Marit is bezig met een laatste ivf-poging, wanneer ze terugkeert naar haar Limburgse geboortedorp. Ze gaat voor haar moeder met alzheimer zorgen, maar ziet op tegen de confrontatie met de kille vrouw die getekend is door een rampzalige gebeurtenis uit de geschiedenis van het dorp.
Hanneke (born: Anna Maria Hendrina) Hendrix is a Dutch writer. Among others, she has written for Literair Productiehuis de Wintertuin, Passionate Magazine, Het Zuidelijk Toneel and festivals such as Into the Great Wide Open and Lowlands. She also adores radio plays, but not specifically for the tray of gravel. Her debut novel, De Verjaardagen was released in September 2012.
Ik vind de auteur altijd heel leuk in de podcast "ik ken iemand die", vandaar dat ik nieuwsgierig was geworden naar ander werk van haar. Ondanks dat ik het onderwerp interessant vind kon dit boek mij echt niet boeien helaas.
Het lukt Marit niet zo goed om op te ruimen en haar moeder loopt steeds weg. Telefoontjes met haar man lopen op ruzie uit. En ook haar werkgever vraagt zich af wat ze nou eigenlijk van plan is. Dit alles houdt de spanning erin. Het einde vind ik iets te toevallig, maar wel passend. Aswoensdag is een mooie psychologische roman over moeders en dochters, weglopen en terugkomen, en de invloed van je jeugd op de rest van je leven.
Prima, maar af en toe miste ik wat of snapte ik niet meer helemaal wie nu precies wie was, door de hoeveelheid aan personages waarvan het grootste deel wat oppervlakkig blijft. Ook snapte ik Marits hele relatie met haar partner (waarmee ze een kind probeerde te krijgen) niet, hoe ze (niet) communiceren en de afstand die ze tegenover hem aanhoudt. Of waarom ze ervoor kiest om haar hulpbehoevende moeder wel mee naar vastelaovend te nemen. Daarnaast was ik een beetje teleurgesteld door bijvoorbeeld haar interesse in bodemonderzoek, wat twee keer heel concreet wordt aangehaald in een flashback wanneer ze in de achtertuin graaft en haar vader er iets over zegt, maar verder wordt daar ook niet echt veel mee gedaan, terwijl mij dat super interessant had geleken. Wel echt heel liefdevol en tragisch Marits moeder beschreven.
Het was inkomen - en dat lukte me helaas nooit écht helemaal. Al genoot ik van de details, van hoe het verhaal verweven is, van de vragen (of eigenlijk: de vraag) waar je mee achter blijft. Van het Limburgs.
Wat Hendrix sterk doet is het saamhorigheidsgevoel en de hechte Limburgse gemeenschappen in de kleine dorpjes in woorden vangen. Het verhaal zelf dobbert op een prettig tempo voort en het springen tussen het heden en het verleden is zorgvuldig uitgewerkt.
Toch pakt het boek me niet helemaal. Protagonist Marit is niet bepaald likeable en de overige personages missen diepgang. Ook eindigt het in een anticlimax met de hervonden liefde tussen Maarten en Marit terwijl ze een bladzijde of vijf daarvoor nog zo goed als uit elkaar zouden gaan, de geheelde band tussen moeder en dochter, het bijna ten onder gaan op dezelfde plek als waar haar broers ooit ten onder gingen. Dat is jammer, want dat doet afbreuk aan het zo fijn opgebouwde drama dat daar aan vooraf ging.
Ondanks de minpunten was dit wel een positieve kennismaking met het werk van Hendrix.
Marit leeft in de Randstad, maar komt uit Limburg. Haar moeder heeft ze al 15 jaar niet gezien. Tot er een telefoontje komt dat het niet goed met haar gaat. Marit vertrekt naar haar verleden, maar kan zeker het heden ook niet loslaten. Ik vind het op zich een mooi verhaal, maar het leest niet altijd makkelijk. Het verhaal van Marit en de geschiedenis van haar moeder lopen constant door elkaar. Het eind vond ik niet echt realistisch .
Ik geraakte er niet helemaal in. Ik denk dat dit verhaal beter tot zijn recht kan komen in de vorm van een toneelstuk. Ik voel dat het verhaal veel potentieel heeft, maar de personages daar kon ik me erg moeilijk mee identificeren.
Ze heeft het weer gedaan. Een dorp en een handvol mensen in al hun schoonheid, menselijkheid, zwakheid en haakjes en ongelooflijke kracht, onder je huid doen kruipen. Ze gaan daar nog efkes blijven zitten denk ik. Dank u mevrouw Hanneke.
De verhaallijnen waren wel goed. Maar de manier waarop het geschreven was, daar had ik moeite mee. Een aparte schrijfstijl, waardoor ik niet helemaal in het verhaal kwam.