Een teken van leven: Over rouw en alles wat de dood behelst

by Marion Bloem

Ze zei: 'Ik ga niet dood, ik vlieg weg.'

Op het moment dat Marion Bloem hoort dat haar zus ernstig ziek is en binnen enkele maanden zal sterven, lukt het haar niet verder te schrijven aan het boek over haar Indische jeugd. Als ze is overleden lijkt het of haar zus de herinneringen mee het graf in heeft genomen. Na maanden van rouw pakt Bloem de pen weer op en begint te schrijven aan Een teken van leven.

Marion Bloem groeide als kind van Indische ouders op met de vanzelfsprekendheid ten aanzien van zwarte en witte kracht, geesten en dolende zielen. Aan het ziekbed van dierbaren vraagt zij hen om haar te laten weten hoe het daar, aan de andere kant is. Kreeg zij antwoorden? Bloem moest haar Hollandse scepsis laten varen.

250 pages, Kindle Edition

Published October 29, 2018

About the author

Geboren 24 augustus 1952 te Arnhem. Kind van Indische ouders die in december 1950 naar Nederland zijn gekomen. Lagere school te Soesterberg. Opleiding: HBS-A te Amersfoort. Afgestudeerd als klinisch psychologe in 1978 te Utrecht.

Reviews

[Saskia Stout]

Na Lichter dan ik voelde Een teken van leven voor mij als een heel mooi en persoonlijk vervolg op mijn zoektocht naar mijn Indische afkomst. Waar Lichter dan ik me al aan het denken zette over wat er van generatie op generatie wordt doorgegeven, maakt Marion Bloem me opnieuw bewust van een andere laag: het mystieke dat zo verweven zit in de Indische cultuur.

Er was veel dat ik herkende. Niet altijd in concrete gebeurtenissen, maar juist in dat vanzelfsprekende geloof in dingen die je niet kunt zien of verklaren. Tekens, voorgevoelens, de aanwezigheid van degenen die er niet meer zijn… Dingen waar in de Indische cultuur soms heel open over wordt gesproken en die tegelijkertijd ergens diep opgeborgen kunnen zitten.

De openheid waarmee Marion Bloem schrijft over leven, dood, verlies, spiritualiteit en haar eigen ervaringen vond ik ontwapenend. Ze schrijft zonder afstand, poëtisch maar ook rauw, waardoor ik merkte dat ik tijdens het lezen ook steeds meer naar mijn eigen familie en achtergrond ging kijken.

En ineens herinnerde ik me weer waarom ik jaren geleden voor mijn scriptie Nederlands juist Geen gewoon Indisch meisje van Marion Bloem koos. Blijkbaar raakte zij toen al iets bij mij waarvan ik de betekenis misschien nog niet helemaal kon bevatten.

Sommige boeken lees je voor het verhaal. Andere boeken leggen iets bloot waarvan je niet eens wist dat het nog in je zat. Dit was voor mij zo’n boek. Een boek dat mijn nieuwsgierigheid naar mijn Indische afkomst alleen maar groter heeft gemaakt.

[Dees]

Ontzettend herkenbaar en zo fijn om dit vanuit Indisch perspectief te lezen