در سال ۱۲۸۵، نخستین تشکل منظم کارگری تأسیس شد و در سال ۱۳۰۰، برای اولین بار در تاریخ جنبش کارگری ایران، یک تشکل نسبتا فراگیر به وجود آمد. موضوع کتاب حاضر بررسی تاریخی – تحلیلیِ جنبش کارگری ایران است که مقاطع انقلاب مشروطیت، اواخر سلطنت قاجار و سالهای سلطنت رضاشاه را در بر میگیرد. چاپ ۱۳۸۱
کتاب وضعیت تاثر برانگیز کارگران ایرانی در اواخر قاجار و پهلوی اول را بیان میکند. از کفاف ندادن حقوق کارگر سبت به مخارج و توهینهایی که به کارگران میشود. کتاب اثر تحقیقی خوبی است هر چند گرایشهای چپی نویسندگان نیز مشهود است. در بخش پایانی کتاب که با «پسگفتار» عنوان خورده است، به بررسی عوامل قوام نیافتن اتحادیهها در ایران میپردازد. نویسنده معتقد است اختناق تنها عامل ناکامی نبوده است بلکه عواملی همچون عدم همراهی دیگر نهادها با تشکلیابی نیز در عدم کامیابی موثر بوده است. فصلهای کتاب به ترتیب عبارتد از: نگاهی اجمالی به وعیت عمومی ایران در دورهی قاجار کارگران و صنایع ایران در اواخر دورهی قاجار شرایط کار و زیست کارگران کارگران مهاجر ایرای از نخستین نمودهای حرکت کارگری تا تشکیل اولین تشکل منظم اتحادیه کارگری تشکیل شورای مرکزی اتحادیه های کارگری ایران سال های 1302 تا 1320 پس گفتار