Toen ik dit boek, met de prachtige harde kaft, bij het Kruidvat voor maar €3,95 op de kop wist te tikken, waren mijn verwachtingen vrij laag. Als een boek zo mooi is, een harde kaft heeft en dan maar voor 3,95 te koop aangeboden wordt, kan het bijna niet anders dan dat het verhaal een teleurstelling is.
Lori Nelson Spielman heeft echter mijn ongelijk bewezen. Dit boek is niet alleen qua kaft een pareltje in je boekenkast, maar ook qua inhoud. Al na een paar bladzijdes stroomde de tranen langs mijn wangen af. Spielman had me bij het eerste hoofdstuk al gelijk te pakken en ik kon het boek niet meer neerleggen. Het verhaal neemt ons mee in een emotionele achtbaan. We slingeren alle kanten op. Verdriet, hoop, ontkenning, schuldgevoelens, verliefdheid, haat, rouw, acceptatie en vreugde.
Dit boek steekt af naast de andere romans omdat het grootste thema niet de liefde is. Het gaat over het verlies van een dochter en een zus. Zowel moeder (Erika) als dochter (Annie) gaan op hun eigen manier met dit verlies om en Spielman weet ons heel goed met ze mee te laten voelen. Ze schetst échte vrouwen, met échte gevoelens, die échte fouten maken. De fouten die wij allemaal iedere dag maken en de schuldgevoelens waar wij ook mee zouden zitten als ons hetzelfde overkwam.
Toen ik vandaag mijn moeder sprak twijfelde ik of ik haar dit boek zou aanraden. Ze zou het heel meeslepend vinden en het zou haar enorm aanspreken. Het thema is echter vrij heftig en ik weet niet hoe zij, als moeder, dit verdriet door de ogen van Erika en Annie ervaart. Zou het haar te veel aan het denken zetten over ongelukken die in kleine hoekjes zitten? Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen het haar uit te lenen en ik ben benieuwd naar haar reactie.