างเดียวไม่ได้รับประกันว่าจะรอดเสมอไป ขึ้นอยู่กับปัจจัยต่าง ๆ ด้วย โอว่าสิ่งที่ผู้เขียนกำลังบอกเราเป็นนัย ๆ ว่าถึงจะเก่ง แต่อย่าทะนงตน โลกนี้ยังมีคนเก่งกว่าเราเสมอ ความเก่งกาจก็ยังสู้การเรียนรู้ เข้าใจ และเตรียมพร้อมรับมือศัตรูไม่ได้ โอว่าตัวละครเหล่านี้กำลังสอนเราให้รู้จักสังเกต วิเคราะห์ แยกแยะ

โอชอบตัวละครจิ่วเวย เพื่อนพระเอกด้วย ท่ามกลางความสิ้นหวัง เขาเป็นเพื่อนที่ทำให้พระเอกยังสามารถแสดงความรู้สึกออกมาได้ตรง ๆ สำหรับจิ่วเวยเองก็เช่นกัน เสียดายที่น่าจะเล่าถึงเขามากกว่านี้

ตัวละครประกอบอื่น ๆ อย่างตัวละครลูกน้องพระเอก สี่ปักษา หรือน้องห้าของพระเอก ก็สร้างสีสันในเรื่องได้ดี ทำให้เรื่องไม่ทึมจนเกินไป



เป็นเรื่องที่โอชอบตัวละคร ชอบบทสนทนา ชอบสิ่งที่แฝงไว้มาก ๆ โอว่ามันกึ่งจะเป็นปรัชญาด้วยซ้ำ ถ้าใครกำลังเบื่อ ๆ กับนิยาย อยากลองแนวใหม่ ๆ ดู โอแนะนำเรื่องนี้นะ เป็นนิยายแนวที่หาอ่านยาก จับตาผู้เขียนไว้ได้เลย

5 ดาว

[Polyj · Rating 5 out of 5]

สำนวนแปลดีมากค่ะ
อารมณ์ในเรื่องจะค่อนข้างละเมียดละไม แม้จะฆ่ากันตายเป็นทะเลเลือด ก็ยังรู้สึกไม่ได้รุนแรงขนาดน้านนนนน 555
เราชอบนางเอกมาก นางนิ่งๆ แต่ฉลาดล้ำ
ส่วนพระเอกก็หล่อลาก แถมรักเดียวใจเดียวไม่มีแลเหลียวใคร
จริงๆ กว่าทั้งคู่จะฝ่าฟันอุปสรรคมาได้นี่ก็สะบักสะบอม เราอ่า���ไปก็ลุ้นไป
ชอบมากค่ะ

[M · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้ดองไว้นานมาก มาก มากกกก แต่ได้ยินว่าดี
ซึ่งมันก็ดีจริงๆ

ลำนำราตรีเป็นงานเขียนที่ให้ความรู้สึกของความเศร้าแบบหวานๆ อบอุ่นแต่ขมๆ คาแรกเตอร์มีความละมุนแต่เฉียบขาด คือมันมีความย้อนแยงในตัวเยอะสิ่งมาก
เรื่องเปิดมาโดยการเล่าชีวิตของพระเอกที่ถูกจับมาอยู่ในลัทธิมาร ต้องฝ่าฟันนานับประการ จนสุดท้ายได้มาเจอจย่าเยี่ย มาเป็นมือขวาของจย่าเยี่ยนั่นแหละ
ประมาณ 50% ของเล่มจะเล่าเรื่องของชีวิตในลัทธิ การวางแผน ใช้เล่ห์เหลี่ยม แต่ในขณะเดียวกันยังปูพรมเรื่องความแค้นของตัวละคร เบื้องลึกเบื้องหลังของตัวละครที่จะมีบทบาทต่อไป ทั้งยังให้เห็นถึงความสัมพันธ์หวานขมของพระ-นาง ซึ่งนี่อ่านไปก็ยิ้มไปบ้าง ขมใจบ้าง
คือมันเป็นความรักที่ชวนหน่วงมากกก ไม่เศร้านะ แต่หน่วง มันแบบ เห้อออออออ สู้ๆ นะ
อีกครึ่งหลังเหมือนเป็นอีกแบบ หน่วงกว่าเดิม 555555 มันคือความย้อนแยงในตัวละคร ความรักแต่หวังดี แต่หวังดีแบบไม่ถามความสมัครใจไง

ตัวพระเอกเนี่ย ซูอิ่ง/เซี่ยอวิ๋นซู คือเทพบุตรรูปงาม มีความใส จอมยุทธ์น้องใหม่ที่กำลังไฟแรง ดันไปพิทักษ์มีเรื่องผิดคนเลยโดนจับมาปรับทัศนคติที่ลัทธิมาร ต้องปรับตัวเองจนสามารถเป็นมือขวาของจย่าเยี่ยได้ ซึ่งกว่าจะได้ทำงานนั้นก็ต้องพิสูจน์ฝีมือกันไปอีก ทั้งนั้นทั้งนี้ พระเอกพื้นเพเป็นคนจิตใจดี ฉลาด พอมาที่ลัทธิเลยเหมือนถูกเหลาเอาความใสออกไป ความชายหนุ่มกระทงทองปลิวหายไปตามทางเลย หล่อหลอมออกมากลายเป็นนักฆ่าระดับพระกาฬ แต่เค้าแอบหลงรักจย่าเยี่ย อืม...ก็ไม่ค่อยแอบหรอก หุหุ
นางเอก จย่าเยี่ย อ่ะ เค้าบรรยายว่าสวยเว่อร์ สวยแบบอภิมหานางสวรรค์ อายุใกล้เคียงพระเอก แต่รูปลักษณ์แค่สิบสาม อ่ะ ด้ายยย ไม่ว่ากัน ลิลลี่ในเดอะเฟสตอนมาคัดก็อายุ 13 ดูไม่เด็กจนรับไม่ได้
นางเป็นตัวท็อปของลัทธิในการออกปฏิบัติภารกิจ ตัวละครนี้เป็นตัวละครที่คนเขียนสร้างให้มีปม และไม่เฉลยปมง่ายๆ 555 เค้าจะค่อยๆ คายออกมาค่ะ ซึ่งนี่เองเป็นจุดที่ทำให้เราติดตามมาด้วยส่วนหนึ่ง แต่คาแรกเตอร์จย่าเยี่ยมีความซับซ้อนพอสมควร คือเป็นคนที่มีหลักเป็นเหตุเป็นผล และคิดวางแผนรัดกุม แต่กับความรู้สึก ณ เล่มนี้ นางยังพยายามควบคุม
ถามว่านางชอบพระเอกไหม โอ้โห...คงพูดว่าไม่ชอบไม่ได้ละนะเจ้ แต่นางแสดงออกในเวย์ของนาง ตรงนี้แหละที่ความหน่วงจะเข้ามา คือพระเอกกลัวมากว่านางจะเท แต่นางเอกเนี่ย เราก็เดาทางอะไรไม่ได้เลย เพราะจากนิสัยที่อ่านผ่านมาบทก่อนๆ เจ้นี่คือคนจริง พีคมาก ใจเด็ดและโหดเหี้ยมจริงจัง เดาไม่ได้
ไม่มีแนวว่า "แน่ะ ไม่รอดหรอกแก" "นั่นไง ตูว่าละ" คือใช้ไม่ได้กะจย่าเยี่ย...5555 เป็นตัวละครที่น่าสนใจ

ถามว่าพระเอกล่ะ รายนั้นก็ไม่ได้หลงจนตาเป็นรูปหัวใจนะ แต่คืออ่อนโยนมากเว่อ คืออ่านแล้วยังละลายแทน มันก็คงต้องละลายได้เบอร์นี้ ถึงจะทำให้จย่าเยี่ยมีความรู้สึกมาหน่อยอะเนอะ แต่แน่นอนว่าพระเอกก็มีความโมโห มีจุดนึงที่เกือบจะพูดได้ละว่า แน่ะ ว่าละ...แต่ต้องหักโค้งยูเทิร์น 555 อ่ะ เราไม่สามารถเอานิสัยเด็กน้อยมาใช้กับนักฆ่าผู้สุขุมแบบพระเอกได้

ตอนนี้ก็ยังขมอยู่ ยังหวานอยู่ ละมุนก็มี แต่อกสั่นขวัญแขวนแทนพระเอกเล็กๆ และเอาใจช่วยให้นางเอกเอาชนะอดีตของตัวเองได้เสียที

[Esther · Rating 5 out of 5]

ลำนำราตรีเป็นนิยายกำลังภายใน+โรแมนติก ความยาว 2 เล่มจบเอง

เรื่องนี้ก้เป็นหนึ่งในนิยายช่วงนี้ที่อยากอ่านอยู่ ตอนอ่านเรื่องย่อก็รู้สึกน่าสนใจดี ดูน่าสนุกดีด้วย แต่ก็ยังไม่ได้ซื้อทันทีที่มันขาย
เพราะแอบไม่มั่นใจว่าจะสนุกหรือเปล่า แต่หลังอ่านช่างร้ายเหลือ(ไม่จบ) ก็เซ้งๆไปกำลังคิดว่าจะไปอ่านหายท้าฯต่อกว่า แล้วสุดท้ายก็เลือกอ่านลำนำราตรีแทน (อยากได้เล่ม หาญท้าเล่ม 14 ก่อน จะได้ไปยาวๆ 55555)

แน่นอนช่วงแรกๆยังแอบงงเล็กน้อยกับการแปลของเรื่องนี้ แต่ก็ไม่ได้ทำความเข้าใจยากอะไร
เนื้อเรื่องดำเนินค่อนข้างไว หยอดความหวานเล็กน้อย ค่อยๆหว่านล้อมให้เราค่อยๆอินไปกับตัวละคร

เราชอบตัวพระนางมากๆๆ พระเอกสายเปิดเผย เห็นมาตั้งแต่ดาวเสาร์เลยว่าYou รัก Her /// ชอบความเปลี่ยนไปของพระเอกที่จากเด็กหนุ่มเข้าสู้มือสังหารที่เยือกเย็น แต่รักและเทิดทูนนางเอกสุดๆ (จากหลายๆอย่างที่นางเอกทำให้พระเอก ไม่แปลกที่พระเอกจะเป็นห่วงขนาดนี้) ถึงอย่างนั้นก็ยังโดนไล่บ้าง จะโดนทิ้งไว้บ้าง 555555 #แอบสงสารพี่แกจริงๆ #สู้ต่อไปนะทาเคชิ 55555 #ผิดเรื่องล่ะๆๆ
ส่วนนางเอกก็สายซึนเลย 5555555 เย็นชาจริงๆ ผลักไส้พระเอกได้ตลอด (แต่ก็เพื่อพระเอกล้วนๆเลย ) และเป็นสาวน้อยที่รูปโฉมเป็นภัยจริงๆ ขนาดร่างกายเป็นเด็กยังโดดเด่นขนาดนี้เลย ถ้าเป็นร่างกายปกติจะขนาดไหน (พระเอกก็ใช่ย่อย หัวกระไดไม่แห้งเลย) แต่ท้ายเล่ม1 ก็มีการเปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยๆ น่าจะเป็นสัญญาณที่ดี

นอกจากประเด็นรักๆ ที่แอบหยอดมาเรื่อยๆ ก็คือเรื่องกำลังภายใน + บอส --- กำลังภายในเรื่องไม่ได้บรรยายอะไรเยอะแยะ หลายครั้งที่พระเอก/นางเอกมีภารกิจต้องสังหารคนก็ไม่ได้เล่าตรงๆ ส่วนใหญ่จะตัดไปตอนท้ายภารกิจ/บอกเลยว่าภารกิจเสร็จสิ้นด้วยดี จะเน้นไปฉากสำคัญๆเลย แต่ก็ไม่น่าเกลียดนะ เพราะรู้สึกว่ามันไม่ได้เวอร์อะไรมาก เป็นกำลังภายใน (ที่ไม่ได้อยู่นิยายกำลังภาในโคตรๆๆ) ที่ยอมรับได้ ตัวละครเจ็บเป็น พลาดได้ เป็นเรื่องธรรมดา #ไม่เหมือนเรื่องช่างXXที่นางเอกเก่งจนน่าเกลียด #จะแซะจนกว่าฮาจะพอใจ 55555555


ไม่รู้จะรีวิวไรดีแหละ แต่เรื่องนี้้เป็นม้ามืดจริงๆๆนะ สนุกเกินคาดไวเยอะ แม้ความรักของพระนางจะเป็นไรที่อธิบายได้ยากหน่อย แต่มันไม่น่ารำคายเลย


/ต่อเล่ม 2เลย

[Sortletter · Rating 4 out of 5]

เราให้ 4.5 ทั้งเรื่อง เล่ม 1-2

สนุกกว่าที่หวังไว้ อาจเพราะไม่มั่นใจกับนิยายค่ายนี้เท่าไหร่ เลยไม่ได้ตั้งความหวังอะไรมากมาย แต่เรื่องนี้ชอบมาก

เป็นเรื่องของนางเอก จยาเยี่ย ที่ถูกจับตัวมาอยู่ในค่ายลัทธิมารตั้งแต่เด็ก เพราะแม่ของนาง เป็นคนสวยมาก เป็นที่ต้องตาของเจ้าลัทธิ แต่แม่ของนางตัดสินใจทำให้ตัวเองตายก่อนโดนเจ้าลัทธิมารทำอะไร ทิ้งนางเอกให้โตในดงมาร เมื่อนางเอกโตจึงแก้แค้น

พระเอกคือคุณชายเซี่ยจากสกุลใหญ่ ถูกจับมาตอนเริ่มหนุ่มแล้ว หลังจากต่อสู้กันในรูปแบบที่เห็นในนิยายจีนหลายเรื่องคือฆ่ากันเองใครไม่ตายก็คือรอด (เรื่องนี้เรียกว่าบรรยายเลือดท่วมน้อยแล้ว ตอนอ่านจอมนางจารชนหน่วย 11 นี่เราแทบเลิกอ่านต่อเลย) พระเอกก็ได้เป็นผู้คุ้มครองเงาของนางเอก

หลังจากจัดการความแค้นจบ พระเอก ก็พานางเอกกลับบ้านตัวเอง และเริ่มเข้าสู่ระบบสังคมชนชั้นของเมือง ซึ่งจะมีคำถามมากมายกับที่มาที่ไปของนางเอก ตัวนางเอกเองก็ฝึกการแก้แค้นก็ได้ฝึกยุทธจนอันตรายต่อชีวิตตัวเอง

พระ นาง ต้องร่วมกันต่อสู้กับลัทธิมาร และเรื่องราวในสังคมเมือง เนื่องจากพระเอกเนื้อหอม ตระกูลใหญ่ เป็นที่ต้องตาของสาวมากมาย นางเอกมีจุดอ่อนที่ประวัติที่มา และสุขภาพ แต่สองคนก็ฝ่าฟันกันมาได้

เป็นนิยายรักที่ไม่หวานเลี่ยน อ่านแล้วมีลุ้นในเรื่องราวเป็นช่วงๆ มีลูกน้องพระเอกเป็น��ัวผ่อนคลายความตึงเครียดของนิยายคือแกมีความตลกเล็กๆ แต่ตอนท้ายแอบรู้สึกว่า น่ามีเรื่องหวานๆกว่านั้นสักหน่อยก็จะดี

[Celeste · Rating 5 out of 5]

มีเรื่องเดียวที่เราอ่านซ้ำๆ อยู่นั่น อินมากจน Move on ไม่ได้อยู่นานคือเรื่องลำนำราตรีนี่ล่ะค่ะ

เพราะเราชอบในคาแรคเตอร์ของตัวเอกทั้งคู่ที่ได้มาอยู่ในเรื่องเดียวกันด้วย เป็นความน้ำเน่าที่ลงตัว เราชอบที่พระเอกรักมากหลงมากในตัวนางเอกแบบนี้แหละค่ะ

เรื่องอื่นส่วนใหญ่ชิงไหวชิงพริบกันจนหาความรักไม่เจอ เก็บความในใจสู้หาผลประโยชน์กันอยู่ดีๆ รักกันเฉยไม่ค่อยอินในความรักของพวกเค้าเท่าไหร่ 55 อินในแผนการไต่เต้าจนได้ผลสมประสงค์มากกว่า แต่มันไม่บรรลุในฐานะนิยายรักอีก

แปลก็ดีมากๆ จำนวนเล่มไม่สั้นไม่ยาวเกินพล๊อตเรื่องจนเฝือ ประทับใจมาก ได้ซื้อมาแบบไม่ตั้งใจมาก่อนพร้อมไม่ลืมรักเราแต่ชอบเรื่องนี้มากกว่า

เป็นเรื่องที่เราจำชื่อนางเอกได้ด้วยแบบไม่นึกถึงโครงเรื่อง
จยาเยี่ย - จวินเพียนเซียน แม่ผีเสื้อน้อย ปกติอ่านจบชอบลืมชื่อตัวละคร อาจเพราะเป็นภาษาจีนด้วยแต่เรื่องนี้เราไม่ลืม

ถือเป็นงานขึ้นหิ้งของอรุณสำหรับเรา หลังจากเรื่องนี้ยังไม่เจอเรื่องที่ชอบมากๆ แบบคลั่งไคล้ไหลหลงจากที่นี่เท่าเรื่องนี้อีกเลยค่ะ มีแค่ดี - ดีมาก - เสมอตัว - ลงถังดองต่อไปค่ะ จบแล้วก็จบกันไปไม่คาใจ ไปหาเรื่องอื่นอ่านต่อได้เรื่อยๆ 😁

เราอ่านจบมานานมาก แต่ยังเขียนความรู้สึกตอนอ่านออกมาไม่ได้ซะที จนวันนี้ได้พรั่งพรูออกมาค่ะ แอบดีใจได้บันทึกเก็บไว้ได้แล้ว น่าจุดพลุฉลอง ❤️🎉

[Ahgase · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้วมึนหน่อยๆตอนต้น
ด้วยแบบภาษาแปลมันสวยอะ เลยเข้าใจยากนิดนึง
มู้ดโทนของเรื่องคือสีเทา ไม่ขำ ไม่ตลก และจริงจัง
ด้วยความที่ต้องเอาตัวรอดอะ จะให้ตลกสดใสมันก็ไม่ใช่
แต่หนักหัวมั้ย หนักอยู่นะ ตอนแรกเลยอ่านซะ2-3วัน
พอตอน2นี่อ่านรวดเดียวจบเลย

เห็นต่างจากคนอื่นนิดนึง คือไม่ซึ้งความรักพระเอก
และเข้าใจความเบื่อหน่าย ความไม่อยากวุ่นวายของนางเอกเลย
รู้นะว่าเพราะนางเอกช่วยหลายอย่างพระเอกเลยรัก
นางเอกก็ชอบแหละ แต่แบบเข้าใจปะ ว่าความสัมพันธ์มันวุ่นวาย
ก่อนจะได้รักมันต้องฟันฝ่าอะไรอีก ที่ผ่านมาก็เหนื่อยแล้ว
กุลุ้นตลอด ให้หนีเหอะ กุก็เบื่อ5555
แล้วพ่อพระเอกอ่ะ อีห่า นางเอกช่วยลูกมึง2คนโดนแทงร่างพรุน
ขอบคุณสักคำยังไม่มี พี่สะใภ้ก็ปากดี น้องชายก็ปากหมา
โอย เนี่ย มันรุงรังอ่ะ ไม่รู้ดิ ถ้าเป็นกุ รักกันมันไม่พอว่ะ

ไม่เชียร์ให้รักกันเลย มันลำบากใจ เหนื่อยแทน

[Ning · Rating 3 out of 5]

ครึ่งแรกน่าติดตามดี ลุ้น สนุก แม้ว่าจะไม่เช้าใจเหตุผลใดๆเลย แต่ละคนอมพะนำ ไม่พูดไม่จา ตัวร้ายไม่บอกที่มาที่ไป ตัวละครอื่น ไม่เขียนถึงเลย แต่ยังอ่านสนุกอยู่

ครึ่งหลัง งง วนไปวนมา วนๆๆๆ อยู่ที่เดิม งงใจว่าทำไปทำไม ช่วยเดินเรื่องหน่อย แต่มันก็ยังอ่านได้เพลินอยู่

รอลุ้นเล่มต่อไป จะไปทางไหนต่อ และจะไปยังไง อ่านกันต่อไป

[lonelypoppy · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายแนวกำลังภายปนแฟนตาซี รู้สึกว่าสนุกกว่าที่คาดไว้ ค่อนข้างประทับใจเลย
เริ่มเรื่องคือ พระเอก อายุประมาณ 15 ถูกจับไปอยู่พรรคมารในฐานะเชลย จะรอดได้คือต้องฆ่าคนอื่นเพื่อเลื่อนสถานะมาเป็นนักฆ่าในพรรคมาร
นางเอกเปิดตัวเป็นนักฆ่าตำแหน่งสูงในพรรคมาร อยู่ในร่างเด็กที่ไม่มีวันโต เหมือนคนโหดเหี้ยมไร้ใจ ฉากนองเลือดพอสมควร ฆ่าคนแบบไม่ต้องมีเหตุผลก็ได้ (จริงๆก็มีเหตุผลของนางเอก แต่ในมุมมองคนยุคปัจจุบันอาจจะรู้สึกมันโหดไปหน่อย) เรื่องค่อยๆเฉลยปมมาว่านางทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้น
ท้ายเล่มเป็นเรื่องราวในจงหยวน หลังจากนางเอกแก้แค้นเสร็จแล้วหนีออกจากพรรคมาร เร่ิมมีความหวานบ้างเล็กๆน้อยๆ

[Patrawan Dear]

#ลำนำราตรี (เล่ม 1/2)

คำนำสำนักพิมพ์บอกว่าลำนำราตรีเป็นนิยายรักแนววิทยายุทธ์ค่ะ เป็นเรื่องราวของการดิ้นรนต่อสู้เอาชีวิตรอดในลัทธิมารของพระเอกและนางเอก ช่วงต้นเรื่องทำให้คิดถึงเรื่องกระบี่กล้า จันทราเรือง เพราะฉากเปิดเรื่องคล้ายกันมาก ผิดกันที่เรื่องนี้เบากว่า  และไม่ได้เน้นฉากต่อสู้เท่า

ช่วงประมาณ 150 หน้าแรกอ่านไปได้แบบฝืดและหนืด แต่พอผ่านไปได้ก็ดีขึ้นเยอะ อ่านจบเล่มแรกยังไม่สามารถเดาทางได้ ยังมองไม่ออกว่าผู้เขียนตั้งใจจะสื่อสารอะไร แก่นของเรื่องอยู่ตรงไหน แต่อ่านไปเรื่อย ๆ ก็เพลินดี ที่ชอบเป็นพิเศษคือคาแรกเตอร์ของพระนาง เป็นความแตกต่างที่ลงตัว โดยเฉพาะนางเอกมีความน่าสนใจจนสามารถดึงเราให้อยู่กับเรื่องได้ ประกอบกับวิธีหยอดปมแล้วคลายทีละนิดของผู้เขียน ในจังหวะที่พอเหมาะพอดี พออยากรู้ ก็ได้รู้ ช่วงครึ่งเล่มหลังจึงอ่านได้คล่องขึ้น

ด้านสำนวนแปลไม่มีประเด็นใด ๆ ผู้แปลท่านนี้เชื่อมือได้อยู่แล้วค่ะ :)

[Mo Melody · Rating 5 out of 5]

สนุกมากกก เรื่องราวในยัทธภพชิงไหวชิงพริบ เป็นเรื่องที่นางเอกเก่ง เด็ดเดี่ยว และใจแข็งมากกก ตัวละครเยอะทีเดียวแต่ไม่ได้ออกทะเล เนื้อเรื่องสนุกน่าติดตาม

[mmm _md · Rating 5 out of 5]

เขารีวิวว่าดีก็เลยตามอ่าน ก็ถือว่าดีใช้ได้เลยนะ
แต่ส่วนตัวเราว่าค่อนข้างซับซ้อน มีความลึกซึ้ง ต้องค่อย ๆ อ่าน ค่อย ๆ เข้าใจ
ถ้าไม่ตั้งใจอ่านอาจจะ งง เพราะบทมีความละเอียดพอสมควร อิบายยิบย่อยเยอะ
แต่ตรงจุดนี้ทำให้เนื้อเรื่องมีเสน่ห์มาก

เป็นแนวยุทธภพที่หนักไปทางความรักของพระนาง หวานปนขม ด้วยความที่พระนางไม่อาจรักกันได้ ส่วนนี้ทำให้เราลุ้นไปด้วยว่าจะรักกันยังไงหนอ รวมถึงภารกิจต่าง ๆ ในลัทธิมาร พระนางจะเอาตัวรอดออกมาได้ยังไง อันนี้ก็สนุกและขมวดปมได้ดี พอใกล้จบก็ยังทิ้งปมความสงสัยให้คนอ่านอยากไปต่อเล่ม 2

ชอบคาแรคเตอร์ของพระเอกเรื่องนี้มากกกกกกกก หนักแน่น มั่นคง เยือกเย็นแต่ว่าอ่อนโยน รักนางเอกมา���ไม่กลัวคำครหาใดใด อารมณ์แบบสายตาฉันมีแค่จยาเยี่ยคนเดียวเท่านั้น ผู้หญิงคนอื่นเป็นมดกรวด 55555555 ถนุถนอมนางเอกมากแบบม้ากกกกก ชอบการบรรยายถึงความรักที่พระเอกมีให้นางเอก ทำให้เรารู้สึกได้จริง ๆ ว่าพระเอกรักนางเอกมากขนาดนี้เลย นางเอกก็เก่ง ฉลาด เข้มแข็งมาก นางรักพระเอกแต่นางเข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง นางเลยไม่ดึงดันที่จะอยู่ด้วยกัน ยอมแบกทุกอย่างไว้คนเดียว พระเอกก็เข้าใจนางเอกนะ แต่ก็ยืนยันว่าจะรักจะอยู่ข้างนางเอก อุมมมันทับใจอะ

ที่ชอบอีกอย่างคงเป็นการแปล แปลดีมากจริง ๆ ภาษาสละสลวย อ่านแล้วก็อดชมไม่ได้ การพรรณาบรรยากาศสิ่งแวดล้อม รวมไปถึงการบรรยายถึงพระนาง ตรงนี้ชอบที่สุด พรรณารูปลักษณ์พระนางได้พอเหมาะพอดี อย่างบางเรื่องเราจะเห็นบ่อย ๆ ที่บรรยายถึงพระนางว่า ร่างสูงงดงามทว่าแข็งแกร่งผิวสีคล้ำเพราะแดดบ���า ๆ อะไรแบบนี้ซ้ำๆ หลาย ๆ บท จนเอือม รู้ละจ้าว่าพระเอกหล่อไรงี้ แต่เรื่องนี้เราจะรับรู้ว่าพระเอกหล่อมาก หรือนางเอกสวยมากจากมุมมองของพระนางเองหรือคนรอบข้าง มันทำให้รู้สึกว่าสมจริงและอดนึกภาพตามไม่ได้ ดีกว่าบรรยายมาตรง ๆ แข็ง ๆ โดยรวมละดี ชอบ

[Doco · Rating 4 out of 5]

ปกสวยมากกกกก

อ่านจากคำโปรยแล้วนึกว่าจะเป็นเรื่องนักฆ่าบู้เลือดสาดกันทั้งเล่ม ปรากฏว่าเป็นนิยายรัก เน้นเรื่องรักเป็นส่วนใหญ่ มีเรื่องต่อสู้หรือชิงไหวชิงพริบน้อย ประมาณอาจจะไม่ถึงหนึ่งในสาม เรื่องราวที่พระเอกนางเอกอยู่ในลัทธิมารมีแค่ครึ่งเล่มแรกเท่านั้น นอกนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นของความรัก เนื้อหาช่วงหลังๆยิ่งเน้นไปในทางชิงดีกันของหลังบ้าน ส่วนตัวแล้วคิดว่าถ้าขยายเรื่องชิงไหวชิงพริบ หรือต่อสู้มากกว่านี้สักหน่อยจะสนุกมากกว่านี้ เพราะเนื้อเรื่องในพาร์ทเหล่านี้คนแต่งเล่าเหมือนเรื่องย่อ ทั้งที่พล็อตในส่วนนี้ถือว่าน่าสนใจมาก แต่ถูกให้ความสำคัญน้อยไปหน่อย

ทั้งนี้สำหรับคนชอบนิยายรักแบบเนื้อหาไม่หนักหน่วงอาจจะถูกใจหนังสือเรื่องนี้

สำหรับสำนวนการแปลนั้น ใช้ภาษาได้สละสลวย แต่หลายประโยคอ่านแล้วงง อ่านซ้ำหลายรอบบางทียังไม่เข้าใจเต็มร้อย บางประโยคไม่มีประธานของประโยค อ่านแล้วสับสนว่าตัวละครไหนเป็นคนพูด หรือการกระทำนี้ตัวละครไหนเป็นคนทำ ไม่แน่ใจว่าเป็นจากต้นฉบับหรือจากการแปล ส่วนคำผิดก็มีให้เห็นพอสมควร แต่อยู่ในเกณฑ์ที่พอรับได้ ไม่มีส่วนกระทบกับเนื้อหา

[Dokkoon · Rating 5 out of 5]

งานดีมาก สำนวนสวยและลายเซ็นชัดมาก
ปกติไม่ใช่แฟนแนวสายต่อสู้ เลยผ่านค่อนเล่มแรกไปอย่างอืดๆ แต่ก็วางไม่ลง เพราะมันเป็นหนังสือรักที่ดูมีอะไรมากว่ารัก ยิ่งได้อ่านคอมเมนต์คนแต่งหลังจบยิ่งอิ่มว่าเขาวางกรอบเรื่องไว้ได้ดีจริงๆ ที่สำคัญคือดำเนินเรื่องไม่ออกนอกกรอบเลย

คนแต่งวาง​คาแรคเตอร์ตัวละครได้ดี ยิ่งคงคาแรคเตอร์ตัวละครได้ดีมากๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีหลุดเลย นางเอกแข็งนอกอ่อนใน พระเอกอ่อนนอกแข็งใน มาอยู่รวมกันแล้วค่อยๆ ละลายพฤติกรรมกันและกัน ส่งกันและกันได้ดีมาก

ไม่ได้อ่านเรื่องที่แต่งได้ดีอย่างนี้มานานแล้ว ดีใจจริงๆ ที่เราได้เจอกัน

[Isarin Luansutham · Rating 5 out of 5]

เป็นเรื่องที่ดีครับ แปลก็ดี ตัวละครมีความสมเหตุสมผลและมีมิติ

แต่อ่านแล้วค่อนข้างเครียดครับ คือไม่ใช่ไร ในมุมมองนางเอกนี้อ่านแล้วมีแต่ความหวาดกลัว คือมันห่ามมากอ่ะนางเอก

ในขนาดที่พระเอกก็โคตรบีบหัวใจ 5555+ เนื่องจากเรื่องนี้พระเอกไม่ได้เก่งเทพและไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้า พออ่านไปเรื่อยๆรู้สึกความกลัวของพระเอกนี้ยิ่งลึกล้ำ บีบหัวใจสุดๆ เรื่องนี้สงสารพระเอกสุดและ คือเหมือนโดนนางเอกทำร้ายตลอดเรื่อง ไม่เคยอ่านเรื่องที่พระเอกเยินขนาดนี้

[Fonfoniny · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายเพราะชื่อสนพ. เรื่องนี้ดีเป็นอันดับต้นๆของสนพ.เลย มีคำผิดบ้างประปราย ชอบนางเอกมากๆมีความสตรอง เข้มแข็ง ฉลาด มีไหวพริบ ไม่ฟูมฟายเวลาเจอปัญหา ไม่ได้อวดเก่งหาเรื่องใส่ตัว เป็นตัวละครที่เทาเข้มๆ
ตัวรองชอบจิ่วเวยมาก ดูมีความร้ายๆเจ้าเล่ห์ เจ้าแผนการ นิสัยคล้ายนางเอกเวอร์ชันโผงผาง

[Onezer · Rating 4 out of 5]

ไปอ่านรีวิวมา เห็นว่าน่าจะเป็นเเนวที่เราชอบ
แต่ไม่ใช่อ่ะ โดยรวมเเล้วสนุกอยู่

นางเอกเหมือนคนปล่อยวาง ไม่มีเป้าหมาย ไม่อยากมีชีวิต... แต่ก็มีพระเอกที่คอยเหนี่ยมรั้งไว้

จุดเด่นของเรื่องนี้ เราว่าน่าจะขาย ความรักเเละความพยายามที่พระเอกมีให้นางเอกค่ะ
โดยรวมก้สนุกดี มี wow ในเล่มเเรกๆ เเต่เล่มหลังเราว่าธรรมดาๆ แต่ก็ไม่ได้ผิดหวังนะ

อ่านได้เพลินๆ

[PMT · Rating 3 out of 5]

จะว่าไม่สนุกก็ไม่ใช่ ครึ่งแรกน่าติดตามเลย พระเอกถูกจับมาอยู่ในพรรคมาร มีนางเอกเป็นหัวหน้า มีความขัดแย้งต่างๆ ในพรรค แล้วพระเอกนางเอกก็ต้องเอาตัวรอด แต่พอครึ่งหลังของเล่มอ่านแล้วแบบอยากให้จบๆไป เนื้อเรื่องโดยรวมสนุกดี แต่รู้สึกว่าอธิบายละเอียดเกินไป วนอยู่กับว่านางเอกใจแข็งไม่รับรักพระเอกเพราะคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับพระเอก

[I'm not the moon · Rating 5 out of 5]

สนุกดี เปิดเรื่องมาได้น่าสนใจ ทำให้นึกถึงเรื่องศึกรักประลองใจของอวี้ฉิงเลย เรื่องนั้นเราก็ชอบมาก..เรื่องนี้พระเอกเป็นสายคลั่งรักหนักมาก รักเดียวใจเดียว ไม่เเลหญิงใดเลย มีความช่างตื้อไม่ยอมเเพ้ ส่วนนางเอกก็สายซึนน่ะเเต่อ่านไปจะรู้ว่านางก็หวั่นไหวมากเช่นกันเป็นเรื่องเเนวต่อสู้ ชิงไหวพริบกัน เเต่อ่านเเล้วไม่เบื่อเลย...รอดูเล่มต่อไป

[Wanmata · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวดราม่าเข้มข้น สู้รบกันมากมาย คนตายท่วมหนังสือ
รู้สึกรายละเอียดเยอะไป ตัวละครเยอะ เรื่องราวเยอะ
เบื้องลึกเบื้องหลังเยอะ ใช้เวลาอ่านนานมากกว่าเล่มอื่น

ไม่มีบทตลก อ่านได้เรื่อยๆ
รออ่านตอนจบ

[Tkpslc. · Rating 5 out of 5]

ใครชอบเรื่องราวที่พระเอกรักซึมลึกต้องตำค่ะ

เรื่องราวสนุกมาก เป็นเรื่องในยุทธภพ ชิงไหวชิงพริบ รายละเอียดดีมากและก็ใช้เวลาอ่านนานมากเช่นกันกว่าจะจบเล่มนึง555 แปลก็ดี ตัวเอกฉลาด เก่งกันทั้งคู่ไม่งี่เง่าน่ารำคาญ

[Noo · Rating 5 out of 5]

ดีงาม สำนวนยิ่งงาม แปลและเรียบเรียงได้สละสลวย เนื้อเรื่องหลักโหดร้าย โลกไม่สวยแต่ชอบความเหมาะควร พระ-นางมีเหตุผลรองรับความคิดและอารมณ์เสมอ เป��นอีกเรื่องที่กรี๊ด ถูกใจมากก

[Yupaporn Zuyu · Rating 3 out of 5]

อ่านลำนำราตรีจบแล้ว เล่มแรกเป็นเรื่องเกี่ยวสำนักมาร ความเก่งกาจของพระเอกนางเอก ยังไม่ค่อยมีบทหวานๆของคู่พระนาง โดยรวมสองเล่มสนุกค่ะ

[Keen · Rating 4 out of 5]

Bittersweet

[Anida · Rating 4 out of 5]

บอกไม่ถูกว่าอ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกยังไง หม่นมาก

[IB Nungruthai]

เป็นเรื่องที่เราอ่านแล้วไม่รักนางเอกเลย

[J · Rating 3 out of 5]

ให้ 3 ดาวก่อนนะ คือมันต้องใช้ความพยายามมากไปในตอนอ่าน ๆ มาทั้งคืนก็ยังไม่จบ อีก 4-5 วันจะพยายามมาอ่านใหม่...

[Hootpiop · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้ สนุกมาก
เนื้อเรื่องแบบเนื้อเน้นๆ
ไปเร็ว เข้มข้น โดนใจ
สนุก ชอบมาก

[Nim Ritt · Rating 5 out of 5]

เนื้อหาเรื่องนี้ถือว่าค่อนข้างหนักสำหรับเรา แต่เพราะอ่านโดยที่ไม่ได้คาดหวังอะไรเลย รีวิวก็ไม่ได้หามาอ่านแบบทุกที ปรากฎว่าชอบมากกก นักเขียนเอาอยู่ค่ะ วางบทเนื้อเรื่องได้ดีมากๆ อ่านแล้วทั้งลุ้นทั้งชวนติดตาม พระเอก นางเอก งานดีทั้งคู่ หล่อ สวย ฉลาด เก่ง กว่าทั้งคู่จะฝ่าฟันอุปสรรคไปได้ถึงตอนจบนี่ โอ๊ย ลุ้นกันสุดฤทธิ์สุดเดช