What do you think?
Rate this book
Seobe #1
Seobe
Seobe su roman o zvezdi u beskrajnom, plavom krugu. Seobe su roman o čoveku koji je u ratu ostavio ženu i o ženi koja je tog čoveka čekala. Seobe su roman o ljubavi i roman o preljubi. Seobe su roman o nacionu što je ginuo po tuđoj volji i za tuđ račun. Seobe su roman o uzaludnosti ratovanja. Seobe su roman o sudbini pojedinca koji je verovao da postoji lepša i svetlija budućnost od one koja se nazirala u pomeranjima sadašnjosti. Seobe su roman o neusaglašenosti želje i cilja. Seobe su roman o otuđenju. Seobe su roman o večitoj želji da se ode daleko, jer su daljine uvek bezgranični prostori nade. Seobe su roman o žudnji da se ispuni praznina. Seobe su roman o beskrajnom, plavom krugu. U tom krugu, i danas treperi ona ista zvezda.
288 pages, Paperback
First published January 1, 1929
104 people are currently reading
1544 people want to read
About the author
Miloš Crnjanski
115 books211 followersMiloš Crnjanski (in Serbian Cyrillic: Милош Црњански, pronounced [mîlɔʃ t͡srɲǎnskiː]) was a poet of the expressionist wing of Serbian modernism, author, and a diplomat. He initially wrote poetry but later turned to prose fiction and drama, as well. He wrote about his disillusionment, the futility of war and the destruction of his country.
Crnjanski was born in Csongrád, present day Hungary in 1893. His father was a municipal notary. The family moved to Temesvár (now Timisoara in Romania), where he grew up in a Serbian environment, favouring Serbian nationalism. After high school, he studied in Rijeka and then Vienna. After the assassination of Franz Ferdinand, he was persecuted like other Serbs and then drafted into the army to fight the Russians. He was wounded in 1915, spending time in a hospital in Vienna. He was later sent back to the Italian front. He then studied art history and philosophy in Vienna and graduated from the University of Belgrade, where he had edited the student newspaper. He later worked as a teacher, a newspaper editor and an embassy press attaché in Berlin and then in the Yugoslav Embassy in Rome. He also worked as reporter in Spain during the Spanish Civil War. In World War II, he escaped to London, where he remained after the war, becoming a British citizen. He worked in Hatchards, the bookshop, while his wife sewed dolls dresses for Harrods. He returned to Belgrade, Serbia in 1965, where he died in 1977.
Crnjanski was born in Csongrád, present day Hungary in 1893. His father was a municipal notary. The family moved to Temesvár (now Timisoara in Romania), where he grew up in a Serbian environment, favouring Serbian nationalism. After high school, he studied in Rijeka and then Vienna. After the assassination of Franz Ferdinand, he was persecuted like other Serbs and then drafted into the army to fight the Russians. He was wounded in 1915, spending time in a hospital in Vienna. He was later sent back to the Italian front. He then studied art history and philosophy in Vienna and graduated from the University of Belgrade, where he had edited the student newspaper. He later worked as a teacher, a newspaper editor and an embassy press attaché in Berlin and then in the Yugoslav Embassy in Rome. He also worked as reporter in Spain during the Spanish Civil War. In World War II, he escaped to London, where he remained after the war, becoming a British citizen. He worked in Hatchards, the bookshop, while his wife sewed dolls dresses for Harrods. He returned to Belgrade, Serbia in 1965, where he died in 1977.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 116 reviews
February 11, 2022
[Rewritten from 2015, pictures added 2/11/22]
Kind of a tragedy from the perspective of three people. This is a historical novel from around the 1740s, mainly set in what is now Serbia. It’s a time of endless warfare among the various powers along the Danube. Muslim Ottoman Turks, Orthodox Christians and Catholics have been vying for power over the centuries. Maria Theresa, ruler of Austria-Hungary, is the dominant political figure at the moment.
The three main characters: two are brothers who could not be more different. One brother is a giant of a man, a warrior and military leader. The other brother, slight of build and sickly is a wealthy traveling trader. The third main character is the wife of the warrior. The wealthy brother has an affair with his warrior brother's wife. Is this a wise move for either of them?
All three principal characters end up disillusioned with their lives. The warrior is burned out; disgusted with the futility and boredom of the constant battles and cruelty, and with sleeping in trenches and bogs. Nor does he enjoy returning home to the company of women and to the chaos and grieving for the latest round of lost men. He dreams of settling in Russia, where he has never been, so he imagines something that the reader realizes wouldn’t be any better than what he already has.
The book, in a sense is about war, but little of the book describes actual battles, the military focus is on the deadly boredom of camp life and the terrible conditions of the common soldiers. It’s a good book because it focuses on the psychology of the three main characters.
The book is translated from Serbo-Croatian. The author (1893-1977) was a journalist and poet who wrote several other novels. His last name is also listed as Tsernianski as shown on the cover of this edition. Crnjanski and Ivo Andric (Bridge on the Drina) are often considered the two classic traditional authors from the region that was Yugoslavia. (I read Bridge on the Drina years ago – no review. If I ever write one you’ll find it under my ‘Grim’ shelf.)
Top image: scene from the early Austro-Hungarian empire from artsandculture.google.com-austria-hungary
The author on a Serbia postage stamp from eurolitnetwork.com
Kind of a tragedy from the perspective of three people. This is a historical novel from around the 1740s, mainly set in what is now Serbia. It’s a time of endless warfare among the various powers along the Danube. Muslim Ottoman Turks, Orthodox Christians and Catholics have been vying for power over the centuries. Maria Theresa, ruler of Austria-Hungary, is the dominant political figure at the moment.
The three main characters: two are brothers who could not be more different. One brother is a giant of a man, a warrior and military leader. The other brother, slight of build and sickly is a wealthy traveling trader. The third main character is the wife of the warrior. The wealthy brother has an affair with his warrior brother's wife. Is this a wise move for either of them?
All three principal characters end up disillusioned with their lives. The warrior is burned out; disgusted with the futility and boredom of the constant battles and cruelty, and with sleeping in trenches and bogs. Nor does he enjoy returning home to the company of women and to the chaos and grieving for the latest round of lost men. He dreams of settling in Russia, where he has never been, so he imagines something that the reader realizes wouldn’t be any better than what he already has.
The book, in a sense is about war, but little of the book describes actual battles, the military focus is on the deadly boredom of camp life and the terrible conditions of the common soldiers. It’s a good book because it focuses on the psychology of the three main characters.
The book is translated from Serbo-Croatian. The author (1893-1977) was a journalist and poet who wrote several other novels. His last name is also listed as Tsernianski as shown on the cover of this edition. Crnjanski and Ivo Andric (Bridge on the Drina) are often considered the two classic traditional authors from the region that was Yugoslavia. (I read Bridge on the Drina years ago – no review. If I ever write one you’ll find it under my ‘Grim’ shelf.)
Top image: scene from the early Austro-Hungarian empire from artsandculture.google.com-austria-hungary
The author on a Serbia postage stamp from eurolitnetwork.com
January 17, 2024
Sve, sve:
I neprestano valjanje i varanje sa osećajima i osećanjima, i taman kada je talasanje pred zaustavljanjem, gotovo uvek usledi jedno "pa ipak";
I plahovitost utiska - premda je bolje u množini: utisaka - njihova višestranost, jer "Seobe" su, pored svega, paradigmatične i kao impresionistički roman;
S tim u vezi, uživa se (i uživao sam) u svakom ponavljanju koje rastvaranje ili provera utiska u novom ili malčice pomerenom kontekstu pruža;
I korozivna geopoetička utopija - što bi čitaocu trebalo da bude jasno već ovde, nekmoli da čeka "Drugu knjigu Seoba" - jer dramskom ironijom junaku nije dato da je napipa i razodene, mada oko apsolutne praznine uzjahuje, a ono NEKUD iz, po sećanju uhvaćenog, nekuda bi trebalo otići, ići uz svoj život, ne može da bude, niti jeste ovostrani toponim;
I par najava "Druge knjige Seoba", eto tako, čisto da se "neprimetno" ukaže na obuhvatniji naum;
I sva ona meteorologija koja stišće u sprezi sa fiziološkim problemima (junaka) koji se u identifikacijskom ključu osete onda kada i čitaočev organizam prokašljucava i otkazuje poslušnost ili kada "bure" počinje da otromboljuje i skučenost (ali sasvim dostatna skučenost) mogućnosti, horizonata i životnih preokupacija;
I naravno rutinerska otupelost na ono što im se događa, pa izgleda da se sve događa nekom drugom [ČINJAŠE SE jedna od reči-okidača!], i gospoža kao selidbena igračka muškaraca, i Aranđel kao monetarna igračka, i puk kao vojno-politička igračka, i oni svi kao igračke u ironiji sudbine...
I homerovsko, nazovi homerovsko poigravanje sa saspensom, baš zato što bezmalo svako poglavlje pripovedač zatvara onim što bi trebalo da predstavlja otkrovenje u narednom, jer ne samo da je ùmešan (i razmetljiv) da to i iznese, već mu presek događaja nije važan na taj način, već je važniji u ravni, pa recimo, psihološkog balasta i koječega drugog ["pa ipak"!];
S tim u vezi je savršeno funkcionalno uklapanje hroničarskog (ratne kampanje, etapa i bitaka) u naraciju, a zato što je to osvešćeni manir, stoga i poseže za tim da ga ponavlja, i zato što "balast", odnosno individualno i živo(tno) tek treba da usledi [Selenić takvo što u svojim romanima ne izvodi baš umešno, pa mu je istorijsko toliko osetno da štrči u suvoparnost!];
I, reklo bi se, posvetno dvosmerno naslanjanje Andrića na Crnjanskog i Crnjanskog na Andrića u finišu: u dve poslednje strane "Seoba" Isakoviča, pre utonuća u san, obuzimaju materijalnost i lista problema svakodnevnog života, baš kao što misao Andrićevog mladića u "Prokletoj avliji" na obrubima teksta remeti fratarsko popisivanje predmetne ostavštine fra Petra. A da ne govorim o tome da su mostovi reč koja zatvara knjigu!
I strateška neužurbanost i pravovremenost kada se imenuje junak. Recimo: "Kuća Aranđela Isakoviča", bam! [- Hoćeš Pekića? - Izvoli!];
I mikro-minimalna upotreba upravnog govora, tako da svaki put kada Vuk progovori to ujedno postaje politički čin (ali i mala lekcija iz istorije srpskog jezika)! A tek Dafinine jedine doslovno izgovorene reči: "Umreću, umreću.", i štapićavom Aranđelu ničevo, prazne ruke;
I Gogolj (Ananije upokojava vampirušu) i magijski realizam (Arkadije s krmačom), i Dobrica Ćosić koji bi da postane Crnjanskim, ali ne ide, i persifliranje nad "Odisejom" [povratak iz rata ali uz prethodno dat reljefan lik sela, čisto da se vidi u šta se ratnik vraća!] i trista preostalih čudesa naslućenih i nenaslućenih, pročitanih i nepročitanih...
I sve, sve, ali, bog-te-molovô!, šnjur mi, iznad svega, ovaj put odnosi izvanredan dojam [ČINJAŠE MI SE!] da se unutrašnji život junaka odvija potpuno samostalno u odnosu na pripovedača, kao i to da je u narativnu dinamiku uveden specifičan filter: i onda mi ono što se odvija dođe kao da se odvija pod vodom.
I neprestano valjanje i varanje sa osećajima i osećanjima, i taman kada je talasanje pred zaustavljanjem, gotovo uvek usledi jedno "pa ipak";
I plahovitost utiska - premda je bolje u množini: utisaka - njihova višestranost, jer "Seobe" su, pored svega, paradigmatične i kao impresionistički roman;
S tim u vezi, uživa se (i uživao sam) u svakom ponavljanju koje rastvaranje ili provera utiska u novom ili malčice pomerenom kontekstu pruža;
I korozivna geopoetička utopija - što bi čitaocu trebalo da bude jasno već ovde, nekmoli da čeka "Drugu knjigu Seoba" - jer dramskom ironijom junaku nije dato da je napipa i razodene, mada oko apsolutne praznine uzjahuje, a ono NEKUD iz, po sećanju uhvaćenog, nekuda bi trebalo otići, ići uz svoj život, ne može da bude, niti jeste ovostrani toponim;
I par najava "Druge knjige Seoba", eto tako, čisto da se "neprimetno" ukaže na obuhvatniji naum;
I sva ona meteorologija koja stišće u sprezi sa fiziološkim problemima (junaka) koji se u identifikacijskom ključu osete onda kada i čitaočev organizam prokašljucava i otkazuje poslušnost ili kada "bure" počinje da otromboljuje i skučenost (ali sasvim dostatna skučenost) mogućnosti, horizonata i životnih preokupacija;
I naravno rutinerska otupelost na ono što im se događa, pa izgleda da se sve događa nekom drugom [ČINJAŠE SE jedna od reči-okidača!], i gospoža kao selidbena igračka muškaraca, i Aranđel kao monetarna igračka, i puk kao vojno-politička igračka, i oni svi kao igračke u ironiji sudbine...
I homerovsko, nazovi homerovsko poigravanje sa saspensom, baš zato što bezmalo svako poglavlje pripovedač zatvara onim što bi trebalo da predstavlja otkrovenje u narednom, jer ne samo da je ùmešan (i razmetljiv) da to i iznese, već mu presek događaja nije važan na taj način, već je važniji u ravni, pa recimo, psihološkog balasta i koječega drugog ["pa ipak"!];
S tim u vezi je savršeno funkcionalno uklapanje hroničarskog (ratne kampanje, etapa i bitaka) u naraciju, a zato što je to osvešćeni manir, stoga i poseže za tim da ga ponavlja, i zato što "balast", odnosno individualno i živo(tno) tek treba da usledi [Selenić takvo što u svojim romanima ne izvodi baš umešno, pa mu je istorijsko toliko osetno da štrči u suvoparnost!];
I, reklo bi se, posvetno dvosmerno naslanjanje Andrića na Crnjanskog i Crnjanskog na Andrića u finišu: u dve poslednje strane "Seoba" Isakoviča, pre utonuća u san, obuzimaju materijalnost i lista problema svakodnevnog života, baš kao što misao Andrićevog mladića u "Prokletoj avliji" na obrubima teksta remeti fratarsko popisivanje predmetne ostavštine fra Petra. A da ne govorim o tome da su mostovi reč koja zatvara knjigu!
I strateška neužurbanost i pravovremenost kada se imenuje junak. Recimo: "Kuća Aranđela Isakoviča", bam! [- Hoćeš Pekića? - Izvoli!];
I mikro-minimalna upotreba upravnog govora, tako da svaki put kada Vuk progovori to ujedno postaje politički čin (ali i mala lekcija iz istorije srpskog jezika)! A tek Dafinine jedine doslovno izgovorene reči: "Umreću, umreću.", i štapićavom Aranđelu ničevo, prazne ruke;
I Gogolj (Ananije upokojava vampirušu) i magijski realizam (Arkadije s krmačom), i Dobrica Ćosić koji bi da postane Crnjanskim, ali ne ide, i persifliranje nad "Odisejom" [povratak iz rata ali uz prethodno dat reljefan lik sela, čisto da se vidi u šta se ratnik vraća!] i trista preostalih čudesa naslućenih i nenaslućenih, pročitanih i nepročitanih...
I sve, sve, ali, bog-te-molovô!, šnjur mi, iznad svega, ovaj put odnosi izvanredan dojam [ČINJAŠE MI SE!] da se unutrašnji život junaka odvija potpuno samostalno u odnosu na pripovedača, kao i to da je u narativnu dinamiku uveden specifičan filter: i onda mi ono što se odvija dođe kao da se odvija pod vodom.
August 6, 2020
Le migrazioni sono una costante della storia. Popoli sradicati dalla propria terra per motivi diversi, dalla guerra alle carestie ai disastri naturali, si mettono in marcia in cerca di una nuova patria che li accolga. I serbi, rifugiatisi prima in Austria, coinvolti in guerre che non capivano ma nelle quali affrontavano coraggiosamente la morte, si ritrovarono all’improvviso sudditi non graditi, minacciati di vivere separati e sparsi nell’impero. A dar loro forza, il sogno di una Russia “madre dei serbi”, che li avrebbe accolti e aiutati a ricostituire la loro nazione.
In questo romanzo straordinario seguiamo le vicende di un popolo attraverso quelle di una famiglia, gli Isakovič, soldati orgogliosi fieri della propria origine. Il desiderio di mantenere intatta la propria identità, le tradizioni, la religione, li porterà a intraprendere un viaggio difficile verso l’ignoto. Una sorta di rito di passaggio, di ricerca dalla quale usciranno profondamente mutati.
Le due parti di “Migrazioni” sono profondamente diverse tra loro per linguaggio e impostazione.
Nella prima, che si svolge durante la guerra di successione austriaca, seguiamo le vicende di due fratelli, Vuk e Arandjel, militare il primo, mercante il secondo. Due vite diverse, unite dall’inquietudine di spostamenti continui: da un campo di battaglia all’altro per Vuk e da una città all’altra per Arandjel.
Poetico e descrittivo, si sofferma sulla brutalità della guerra E della vita militare.
La seconda parte affronta i temi dello sradicamento, dell’umiliazione e del desiderio di riscossa dei serbi. Lo fa con più voci narranti, ma non come in un romanzo corale. I fatti si svolgono nel 1752 e nel 1753, ma il tempo della narrazione non è lineare. La Storia e l’autore intervengono ad allargare il punto di vista, includendo passato e futuro mentre seguiamo le vicende degli Isakovič, parenti di Vuk. Il destino di un popolo si affianca e si intreccia a quello di una famiglia. La realtà della migrazione si sovrappone al sogno, in una Russia ben lontana dall’ideale.
In questo romanzo straordinario seguiamo le vicende di un popolo attraverso quelle di una famiglia, gli Isakovič, soldati orgogliosi fieri della propria origine. Il desiderio di mantenere intatta la propria identità, le tradizioni, la religione, li porterà a intraprendere un viaggio difficile verso l’ignoto. Una sorta di rito di passaggio, di ricerca dalla quale usciranno profondamente mutati.
Le due parti di “Migrazioni” sono profondamente diverse tra loro per linguaggio e impostazione.
Nella prima, che si svolge durante la guerra di successione austriaca, seguiamo le vicende di due fratelli, Vuk e Arandjel, militare il primo, mercante il secondo. Due vite diverse, unite dall’inquietudine di spostamenti continui: da un campo di battaglia all’altro per Vuk e da una città all’altra per Arandjel.
Poetico e descrittivo, si sofferma sulla brutalità della guerra E della vita militare.
La seconda parte affronta i temi dello sradicamento, dell’umiliazione e del desiderio di riscossa dei serbi. Lo fa con più voci narranti, ma non come in un romanzo corale. I fatti si svolgono nel 1752 e nel 1753, ma il tempo della narrazione non è lineare. La Storia e l’autore intervengono ad allargare il punto di vista, includendo passato e futuro mentre seguiamo le vicende degli Isakovič, parenti di Vuk. Il destino di un popolo si affianca e si intreccia a quello di una famiglia. La realtà della migrazione si sovrappone al sogno, in una Russia ben lontana dall’ideale.
February 26, 2018
Istorijski ili psihološki roman? Verovatno i jedno i drugo, a s obzirom na stil Crnjanskog, i lirski. Iako je prva knjiga Seoba relativno kratko iskustvo, pisac je u njega smestio baš velike teme - prolaznost života i smrt, lični identitet ali i identitet naroda, ratove i njihovu uzaludnost, usamljenost, ljubavni trougao, nemoć pojedinca i psihološke slomove...
Otprilike sve ono što volim u književnosti, a pošto mi je Dnevnik o Čarnojeviću jedna od omiljenijih domaćih knjiga, i da Seobe često nazivaju 'srpski Rat i mir', ovo bi trebalo da je bio zicer.
Nisu. Ima delova koji oduševljavaju, ali ima i poprilično dosadnih pasusa. Nakon prva dva poglavlja, treće ispada kao vrhunac romana - autor fino gradi likove, njihove odnose i osećanja, i taman kad pomisliš to je to, sve se stiša na narednim stranama. Seobe su moguće drugi najbolji anti-ratni roman koji sam pročitao (posle Na zapadu ništa novo, naravno), ali kao celina su me ostavile hladnog. Možda je i do mene...
Otprilike sve ono što volim u književnosti, a pošto mi je Dnevnik o Čarnojeviću jedna od omiljenijih domaćih knjiga, i da Seobe često nazivaju 'srpski Rat i mir', ovo bi trebalo da je bio zicer.
Nisu. Ima delova koji oduševljavaju, ali ima i poprilično dosadnih pasusa. Nakon prva dva poglavlja, treće ispada kao vrhunac romana - autor fino gradi likove, njihove odnose i osećanja, i taman kad pomisliš to je to, sve se stiša na narednim stranama. Seobe su moguće drugi najbolji anti-ratni roman koji sam pročitao (posle Na zapadu ništa novo, naravno), ali kao celina su me ostavile hladnog. Možda je i do mene...
August 2, 2016
Бескрајни плави круг. у њему нада.
July 13, 2024
„За нечим надземаљским зажуде те ноћи Вук Исакович, не само за себе, већ и за своје, заспавши пред својом колибом, у запари летње ноћи пред Штрасбургом, осетив да је преварен, понижен, а да беше рођен за нешто чисто, светло, ванредно и непролазно, као ти комади неба, што сребрни и плави лебде сву ноћ, испод сјајних сазвежђа, над крововима вароши, травама, брдима и рекама, дуж којих су трепериле логорске ватре војске, коју је, као тиха, летња киша, засипала месечина.“
Уколико у склопу свога ума поставимо животну сцену или боље позоришну сцену, како би изгледала попут фикције неког СФ романа, у којој, приликом туристичке посете Лондону, у хотелу у коме сте одсели, као лифтбоја затичете некадашњег дипломату ваше земље Милоша Црњанског. Уколико склопимо ту надреалну сцену, која нажалост није део неког СФ филма или позоришне представе, са књигом која представља синоним за тог истог дипломату добићемо целокупан историјски поглед на судбину једног народа о коме се у књизи пише. Добићемо и одговоре како је књига настала, као и одговоре за разлоге проклетства народа са ових простора да се стално селе у потрази за бољим животом, добићемо и одговоре на празна села, а све више и градове у нашој садашњости, али и одговоре на несрећне братске односе. Једна река делила је један народ, на оне под турском влашћу и на оне под аустроугарском влашћу, ђумрук или граница по нашки водила је као и данас до трговине добара, а само сналажљиви и храбри имали су могућност да се у оба света сместе како желе. Обичан свет је био принуђен да трага по ритовима и блату, да копа рукама за свој живот и живот своје породице и у тим селидбама да буде упоран, истрајан и храбар, али и да слуша наређења, једног цара, другог султана, представнике свога рода и да ратује за друге и у туђе име, за други грб и страну заставу. Да јуриша док му са усана клизе туђи покличи и имена туђих царева, да се приклања туђим генералима којима име не могу да изговоре, онако звучно и сложно. У тренуцима док ратују далеко од својих домова, за непозната села и против оних који им нису криви, да гладују док парадирају пред ситима, за које главе губе и који их због јабука туку, вешају и понижавају, док у њиховим пољима јабуке труну. Док ратују за туђе име други, они који су угледом срећу купили и остали у својим селима и кућама, обилазе им око жена, суви у расту, жути у тену и прстима, онако слабашни добијају прилику да понижавају из зависти, љубоморе и сазнања да никада неће имати вредност којој теже. Док Вук Исакович погнутих рамена по каљугама страних поља и друмова трага за путевима кући, поред Лондона, Берлина, Будимпеште, можда и неке Канбере или Ванкувера, зашто не и Ла Валете или Стокхолма, лута са српским исељеницима, у потрази за неким бољим животом, неким достојанственим светом и неким новим плавим кругом са неком сјајнијом звездом која сјаји бесмислом и узалудношћу постојања.
Уколико у склопу свога ума поставимо животну сцену или боље позоришну сцену, како би изгледала попут фикције неког СФ романа, у којој, приликом туристичке посете Лондону, у хотелу у коме сте одсели, као лифтбоја затичете некадашњег дипломату ваше земље Милоша Црњанског. Уколико склопимо ту надреалну сцену, која нажалост није део неког СФ филма или позоришне представе, са књигом која представља синоним за тог истог дипломату добићемо целокупан историјски поглед на судбину једног народа о коме се у књизи пише. Добићемо и одговоре како је књига настала, као и одговоре за разлоге проклетства народа са ових простора да се стално селе у потрази за бољим животом, добићемо и одговоре на празна села, а све више и градове у нашој садашњости, али и одговоре на несрећне братске односе. Једна река делила је један народ, на оне под турском влашћу и на оне под аустроугарском влашћу, ђумрук или граница по нашки водила је као и данас до трговине добара, а само сналажљиви и храбри имали су могућност да се у оба света сместе како желе. Обичан свет је био принуђен да трага по ритовима и блату, да копа рукама за свој живот и живот своје породице и у тим селидбама да буде упоран, истрајан и храбар, али и да слуша наређења, једног цара, другог султана, представнике свога рода и да ратује за друге и у туђе име, за други грб и страну заставу. Да јуриша док му са усана клизе туђи покличи и имена туђих царева, да се приклања туђим генералима којима име не могу да изговоре, онако звучно и сложно. У тренуцима док ратују далеко од својих домова, за непозната села и против оних који им нису криви, да гладују док парадирају пред ситима, за које главе губе и који их због јабука туку, вешају и понижавају, док у њиховим пољима јабуке труну. Док ратују за туђе име други, они који су угледом срећу купили и остали у својим селима и кућама, обилазе им око жена, суви у расту, жути у тену и прстима, онако слабашни добијају прилику да понижавају из зависти, љубоморе и сазнања да никада неће имати вредност којој теже. Док Вук Исакович погнутих рамена по каљугама страних поља и друмова трага за путевима кући, поред Лондона, Берлина, Будимпеште, можда и неке Канбере или Ванкувера, зашто не и Ла Валете или Стокхолма, лута са српским исељеницима, у потрази за неким бољим животом, неким достојанственим светом и неким новим плавим кругом са неком сјајнијом звездом која сјаји бесмислом и узалудношћу постојања.
March 20, 2020
Хтео сам да читам ову књигу 10 година, коначно сам имао прилику да то учиним! Свидио ми се Црњански стил, читао сам приче које је написао он, то је било добро изненађење. Књига говори о миграцији српских породица у Русију, причи о потрази, очекивању нечег, проблемима и одредишту које је тешко пронаћи. Све то кроз Исаковицх, браћу која траже своје место у веку просветљења. Књига понекад може бити дуга и споро, али читатеља награђује јасним профилима. Стварно ми се свидјело!
January 7, 2025
Plan je bio da čitalačku godinu započnem "Drugom knjigom Seoba" (koju nisam čitala), ali kako da se, najpre, ne prisetim romana "Seobe" koji mi je, nakon nesmemnidakažemkoliko godina od prvog čitanja, doneo sasvim nove i dublje uvide. Savršeno!
p.s. "Roman o Londonu", naravno, ostaje miljenica. :)
p.s. "Roman o Londonu", naravno, ostaje miljenica. :)
October 18, 2025
Роман у који је Црњански уткао душу народа што вечно лута између истока и запада, вере и сумње, неба и земље, у потрази за својом домовином и срећном звездом. Ванвременско, изазовно и прелепо.
“А кад се погледа овако у ноћ? Кад се стане, ево овде, у мрак, на вратима? Кад се погледају сва поља у месечини? Сва она брда у даљини... град, кровови... тамо облаци... сазвежђа... то небо пуно светлости? Кад се пред свим тим ућути? Је ли и онда као да пролазимо безумно... без смисла... је ли могуће да је све то једна бездана празнина?"
“А кад се погледа овако у ноћ? Кад се стане, ево овде, у мрак, на вратима? Кад се погледају сва поља у месечини? Сва она брда у даљини... град, кровови... тамо облаци... сазвежђа... то небо пуно светлости? Кад се пред свим тим ућути? Је ли и онда као да пролазимо безумно... без смисла... је ли могуће да је све то једна бездана празнина?"
August 9, 2023
Još dok sam bio pri samom početku romana sa čitanjem, imao sam osećaj (naročito neposredno posle "Lirike Itake" i "Dnevnika o Čarnojreviću") da će ova knjiga da me pomeri iz pameti.
Koliko mi je žao što nemam srednjoškolsko i tinejdžersko iskustvo sa ovim romanom, jer je profesorka na zameni odbila da radimo analizu i čitamo uopšte, pa sam išao linijom manjeg otpora, toliko mi je sa druge strane drago da se sada ovako namestilo čitalačko iskustvo.
Bezdnomnost, pasivnost, nemogućnost utemeljenja, neostvarljivost subjekta i ideološkog u njemu, ali zadržavanje pogleda ka budućnosti, ka utešnom sa dozom svesnosti o parodičnoj udešenosti života, kao i o prolaznosti i beznačajnosti... Što bi rekli, kompleksno!
Sad jedan manje bitan deo komentara koji se tiče nečega u vezi sa mnom, ali se možda još ko poistoveti; čitajući Crnjanskog do sada, osim što sam tugovao (+ se davio u suzama na momente) zbog sudbine junaka, moram priznati da sam pomalo i sebe sažaljevao, pribojavajući se da ja ne bih mogao nikako, ni približno da se ostvarim, ma preživim, u kontektisma u kojima se nalaze njegovi likovi, posebno muški.
Bilo kako bilo, moja nova omiljena knjiga.
Koliko mi je žao što nemam srednjoškolsko i tinejdžersko iskustvo sa ovim romanom, jer je profesorka na zameni odbila da radimo analizu i čitamo uopšte, pa sam išao linijom manjeg otpora, toliko mi je sa druge strane drago da se sada ovako namestilo čitalačko iskustvo.
Bezdnomnost, pasivnost, nemogućnost utemeljenja, neostvarljivost subjekta i ideološkog u njemu, ali zadržavanje pogleda ka budućnosti, ka utešnom sa dozom svesnosti o parodičnoj udešenosti života, kao i o prolaznosti i beznačajnosti... Što bi rekli, kompleksno!
Sad jedan manje bitan deo komentara koji se tiče nečega u vezi sa mnom, ali se možda još ko poistoveti; čitajući Crnjanskog do sada, osim što sam tugovao (+ se davio u suzama na momente) zbog sudbine junaka, moram priznati da sam pomalo i sebe sažaljevao, pribojavajući se da ja ne bih mogao nikako, ni približno da se ostvarim, ma preživim, u kontektisma u kojima se nalaze njegovi likovi, posebno muški.
Bilo kako bilo, moja nova omiljena knjiga.
January 23, 2014
Svaki komentar je suvišan. Teška, ali odlična knjiga!
July 3, 2017
Predrasude će mi jednom doći glave.
April 9, 2020
Мислим да је избор средњошколских лектира зрео за промену.
December 15, 2024
Vuk Isaković, a Serbian major in the Habsburg army during the mid-18th cetury War of the Austrian Succession, leads a troop of Serbian soldiers who, despite their Orthodox faith, fight for the Catholic Empress Maria Theresa. This 1929 novel captures their journey from Osijek through Styria and Bavaria to the French-German border, highlighting the soldiers' struggles, the harsh realities of war, and Vuk's growing disillusionment with his military life.
Parallel to Vuk's military campaign, the novel describes the lives of those left behind in Zemun, particularly Vuk's wife, Dafina, and their daughters. Dafina, feeling neglected by her husband, must navigate the challenges of life without him, while Arandjel, a successful yet ruthless merchant, provides for the family. The narrative explores themes of displacement, loyalty, and the personal costs of war, as the characters grapple with their identities and the shifting political landscape.
The rich historical detail and exploration of the Serbian diaspora's experiences are heartbreaking and fascinating. A deeply personal look at the characters' inner lives, Migrations beautifully addresses the broader themes of migration, cultural identity, and the long search of the Serbian people for a place to call home.
Parallel to Vuk's military campaign, the novel describes the lives of those left behind in Zemun, particularly Vuk's wife, Dafina, and their daughters. Dafina, feeling neglected by her husband, must navigate the challenges of life without him, while Arandjel, a successful yet ruthless merchant, provides for the family. The narrative explores themes of displacement, loyalty, and the personal costs of war, as the characters grapple with their identities and the shifting political landscape.
The rich historical detail and exploration of the Serbian diaspora's experiences are heartbreaking and fascinating. A deeply personal look at the characters' inner lives, Migrations beautifully addresses the broader themes of migration, cultural identity, and the long search of the Serbian people for a place to call home.
August 16, 2014
Коначно и сеобама дође крај!
February 23, 2022
4,5⭐
Čašica rakije svaki put kad Vuka Isakoviča poredi sa buretom
Čašica rakije svaki put kad Vuka Isakoviča poredi sa buretom
November 8, 2017
Vuk Isacovič è forte, è valoroso, è un vincitore: è il capo indiscusso e rispettato di un esercito sanguinario che proviene dall'estrema periferia dell'Impero.
Chiamato a svolgere al meglio il suo compito, è destinato, una volta portato a termine il lavoro sporco, a ritornare - senza proteste - nel nulla da cui proviene.
La sua mancata nomina a tenente colonnello diventa perdita di valore personale che si riflette nella percezione di sè, della propria provenienza, della propria discendenza.
I protagonisti di questo romanzo epico, Vuk, sua moglie, suo fratello, sono sconfitti in partenza, trascinati dalla corrente impetuosa di una storia incurante di ciò che travolge.
Le loro radici sono deboli, affondano in un fango cedevole che nella stagione delle piogge li lascia andare alla deriva.
E tuttavia Vuk ha un sogno, una speranza: la grande madre Russia.
"Vuoto dunque gli appariva l'avvenire, e inutile il passato. Nemmeno in quella guerra avevano ottenuto qualcosa, nè lui nè i suoi uomini, e tutto quel suo andare e migrare sembrava non dover avere mai fine. Eppure, in fondo all'anima, sentiva che era impossibile che tutto fosse sempre così e gli pareva di udire come una voce interiore che lo spingeva avanti, promettendogli, alla fine, qualcosa di straordinario.
Giunto sull'orlo dell'abisso della follia, nel quale vide la sua vita, le sue figlie, la morte della moglie, il destino di suo fratello, il ritorno dei suoi soldati, i pianti e i lamenti che lo aspettavano, Isacovič si rese conto che la sua vita era ormai trascorsa ed egli non poteva più modificarla, come non poteva modificare il triste destino di tutti coloro che l'avevano seguito e che adesso tornavano ai loro stagni e ai loro pantani.
E tuttavia sentiva di non essere nato per quella noia indicibilmente nauseabonda e per quel vuoto nel quale era finito, che gli ispiravano gli stessi pensieri dell'avvilimento conosciuto davanti a Strasburgo.
In qualche luogo, doveva pur esserci una vita più dolce, una serenità di avvenimenti che fluissero come i getti puri e freddi, gradevoli e spumeggianti di una cascata. Bisognava quindi emigrare, cercare la tranquillità e la pace in una terra pura, limpida e levigata come la superficie tranquilla dei laghi di montagna. Vivere come voleva, senza quella terribile confusione, seguire la vita per la quale era nato.
Cercare l'evento straordinario che, come il cielo, tutto avvolgesse e completasse."
Chiamato a svolgere al meglio il suo compito, è destinato, una volta portato a termine il lavoro sporco, a ritornare - senza proteste - nel nulla da cui proviene.
La sua mancata nomina a tenente colonnello diventa perdita di valore personale che si riflette nella percezione di sè, della propria provenienza, della propria discendenza.
I protagonisti di questo romanzo epico, Vuk, sua moglie, suo fratello, sono sconfitti in partenza, trascinati dalla corrente impetuosa di una storia incurante di ciò che travolge.
Le loro radici sono deboli, affondano in un fango cedevole che nella stagione delle piogge li lascia andare alla deriva.
E tuttavia Vuk ha un sogno, una speranza: la grande madre Russia.
"Vuoto dunque gli appariva l'avvenire, e inutile il passato. Nemmeno in quella guerra avevano ottenuto qualcosa, nè lui nè i suoi uomini, e tutto quel suo andare e migrare sembrava non dover avere mai fine. Eppure, in fondo all'anima, sentiva che era impossibile che tutto fosse sempre così e gli pareva di udire come una voce interiore che lo spingeva avanti, promettendogli, alla fine, qualcosa di straordinario.
Giunto sull'orlo dell'abisso della follia, nel quale vide la sua vita, le sue figlie, la morte della moglie, il destino di suo fratello, il ritorno dei suoi soldati, i pianti e i lamenti che lo aspettavano, Isacovič si rese conto che la sua vita era ormai trascorsa ed egli non poteva più modificarla, come non poteva modificare il triste destino di tutti coloro che l'avevano seguito e che adesso tornavano ai loro stagni e ai loro pantani.
E tuttavia sentiva di non essere nato per quella noia indicibilmente nauseabonda e per quel vuoto nel quale era finito, che gli ispiravano gli stessi pensieri dell'avvilimento conosciuto davanti a Strasburgo.
In qualche luogo, doveva pur esserci una vita più dolce, una serenità di avvenimenti che fluissero come i getti puri e freddi, gradevoli e spumeggianti di una cascata. Bisognava quindi emigrare, cercare la tranquillità e la pace in una terra pura, limpida e levigata come la superficie tranquilla dei laghi di montagna. Vivere come voleva, senza quella terribile confusione, seguire la vita per la quale era nato.
Cercare l'evento straordinario che, come il cielo, tutto avvolgesse e completasse."
January 25, 2022
Ne volim lektire, to je već poznata činjenica :|
Ok, knjiga kao knjiga je važna za našu književnost, tema je zapravo bitna i zanimljiva ali način pisanja je (barem za mene) previše sumoran. Razumem da takav i treba da bude, kako bi se glavna tema što više istakla, ali pogotovo sad tokom zime ne mogu da čitam ovako depresivne knjige. Sori Crnjanski, brat moj, al ovo je previše deprimirajuće.
Ok, knjiga kao knjiga je važna za našu književnost, tema je zapravo bitna i zanimljiva ali način pisanja je (barem za mene) previše sumoran. Razumem da takav i treba da bude, kako bi se glavna tema što više istakla, ali pogotovo sad tokom zime ne mogu da čitam ovako depresivne knjige. Sori Crnjanski, brat moj, al ovo je previše deprimirajuće.
October 5, 2011
Knjiga preteška za čitanje. Vrlo dosadna.
September 28, 2018
bjež, knjigo, da te ne vidim više nikad.
May 15, 2020
Read this for school, never again
December 28, 2023
Negde mora biti lakšeg života, vedrine događaja, što se slivaju kao čisti i hladni, prijatni, penušavi slapovi. Odseliti se treba zato, otići nekuda, smiriti se negde, na nečem čistom, bistrom, glatkom kao što je površina dubokih gorskih jezera. Živeti po svojoj volji, bez ove strašne zbrke, idući za svojim životom, za koji se beše rodio. Idući nečem vanrednom, što je, kao i nebo, osećao da sve pokriva
Eto pomisli, dovoljno je odseliti se, pa da sve što ostavljaš, bude kao da nije bilo.
Beskrajan plavi krug, u njemu zvjezda.-oči od žene Vuka Isakovića.
Vuk Isaković i Aranđel Isaković su dva brata.
Dafina-žena od Vuka, kad je ovaj otišao u rat, spavala sa Aranđelom.
Eto pomisli, dovoljno je odseliti se, pa da sve što ostavljaš, bude kao da nije bilo.
Beskrajan plavi krug, u njemu zvjezda.-oči od žene Vuka Isakovića.
Vuk Isaković i Aranđel Isaković su dva brata.
Dafina-žena od Vuka, kad je ovaj otišao u rat, spavala sa Aranđelom.
September 23, 2018
Kada sam prvi put čitao ovaj roman, kao obaveznu lektiru u školi, nije mi se svideo. Bio mi je strašno dosadan i nezanimljiv, jedna od najnapornijih školskih lektira. Sada, dvadesetak godina kasnije, nakon drugog čitanja, ne znam zašto mi se prvi put toliko nije svideo.
U redu, nema u "Seobama" neke naročište akcije, niti mnogo uzbuđenja. Ne dešava se mnogo toga. Ali, te lepe, raskošne i nesvakidašnje rečenice, bilo da se kroz njih prikazuje karakter, tok misli i osećanja protagonisa, bilo da se opisuju sumorna mesta i predeli i izmučeni ljudi, stvorile su potpuno jasne i žive slike. Na neki način su uspele da sve rđavo i pogrešno u karakterima protagonita i događajima o kojima govore učine razumljivim i na neki čudan način prihvatljivim.
Ne potcenjujem ni veličinu i značaj nacionalne teme romana, ali o tome je već mnogo rečeno i napisano, pa ne osećam potrebu da u to ulazim.
Na kraju drugog čitanja, dvoumio sam se da li da knjizi dam ocenu sa 4 ili 5 zvezdica. S obzirom da sam je prvi put (po sećanju) podcenio sa svega 2 zvezdice, odlučio sam se ovog puta na najvišu ocenu.
U redu, nema u "Seobama" neke naročište akcije, niti mnogo uzbuđenja. Ne dešava se mnogo toga. Ali, te lepe, raskošne i nesvakidašnje rečenice, bilo da se kroz njih prikazuje karakter, tok misli i osećanja protagonisa, bilo da se opisuju sumorna mesta i predeli i izmučeni ljudi, stvorile su potpuno jasne i žive slike. Na neki način su uspele da sve rđavo i pogrešno u karakterima protagonita i događajima o kojima govore učine razumljivim i na neki čudan način prihvatljivim.
Ne potcenjujem ni veličinu i značaj nacionalne teme romana, ali o tome je već mnogo rečeno i napisano, pa ne osećam potrebu da u to ulazim.
Na kraju drugog čitanja, dvoumio sam se da li da knjizi dam ocenu sa 4 ili 5 zvezdica. S obzirom da sam je prvi put (po sećanju) podcenio sa svega 2 zvezdice, odlučio sam se ovog puta na najvišu ocenu.
April 9, 2020
Vuk Isakovič se budi, a oko njega je blato. Kreće da sprema vojnike za rat, i tu isto nailazi na blato. I taman kad izađu iz sveg tog blata i krenu na put, kad ono opet blato: oko zamkova, na Rajni (tu pogotovo), u Češkoj i više ni ja ne znam gde. Za to vreme, njegova žena se seli kod devera, a kuća mu je baš na obali, pa možete misliti koliko samo tu blata ima. Oni rade neke nedozvoljene radnje, ali nije akcenat na tome, jer to nikom nije zanimljivo da čita, ali je zato akcenat na barama, ritovima i... da, pogodili ste - blatu!
Summa summarum - blato će zavladati svetom!!!
Summa summarum - blato će zavladati svetom!!!
November 30, 2012
"Ima seoba. Smrti nema." Shvatite kako hoćete.
April 5, 2015
I had to read this book for school and I didn't like it.
Somebody told me that there are so many beautiful quotes in it but I only liked one.
Somebody told me that there are so many beautiful quotes in it but I only liked one.
Read
March 1, 2023Не знам шта мислим о овоме :)
March 10, 2013
"Beskrajan, plavi krug. U njemu, zvezda."
To je rečenica koja mi je jedina ostala urezana u sećanje od kada sam je pročitala. Davno je to bilo...
Ne mogu reći da sam bila oduševljena knjigom ali ni da sam potpuno razočarana. Crnjanski se poigravao sa čovekovom sudbinom, porodicom, politikom, karakteristikama likova, dobrim i zlim u čoveku, u prirodi, u svemu. Lutanja, i fizička i psihička, kako se nemir iznutra preliva preko granica ličnosti da bi ovaplotio nemir i u spoljašnosti. Ima nešto neobjašnjivo što vuče i protiv volje, crv sumnje i neprilagođenosti koji nema mira, već neprekidno rije i buši dokle god ne načini rupu u svemu, prazninu koju je nemoguće ispuniti. Ništa je ne može popuniti, ni slava, ni moć, ni ljubav, ni mržnja... Zjapi... Ništavilo koje se materijalizovalo i pritiska.
To je rečenica koja mi je jedina ostala urezana u sećanje od kada sam je pročitala. Davno je to bilo...
Ne mogu reći da sam bila oduševljena knjigom ali ni da sam potpuno razočarana. Crnjanski se poigravao sa čovekovom sudbinom, porodicom, politikom, karakteristikama likova, dobrim i zlim u čoveku, u prirodi, u svemu. Lutanja, i fizička i psihička, kako se nemir iznutra preliva preko granica ličnosti da bi ovaplotio nemir i u spoljašnosti. Ima nešto neobjašnjivo što vuče i protiv volje, crv sumnje i neprilagođenosti koji nema mira, već neprekidno rije i buši dokle god ne načini rupu u svemu, prazninu koju je nemoguće ispuniti. Ništa je ne može popuniti, ni slava, ni moć, ni ljubav, ni mržnja... Zjapi... Ništavilo koje se materijalizovalo i pritiska.
February 23, 2016
''Tad, svom silinom nagrnuše na njega utisci i misli. Shvati da se vratio sa uzaludnog posla. Da je ratovao Bog te pita gde i ni za šta. Oseti da ga je žena ostavila sa nejakom, bolesnom decom. Zagledan u vojnike, shvati da za njih ne mare, da ih varaju, da ih teraju po svetu kao stoku i da ih kolju. Da im daju zastave, da ih kite perjem i da ih prebrojavaju, žive i mrtve, kao konje i fišeke. Da između njihovog tumaranja po ratištima i života onih na domu, u baruštinama, nema nikakvog smisla, ni veze. Da sa njim, Vukom Isakovičem, čitava ta nemačka carevina, u stvari, samo zbija šale.''
Težina priče jednaka je lepoti pisanja Crnjanskog. Život ispunjen maglom, blatom, mutnim rekama, tugom, stradanjem, nezadovoljstvom, nepomirenošću sa svojom propalom sudbinom, sanjarenjem o nekom boljem svetu gde se može živeti po svojoj volji ...
July 15, 2019
DNFed this so hard. I hope it goes without saying I really did not like this book. There were 2 or 3 scenes that hooked me for a bit, but the rest of it was so boring I wanted all the characters to die already.
Displaying 1 - 30 of 116 reviews