Ліліт, першая жонка Адама, пакінула Рай і не прыжылася ў Пекле. За гэта Бог і Д’ябал змусілі яе падпісаць угоду, паводле якой Ліліт мусіць бясконца ўвасабляцца ў зямных жанчын і жыць сярод людзей. Пабадзяўшыся па свеце, Ліліт урэшце трапляе ў сучасны Мінск. Тут яна сустракае журналіста газеты "Наша Нядоля", які марыць пра літаратурную славу, папулярную блогерку, якая вучыць жанчын абуджаць у сабе Багіню, дэмана, які спакушае жанчын, ды анёла, які ўдзень працуе праграмістам і складае гараскопы, а ўначы гуляе па дахах. Таксама Ліліт сустракае вучонага ката, здольнага адрозніць оперы Вівальдзі ад італьянскага Гендэля, а яшчэ дзяўчыну-псіхолага, якой дапамагае раскрыць рэдкі дар з дапамогаю картаў Таро.
Наскільки нам із України може видаватися, що в Білорусі нічого не відбувається в політиці, настільки свіжа там література. (Не так багато читала, але яку б книжку не взяла, то все цікаве і ні на що не схоже). Роман «Вяртанне Ліліт» – чудове іронічне осмислення речей, які з нами сьогодні відбуваються: медіа, фемінізм, криве дзеркало фейсбуку, лайкоодержимість. Сподобалися описи реалій видавничого ринку, взаємин письменників і літкритиків, журналістів, які сидять на голці переглядів і клікбейт-заголовків, уся ця тусовочність – чи в нас хтось таке описував?)) Це дуже смішно, якщо талановито, як у цьому випадку, написано.
Кіт, сова, літаючі жінки, ангели, демони, блогери, ворожки, айтішник – магічний реалізм у сучасному Мінську з його універмагом, сталінками і метром; казкові персонажі і реальні жіночі долі. Ліліт – це перша дружина (жонка) Адама, яка покинула рай і не прижилася в пеклі, і це тільки одне трактувань біблійних сюжетів в романі. Думала спочатку, що дратуватиме астрологічне тло в романі, акценти на картах таро, але справді сприймала як тло.
Окреме задоволення – читати білоруською. Я взагалі думаю, що білоруськомовним людям легко зваблювати інших людей, їм для цього досить просто заговорити.
Лёгка паверыў у створанае звышнатуральнае светаразуменне, тлумачэнне дрэнных учынкаў людзей тым, што ў адных уцелаўлены дэманы, а іншыя пераймаюць манеру паводзінаў першых, ды нават сягаюць вышэй. Ёсць тут прыемнае пачуццё платы па заслугах, жарты, перамога дабра над злом, да і наогул перавага дабра над усім. Але сваеасабліва, што дабро гэта ідзе ад нейкай трэцяй сілы, а бог тут існуе як нешта яму супрацьпастаўляльнае, поруч з д’яблам. Адметная лінія блогершы, якая робіць пасты, якія не маюць нічога агульнага з яе ўласным жыццём, а часам проста супрацьлеглыя рэальным падзеям.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Текст наче складається з двох частин, які йдуть паралельно і природним чином перетинаються. З одного боку центральна оповідь про життя і численні перевтілення потойбічної істоти Ліліт в антуражі сучасного Мінська. З іншого – "типові" жіночі долі, описані лаконічно і дуже правдиво, постійно хапаєшся за голову і подумки кричиш: "та шо ж ти робиш!". Кінцівка однозначно (але якось плакатно-топорно, наче в голівудському кіно на трієчку) прояснює, чому саме друга лінія весь час виглядала вагомішою. Велика кількість персонажів і тем як на невеликий обсяг, добротний роман.
Кніга была праслухана (нажаль няма чытальнай версіі) за два дні, неверагодна дзіўная, шчырая, кранае душу. Вельмі прыгожая мова, але галоўнае, гэта сама ідэя , пра падтрымку і дабро
На пачатку мне не вельмі спадабалася кніга, як быццам я чакала узроўню Тэррі Пратчэта. Але вырашыла працягнуць чытаць, неяк уцягнулася і ў выніку кніга здалася цікавай. Не банальная паралель з картамі таро. Асабліва спадабалася гісторыя Ліліт у пераказе Янкі. Лавіла сябе на моментах калі вельмі відавочна ўяўляла як хажу с героямі па знаемым вуліцам горада, за гэта аўтарке асобны дзякуй:)
Даўно не сустракала настолькі захапляльнай беларускай кніжкі, што немагчыма адарвацца. Я нічога не разумею ні ў астралогіі ні ў таро. Затое я люблю магію, уплеценую ў рэальнае жыццё. А як выдатна створаныя персанажы! Тыпажы, якіх дакладна сустракаў у жыцці, як напрыклад блогерка, якая вучыць як жыць, а сама ледзь дае рады. Плюс прыгожая гісторыя кахання. Раю.
Ух! Што за кніга! Дакладна раю) Спачатку было трохі багахульскі, але я магу зачыніць на гэта адно вока. Яшчэ ў пачатку падалося, што гэта нейкі бульварны раман на беларускі лад, але гэта толькі падалося. Пасля стала бачна і глыбіня, і сарказм, і цікавыя перапляценні сюжэту. На мой густ добра ды цікава прамалёваныя персанажы, сучасныя тэмы падымаюцца. Цікава, сапраўды цікава і вострапсіхалагічна.
(Юлія, калі будзеце чытаць гэты комент, напішыце калі ласка мне ў інст @lesya_holidays, ёсць да вас літаратурная справа)