Американска нощ

by Christopher Frank, Кристофър Франк

Въпреки любовния си сюжет романът „Американска нощ“ (1972) може да се определи като особен тип размишление върху вътрешния мир на френския интелектуалец през 70-те години. Защото неговият автор Кристофър Франк (роден в Англия през 1942 г.) — едно от безспорните имена в съвременната френска литература, утвърден драматург, сценарист, романист и режисьор — разработва и като тема, и като изказ една от основните дилеми в изкуството на XX век: недоверието и кризата в езика. Вълнуващо описаните човешки съдби в „Американска нощ“, безмълвният път към любовта на фотографа Серве и актрисата Надин са пресъздадени чрез ярки късчета от случки и преживявания, споени едва на финала в богатата мозайка на човешкото съзнание, загубило способността си да изразява съкровеното с думи. Само вътрешната нравствена чистота, без патос и без поза може да роди истинско изкуство и истинска любов — неусетно внушава Кристофър Франк с този свой роман, удостоен в годината на излизането си с престижната литературна награда „Рьонодо“.

280 pages, Paperback

First published December 1, 1972

About the author

British-born French screenwriter, director, and novelist Christopher Frank (1942-1993)in this photo stands outside his home. After working at the Royal Court Theatre in London as a photographer and translator, he became known for his first novel Mortelle (Mortel), published 25 years later.

Reviews

[Tasos · Rating 3 out of 5]

Η ελληνική έκδοση είναι εξαντλημένη εδώ και χρόνια και μου πήρε αρκετούς μήνες (και πολλή τύχη) για να βρω τελικά το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε το Σημασία έχει να αγαπάς του Αντρέι Ζουλάφσκι (και όχι η Αμερικάνικη Νύχτα του Τριφο). Επεηρεασμένος από το αριστούργημα του Πολωνού σκηνοθέτη περίμενα κάτι σπαρακτικό, βίαιο και απελπισμένο, τελικά όμως το βιβλίο είναι πολύ διαφορετικό, ένα αστικό μυθιστόρημα που περιγράφει ήπια και μάλλον διακριτικά τη μοναξιά, την υπαρξιακή αγωνία και την ανάγκη για επικοινωνία και αγάπη μιας ομάδας ανθρώπων στο Παρίσι της δεκαετίας του 70. Είναι εντυπωσιακό πώς ο Ζουλάφσκι έκοψε όλους τους δορυφορικούς χαρακτήρες και βούτηξε με τα μούτρα σ' αυτά που ο Φρανκ αφήνει να υπονοούνται, μετατρέποντας το υποδόριο σε γκροτέσκο. Δεν μπορούσα να μην το διαβάζω και να μη σκέφτομαι τη Ρόμι Σνάιντερ σε κάθε σελίδα. Αλλά έτσι μάλλον αδικησα το βιβλίο, το οποίο σε κάθε περίπτωση στέκεται μια χαρα από μόνο του ως αυτόνομο ανάγνωσμα για όποιον δεν ξέρει τη σημασία που έχει να αγαπάς.

[Iphigénie · Rating 2 out of 5]

Je l'ai lu après avoir vu le film. Je dois dire qu'en comparaison, j'ai trouvé le roman bien fade. Ce n'est pas un mauvais roman, mais je n'y ai pas retrouvé l'exubérance, la démesure, les étincelles de l'adaptation de Zulawski. Le romantisme des sentiments est, dans le livre, très subtil. Toutes les émotions sont sous-entendues. Même les personnages semblent mornes. Le regard-caméra de Romy Schneider au début du film m'a émue dix fois plus que l'ensemble du roman.
Il y a tout de même un certain ton dans les dialogues et dans l'humour de Christopher Franck qui m'a plu, mais on le retrouve également dans le film lequel nous épargne en outre le name-dropping culturel auquel l'auteur s'adonne un peu trop.

[Andréa Lechner · Rating 3 out of 5]

I read this book recently after having loved the François Truffaut film of the same name for years. Sadly, the book did not live up to my expectations - the memories of Jean-Pierre Léaud, Valentina Cortese and Jacqueline Bisset were too overwhelming and did not really match the book. I wondered how Truffaut had arrived at the idea of the film from the novel. Not a bad novel, yet not the film either.