De foto draagt hij altijd bij zich. Een strand, een moeder en de kleine Arthur van Amerongen. Hij kijkt tegen haar op. Hij lijkt op haar. Zo trots als hij daarop is, zo veel beangstigt het hem ook. Zwarte humor, afgewisseld met passages waar de lezer kippenvel van krijgt. Herkenbaar, rauw, zonder opsmuk. Gewoon zoals het was. Mijn moeder is gek is een eerlijk, rauw en ontroerend boek over een gekke moeder, geschreven door taalvirtuoos Arthur van Amerongen.
Arthur van Amerongen is een Nederlands schrijver, columnist, journalist, publicist en islamexpert. Hij studeerde Semitische talen aan de Universiteit van Amsterdam. Hij werkte van 1990 tot 2001 als correspondent in het Midden-Oosten, met als standplaatsen Jeruzalem en Beiroet. Daarna werd hij verslaggever in Latijns-Amerika. Van 2012 columnist voor de Volkskrant (tot 2021), voor HP/De Tijd en vanaf 2022 voor GeenStijl.
This novel makes the reader slightly uneasy. It is a honest, sometimes very raw review of a childhood with a mother who suffered from psychoses. It is also a coming of the age story of a boy that never really grew up. Well written in a style that matches the subject, it provides a good read. Sometimes for me there was too much of trying to shock and a little restraint might have been helpful.
De teksten op het boek, of de samenvattingen, van de ellende die langs komt, doen niet vermoeden dat dit vooral een bijzonder vrolijk en luchtig geschreven boek van een levensgenieter is. Regelmatig barstte ik tijdens het lezen in lachen uit.
Wat het, behalve een leuk boek, een goed boek maakt, is de ontroerende eerlijkheid. Ondanks dat het natuurlijk kan dat anekdotes iets kleurrijker verteld worden dan ze in werkelijkheid verliepen (het zou me trouwens ook niet verbazen als hij zich nog ingehouden heeft), ontziet hij zichzelf niet, en anderen ook niet.
Rauw, bij vlagen hilarisch en liefdevol. Moeilijk te duiden verhaal over een hypogondrische man met een roerig leven. Rondom zijn 60e levensjaar is hij ver afgegleden in alcoholisme, drugsgebruik en zelfverkozen eenzaamheid met een stel honden. Er van overtuigd dat hij voor zijn 60e zal sterven aan kanker of zijn verslavingen, maakt hij op ironische toon een soort balans op van zijn ongelukkige leven. Ik wens de schrijver toe dat dit verhaal niet autobiografisch is...