Í Hornauga segir Ásdís Halla Bragadóttir söguna af því sem gerðist þegar hún á fullorðinsárum stóð loks andspænis nýfundnum genum sínum eftir að hafa komist að því hver blóðfaðir hennar er. Án þess að draga nokkuð undan lýsir hún því hvernig hún missti stjórn á rás atburðanna með ófyrirséðum afleiðingum. Í kjölfarið einsetti hún sér að kynnast föðurfólki sínu betur og heillaðist fljótlega af sögu formæðra sinna. Hún leitaði fanga í skjalasöfnum heima og erlendis, gróf upp áður óbirt einkabréf og umdeildar játningar. Í þessum stórmerkilegu konum fann hún hinn helminginn af sjálfri sér, í konum sem höfðu ýmsu áorkað en jafnframt misstigið sig illa og verið litnar hornauga.
Ágætis ævisaga þar sem Ásdís Halla rekur líf sitt samhliða því að hún kemst að raun um hver raunverulegur blóðfaðir hennar er. Hún rekur brokkgengt samband sitt við hann og ljúfsár samband við hálfbróðurinn um leið og hún heillast æ meir að sögu ættarinnar og dregur fram í dagsljósið ævi formæðra sinna. Líkt og svo oft voru þær í skugganum á meðan karlarnir voru þekktari en þær voru engu minni kjarnakonur, gæddar miklar kostum en engu minni löstum og áttu það til að misstíga sig hrapallega. Bersögul og stundum óþægilega svo maður veit varla í hvorn fótinn maður á að stíga.
Er hreinlega ekki alveg viss um hvað mér finnst um þessa bók. Alltaf gaman/áhugavert að lesa um gamla tíma - hvernig konur höfðu það hér áður, um ferðalög íslendinga yfir hafið hvort sem það var til Evrópu eða Ameríku.
Sagan hennar var vissulega áhugaverð - en þó er eitthvað sem ég er svona efins með .... en fínasta bók samt ;)
Áhugavert að lesa um gamla tíma en meira en það var ekki að finna í þessari bók. Er frekar leið yfir því hvað mér fannst hún leiðinleg. Söguþráðurinn er langdreginn á köflum og heldur manni ekki við efnið og einnig fundust mér persónurnar mjög óáhugaverðar.
Tja, sagan nýju fjölskyldunnar er áhugaverð og lifandi skrifuð. (Hitt er stirðlegt og hálf vandræðalegt að hafi yfirhöfuð fylgt með, ég lít það efni hornauga).
Ég var mjög hrifin af fyrri bók höfundar (Tvisaga) en átti erfiðara með þessa. Fannst mikið um endurtekningar og hefði mátt skera töluvert niður. Ég hlustaði og fannst höfundur lesa allt of hægt og eintóna. Ég lagði hana frá mér um miðja bók, tók svo upp aftur hálfu ári síðar og gat þá ekki hætt. Saga ömmu hennar er athyglisverð en fallegust finnst mér sagan af samskiptum þeirra hjóna; þroskasaga ÁHB sjálfrar.