Η πυραμίδα της οργής

by Μένιος Σακελλαρόπουλος

Ένα περίστροφο που μυρίζει οργή. Δυο υπουργοί που δωροδοκούνται. Μια εταιρεία που ψυχορραγεί. Ένας αδίστακτος εργοδότης. Τετρακόσιες οικογένειες έρμαια του φόβου και της αγωνίας για το σήμερα και το αύριο. Στημένα παιχνίδια. Ένα κοριτσάκι στη μέση του κυκεώνα. Ο πυροβολισμός που αλλάζει τα πάντα. Και η Νέμεση που έρχεται για να ξεμπερδέψει το θλιβερό κουβάρι, με τις εξελίξεις να είναι καταιγιστικές, μπλεγμένες με έρωτες και προδοσίες.

Μια συνταρακτική, καθηλωτική, ανθρώπινη ιστορία που κόβει την ανάσα και αγγίζει τις ψυχές. Μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι αληθινή…

456 pages, Paperback

First published October 25, 2018

About the author

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε ανήσυχος, ήρεμο Σεπτέμβρη, απέναντι από μια θάλασσα, που του πέρασε τα κύματά της στο κεφάλι. Από πολύ μικρός ήθελε να πετάξει. Τα κατάφερε γρήγορα, όταν άνοιξε τα χέρια του σαν πουλί κι απογειώθηκε από την ταράτσα του σπιτιού του, σκάζοντας με το κεφάλι στο πεζούλι. Έσπασαν και τα δύο...
Από παιδάκι είχε μανία με τα σπορ, δραπετεύοντας για χάρη τους από το σπίτι. Σε κάποια από τις αποδράσεις του, τρύπωσε στο γήπεδο της Λεωφόρου και μαγεύτηκε για πάντα.
Του άρεσε πάντα να παίζει με τις λέξεις, να τις ζωγραφίζει. Ήταν η τέχνη του. Μ αυτήν έμαθε να πορεύεται. Και πριν τελειώσει το Λύκειο, τις δύσκολες μέρες του 1979, βρέθηκε στην εφημερίδα "Φως", για να προκαλέσει την αδιανόητα σιωπηλή και αναπάντεχα εμφανιζόμενη τύχη. Κι ακόμα την προκαλεί, στο ίδιο μετερίζι.
Ο πατέρας του ονειρευόταν να τον δει εισαγγελέα. Μπήκε στη Νομική Θράκης, κι ανεβοκατέβαινε πέντε χρόνια για να δουλεύει στις εφημερίδες. Είχε αποφασίσει τι θέλει στη ζωή του. Τη μαγική μυρωδιά του πιεστηρίου, αυτή που τον γοήτευε αφάνταστα.
Πέρασε ένα μικρό φεγγάρι στη "Βραδυνή", κι από το 1983 και για 12 χρόνια, ως το 1944, εργάστηκε στο "΄Εθνος" και τις "Εικόνες". Το 1992 μοίρα καλή τον οδήγησε στο MEGA (όπου παραμένει ακόμα), για να κάνει τρελή εικόνα τα κείμενά του.
Γνώρισε ακόμα τη μαγεία των ερτζιανών (ΕΡΑ, Sport FM) και το ιλουστρασιόν των περιοδικών (Active, Τριφύλλι), ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχε την τύχη να πει τις ιστορίες του σε σπουδαστές (ΙΕΚ Ακμή).
Συνεχίζει να γράφει και να μοντάρει, να χαμογελάει και να σαρκάζει, να ταξιδεύει και να ονειρεύεται...

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 5 out of 5]

Ζούμε στην Ελλάδα του 2018. Μια Ελλάδα που αντί να πηγαίνει μπροστά και να προοδεύει, μοιάζει κολλημένη στα γρανάζια της ίδιας της μηχανής που θα έπρεπε να την τροφοδοτεί με ενέργεια και όχι να την κατασπαράζει. Μια Ελλάδα όπου η αναλγησία κυριαρχεί, τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, επηρεάζοντας όλες τις πτυχές της καθημερινότητάς μας, με ελάχιστες να είναι οι εξαιρέσεις που δεν χάνονται μέσα στον κόλαφο της ευρύτερης καταστροφής, όχι λόγω ικανοτήτων, ούτε καν λόγω τύχης, αλλά επειδή έχουν το θράσος να ξεπεράσουν τα όρια της ηθικής, φτάνοντας στην αντίπερα όχθη. Δεν έχει σημασία που μαζί θυσιάζουν κι ένα κομμάτι της ψυχής τους, όχι αφού αυτή την πούλησαν πολύ παλαιότερα στον ίδιο τον Διάβολο, και τώρα, απλά, ξεπληρώνουν την υποθήκη της λίγο λίγο.

Σαν ένα παιχνίδι της μοίρας, το "μαύρο" στο Mega έπεσε σχεδόν παράλληλα με την έκδοση του νέου βιβλίου του Μένιου Σακελλαρόπουλου, "Η πυραμίδα της οργής", που εμφανέστατα, σε πολύ μεγάλο βαθμό, είναι επηρεασμένο από τα δύο αυτά εφιαλτικά χρόνια που βίωσε το κανάλι, και οι εργαζόμενοι αυτού, που με νύχια και με δόντια πάλεψαν να το κρατήσουν ζωντανό, έστω κι αν τελικά νικήθηκαν. Πάνω στην πανωλεθρία αυτή φαίνεται να έχει βάλει της βάσεις της δικιάς του ιστορίας που μοιράζεται τον ίδιο πόνο, τις ίδιες φοβίες, τον ίδιο θυμό και την ίδια οργή απέναντι στο πρόσωπο εκείνων που εκμεταλλεύτηκαν καταστάσεις και δημιούργησαν τις καταστροφικές συνθήκες που βούλιαξαν ολόκληρες οικογένειες στην απελπισία, με μία βασική διαφορά. Στην προκειμένη περίπτωση, αντίθετα με το τι είθισται να συμβαίνει στην πραγματική ζωή, υπάρχει εκείνος ο ένας που φτάνει στα άκρα, που ο θυμός του κυριαρχεί και που παρακινούμενος από την ιδέα του ότι δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει, τα παίζει όλα για όλα.

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος, έχοντας και ο ίδιος αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις τα τελευταία χρόνια που τον επηρέασαν όχι μόνο σε πρακτικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε συναισθηματικό, έχοντας συνυπάρξει με ανθρώπους και καθώς έγινε μάρτυρας της δικιάς του τραγωδίας και της κατάρρευσης της δικιάς τους ζωής, έχει αποδώσει με ρεαλισμό, σκληρό πολλές φορές μα καθόλα πραγματικό, και με βαθύ συναίσθημα, την πραγματική εικόνα της τελευταίας δεκαετίας της Ελλάδας, η οποία μας οδήγησε χρόνο με το χρόνο, βήμα προς βήμα, όλο και πιο κοντά σε μια συντέλεια από την οποία δεν ξέρω κατά πόσο είναι να γλιτώσουμε, αφού το μέλλον, όσο κι αν θέλουμε να το βλέπουμε με μια ενθαρρυντική ματιά, δεν υπόσχεται και πολλά. Δεν είναι απλά αφηγητής όλων των υποϊστοριών που συνθέτουν τη δικιά του πυραμίδα, αλλά έχει "φορέσει τα παπούτσια" της κάθε οικογένειας χωριστά, αποδίδοντας τη δικιά της τραγικότητα με τον τρόπο που αρμόζει, μα και με απαράμιλλο σεβασμό, εκτίμηση και κατανόηση.

Έχουμε να κάνουμε με έναν συγγραφέα που, λόγω και της δημοσιογραφικής του ταυτότητας, σε κάθε του ιστορία μπαίνει όσο πιο βαθιά μέσα στην αλήθεια της είναι εφικτό, παρουσιάζοντάς την μας σφαιρικά, παραστατικά και πραγματιστικά, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει πως απομονώνεται από το συναίσθημα. Όπως και άλλες φορές, έτσι και στην προκειμένη, είναι εμφανές ότι έχει πραγματοποιήσει μία ουσιαστική και εις βάθος έρευνα, αφού ένα μέρος του βιβλίου του εξελίσσεται στο καρδιολογικό τμήμα του νοσοκομείου Παίδων κι ένα άλλο στις φυλακές, μέρη που αν δεν έχει επισκεφτεί, που αν δεν τα έχεις αντικρίσει με τα μάτια της ψυχής σου δεν μπορείς να κατανοήσεις την τραγικότητα και τον πόνο που κρύβουν πίσω από τις κλειστές τους πόρτες. Μικρές ιστορίες που κρύβουν μέσα τους μεγάλες κι επίπονες αλήθειες, μα και αγώνες ανθρώπων που ακόμα κι αν έχουν γονατίσει από το βάρος της ευθύνης ή από την κακομεταχείρισή τους, πάντοτε ψάχνουν μια αχνή ελπίδα για να κρατηθούν από πάνω της.

Θα ήθελα να πω κι άλλα... Θα μπορούσα να πω κι άλλα, πολλά περισσότερα απ' όσα έχω ήδη πει, αλλά θεωρώ πως το να το κάνω δεν έχει και πολύ μεγάλο νόημα. Όχι όσο έχουν τα λόγια του ίδιου του Μένιου Σακελλαρόπουλου, που μέσα από το βιβλίο του αυτό γίνεται η φωνή όλων εκείνων που θυσιάζονται κάθε μέρα στο βωμό εκείνων που θαρρούν πως έχουν εξουσία πάνω στους άλλους, επειδή τους έχουν για υποδεέστερους τους. Γίνεται η φωνή όλων εκείνων που κόντρα στην ωμή βία της σύγχρονης εποχής, συνεχίζουν να είναι μαχητές, δεν σκύβουν το κεφάλι ή ακόμα κι αν το κάνουν, βρίσκουν τη δύναμη να το υψώσουν και πάλι. Γίνεται η φωνή όλων εκείνων που η απελπισία τούς σπρώχνει στα άκρα και που το να χάσουν τον έλεγχο κόντρα στη λογική τους, είναι μια φλασιά δρόμους, τόσο όσο χρειάζεται για ν' ανοιγοκλείσει ένας διακόπτης. Ένα υπέροχο, συγκλονιστικό, σπαραχτικό βιβλίο με την ιστορία του οποίου θα ταυτιστείτε, θα συγκινηθείτε, θα εξοργιστείτε, θα κλάψατε, μα και που θα σας θυμίσει πως πάνω απ' όλα τα άλλα είναι η ελπίδα, η πίστη, η αγάπη, πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς και ν' αφήνεις πίσω σου.

[Lena Papanikolaou · Rating 4 out of 5]

Η πολυπόθητη επιστροφή του Κ.Σακελλαρόπουλου έρχεται μ 'ένα σοκαριστικό και πέρα ως πέρα επίκαιρο μυθιστόρημα! Θέμα του, η Ελλάδα του σήμερα και ο κοινωνικός αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης στις ελληνικές οικογένειες.Με αφετηρία μια εταιρεία που ψυχοραγεί και τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί , ξεδιπλώνεται το κουβάρι των κοινωνικών επιπτώσεων που έχει η οικονομική κρίση στις ανθρώπινες σχέσεις...Τα πάντα μεταλλάσονται !Τίποτα δεν παραμένει ίδιο! Χάνεται κάθε αξία και μαζί της κάθε ισσοροπία !Θυμός, Αδικία, Πίκρα, Ανασφάλεια, Φόβος, Απελπισία, Έριδες στο οικογενειακό περιβάλλον, Αγχος, Βία, Εκδίκηση,Εγκληματικότητα.. Αυτή είναι η αντίπερα όχθη της κοινωνικής ζωής που βασιλεύει μέσα στην οικονομική κρίση! Απολαυστικός, άμεσος και απόλυτα ρεαλιστικός ο συγγραφέας διεισδύει στις οικογένειες που οδηγήθηκαν σε απάνθρωπες συνθήκες, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.Βλέπουμε τους ήρωες που πλήττονται από τη ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα και τις αλλαγές που έρχονται στις ζωές τους αλλά και στον χαρακτήρα τους! Χάρη στη μαγική πένα του συγγραφέα είμαστε θεατές πρώτης θέσης!Τα συναισθήματα και οι καταστάσεις που θα βιώσουν οι τραγικοί ήρωες της ιστορίας είναι το σημαντικότερο σημείο του βιβλίου!Όπως γράφει ο συγγραφέας καμιά φορά στη μυθοπλασία εμπλέκονται κι αληθινές ιστορίες...Ίσως γιατί η ίδια η ζωή ξεπερνάει τη μυθοπλασία !Θα δανειστώ μια την πρόταση από το Κ.Σακελλαρόπουλο, που κλείνει μέσα της όλου του κόσμου τις αλήθειες! Είναι η φράση που αντικατροπτίζει την κοινωνία μας και το συγκεκριμένο βιβλίο!
<<Το χρήμα δε χάνει ποτέ, τρυπάει τοίχους, σκαρφαλώνει σε βουνά, στήνει γέφυρες, θάβει μνήμες,εξαφανίζει εξογκώματα, καλύπτει τα πάντα ...>>
https://lovebooksloveread.blogspot.co...

[Xadel Δελλή · Rating 4 out of 5]

Η πυραμίδα της οργής. Δεν περίμενα τέτοια γροθιά στο στομάχι. Πάντα με εκπλήσσει ο συγγραφέας, αλλά ομολογώ πως δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη για κάτι τόσο έντονο, ζωντανό κι επίκαιρο. Ο ίδιος χαρακτήρισε το 15ο(!) αυτό βιβλίο του …Όνειρο, ανάσα, πνοή, απρόσμενο δώρο ζωής… Μια πυραμίδα συναισθημάτων που σε μια στιγμή καθορίζουν μια ολόκληρη ζωή. Τα καθαρά μάτια του, το φωτεινό και χαμογελαστό πρόσωπό του, ο γλυκός λόγος που αβίαστα μπορεί να σου πει και να φτιάξει η μέρα σου (σαν άλλος Μανόλης αφτιασίδωτης ανθρωπιάς κι ανεπιτήδευτης ματιάς), δε λαθεύουν. Είναι συγγραφέας ψυχών.

Μύριζε ιδρώτα και αγωνία, κι απελπισία και θυμό και οργή, και η ξεχειλισμένη αγανάκτηση χόρευε στα πρόσωπα των εργαζομένων, που αποφάσισαν να οργανωθούν για να δουν τι θα κάνουν κι αν υπήρχαν περιθώρια αντίδρασης.

Η πυραμίδα της οργήςΠρόσωπα και βιώματα γύρω από μια απάνθρωπα σκληρή κατάσταση σε έκαναν να θέλεις να σταματήσεις, να συμπάσχεις με τους ήρωες, διακόπτοντας την ανάγνωση, μα ταυτόχρονα σε καλούσαν αγωνιωδώς να μάθεις την κατάληξή τους, μη μπορώντας να ξεκολλήσεις από τις σελίδες. Καταφέρνει να σε κρατάει σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια της πλοκής. Χωρίς περιττά λόγια, χωρίς χρονικά πισωγυρίσματα. Χείριστες συμπεριφορές, σοκαριστικές αλήθειες, καταβαρα-θρωμένες αντοχές, ολέθρια αδιέξοδα, παράπλευ-ρες απώλειες, άνανδρα “θέλω”, επιλεγμένες(!) σιωπές, αβεβαιότητα, πόνος, δάκρυα ικανά να μουσκέψουν ολόκληρη την τσιμεντούπολη, αλλά κι αγάπη, συμπαράσταση και συμπόνια. Αλληλεγγύη ανθρώπων… Αδύνατον να μη σε συνεπάρει.

«Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είν’ αληταριό π’ όλο θα δραπετεύει…»

Απάθεια VS μένος

Το αγεφύρωτο χάσμα εργοδοσίας κι εργαζομένων, οι offshore εταιρείες, το μερικό βόλεμα δίπλα στην εκμετάλλευση ��αι την εξαπάτηση των υπαλλήλων, η πλήρης ανέχεια και διάλυση των πάντων. Είχαν βαρυστομαχιάσει τρώγοντας επί μήνες… υπομονή και κατανόηση. Κι όλα χωρίς ίχνος υπερβολής. Μια αποτύπωση της ελληνικής κ��θημερινότητας. Μια κατάθεση ψυχής με το μαχαίρι στο κόκκαλο. Ένα ασήκωτο βάρος στο στήθος.

Πώς ο πλέον ήρεμος και φιλήσυχος εργαζόμενος ξεφεύγει από εκείνη τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη λογική από την τρέλα και μετατρέπεται σε δολοφονικό τιμωρό;

Θεία δίκη, κινήσεις εν βρασμώ, ψυχικά αποθέματα, μπλέκονται τόσο ταιριαστά που δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις ούτε στην επόμενη πρόταση του κεφαλαίου. Πόσος κόσμος, βιώνοντας την ανέχεια, δεν χάνει τα λογικά του κι οδηγείται απεγνωσμένος και οργισμένος σε άλλο επίπεδο, μην μπορώντας να αντέξει ούτε δευτερόλεπτο ακόμα τη συνέχεια αυτής της παράνοιας! Έρμαια του φόβου και της αγωνίας για το ξημέρωμα των παιδιών του. Ήξερε ότι η ευτυχία στα παιδιά δεν κοστίζει και φτάνει στα τρίσβαθα της καρδιάς τους, όση δυστυχία κι αν υπάρχει γύρω. Γιατί η αθώα παιδική καρδιά γεμίζει και με πολύ απλά πράγματα, δοσμένα με αγάπη. Στον πόλεμο, όμως, πολεμάς όπως μπορείς.

Σε μια χώρα που σπαράζει, που ψυχορραγεί, σε μια Ελλάδα που καταρρέει, έρμαιο στον άνεμο των ασύδοτων πολιτικών αλλά και των ανάλγητων εργοδοτών, σε καθεστώτα γενικής ύφεσης, ο συγγραφέας ζωγραφίζει με τα μελανότερα χρώματα την οικονομική και ηθική κρίση και παρακμή. Το χρήμα δεν έχει διαχωριστικές γραμμές, δεν έχει χρώματα και ιδεολογίες. Στο βωμό του μηδενίζονται ζωές κι αξιοπρέπειες έναντι αμείλικτων οικονομικών συμφερόντων με την ευλογία της εξουσίας, πάντα εις βάρος του εργατικού (ή μη) δυναμικού. Γνώριζε από τον πατέρα του ότι το χρήμα δε χάνει ποτέ, ότι τρυπάει τοίχους, σκαρφαλώνει σε βουνά, στήνει γέφυρες, θάβει μνήμες, εξαφανίζει εξογκώματα, καλύπτει τα πάντα…

Η πυραμίδα της οργήςΠλημμύρα θλίψης. Οργή. Αβάσταχτη, απόλυτη, ακατέργαστη, απροκάλυπτη. Το συναίσθημα των εκατοντάδων χιλιάδων συμπατριωτών μας που τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν προδομένοι σε μία πατρίδα που κάηκε, που καίγεται ακόμα μπροστά σε ανάλγητα αφεντικά, μπροστά σε ντροπιαστικούς εργοδότες, οι οποίοι καταπάτησαν τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα και τους πέταξαν στον Καιάδα της ανεργίας, της ανέχειας και της αναξιοπρέπειας. Της αναξιοπρέπειας που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος στο περιθώριο, κι όχι από κάποια δικιά του παράλειψη.

Κλεμμένα όνειρα, ελπίδες, ζωές. Ο εφιάλτης της ανεργίας είναι πάντα παρών. Δε λογοδοτεί πουθενά. Δε λογαριάζει ούτε την εργατικότητά σου, ούτε την στρωμένη οικογένειά σου. Απλά “τραβάει την πρίζα” και σκοτάδι. Κενό. Τίποτα. “Έλεος θεού…”

Βιβλίο σαν τραγικό, συγκινητικό ταξίδι, σαν βιωματική αλήθεια. Megaλη αλήθεια… https://www.youtube.com/watch?v=Sh1ze...

Φούσκωσε το ποτάμι μέσα στον συγγραφέα και δημιούργησε μια πυραμίδα οργής… Όταν η πείνα σε τσακίζει, όταν οι αγώνες σου για κάθε επιβίωση βρίσκουν κενό, όταν ο πόνος για το χαμό του παιδιού σου σε καταρρακώνει, όταν οι λιγοστές ανάσες ανθρωπιάς γίνονται διοξείδιο του άνθρακα, όταν η αξιοπρέπεια τσαλακώνεται… Εύκολο είναι να μουτζουρώσεις το όνειρο κάποιου; Τότε, μια στιγμή μόνο αρκεί για να θολώσει το μυαλό και η οργή να βγει στο φως καταστρέφοντας τα πάντα.

«Πρώτα τα ζω… Μετά γράφω… Όλα εικόνες στο μυαλό… Η λογοτεχνία αντιγράφει τη ζωή…».

Γιατί η ζωή είναι πολύ πιο δυνατή κι από τα πιο ευφάνταστα μυθιστορήματα. Υπάρχει όμως ζωή χωρίς πίστη, όνειρα κι ελπίδα;

Πώς συνδυάζεται η εγκληματολογική υπηρεσία με το τμήμα καρδιολογίας και το κελί ενός σωφρονιστικού ιδρύματος;

Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι τόσο αληθινοί. Ταυτίζεσαι με τον καθέναν τους. Μάχεσαι μαζί τους ως το τέλος, όσο κι αν τσαλακωθείτε. Ζεις μια ιστορία πανωλεθρίας με πολλά αληθινά στοιχεία και συνθήκες καταστροφής που θα μπορούσε να συμβεί σε κάθε οικογένεια…

Πόσο αντέχεις να ζεις σε ασφυξία, παλεύοντας να κρατήσεις την αξιοπρέπειά σου; Σε πόση κόλαση θα βυθιστείς για να νικήσεις;

Λατρεύω να βλέπω τον κύριο Μένιο να ξεδιπλώνεται, να ταλαιπωρεί την ψυχή του, να παθιάζεται, να αποκτά σφαιρική εμμονή με την κάθε ακρίβεια. Χωρίς να του λείπει ο λεπτότερος και βαθύτερος χειρισμός ενός τόσου ευαίσθητου θέματος, επιλέγει τον ωμό, άφιλτρο, σκληρό ρεαλισμό (πάντα δημοσιογράφος!) μέσα από έντονη γραφή. Αλλά η αλήθεια δεν θέλει όμορφα φορέματα, βγαίνει γυμνή. Κι αυτή τον πήγε ως το τέλος. Η κυρία Γιώτα Παπαδημακοπούλου το αποτυπώνει τόσο εύστοχα σε τρεις μόνο προτάσεις.

Γίνεται η φωνή όλων εκείνων που θυσιάζονται κάθε μέρα στο βωμό εκείνων που θαρρούν πως έχουν εξουσία πάνω στους άλλους, επειδή τους έχουν για υποδεέστερούς τους. Γίνεται η φωνή όλων εκείνων που κόντρα στην ωμή βία της σύγχρονης εποχής, συνεχίζουν να είναι μαχητές, δεν σκύβουν το κεφάλι ή ακόμα κι αν το κάνουν, βρίσκουν τη δύναμη να το υψώσουν και πάλι. Γίνεται η φωνή όλων εκείνων που η απελπισία τούς σπρώχνει στα άκρα και που το να χάσουν τον έλεγχο κόντρα στη λογική τους, είναι μια φλασιά δρόμος, τόσο όσο χρειάζεται για ν’ ανοιγοκλείσει ένας διακόπτης.

Θα αμφισβητούσες την ηθική για την επιβίωση; Κι ας θυσίαζες την ψυχή σου; Δεν θα τα έπαιζες όλα για όλα; Ψάξε μέσα σου!

Ποιος δεν έφτασε στα όρια του Σωτήρη; Όλοι μας έχουμε βρεθεί στη θέση των ηρώων του βιβλίου, όλοι μας παλεύουμε νυχθημερόν για το μέγιστο καλό σε κάθε πτυχή της ύπαρξής μας… Και ο καθένας από μας έχει φτάσει σ’ αυτό το τέλμα, που σε διαλύει και σου ρουφάει κάθε στοιχείο αξιοπρέπειας.

Θα έρθει η δικαίωση και η λύτρωση; Θα πάρουν όλοι ό,τι τους αξίζει τελικά; Γλυτώνεις από τα δίχτυα της Νέμεσης; “Ας πάψουν να κόβονται σα λουλούδι οι ζωές των ανθρώπων κι ας εμποδιστεί κάποια στιγμή η αναλγησία, απ’ όπου κι αν προέρχεται.” Μη σκοτώνεις τις μνήμες, κράτα τες, θα σε βοηθήσουν να κάνεις το σωστό. Τολμάς να διαλέξεις παράδεισο ή κόλαση; Μακάρι να πετάξουμε από την ψυχή μας κάθε ίχνος οργής και να συνεχίσουμε, όσο κι αν έχουμε ματώσει.

[Eva Maraki · Rating 5 out of 5]

" Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ"


Ελλάδα της κρίσης. Επιχειρήσεις που κλείνουν αφήνοντας κυριολεκτικά στο δρόμο οικογένειες, άνθρωποι που υποφέρουν στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης , αμείλικτα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που ποδοπατάνε συνειδήσεις και ψυχές. Όλα θυσία στο βωμό του χρήματος. Αυτά τα σύγχρονα και υπαρκτά θέματα διαπραγματεύεται το νέο μυθιστόρημα του Μ. Σακελλαρόπουλου "η πυραμίδα της όργης ". Η άλλοτε ανθηρή κατασκευαστική εταιρία "Pyramis" βρίσκεται στα πρόθυρα πτώχευσης. Οι εργαζόμενοι της δεν πληρώνονται μήνες και βρίσκονται μετέωροι με εντονότατο το πρόβλημα του βιοπορισμού. Ο ιδιοκτήτης της, λειτουργεί με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του. Ένας αδίστακτος τυχοδιώκτης που μένει ασυγκίνητος σε βαθιά ανθρώπινες ιστορίες , ατόμων που έδωσαν το είναι τους για την επιτυχία της " Pyramis". Απαθής στα προβλήματα που βιώνουν εργαζόμενοι που μόχθησαν για τον κολοσσό του ,πυροδοτεί το ανεξέλεγκτο μένος τους . Ως που μπορεί , άραγε ,να φτάσει ένας άνθρωπος που χάνει τα πάντα ; Κάποιος που παρατηρεί τη ζωή του να καταρρέει σαν πύργος χάρτινος και τους γύρω του που υπεραγαπά, δυστυχείς να δεινοπαθούν ;
Ο μετρ του είδους , του κοινωνικού μυθιστορήματος δηλαδή , Μ.Σακελλαρόπουλος επέστρεψε με μια βαθιά ως το μεδούλι ανθρώπινη ιστορία. Παρακολουθούμε τον αντίκτυπο της οικονομικής κατάρρευσης μιας επιχείρησης άλλοτε εύρωστης στους εργαζομένους της καθώς συνακόλουθα και στις οικογένειές τους. Το μυθιστόρημα είναι πολυεπίπεδο και πολυπρόσωπο . Όλοι οι ήρωες άκρως ρεαλιστικοί και οι ζωές τους συνταρακτικές και καθηλωτικές.
Η κρίση χτυπά ανελέητα την οικογένεια , βουλιάζει την αξιοπρέπεια , εκμηδενίζει αντοχές , καταβαραθρώνει συναισθήματα. Όλα αυτά ο συγγραφέας με δεινότητα τα μεταφέρει στο χαρτί . Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και η επίταξη του ενδιαφέροντος κλιμακώνεται σελίδα στη σελίδα. Η πλοκή είναι σφιχτοδεμένη χωρίς περιττές λεπτομέρειες και ο λόγος ρέει αβίαστα με τη γνωστή πένα του Σακελλαρόπουλου , η οποία φημίζεται για την αμεσότητα και το δυναμισμό της.
Όλοι οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται έντονα . Είτε βρίσκονται στη μεριά των θυμάτων της οικονομικής κρίσης είτε στο αντίπαλος δέος , στα συμφέροντα δηλαδή τα αδίστακτα μπροστά στον πόνο τον ανθρώπινο , αφήνουν στην ιστορία ανεξίτηλο αποτύπωμα. Τους λατρεύεις , τους συμπονείς , τους αγαπάς ή σου προξενούν θυμό . Ένα θυμό που γιγαντώνεται καθώς γνωρίζεις πως υπάρχουν στην καθημερινότητα όλοι αυτοί οι καλοί που υποφέρουν και οι κακοί που δεν έχουν ιερό και όσιο. Αγαπώ ιδιαίτερα τη γραφή του συγγραφέα , γιατί πάλλεται από ένταση και πάντα κατορθώνει να με συγκινήσει και να με προβληματίσει. Το πιο επίκαιρο θέμα της εποχής , της κρίσης και των συνεπειών της , το ανέδειξε μαεστρικά με οικογενειακά δράματα που λίγο ή πολύ όλοι μας καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες στον περίγυρο μας . Σε πολλά σημεία συγκινήθηκα χωρίς να υπάρχει ίχνος μελό και υπερβολή στην περιγραφή τους.
Ομολογώ πως κάποιες ιστορίες ήταν αρκετά διδακτικές . Αν και στο μυθιστόρημα ξεχείλιζε ο πόνος και η συντριβή , με κέρδισε ο τρόπος που δόθηκε η λύση . Οι ήρωες και οι αναγνώστες λυτρώνονται . Η κάθαρση αναγκαία , γιατί μετά από τόση δραματική ένταση χρειάζεται η ελπίδα . Είναι αναγκαία μια χαραμάδα φως για να ατενίσεις το μέλλον. Δε ξέρω αν ζούμε τις ζωές που μας αξίζουν ή αν κυριαρχεί στο τέλος το καλό . Με κερδίζουν , όμως , αυτα τα μυθιστορήματα που με ωθούν στο να ελπίζω. Αυτά που " φωτογραφίζουν" τη ζωή χωρίς φίλτρα , που σε κάνουν να την κοιτάς όπως είναι , γιατί ακόμα και στα ψεγάδια ή στα ελαττώματα υπάρχει πάντα ομορφιά...Οι όμορφες θεάσεις , έρχονται μετά από δύσκολες διαδρομές. Μπράβο , Μένιο για ένα ακόμα μυθιστόρημα άγγιγμα ψυχής.
Βαθμολογία :9+/10

[Χ. ΚΟΥΡΟΥΠΑΚΗ · Rating 5 out of 5]

Γροθιά στο στομάχι . Βιβλίο επίκαιρο στην Ελλάδα της κρίσης και των επιχειρήσεων που κλείνουν αφήνοντας στο δρόμο τους εργαζόμενους και κατ’ επέκτασιν και τις οικογένειες τους να ψυχορραγούν , χάνοντας την αξιοπρέπεια τους δείχνοντας ασυνέπεια πλέον στις υποχρεώσεις τους .Οικογένειες που πια στερούνται ακόμη και τα αυτονόητα όπως η τροφή, χάνοντας τα όνειρα τους βυθίζονται στο τέλμα της αβεβαιότητας για την επόμενη μέρα………
Συναισθήματα που σε κατακλύζουν από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία είναι το βιβλίο του Μένιου Σακελλαρόπουλου – Η Πυραμίδα της οργής, μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία γεμάτη αγωνία, θυμό και απελπισία μέσα στα μάτια και στην ψυχή των ηρώων του, ανθρώπων της διπλανής πόρτας.
Η κατασκευαστική εταιρεία «Pyramis», βρίσκεται στα πρόθυρα της πτώχευσης, οι εργαζόμενοι της έχουν να πληρωθούν κανονικά μήνες και αντιμετωπίζουν έντονα προβλήματα βιοπορισμού. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας από την άλλη, κινεί τα νήματα μόνο για το προσωπικό του συμφέρον, για να αυξήσει τα προσωπικά του οικονομικά αποθέματα, ασυγκίνητος μπροστά στο δράμα των εργαζομένων του, που για χρόνια έδιναν το είναι τους στην επιχείρηση του. Αδίστακτα, πατάει επί πτωμάτων για το προσωπικό του όφελος μόνο, δωροδοκεί υπουργούς, κλείνει συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και μένει παγερά αδιάφορος για τις οικογένειες των εργαζομένων του που στην ουσία μένουν στο δρόμο, βουλιάζοντας στην απελπισία για το τι θα φέρει το αύριο. Η στάση του αυτή πυροδοτεί μια σειρά αντιδράσεων από τους εργαζόμενους που προσπαθούν να βρουν λύση στα καίρια προβλήματα τους και φτάνει να οπλίσει το χέρι του πιο φιλήσυχου ανθρώπου, εργαζόμενος επί σειρά ετών στην εταιρεία, και τον μετατρέπει σε τιμωρό. Πόσο αθώος ή ένοχος είναι ο θύτης; Ποιος είναι αληθινά ο ένοχος, ο θύτης ή το θύμα;
Η πένα του συγγραφέα απλή, λιτή, έντονα περιγραφική, με ήρωες ρεαλιστικούς, που ξεδιπλώνεται η ζωή τους μπροστά στα μάτια μας, νιώθουμε τον πόνο, την αγανάκτηση, την εξαθλίωση που εφίσταντο χωρίς τέλος.
Από την πρώτη σελίδα το συναισθήματα μου ήταν έντονα με κύρια το θυμό και την οργή γνωρίζοντας πως η ιστορία αυτή θα μπορούσε να ήταν πέρα ως πέρα αληθινή.
Στην εποχή της κρίσης που στην χώρα μας υπάρχουν σίγουρα οικογένειες στα όρια της ανέχειας, με τον εφιάλτη της ανεργίας να είναι πάντα παρών, οι ήρωες – εργαζόμενοι της ιστορίας μας μέσα στον θυμό και την απελπισία τους πολεμούν με όσα όπλα διαθέτουν, οργανώνονται και προσπαθούν να κερδίσουν τα δεδουλευμένα τους. Η απελπισία σέρνεται στα πρόσωπα τους, η αγωνία τους για το αύριο, για την επιβίωση της οικογένειας τους, τα ψυχικά τους αποθέματα λίγα μπρος σε εργοδότες που καταπατούν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Μόνο φως στην σκοτεινιά της ζωής τους , η αλληλεγγύη από τους γύρω τους ανθρώπους.
Ένα μυθιστόρημα πραγματική γροθιά στο στομάχι. Συγκινήθηκα, έκλαψα και πόνεσα μέσα από τις ιστορίες των ηρώων, αισθάνθηκα τον θυμό να με κατακλύζει για όλους αυτούς που υποφέρουν προσπαθώντας να επιβιώσουν χωρίς να χάσουν την ανθρωπιά τους. Ένιωσα όμως και την αγάπη και την συντροφικότητα να ξεχειλίζει μέσα από την ιστορία και ένιωσα την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Ένα συγκλονιστικό βιβλίο που διαβάζοντας το, θα οργιστείτε, θα συγκινηθείτε, και θα νιώσετε και την ελπίδα που ανθίζει ακόμα και μέσα από τις πιο δύσκολες καταστάσεις.!!

[Anna Patera · Rating 5 out of 5]

https://meareseitobiblioafou.blogspot...

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!! και ΜΕ άρεσε το νέο βιβλίο του Μ.Σακελλαρόπουλου Η πυραμίδα της οργής, αν και πυροδότησε τον θυμό,την οργή μου!!!
Δυνατό,καθηλωτικό από την πρώτη παράγραφο (γροθιά ή μάλλον μαχαιριά στο στομάχι οι λέξεις της).
Μια εταιρεία που ψυχορραγεί,ένας αδίστακτος εργοδότης που πατάει επί πτωμάτων,δωροδοκίες υπουργών,ύπουλες συμφωνίες κάτω από το τραπέζι,τετρακόσιες οικογένειες που ....μένουν στο δρόμο,που χάνουν τη δουλειά τους,τα όνειρα τους και τους στερούν το πιο σημαντικό:την αξιοπρέπεια τους.
Ένα περίστροφο που μυρίζει οργή,ένας πυροβολισμός που αλλάζει τα πάντα κι η Νέμεση που έρχεται για να ξεμπερδέψει το θλιβερό κουβάρι.Αθώος ή ένοχος ο κατηγορούμενος??Θύτης ή θύμα ο κατηγορούμενος??
Μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι αληθινή όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο μια ιστορία,θα έλεγα εγώ στην οποία ανακαλύπτουμε πτυχές,καταστάσεις που τα τελευταία χρόνια βιώνουμε στο πετσί μας.Συγχαρητήρια στον κ.Σακελλαρόπουλο!!Με γραφή,απλή,λιτή που ρέει, μας χαρίζει για άλλη μια φορά ένα καθηλωτικό μυθιστόρημα(μύθος ή η σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα???)που προβληματίζει και προκαλεί έντονα συναισθήματα με κυρίαρχο αυτό της οργής!!!

[Alexia Theogiani · Rating 5 out of 5]

'Πίστη, όνειρα κι ελπίδα'...Ένα τρίπτυχο που κυριαρχεί σε όλο το βιβλίο και δικαιώνει απόλυτα το νόημα της κάθε έννοιας. Ένταση και θυμός, οργή που ξεχειλίζει και κατακρεουργεί τα στοιχειά αυτά της ανθρωπότητας, που πατώντας στις ψυχές των άλλων, επιβάλλουν και επιβάλλονται, χωρίς έλεος, χωρίς οίκτο... όμως ο τιμωρός κάπου καραδοκεί και αποσκοπεί, ακόμη κι αν δεν το ξέρει πως μπορεί, στην απόδοση της δικαιοσύνης, με τρόπο απρόσμενο και σοκαριστικό για κάποιους... Γιατί όλοι μας έχουμε βρεθεί στη θέση των ηρώων με κάποιο τρόπο, όλοι μας παλεύουμε νυχθημερόν για το μέγιστο καλό πολυεπίπεδα... και ο καθένας από μας έχει φτάσει σ' αυτό το τέλμα, που σε διαλύει και σου ρουφάει κάθε στοιχείο αξιοπρέπειας. Ποιος δεν έφτασε στα όρια του Σωτήρη...
Ο έρωτας, διακριτικός συνοδοιπόρος σε όλη την ιστορία, να αμβλύνει πόνους και να κλίνει πληγές...
Και τέλος η λύτρωση για κάποιους και για κάποιους άλλους η δικαίωση... γιατί η ζωή είναι γεμάτη με αναπάντεχες ανατροπές, για να δοκιμάζει τις δυνάμεις και να ανοιγοκλείνει κύκλους.....
Ένα αληθινό ανάγνωσμα, με έντονη και δυνατή παραστατικότητα των εικόνων. Ο αναγνώστης αποτελεί ‘μέλος’ της ιστορίας και συμπάσχει απόλυτα με τους ήρωες. Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος, ξεδίπλωσε κάθε πτυχή του εαυτού του, της ψυχής του, χωρίς συστολή και δισταγμό και αποτύπωσε τη δραματικότητα της πραγματικότητας με ειλικρίνεια και σεβασμό προς το κοινό του, στοιχείο που τον χαρακτηρίζει και τον κάνει να ξεχωρίζει! Για άλλη μια φορά… σ’ ευχαριστούμε!!!!!!!!
' Μη σκοτώνεις τις μνήμες, κράτα τες, θα σε βοηθήσουν να κάνεις το σωστό.'

[Αναστασια · Rating 5 out of 5]

Με συγκλόνισε...Αλλο ενα βιβλιο του κυριου Σακελλαροπουλου που πιανει τον παλμο της επικαιροτητας...βαθια συγκινητικο και ανθρωπινο και τροφη για σκεψη..Το διαβασα με κομμενη την ανασα και ταυτιστηκα απολυτα με τους ηρωες και τους προβληματισμους τους...Τα βιβλια του κυριου Μενιου μπορει να ειναι απολυτα ρεαλιστικα αλλα δεν στερουν στο συναισθημα ποτε...μου ταιριαζουν απολυτα και ειναι απο τους αντρες συγγραφεις που θαυμαζω και λατρευω την πενα του..

[Hara Labropoulou · Rating 5 out of 5]

Η πυραμίδα της οργής… ένα ακόμα βιβλίο από τον αγαπημένο Μένιο Σακελλαρόπουλο .. Να σταθώ στην λέξη «πυραμίδα» , στην λέξη «οργή»… στον συνδυασμό?

Θα σταθώ στην πυραμίδα νομίζω… την πυραμίδα όλων αυτών των συναισθημάτων που βιώνει ο καθένας στην καθημερινότητα και που στην ουσία είναι αυτά που καθορίζουν μυαλό και καρδιά.. είναι αυτά που σε μία στιγμή προδιαγράφουν την υπόλοιπη ζωή σου.. αυτή τη στιγμή που όλα τα μπορεί..

Ένα βιβλίο που διαβάζοντας το, προσπαθείς να καταλάβεις ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα.. αν τελικά υπάρχει ηθικός αυτουργός, ή αν όλοι είμαστε καλοκουρδισμένες μαριονέτες των «θέλω» μας που διαφεντεύουν την κάθε μας σκέψη και αυξάνονται και γινόμαστε άπληστοι. Αυτά τα «θέλω» που πατάνε ψυχές , ανθρώπους, όνειρα… που δημιουργούν παράπλευρες απώλειες, που καθορίζουν ζωές..

Διαβάζοντας σε διακατέχει ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων .. αδικία, οργή, αγάπη, δικαίωση, ανθρωπιά… αν

θρωπιά που τόσο σπανίζει στις μέρες μας και εδώ έρχεται να υποδηλώσει την παρουσία της , μέσα από μία φιλία που γεννιέται στις στάχτες μιας ζωής..

Και κάπου εκ��ί μέσα στην μαυρίλα υπάρχει ο έρωτας.. ένας έρωτας φύλακας άγγελος, φωτεινός σηματοδότης σε έναν σκοτεινό δρόμο.. εκεί που τελικά υπάρχει φως στο τούνελ αρκεί να το πιστέψεις, να θέλεις να το δεις…

Τέλος νομίζω ότι ο καθένας θα πάρει ακριβώς αυτό που του αξίζει σε αυτήν την ζωή.. κάπως έτσι συμβαίνει και στο βιβλίο που είναι μία μικρογραφία της καθημερινότητας μας.. αφεντικά , υπάλληλοι, ερωμένες, σύζυγοι, υπουργοί, δικηγόροι , αγρότες όλοι έχουν θέση στην ιστορία και όλοι στο τέλος βρίσκονται στην θέση όπου έχουν «ιδρώσει» να κατακτήσουν … είτε λέγεται «φυλακή», είτε λέγεται «θάνατος», είτε σε μια γωνία στα αζήτητα της κοινωνίας… είτε στην καρδιά των φίλων τους…

[Lia Panagiotidou · Rating 5 out of 5]

Ξεκινώντας το τελευταίο βιβλίο του κύριο Σακελλαρόπουλου, Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ, δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου μέχρι να τελειώσω την ανάγνωση του! Όπως σε κάθε βιβλίο του έτσι και εδώ, ο συγγραφέας, με την καθαρή, γρήγορη, άμεση, δημοσιογραφική γραφή του, μας παρασύρει στη δίνη της πλοκής του.
Πολλοί οι κεντρικοί ήρωες σε αυτό το βιβλίο, ήρωες πραγματικοί, πολεμούν για την επιβίωση και παλεύουν να τα βγάλουν πέρα στη δύσκολη καθημερινότητα. Όλοι έχουν άμεση σχέση με την κατασκευαστική εταιρεία PYRAMIS, η οποία βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής.
Δεν θα σας πω πολλά λόγια για την πλοκή της ιστορίας καθώς δεν διαφέρει από τη σκληρή πραγματικότητα που υπάρχει γύρω μας! Άνθρωποι που με δυσκολία τα καταφέρνουν να έχουν ένα πιάτο φαΐ για την οικογένεια τους... Άνθρωποι που προδίδονται και άλλοι που πουλάνε για τριάντα αργύρια αυτούς που τους εμπιστεύονται... Θλίψη, απογοήτευση, φόβος, απόγνωση, πόνος της απώλειας μα ταυτόχρονα αγάπη, φιλία, σεβασμός, αλληλεγγύη.
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του, αισθάνθηκα ευγνωμοσύνη για πράγματα που έχω, και καμιά φορά τα θεωρώ (Όπως πολλοί από εμάς πιστεύω) δεδομένα: σπίτι, φαγητό, καθαρά καινούρια ρούχα...
Παρόλο που συνήθως έχω ενδοιασμούς για τα κοινωνικά μυθιστορήματα του σήμερα, με την κρίση και ότι αυτή συνεπάγεται, για ακόμη μία φορά ο κύριος Σακελλαρόπουλος με έκανε να απολαύσω την ανάγνωση του βιβλίου του. Είναι αυτή η γνώριμη -έπειτα από σχεδόν δέκα χρόνια και δεκατέσσερα βιβλία δικά του- γραφή του, που τη νιώθω τόσο οικεία και περιμένω κάθε φορά με ανυπομονησία να χαθώ μέσα της. Εν αναμονή του επόμενου λοιπόν!

[vagia · Rating 3 out of 5]

Ωραίο βιβλίο και ακόμη πιο ωραία γραφή, που ρέει ομαλά και αβίαστα από τον κ. Σακελλαρόπουλο.
Υποθέσεις και δράματα της εποχής μας, ήρωες που αγωνίζονται να επιβιώσουν μέσα στην οικονομική και κοινωνική κρίση της σύγχρονης πραγματικότητας. Εργοδότες ανάλγητοι και εγωιστές καταστρέφουν ανενδοίαστα εργαζομένους και οικογένειες, μέχρι να επέμβει η "θεία δίκη" και να αποκαταστήσει την τάξη, αφού όμως τα θύματα θα έχουν δώσει ήδη το στίγμα τους.
Από τη μέση και έπειτα όμως το βιβλίο με κούρασε, καθώς τελείωσε η υπόθεση και ξεκίνησαν οι λεπτομέρειες για τη μετέπειτα εξέλιξη των ηρώων, στοιχείο που με έκανε να γυρίζω γρήγορα τις σελίδες. Παρ'όλα αυτά διαβάζεται ευχάριστα, καθώς προβληματίζει και παρουσιάζει χωρίς φίλτρο προβλήματα της σημερινής εποχής.

[Argiri Maglari · Rating 3 out of 5]

Η ιστορία με θύμωσε κ μου θύμισε πολλά προσωπικά γεγονότα. Το τελείωσα μέσα σε μια μέρα, καθώς κ διαβάζεται γρήγορα κ σου κρατάει το ενδιαφέρον.

[Katerina Radou · Rating 4 out of 5]

ωραιο το θεμα, αρκετα προβλεψιμο και επαναλαμβανομενο

[foundon_mybookshelf · Rating 3 out of 5]

Ωραία πλοκή, λίγο φλύαρη γραφή