[...] Η "Πριγκίπισσα Μαλένα", που στάθηκε αφορμή για να αποκαλέσει η κριτική τον Maeterlinck "νέο Shakespeare", φέρνει έντονο το στίγμα του συμβολισμού. Ο αρχικός της τίτλος ήταν "Η μακρινή πριγκίπισσα" και, ενώ γράφτηκε αρχικά σε στίχο, ο συγγραφέας προτίμησε τελικά τον πεζό λόγο. Όσον αφορά τη γλώσσα, μελετητές του Maeterlinck εντόπισαν κάποιες εκφράσεις πολύ κοντινές στη μητρική του φλαμανδική γλώσσα, ενώ ο ίδιος ομολογεί πως από το έργο δεν λείπουν η απλοϊκότητα, οι επαναλήψει, ή ακόμη και κάποιες περιττές σκηνές, πράγματα που όμως δεν θέλησε ν' αλλάξει κατά την έκδοσή του. Η φαντασία του ποιητή ξεπερνά εδώ τα όρια του χώρου και του χρόνου: Η "Πριγκίπισσα Μαλένα" είναι μια εξέγερση ενάντια στον θάνατο. Ο Maurice Maeterlinck, που ζει την κάθε του μέρα σαν να είναι η τελευταία του, προβάλλει σε όλα του τα έργα τον ίδιο πρωταγωνιστή, το "ύψιστο πρόσωπο", όπως λέει ο ίδιος: τη ζωή.
Maurice Polydore Marie Bernard Maeterlinck (also called Count Maeterlinck from 1932) was a Belgian playwright, poet, and essayist who was a Fleming, but wrote in French.
He was awarded the Nobel Prize in Literature in 1911 "in appreciation of his many-sided literary activities, and especially of his dramatic works, which are distinguished by a wealth of imagination and by a poetic fancy, which reveals, sometimes in the guise of a fairy tale, a deep inspiration, while in a mysterious way they appeal to the readers' own feelings and stimulate their imaginations".
The main themes in his work are death and the meaning of life. His plays form an important part of the Symbolist movement.
J’ai bien aimé l’ambiance de mystère et la richesse symbolique de la pièce mais j’avoue qu’à la lecture les innombrables répétitions qui doivent produire un écho signifiant à la représentation sont un peu fastidieuses