In Voor het eerst schrijft Herman van Veen over het onbarmhartige proces van het ouder worden. Wanneer begint dat, ouderdom? Op welk moment besef je dat die jonge man is afgelost door een man op zekere leeftijd? De geest is vitaal, maar het lichaam hapert soms. De kloof tussen nu en vroeger wordt steeds groter. De ervaringen stapelen zich op, de herinneringen verdringen elkaar. Onverschrokken gaat Van Veen de confrontatie aan met zichzelf en schrijft hij over zijn leven van toen en nu. Over vriendschappen en vergankelijkheid, verlies en levenslust en de troost van de verbeelding. Steeds verbindt hij zijn verhalen met zijn theater- en liedteksten, waarin wonderlijk genoeg de ouderdom en de dood al sinds jaar en dag alom aanwezig blijken te zijn. Voor het eerst is een zoektocht naar betekenis, speels en filosofisch, om tot het besef te komen dat je ouder worden steeds weer voor het eerst doet. Het gaat vanzelf en gaat vanzelf weer over.
Hermannus Jantinus "Herman" van Veen (born 14 March 1945) is a Dutch stage performer, actor, musician and singer/songwriter and author. He is the creator of the Dutch cartoon Alfred J. Kwak, for which he also wrote and performed the theme music.
Van Veen was born in Utrecht, The Netherlands. He started performing with Erik van der Wurff in his twenties while studying at the Utrechts Conservatorium. He rose to fame in the 1970s with stage shows that combined witty cabaret, satire, performance art and music. Van Veen built a many-sided career that made him especially popular in Belgium and Germany, but he also toured widely in other European countries. A Broadway show in 1982, however, failed to wow the critics.
Van Veen is the father of Dutch actress Babette van Veen and a Unicef Ambassador. Van Veen was also married to the actress Marlous Fluitsma; they had two children.
Verhalen van Herman van Veen, over zijn jeugd als volwassene, met als rode draad het ouder worden
Degenen die denken hier wijze lessen uit te halen over hoe je ouder worden moet, komen hier bedrogen uit. Maar dat maakt allemaal niet uit, want Herman van Veen schrijft op een leuke en humoristische manier over het ouder worden. Het gevoel wat mij aan het einde bekroop was dat niemand weet hoe je ouder worden moet, en dat we eigenlijk altijd kind moeten blijven. Ik denk dat Herman dat laatste wel met me eens zou zijn.
Citaat : Was, na de dood van mijn ouders, lang een verwarde wees, tot dat met het ouders worden de paniek en het verdriet plaats maakten voor de herinneringen, boomgaarden vol. Ik hoef ze maar te plukken. Review : Was, na de dood van mijn ouders, lang een verwarde wees, tot dat met het ouders worden de paniek en het verdriet plaats maakten voor de herinneringen, boomgaarden vol. Ik hoef ze maar te plukken. Herman van Veen (1945) schrijft in zijn boek Voor Het Eerst verhalen over ouder worden, over zijn leven als kind en volwassene. Rode draad daarin is het ouder worden en zijn gedachten en gevoelens hierover. Het is een zoektocht naar de betekenis van leven en dood. Op welk moment besef je dat die jonge man is afgelost door een man op zekere leeftijd? De geest is vitaal, maar het lichaam hapert soms. De kloof tussen nu en vroeger wordt steeds groter. De ervaringen stapelen zich op, de herinneringen verdringen elkaar. In dertien verhalen schrijft hij over vriendschap, verlies, levenslust, vergankelijkheid en de troost van verbeelding. In het boek zijn steeds theaterteksten en gedichten opgenomen die aansluiten bij wat hij schrijft. Zijn conclusie is dat je ouder worden steeds weer voor het eerst doet. Voor Het Eerst is geen klassieke autobiografie, maar meer een reis, hij beschrijft ook het proces van het schrijven van dit boek, waar en wanneer, op een middag in de trein bijvoorbeeld, dan valt er weer een gedachte in, een herinnering aan vroeger, en dat wordt allemaal opgenomen in het verhaal. Niet door er heel diep op in te gaan, het komt eigenlijk terloops ter sprake. Herman van Veen staat vol in het leven en treedt nog vaak op in binnen- en buitenland. Productiviteit en creativiteit bepalen onverminderd zijn leven. Toch kan ook Herman van Veen er niet om heen dat hij “op leeftijd” begint te komen. Bepalende mensen die een belangrijke rol in zijn leven hebben gespeeld, zijn inmiddels overleden. En zo nu en dan steken kleine klachtjes de kop op. In Voor het eerst gaat Herman van Veen zijn persoonlijke confrontatie aan met het ouder worden. Een mooi boek over vergankelijkheid.
Een boekje van Herman van Veen over ouder worden, kaal zijn, artiest zijn, een huis in Frankrijk hebben, het geheugen van Herman van Veen en zijn kijk op de wereld. Het is bij vlagen wel amusant, ontroerend als het over zijn jeugd gaat, maar het maakt toch voornamelijk de indruk van een vlug geschreven verplicht nummer. Dat hij in het boekje twee of drie keer de deadline van dit boekje noemt versterkt die indruk: hij had het beloofd, dus dan schrijft hij het ook. Blijft een beetje los zand, zo. Wel een hele lieve man en een geweldige zanger. MAthijs vasn jieuwkerk zegt op de omslag dat het 'Een prachtig boek' is, dat helpt ook niet.
Van Veen is voorbij de zeventig en heeft associërend in korte alinea's opgeschreven wat hem als ouder wordende man zoal te binnen schiet. Dat zijn particuliere kwaaltjes (kaalheid), jeugdherinneringen, belevenisjes en wetenswaardigheden die daarmee verband houden. Leuk en leerzaam voor hemzelf of voor zijn kinderen, en ook niet onsympathiek, maar wat ik ermee moet, is mij niet duidelijk. Op pagina 63 ben ik ermee gestopt.
Mooie herinneringen aan de muziek, teksten, optredens van Herman Van Veen. Alfred Jodocus Kwak, Land Van Ooit. Ik vond dit boekje in een kerkje in Breskens voor 1 euro. Hé kleine meid op je kinderfiets...
Leuk boekje. Af en toe ontroerend, vaak mooie taal en hier en daar ook grappig. Alleen zijn het allemaal losse flodders. Samenraapsels die niet samenhangen. Beetje jammer.