Η Κάτια, μετρώντας τις πληγές της, προσπαθεί να συγκεντρώσει τις δυνάμεις της και να πορευτεί στο δύσβατο μονοπάτι που ανοίγεται μπροστά της, με προορισμό την αναζήτηση των αγαπημένων της προσώπων. Κάθε βήμα μοιάζει αβέβαιο και ικανό να την οδηγήσει στον πάτο του γκρεμού των αμφιβολιών.
Παράλληλα, σκοτεινοί υπερασπιστές και κουβαλητές φωτός, γνωστά και νέα πρόσωπα προσπαθούν να εκπληρώσουν τους δικούς τους σκοπούς. Αποκαλύψεις, συμμαχίες, συνωμοσίες και ερωτήματα έρχονται στο προσκήνιο για να ξεμπλέξουν το κουβάρι των γεγονότων, ενώ ταυτόχρονα υφαίνουν έναν καινούργιο ιστό εξελίξεων.
Ένα είναι βέβαιο… Αυτή η μάχη δεν έχει τελειώσει ακόμη.
«…Και τώρα; Τι θα κάνεις, Κάτια; Πόνεσες, πάλεψες, έπεσες. Μπορείς να μείνεις κάτω ή να βρεις τον δρόμο για την Άνοδο…»
Η Άννα Σπανογιώργου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοχό Θεσσαλονίκης, όπου ζει μέχρι σήµερα. Έχει σπουδάσει στο τµήµα Εµπορίας και Διαφήµισης στη Θεσσαλονίκη, µε εξειδίκευση στον τοµέα των πωλήσεων. Η ενασχόλησή της µε τον γραπτό λόγο, την οδήγησε αρχικά στη στιχουργία, µε την οποία εκφράζει αναζητήσεις και ανησυχίες μέσα από το πρίσµα της φαντασίας, κυρίως στην αγγλική γλώσσα. Αργότερα, η ιδέα της συγγραφής εξελίχθηκε ως µία επιπλέον πτυχή της δηµιουργικότητάς της, γεγονός που την οδήγησε στην ολοκλήρωση του πρώτου της μυθιστορήματος.
ΕΡΓΑ: -«Αέναη μάχη- η πτώση», Εκδόσεις Πηγή (2016) -«Αέναη μάχη- άνοδος», Εκδόσεις Πηγή (2018) -Συμμετέχει στο συλλογικό έργο «Το έπος της φαντασίας: Αδιέξοδο» με το διήγημα «Η σκιά», εκδόσεις iWrite (2017) -Συμμετέχει στιχουργικά στα CD των Julian’s Lullaby “Dreaming of your fears” (2011, STF Records) & “Prisoner of Emotions” (Musica, 2016).
Είναι το δεύτερο βιβλίο της Άννας που διαβάζω και με βεβαιότητα πλέον δηλώνω πόσο απολαμβάνω τη γραφή της! Δεν είναι περίπλοκη, αλλά ούτε και απλή. Δεν είναι κουραστική, αλλά ούτε και βιαστική. Έχει τον κατάλληλο ρυθμο και τις λέξεις που χρειάζονται για να εμπλουτίσουν το κείμενο χωρίς να το φορτώσουν και να κουράσουν τον αναγνώστη!
«Η Άνοδος » είναι το δεύτερο μέρος της σειράς «Αέναη μάχη» της Άννας Σπανογιώργου από τις εκδόσεις Πηγή. Η πρωταγωνίστρια της σειράς, η Κάτια, καλείται να λύσει τα θέματα που δημιουργήθηκαν στο προηγούμενο βιβλίο και να συνεχίσει της ζωής της. Αναγκάζεται να προχωρήσει μπροστά, με στόχο τη θετική εξέλιξη των γεγονότων που τη βασανίζουν. Έχοντας ήδη φτάσει στο κατώτατο όριο με την «Πτώση», η λύση είναι μόνο μία: η «Άνοδος».
Η πορεία προς τα επάνω είναι δύσκολη. Πρέπει να γίνουν σωστές επιλογές σε πρόσωπα και καταστάσεις, για να επέλθει η ισορροπία. Από τη μια πλευρά βρίσκονται οι σκοτεινοί υπερασπιστές και από την άλλη οι κουβαλητές του φωτός. Φαινομενικά οι σκοτεινές δυνάμεις σε βάζουν σε πειρασμούς και άσχημες σκέψεις ενώ αντίθετα τα πλάσματα του φωτός σου προσφέρουν ελπίδα. Δεν είναι όμως έτσι ακριβώς. Ο αναγνώστης δε μπορεί να αποφασίσει ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός της ιστορίας. Το κυνήγι εξουσίας, τα συμφέροντα και η επικράτηση - κυριαρχία του δυνατού, οδηγούν σε παραβιάσεις κανόνων.
Όταν δε τηρούνται η τάξη και οι νόμοι, όλα γίνονται άνω κάτω. Η Κάτια, όμως, θέλει αρμονία και ασφάλεια. Με όπλο της την τόλμη και τη θέληση, δεν υποτάσσεται και προσπαθεί να βρει τη δύναμη να αλλάξει την νέα τάξη των πραγμάτων που έχει δημιουργηθεί. Θα τα καταφέρει; Θα βρει συμμάχους που θα την βοηθήσουν να αντισταθεί στα τάγματα;
Η πτώση είναι η εσωτερική μάχη του εαυτού μας, ενώ η άνοδος η αισιοδοξία. Η συγγραφέας σε αυτό το δεύτερο βιβλίο, εμβαθύνει κι άλλο την ιστορία της. Στην αρχή κάθε κεφαλαίου συναντάμε μικρά κειμενάκια με τη μορφή γνωμικών ή διδάγματος, τα οποία προϊδεάζουν τον αναγνώστη τι θα ακολουθήσει στις επόμενες σελίδες. Τα κεφάλαια εναλλάσσονται με τη σειρά, ένα σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση από την οπτική της Κάτιας και ένα σε τριτοπρόσωπη. Όλο αυτό το «παιχνίδι» κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση και αγωνία. Η γραφή της Άννας Σπανογιώργου, όπως και στο πρώτο μέρος, είναι πλούσια, άμεση και γλαφυρή. Οι ήρωες πολλοί –παλιοί και νέοι– με πολύ όμορφα και ιδιαίτερα ονόματα. Στο τελευταίο κεφάλαιο είναι άκρως κινηματογραφική η αφήγηση, που μας ανεβάζει την αγωνία στα ύψη σχετικά με την κορύφωση της ιστορίας στο τρίτο και τελευταίο μέρος.
Στα must-read του καλοκαιριού συγκαταλεγόταν η ‘Άνοδος’’ της Άννας Σπανογιώργου, το δεύτερο μέρος της τριλογίας ‘’Αέναη Μάχη’’. Βασική πρωταγωνίστρια είναι πάλι η Κάτια που μετρώντας τις πληγές της, προσπαθεί να συγκεντρώσει τις δυνάμεις της και να πορευτεί στο δύσβατο μονοπάτι που ανοίγεται μπροστά της, με προορισμό την αναζήτηση των αγαπημένων της προσώπων. Παράλληλα, Σκοτεινοί υπερασπιστές και Κουβαλητές φωτός, γνωστά και νέα πρόσωπα προσπαθούν να εκπληρώσουν τους δικούς τους σκοπούς.
Καταρχάς, η ιστορία βασίζεται σε μεγάλο ποσοστό στους ήρωες (character-driven βιβλίο) και η συγγραφέας έχει το χάρισμα να πλάθει χαρακτήρες που δεν μπορείς να τους ξεχάσεις. Είτε χαρακτήρες που γίνονται άμεσα συμπαθείς (Κάτια, Σάρα) είτε που αγαπάς να μισείς (Νυκτώ, Αδάμ). Παρόλο που απουσιάζουν δύο σημαντικές προσωπικότητες, πλανάται έντονα το μυστήριο για τη μοίρα τους μέχρι το τέλος. Όπως αγωνιά η Κάτια, αγωνιούμε κι εμείς οι αναγνώστες. Αν και μαίνεται η αέναη μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό, είναι δυσδιάκριτα τα όρια για να λάβουμε ξεκάθαρα θέση στην πορεία μας από την πτώση στην άνοδο.
‘’Είναι η αγάπη που τα μετατρέπει όλα σε σκοτεινιά και αφήνει μόνο ένα φως, ανέσπερο και αειφανές, να φωτίζει τις κρυφές σου επιθυμίες και τις βαθύτερες σκέψεις σου. Και πώς να το σβήσεις και να μείνεις έρημος στην ερεβώδη μοναξιά; Όσο και να θέλεις, δεν μπορείς. Όσο και να μπορείς, δεν θέλεις’’.
Οφείλω να αναφέρω πως είναι φανερή η εξέλιξη της γραφής από το πρώτο βιβλίο, έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αφηγηματική άνεση ώστε να ταξιδεύουμε από τους Κήπους της Γαλήνης, στο Κτήμα της Ειρήνης αλλά και στις Κατακόμβες. Αυτή η εναλλαγή τοποθεσίας αναζωπυρώνει συνεχώς το ενδιαφέρον ώστε να κυλάει ακόμη πιο γοργά η αφήγηση. Οι περιγραφές παραμένουν γλαφυρές, οι εσωτερικές σκέψεις διαφωτιστικές και οι διάλογοι με δυναμισμό αλλά και χιούμορ όταν το απαιτεί η περίσταση. Νέα ενδιαφέρουσα προσθήκη είναι η χρήση γνωμικών στην αρχή κάθε κεφαλαίου γιατί μας προϊδεάζουν για το περιεχόμενο, ευελπιστώ να συνεχιστεί και στο τρίτο μέρος. Στα τελευταία κεφάλαια κλιμακώνεται η δράση και φτάνουμε στον κινηματογραφικό επίλογο που χτίζει το σασπένς για το ‘’Σημείο Μηδέν’’.
Απολαυστικό όσο και το πρώτο και με περισσότερους ήρωες. Χαίρομαι που διατηρεί τον ίδιο τρόπο γραφής που κάνει το κείμενο ιδιαίτερο. Η πλοκή γίνεται πιο πολύπλοκη και αυτό διατηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Ανυπομονώ να διαβάσω και άλλες ιστορίες από την Άννα Σπανογιώργου!
Έχω αναφέρει και αλλού ότι το δεύτερο βιβλίο μιας τριλογίας είναι το πιο σημαντικό από τα τρία διότι καθορίζει την ιστορία και τη γενικότερη ταυτότητά της. Εκτός αυτού, καθορίζει και ποιοι αναγνώστες θα φτάσουν μέχρι το τέλος της.
Διαβάζοντας την Άνοδο, μπορώ να πω με σιγουριά ότι η Άννα Σπανογιώργου έχει ήδη πετύχει να οδηγήσει (εμάς) τους αναγνώστες μέχρι το τέλος. Η “Άνοδος” έχει κλιμακώσει τη δράση της συνολικής ιστορίας, αφού η Κάτια αναζητά λύσεις και απαντήσεις μετά τα όσα συνέβησαν στο τέλος της “Πτώσης”. Επίσης, έχει λύσει και μερικές από τις ανοιχτές απορίες της “Πτώσης”, ενώ οι χαρακτήρες και η πλοκή έχουν γυαλίσει για τα καλά πλέον, σημάδι πως η συγγραφέας δούλεψε πολύ τη σειρά της και σεβάστηκε πλήρως τον αναγνωστικό μας χρόνο.
Εκείνο, όμως, που συνεχίζω και απολαμβάνω περισσότερο απ’ όλα είναι το ότι η “Αέναη Μάχη” μεταξύ καλού και κακού στην όλη ιστορία είναι αρκετά «μπερδεμένη». Μου αρέσει δηλαδή το ότι η συγγραφέας έχει φροντίσει να με δυσκολεύει στο να διαλέξω στρατόπεδα. Κάποια πράγματα βέβαια μοιάζουν να ξεκαθάρισαν, αλλά ακόμα και γι’ αυτά έχω γίνει πλέον καχύποπτος και πιστεύω ότι δεν είναι έτσι όπως δείχνουν. Αυτό είναι από τα μεγαλύτερα ατού του βιβλίου.
Δεν χρειάζεται να αναφέρω λοιπόν ότι θα συνεχίσω και στο τρίτο μέρος, με μεγάλη αγωνία. Ελπίζω μόνο να μην αργήσει πολύ!
Στο πρώτο βιβλίο της μάχης ανάμεσα στο καλό και στο κακό, «Αέναη μάχη: Η πτώση», γνωρίσαμε την Κάτια, την ηρωίδα της ιστορίας αλλά και τον κόσμο στον οποίο βρίσκεται ξαφνικά. Μαζί της γνωρίσαμε κάποιους βασικούς χαρακτήρες και από τις δύο πλευρές και είδαμε πως η Κάτια έγινε μέρος της ζωής στο Μπλακ και στάθηκε στο πλευρό αυτών στους οποίους ανήκει και ο ��γαπημένος της. Στο τέλος του βιβλίου είχαμε μια μάχη που έδωσε το βήμα για το δεύτερο βιβλίο.
Ευτυχώς για εμάς, αλλά και για τη συγγραφέα πιστεύω, το δεύτερο βιβλίο της σειράς ανταποκρίνεται των προσδοκιών μας και είναι αρκετά δυνατό ώστε να προετοιμάσει το έδαφος για το τρίτο. Αυτή τη φορά η Κάτια δεν είναι στο Μπλακ αφού μετά το χαμό που έγινε, όλοι έχουν σκορπιστεί στους πέντε ανέμους. Η ίδια η Κάτια βρίσκεται στο σπίτι της, παρέα με ένα κοριτσάκι που έμεινε μόνο του και ανέλαβε να το προσέχει. Δεν έχει ιδέα που είναι ο Άρης ή ο Σεθ, ενώ όλοι όσοι κατάφεραν να βγουν από το Μπλακ βρίσκονται είτε στις κατακόμβες, είτε στο Κτήμα της Ειρήνης, είτε στους Κήπους της Γαλήνης. Στους Κήπους της Γαλήνης βρίσκονται οι «εχθροί» που με μπροστάρη τον Αδάμ οργανώνονται και προσπαθούν να την εντοπίσουν. Το Κτήμα της Ειρήνης είναι ένα ουδέτερο μέρος όπου μπορούν να συνυπάρξουν και οι δύο πλευρές.
Η εξέλιξη της ιστορίας πάει χέρι χέρι με την εξέλιξη της συγγραφέως. Το γεγονός ότι δύο από τους κύριους χαρακτήρες που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο, στην ουσία δεν υπάρχουν στο δεύτερο, καλύπτεται από τους νέους χαρακτήρες που μπαίνουν και την εξέλιξη κάποιον άλλων που ήταν στην αφάνεια. Ο κάθε χαρακτήρας υποστηρίζεται από την προσωπικότητά του και βγάζει αυτή του τη διαφορετικότητα μέσα από το κείμενο. Γνωρίζουμε πρόσωπα και από τις δύο πλευρές, είτε για πρώτη φορά, είτε σε πιο πολύ βάθος. Έτσι η απουσία των δύο ηρώων δεν γίνεται αισθητή. Βοηθάει και το γεγονός ότι μια ομίχλη τους καλύπτει σε ολόκληρο το βιβλίο, μέχρι τις τελευταίες σελίδες που μαθαίνουμε τι έχουν απογίνει.
Αυτή τη φορά, η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα σε πρώτο πρόσωπο, από την πλευρά της Κάτιας και σε τρίτο πρόσωπο για όλη την υπόλοιπη ιστορία. Στην αρχή κάθε κεφαλαίου, υπάρχει ένα μικρό κείμενο, που δείχνει την κατεύθυνση στην οποία θα κινηθεί το κείμενο που ακολουθεί. Ανάμεσα στις γραμμές της ιστορίας, υπάρχουν κάποιες προτάσεις, εν είδει γνωμικών ή προτάσεων αυτογνωσίας. Μια καλή συμβουλή που θυμόμαστε στην καθημερηνότητά μας.
Ταυτόχρονα, οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές δεν είναι απολύτως ξεκάθαρες σε αυτά που πιστεύουν και πράττουν. Οι υποτιθέμενοι «κακοί» συμπεριφέρονται με καλή πρόθεση και κάνουν καλές πράξεις. Ενώ αυτοί που θεωρούνται «καλοί» πολλές φορές ξεφεύγουν από αυτό που πρεσβεύουν και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Κάθε πλευρά πάντως υποστηρίζει την υπόθεσή της με τον αναγνώστη να βρίσκεται στη μέση και να μην μπορεί να αποφασίσει ποιανού το μέρος θα πάρει. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, έρχεται και μια τρίτη πλευρά να μπει στο προσκήνιο. Το «Τάγμα» φαίνεται να τηρεί τη φυσική τάξη των πραγμάτων και να έχει δυνάμεις μεγαλύτερες από αυτές των δύο πλευρών. Ποιος είναι ακριβώς ο ρόλος του, φαντάζομαι πως θα το δούμε στο τρίτο βιβλίο, καθώς εδώ είδαμε μόνο ένα ψήγμα. Ούτως ειπείν, περιμένουμε εναγωνίως το τρίτο βιβλίο για να δούμε που οδηγεί όλο αυτό και πόση δύναμη κρύβει τελικά μέσα της η ηρωίδα.
Έχοντας διαβάσει την Πτώση περιμένεις την Άνοδο, για να σου ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Αλλά τελικά καταλήγεις με νέες απορίες. Το βιβλίο χτίζει την ιστορία και σε προετοιμάζει για αυτά που έρχονται. Νέα πρόσωπα, νέα μέρη και μια Κάτια μπερδεμένη. Η Άνοδος με ικανοποίησε, γιατί είναι ένα βιβλίο που σε προετοιμάζει για το τέλος.
Η αναλυτική άποψή μου είναι στο matobookalo (περιέχει μικροspoiler)
Στο πρώτο βιβλίο , δύο παρατάξεις κάνουν την εμφάνιση τους. Οι Σκοτεινοί Υπερασπιστές που κουβαλούν το σκοτάδι,τον πειρασμό και τις αρνητικές σκέψεις στους ανθρώπους. Και οι αντίπαλοί τους,οι Κουβαλητές του Φωτός,που είναι αρωγοί των ανθρώπων στους πειρασμούς και προσφέρουν ελπίδα. Η συνεχόμενη αντιπαλότητα των δύο πλευρών,θα κάνει την Κάτια να βοηθήσει έστω και χωρίς εντελώς την θέληση της,τους Υπερασπιστές. Θα παλαίψει με τον εαυτό της και την λογική της, όμως το συναίσθημα θα κυριαρχήσει και η " πτώση" θα είναι η μόνη της επιλογή.. Κατά την "άνοδο" η Κάτια βρίσκεται μόνη,να μετράει τις απώλειες της,να προσπαθεί να φανεί δυνατή , προκειμένου να ευοδωθεί η αναζήτηση των αγαπημένων της προσώπων. Προσπαθεί να τα καταφέρει με κάθε τρόπο... όμως κάθε βήμα της μοιάζει μετέωρο και αβέβαιο..
Νέα πρόσωπα κάνουν την εμφάνιση τους και προσπαθούν να εκπληρώσουν τους δικούς τους σκοπούς! Συμμαχίες, συνομωσίες και ίντριγκες, αποκαλύψεις και νέα ερωτήματα μπερδεύουν ακόμη περισσότερο το κουβάρι της ιστορίας.. Σίγουρα η Αέναη Μάχη δεν έχει τελειώσει ακόμη... Η αιώνια πάλη του Καλού με το Κακό..
Ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ, εδώ τα γεγονότα και η δράση κορυφώνονται... ήταν σαν να βρισκόμουν εκεί, δίπλα στην Κάτια,να νιώθω την αγωνία της,την λύπη της και την προσπάθεια της να βρει τους δικούς της ανθρώπους.. Κάποιους χαρακτήρες που τους έχουμε δει, εδώ τους γνωρίζουμε ακόμη περισσότερο.. Κάποιοι αποδεικνύονται λιγότερο κακοί και αντίστροφα.. Διαβάζοντας το, παρακολουθούμε μία αναμέτρηση που μας αφήνει πολλές φορές άπνοους.. Αξίζει να ανακαλύψετε το συγκεκριμένο βιβλίο,και γενικά την συγκεκριμένη τριλογία,θα σας γοητεύσει και θα σας συναρπάσει!!!
Στα συν του βιβλίου η πολύ καλή γραφή της συγγραφέως και στο ότι ανάλογα με την ροή της ιστορίας,τα όμορφα κοινωνικά μηνύματα που περνάει! Πολλά συγχαρητήρια 💚👏📚💚!!!!
Το δεύτερο βιβλίο της Αέναης Μάχης είχα την τιμή να το διαβάσω πριν εκδοθεί και ομολογώ πως αν και πέρασε καιρός, οι μνήμες του βιβλίου είναι έντονες. Και αυτό γιατί το επίπεδο ανεβαίνει πλέον σε πολλά πράγματα. Ενώ η Άννα μας έχει βάλει ήδη στον κόσμο του Μπλακ από το πρώτο βιβλίο, πλέον δίνει βάση στη γρήγορη πλοκή, τα γεγονότα που διαδέχονται το ένα το άλλο, τις ίντριγκες και την αγωνία. Η γραφή της έχει περάσει πια σε άλλο level, και η πρόοδός της είναι εμφανέστατη σε πολλά σημεία. Η συνέχεια ήταν πολύ καλύτερη από ότι την φανταζόμουν, απλά τώρα προκύπτει ένα "κακό": η αναμονή για το τρίτο βιβλίο. Η οποία ελπίζω ότι δε θα είναι μεγάλη...
Στην «Άνοδο», το δεύτερο μέρος της τριλογίας «Αέναη Μάχη», η συγγραφέας παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο. Κάποιος πολύ σημαντικός χαρακτήρας από το πρώτο βιβλίο απουσιάζει. Το κενό του αναπληρώνει μια πληθώρα από νέους χαρακτήρες (ίσως υπερβολικά πολλούς), τους οποίους γνωρίζουμε σταδιακά μέσα από την ιστορία. Γενικά η ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι, θα έλεγα, το μεγάλο ατού του βιβλίου, καθώς η δράση θα μπορούσε να είναι και περισσότερη (χωρίς να εννοώ ότι δεν συμβαίνουν σημαντικές εξελίξεις).
Η δομή του μυθιστορήματος αλλάζει ριζικά. Πλέον η ιστορία χωρίζεται σε κεφάλαια που είτε ακολουθούν την Κάτια, είτε διαδραματίζονται στις Κατακόμβες, τους Κήπους της Γαλήνης και το Κτήμα της Ειρήνης. Η γραφή της Σπανογιώργου κινείται στο ίδιο πολύ καλό επίπεδο. Η ομίχλη αρχίζει κάπως να διαλύεται κι εμείς οι αναγνώστες αρχίζουμε πλέον να καταλαβαίνουμε ποιοι είναι οι καλοί και οι κακοί της ιστορίας. Βέβαια δεν υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο.
Θα ήθελα το τρίτο βιβλίο να είναι ακόμη πιο χορταστικό. Να δω την πρωταγωνίστρια να αξιοποιεί παραπάνω τις δυνάμεις της και να μάθω ακόμη περισσότερα για τον υπέροχο μυστήριο αυτό κόσμο που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας.
Θέλω να πω ότι είμαι συνεπής άνθρωπος στη ζωή μου. Όσον αφορά την ανάγνωση όμως, είμαι ο πιο αργός όλων. Οπότε ήρθα καθυστερημένος να γράψω άποψη για το δεύτερο μέρος της Αέναης Μάχης.
Γενικά όταν μιλάμε για σειρές, είμα�� πάντα κάπως επιφυλακτικός σε όσα λέω. Πιστεύω ότι είναι δίκαιο να αντιμετωπίζουμε μια σειρά βιβλίων ως σειρά, μετά την κλιμάκωση, ώστε να έχουμε πλήρη εικόνα για όσα θέλει ο συγγραφέας να περάσει και να δούμε την αλληλουχία ολοκληρωμένη.
Άρα... προφανώς περιμένω, αν γίνεται σύντομα αντί για αργότερα, ένα ακόμη βιβλίο να κορυφώσει τα ανοιχτά ζητήματα των δύο βιβλίων. Σας προτείνω να μπείτε και εσείς στο ίδιο βαγόνι και να διαβάσετε την διλογία (καθώς και την άποψή μου για το πρώτο βιβλίο).
Η παραπάνω παρένθεση επειδή, ό, τι ζήτημα με απασχολούσε στο πρώτο βιβλίο εδώ λύθηκε ως επί το πλείστον. Είμαι μεγάλος φαν της κάστας χαρακτήρων που είδαμε εδώ και χαίρομαι που έγινε αυτή η... ανταλλαγή. Κατά κάποιον τρόπο άλλαξε ο βηματισμός και η ιστορία άνθισε προς κατευθύνσεις που θεωρούσα απαραίτητες. Χαίρομαι που έμαθα πληροφορίες για τον κόσμο, χαίρομαι που γνώρισα νέες προσωπικότητες και έμεινα ευχαριστημένος απ' την εξέλιξη και πορεία της βασικής μας ηρωίδας. Η γραφή είναι σε ένα επίπεδο που υποστηρίζει τη νέα δομή του βιβλίου των διπλών κεφαλαίων πρώτου και τρίτου προσώπου επίσης.
Αυτό που κάπως με χάλασε και μπορώ να χρεώσω σαν αρνητικό είναι πως ακόμη αφήνονται αρκετά πράγματα στον αέρα, πολλά που θα ήθελα ακόμη να δω και να μάθω. Σίγουρα όλα τα νέα στοιχεία ήταν καλοδεχούμενα, μα θα ήθελα να δω περισσότερα ή περισσότερο απ' αυτά που είχαμε εδώ. Είναι σαν κάτι να σιγοβράζει και αυτό δημιουργεί ίσως υπερβολικές απαιτήσεις απ' το κάθε επόμενο βιβλίο (όπως έγινε απ' το πρώτο στο δεύτερο). Θα μπορούσα να πω ότι αυτό το βιβλίο δεν είναι Αέναη Μάχη 2 αλλά Αέναη Μάχη 1.5 όσον αφορά την εξέλιξη στη δομή του βιβλίου απ' τα τεχνικά ως την πλοκή και την ιστορία, αν αυτό βγάζει νόημα.
Είμαι σίγουρος πως όλα θα έρθουν σε μια ισορροπία και θα κορυφωθούν επαρκώς στο επόμενο όμως έργο.
3,5* Πολύ καλύτερο το δεύτερο βιβλίο της σειράς και ως γραφή αλλά και ως πλοκή. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν. Αν και πάλι έχω τις ενστάσεις μου. Νομίζω ότι αν γινόταν τηλεοπτική σειρά θα ήταν πραγματικά πάρα πολύ ωραία και θα την παρακολουθούσα φανατικά. Μεγάλη βελτίωση στους διαλόγους που στο πρώτο βιβλίο τους βρήκα παιδικούς, όπως και στα love stories. Το ότι πρόσθεσε καινούργια πρόσωπα στην ιστορία το βρήκα λίγο επικίνδυνο ως προς την ανάπτυξη και το στήσιμο τους, αλλά τελικά όλα καλά. Ενώ λοιπόν το πρώτο βιβλίο το διάβασα εντελώς διεκπεραιωτικά και αν δεν είχα το δεύτερο να το ξεκινήσω κατευθείαν ίσως να μην ξανασχολιόμουν, τώρα σίγουρα με ενδιαφέρει να μάθω τι θα γίνει παρακάτω.
Το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας Αέναη Μάχη, έρχεται να μας λύσει κάποιες απορίες του πρώτου βιβλίου αλλά και να μας δείξει την τύχη των χαρακτήρων. Το κυριότερο όμως που θέλει να μας πει είναι ότι δεν είναι όλοι οι Κουβαλητές του φωτός καλοί και αντίστοιχα οι Σκοτεινοί υπερασπιστές κακοί. Έχει να κάνει με τη ψυχή.
Ένα ωραίο βιβλίο φαντασίας και μια καλή συνέχεια της τριλογίας. Στην Άνοδο επικεντρωνόμαστε στους χαρακτήρες και αυτό μου άρεσε αρκετά γιατί όλοι έχουν μια εξέλιξη, είτε καλή είτε κακή και οι αποφάσεις που θα πάρουν καθορίζουν την πορεία τους αλλά και την ιστορία γενικότερα. Σίγουρα κάποιοι είναι πιο ώριμοι και σκέφτονται καλύτερα κάποια πράγματα χωρίς εγωιστικά κίνητρα αλλά ως σύνολο.
Πολύ ωραία γραφή με εξαιρετικές περιγραφές. Τριτοπρόσωπη αφήγηση που όμως σε μερικά σημεία υπάρχει πρωτοπρόσωπη για τις σκέψεις των χαρακτήρων. Ιδιαίτεροι χαρακτήρες που συμπάθησα αλλά και αντιπάθησα (γκουχ γκουχ Αδαμ). Το διάβασα μέσα σε μια μέρα, καθώς μου κρατούσε το ενδιαφέρον σε κάθε σελίδα και διψούσα για τις απαντήσεις που περίμενα από το πρώτο. Μου άρεσε πολύ και ανυπομονώ για το τρίτο και τελευταίο μέρος.
Αν είστε λάτρεις της φαντασίας σας τη προτείνω ανεπιφύλακτα αυτή την τριλογία! 🦊
«Δεν σε κάνει μοναδική όμως η δύναμη σου, ο χαρακτήρας σου σε κάνει. Να το θυμάσαι αυτό. Η δύναμη μια μέρα μπορεί να χαθεί χωρίς να μπορούμε να ελέγξουμε αυτή την απώλεια. Η καλοσύνη όμως, όχι! Ποτέ χωρίς να την αποβάλουμε εμείς οι ίδιοι.»
Μπαίνοντας στο δεύτερο μέρος της τριλογίας Αέναη Μάχη, με το βιβλίο Άνοδος, αυτό που με χαροποίησε και έκανε την ανάγνωση ακόμα πιο ευχάριστη, είναι πως εδώ τα κεφάλαια είναι αριθμημένα. Κάνοντας μια πρώτη σύγκριση με το πρώτο βιβλίο, αυτό που είδα είναι ότι υπάρχει εξέλιξη στη γραφή κυρίως ως προς την ανάπτυξη της πλοκής. Νέοι ήρωες εμφανίζονται, ερωτήματα δημιουργούνται, υποθέσεις αναπτύσσονται στο μυαλό μας, και αν είστε σε διαδικασία συνανάγνωσης, τότε ενδιαφέρουσες θεωρίες ανταλλάσσονται. Στη συνέχεια της ιστορίας, πλέον βλέπουμε την Κάτια αρκετά πιο σίγουρη και δυνατή, πράγμα που δίνει χρώμα στην ανάπτυξη της πλοκής. Γνωρίζουμε νέες καταστάσεις, και πλέον αναρωτιόμαστε ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί. Αυτό που μου άρεσε είναι ότι ναι μεν σε όλο το δεύτερο μέρος, η πρωταγωνίστρια παραμένει η Κάτια, όμως οι συμπρωταγωνιστές της από το πρώτο μέρος, δεν φαίνονται. Η συγγραφέας δίνει λόγο σε δευτερεύοντες ρόλους και μας χτίζει τους χαρακτήρες τους, ενώ η ιστορία φαίνεται να περιπλέκεται. Ακόμα μια φορά για το τέλος, βρίσκει έναν πολύ έξυπνο τρόπο να πετάξει μια βόμβα ανυπομονησίας για τρίτο μέρος.
Στην συνέχεια της τριλογίας Αέναη Μάχη η Κάτια καλείται να αντιμετωπίσει την νέα πραγματικότητα. Μετά τα γεγονότα στο τέλος του πρώτου μέρους ( Αέναη μάχη: Η πτώση ) η ίδια, αλλά και εμείς βιώνουμε τη μεγάλη αλλαγή. Εκείνη πρέπει να δυναμώσει, ενώ παράλληλα να αντέξει τις εξελίξεις και τις αποκαλύψεις.
Όπως και το πρώτο μέρος, έτσι και αυτό είχε αρκετά cozy vibes, ιδανικά για αυτή την εποχή. Υπήρχε παράλληλα μυστήριο και κίνδυνος και σε συνδυασμό με την υπέροχη γραφή της Άννας, έχουμε ένα βιβλίο που διαβάζεται σαν παραμύθι για ενήλικες. Μου άρεσε επίσης αρκετά το γεγονός ότι ασχοληθήκαμε με πολλούς χαρακτήρες κι έτσι η ιστορία με κρατούσε σε εγρήγορση.
Το φινάλε ήταν πολύ δυνατό! Ανυπομονώ για την κατάληξη της ιστορίας.
Όπως σας είπα στην προηγούμενη κριτική μου,αυτές οι μέρες θα είναι κατά κόρον αφιερωμένες σε βιβλία που να ανήκουν στο είδος της φαντασίας. Το βιβλίο που διάβασα καί σας παρουσιάζω σήμερα είναι το ''Αέναη μάχη-Άνοδος'' από την συγγραφέα κυρία Άννα Σπανογιώργου καί είναι το δεύτερο μέρος της σειράς ''Αέναη μάχη''. Μετά την πτώση -κατά γενική ομολογία- επιβάλλεται η άνοδος. Στο δεύτερο αυτό βιβλίο,η συγγραφέας έρχεται να μας δώσει την ιστορία της βασικής πρωταγωνίστριας από το καίριο σημείο που την είχε ''αφήσει'' στο προηγούμενο βιβλίο. Με εμφανή την βελτίωση της γραφής της καί με την χρήση μικρών αλλά μεστών κι ενδιαφέροντων κεφαλαίων,έχουμε στα χέρια μας ένα πολύ ωραίο βιβλίο φαντασίας. Ένα βιβλίο που το χαρακτηρίζει -πέρα από την φαντασία- η περιπέτεια,η δράση καί η αγωνία σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι στο πρώτο της σειράς. Εδώ να προσθέσω ότι μου άρεσε πάρα πολύ η χρήση τίτλου καί υποτίτλου σε κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά καθώς καί η μικρή εισαγωγή πρίν το κυρίως μέρος. Για μία ακόμη φορά δεν απογοητεύτηκα καθόλου από την ανάγνωσή του κι αυτό οφείλεται καί στον τρόπο που επιλέγει πολύ έξυπνα η συγγραφέας να θέσει ''επίλογο'' στο βιβλίο. Μου έχει εξάψη το ενδιαφέρον για το τι μέλλει γενέσθαι στην συνέχεια της ιστορίας. Μας αφήνει πάλι άφωνους στο πιο κομβικό σημείο. Με λίγα λόγια,πρόκειται για ένα βιβλίο φαντασίας που έχει σκοπό για άλλη μία φορά να μας διεγείρει σε πνευματικό επίπεδο,να μας κάνει να σκεφτούμε τις επόμενες πράξεις της πρωταγωνίστριας καί των υπολοίπων ηρώων,ώστε να κατακτήσουν αυτό που επιθυμούν. Διαβάστε καί τα δύο βιβλία της σειράς. Ευελπιστώ να έχουμε σύντομα στα χέρια μας καί το επόμενο.
Υ.Γ. Μην ξεχνάτε! Η μάχη ή η ισορροπία ανάμεσα στο καλό καί στο κακό πάντα θα υφίσταται καί θα μας γοητεύει. Καλά σας αναγνώσματα!
Τελείωσε και το δεύτερο ταξίδι της Αέναης μάχης και το μόνο κακό είναι οτι δεν ξέρω πότε θα βγει το τρίτο. Η γραφή και εδώ είναι ζεστή και πλούσια, φαίνεται η εξέλιξή της τόσο όσο και στην πλοκή. Δε λείπουν οι όμορφες περιγραφές και μου άρεσε που η δράση εδώ είναι πιο έντονη. Με αγωνία και παραπλανήσεις και χαρακτήρες με έντονα συναισθήματα που και εδώ φαίνεται το πόσο καλά τους ψυχογράφησε η συγγραφέας. Χωρισμένο σε κεφάλαια με έναν τίτλο και ένα μικρό κειμενάκι που δείχνουν στον αναγνώστη τι περίπου να περιμένει, δε μπορούσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Κι αυτές τις μέρες ήμουν βυθισμένη στον κόσμο της Κάτιας και των υπολοίπων χαρακτήρων. Καλός; Κακός; Αυτό για μένα ήταν το κερασάκι στη τούρτα. Οτι δε μπορούσα να αποφασίσω με ποιων τι πλευρά να είμαι. Το τελευταίο κεφάλαιο αντί να με ηρεμήσει, ανέβασε την αδρεναλίνη μου και πραγματικά εύχομαι να έχουμε σύντομα την συνέχεια. Κάποιες φράσεις του βιβλίου με άγγιξαν πάρα πολύ, οπότε δεν διάβαζα ούτε μια φράση χωρίς το μολυβάκι μου δίπλα.
Η Άνοδος είναι ένα βιβλίο πιο ώριμο, πιο στοχαστικό και περισσότερο στραμμένο στη διαμόρφωση χαρακτήρων και ισορροπιών. Αν το πρώτο βιβλίο ήταν η πτώση στην άβυσσο, το δεύτερο είναι η προσπάθεια να βρεθεί ξανά το μονοπάτι. Και αυτό το μονοπάτι δεν είναι ποτέ εύκολο. ετά την καταιγίδα της Πτώσης, η Άνοδος συνεχίζει την ιστορία από το σημείο όπου όλα μοιάζουν γκρεμισμένα και η Κάτια έχει φτάσει στο χαμηλότερο σημείο της διαδρομής της. Το δεύτερο μέρος της τριλογίας μετατρέπει αυτό το σκοτάδι σε μονοπάτι εσωτερικής και εξωτερικής αναζήτησης. Η Κάτια, πληγωμένη και αβέβαιη για κάθε της βήμα, προσπαθεί να σταθεί ξανά όρθια και να κυνηγήσει τα αγαπημένα της πρόσωπα, ενώ ο κόσμος γύρω της μεταμορφώνεται με τρόπους που δεν είχε φανταστεί.
Ο κόσμος της Αέναης Μάχης ανοίγει περισσότερο. Σκοτεινοί υπερασπιστές και φορείς φωτός κινούνται στις σκιές, άλλοτε σύμμαχοι και άλλοτε απειλές. Ο αναγνώστης δεν μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα ποιος υπηρετεί την αλήθεια και ποιος κρύβει δεύτερες προθέσεις. Η ισορροπία είναι εύθραυστη και η σύγκρουση ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι δεν είναι ποτέ τόσο ξεκάθαρη όσο φαίνεται. Οι συμμαχίες αλλάζουν, τα μυστικά πολλαπλασιάζονται και το κάθε βήμα της Κάτιας κουβαλά μια επιλογή που μπορεί να την ανεβάσει ή να τη ρίξει ξανά στο κενό.
Η Σπανογιώργου εμπλουτίζει το σύμπαν της σειράς με νέες πτυχές και νέες φωνές. Τα κεφάλαια εναλλάσσονται ανάμεσα σε πρώτο και τρίτο πρόσωπο και αυτή η δομή ενισχύει τον ρυθμό και την αγωνία. Στην αρχή κάθε κεφαλαίου συναντάμε μικρά αποσπάσματα, σαν ψήγματα σοφίας που προετοιμάζουν τον αναγνώστη για τη συνέχεια. Οι διάλογοι δείχνουν πιο ώριμοι, τα συναισθήματα πιο ξεκάθαρα και η γραφή γενικά πιο σίγουρη σε σχέση με το πρώτο βιβλίο.
Παρόλα αυτά, εκεί όπου η Πτώση ήταν καταιγιστική και αιχμηρή, η Άνοδος μοιάζει να σηκώνει το πόδι από το γκάζι. Ο ρυθμός είναι πιο ήρεμος, λιγότερο εκρηκτικός από τον προκάτοχό του. Η ιστορία επεκτείνεται σε πρόσωπα και υποπλοκές, κάτι που προσφέρει πλούτο, αλλά ταυτόχρονα επιβραδύνει την ανάπτυξη της κεντρικής γραμμής. Πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή της συγγραφέως, με στόχο να στηθεί γερά η βάση για το μεγάλο κλείσιμο της τριλογίας. Ωστόσο, αυτή η ηπιότερη εξέλιξη μπορεί να αφήσει τον αναγνώστη να αναζητά την ίδια ένταση που τον κέρδισε στο πρώτο βιβλίο.
Το τελευταίο μέρος της Άνοδου είναι ιδιαίτερα δυνατό, με μια διαδρομή που θυμίζει καθαρόαιμη κινηματογραφική κορύφωση. Η αγωνία χτίζεται προσεκτικά και αφήνει τον αναγνώστη να νιώθει ότι πλησιάζει μια μεγάλη σύγκρουση. Το φινάλε οδηγεί αναπόφευκτα στο τρίτο μέρος και κλείνει το βιβλίο με υπόσχεση για κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Το ταξίδι συνεχίζεται και όλα δείχνουν πως η κορύφωση που έρχεται θα είναι αντάξια της διαδρομής που προηγήθηκε.
Στην "Άνοδο", η Κάτια ωριμάζει μαζί με την Άννα. Κοιτάζοντας πίσω, εξηγούνται πολλά και στον τρόπο γραφής της Πτώσης. Η κοσμογονία είναι πιο μεστή, σωστά οριοθετημένη και οι περισσότεροι χαρακτήρες παίζουν κάποιον σημαντικό ρόλο (καλά, σίγουρα δε θα θυμάμαι καναδυό, αλλά σε αυτό φταίω εγώ :p). Kαι νομίζω ότι θέλω περισσότερο Μπλακ. Μου βγάζει μια αύρα και νοσταλγία φοιτητικής Θεσσαλονίκης των late 90's - early 00's. Ναι, θέλω περισσότερο Μπλακ!
Η Κάτια μετά την επίθεση στο Μπλακ έχει χάσει τους φίλους της. Άλλοι σκόρπισαν στους πέντε ανέμους και άλλοι δεν έχουν έρθει σε επαφή μαζί της. Θάνατος ή κάτι άλλο κρύβεται πίσω από την απουσία του Σεθ και του Άρη; Ποιο είναι αυτό το Τάγμα; Γιατί ο Αδάμ θέλει να παντρέψει την Κάτια με τον Πάρη; Τι είναι οι Κήποι της Γαλήνης και τι το Κτήμα της Ειρήνης; Ποιοι έχουν βρει καταφύγιο στις Κατακόμβες; Πρόκειται για το δεύτερο μέρος της τριλογίας, όπου η Κάτια προσπαθεί να μαζέψει τα σπασμένα κομμάτια της και να κλείσει τις αναρίθμητες πληγές της. Μόνη της, χωρίς τον Σεθ και τον Άρη, περπατά έναν δρόμο στρωμένο με αγκάθια που βαθαίνουν την αιμορραγία της ψυχής της. Η απουσία αυτών των ανθρώπων είναι μεγάλο πλήγμα για την ίδια. Όχι γιατί κάποιος πρέπει να την καθοδηγεί για να περπατά αλλά γιατί η μοναξιά είναι δύσκολη και δεν αντέχεται. Από την “πτώση” μεταφερόμαστε στην “άνοδο”, από την καταβύθιση της ψυχής στην αισιοδοξία. Η συγγραφέας του βιβλίου, Άννα Σπανογιώργου, πλάθει τις συνθήκες ενδυνάμωσης του χαρακτήρα, της πυγμής και της αποφασιστικότητας της κεντρικής της ηρωίδας. Ταυτόχρονα, δημιουργεί νέους χαρακτήρες και είναι όλοι τους πολύπλευροι. Η αέναη μάχη ποτέ δεν τελειώνει ή μήπως στο επόμενο θα φτάσει στο τέλος της;
" Δεν είναι καθόλου εγωιστικό να αγαπάς. Εγωιστικό είναι να μην αφήνεις τον εαυτό σου να αγαπήσει όσο θα ήθελες."
Μετά το τέλος της Πτώσης και την παράνομη επίθεση των αγγέλων στο κρυσφήγετο των έκπτωτων όλα άλλαξαν. Οι αγαπημένοι της, Άρης και πρίγκιπας Σεθ, εξαφανίστηκαν, το ίδιο και όλοι οι υπόλοιποι φίλοι της. Η ίδια, μαθαμε πως είναι πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά του τάγματος που ελέγχει την ισορροπία ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Τώρα, έχει υπό την προστασία της ένα μικρό κορίτσι των έκπτωτων, που σώθηκε από την επίθεση. Μαζί της, θα προσπαθήσει να βρει απαντήσεις για τους αγαπημένους της και τους γονείς της. Ο χρόνος θα φέρει και οι επιλογές της Κάτιας θα της δείξουν το σωστό δρόμο για εκείνη.
Έπειτα της Πτώσης έρχεται η Άνοδος και όσο προχωράω βαθύτερα στο βιβλίο, αντιλαμβάνομαι ευχάριστα πως έχει εξελιχθεί εξίσου και η προσέγγιση της συγγραφέως στην διαμόρφωση της ιστορίας. Ήδη από την Πτώση, φαινόταν πως η Αέναη Μάχη θα είναι μια αρκετά πολύπλοκη ιστορία. Στην Άνοδο, η συγγραφέας συνεχίζει να κερδίζει το ενδιαφέρον μας με την πλούσια περιγραφή της, δίνοντας μας το δυνατόν πληρέστερη εικόνα των σκηνών και των ηρώων. Παράλληλα, η αφήγηση της εμπλουτίζεται κι άλλο, με περισσότερο σασπένς και κρατώντας την λυρικότητα που τόσο λάτρεψα στην Πτώση. Χάρηκα ευχάριστα που οι διάλογοι μεταξύ των ηρώων είναι πιο ώριμοι και πιο κοντά στο ύφος της ομιλίας που θα περίμενα να έχουν τέτοιες οντότητες, κρατώντας όμως το χιούμορ που είναι τόσο πολύτιμο σε κάποιες σκηνές. Έχω την εντύπωση πως αυτή τη φορά η συγγραφέας αφέθηκε περισσότερο στην δυναμική της ιστορίας και των ηρώων της, αφήνοντας εκείνους να μας πουν τι γίνεται παρακάτω.
Νέα πρόσωπα βγαίνουν στο προσκήνιο, καθένα με τη δική του ιστορία, τα δικά του θέλω, τις δικές του επιλογές. Κάποιοι από αυτούς παραμένουν ένα μυστήριο ως προς τα σχέδια τους. Ενώ άλλοι, μας συστήνονται κάνοντας μας να ανυπομονούμε να δούμε ποιο θα είναι το μέλλον τους, αίσιο ή άδοξο. Κάθε κεφάλαιο θα φέρει τον αναγνώστη ακόμα πιο κοντά στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Να μάθει δηλαδή τι απέγιναν οι έκπτωτοι μετά την επίθεση και πως η Κάτια θα αντιδράσει τελικά γνωρίζοντας τι έχει γραφτεί ήδη για εκείνη. Μια κίνηση που την βρήκα εξίσου έξυπνη όσο και επικίνδυνη είναι πως υπάρχουν αρκετοί αφηγητές σε αυτό το βιβλίο. Προσωπικά, μού άρεσε περισσότερο αυτή η προσέγγιση στην αφήγηση κι ο λόγος είναι πως έτσι η συγγραφέας βοηθάει εμάς τους αναγνώστες να πάρουμε τις απαντήσεις μας μέσα από τη ροή της ιδιας της ιστορίας.
Διαπίστωσα πως, καλύτερα να έχεις και τα τρια βιβλία στα χέρια σου από την αρχή. Κι αυτό γιατί η Άνοδος θα σε αφήσει με ένα ακόμα cliffhanger. Ακόμα πιο δυνατό. Ποιο να είναι άραγε το μέλλον της Κάτιας και του Αρη; Κατάφερε άραγε να αλλάξει τη ροή της ιστορίας που ήταν γραμμένη για εκείνη ή όχι; Θα μάθω πολύ πολύ σύντομα.
Μέχρι την επόμενη φορά, σού εύχομαι να έχεις πολλές ποιοτικές και ενδιαφέρουσες αναγνωστικες περιπέτειες. Ελπίζω μέσα σε αυτές να βρίσκεται η "Αέναη Μάχη"
Στο δεύτερο μέρος της τριλογίας, υπάρχει εξέλιξη τόσο στο κομμάτι των χαρακτήρων, όσο και στο κομμάτι της κοσμοπλασίας. Αφενός, νέοι και παλιοί χαρακτήρες μπλέκονται, το οποίο εξυπηρετεί την πλοκή και όχι μόνο. Αφετέρου, ο κόσμος της Αέναης Μάχης αρχίζει να ξεδιπλώνεται, αφού ο αναγνώστης μεταφέρεται σε νέα μέρη, εκτός από το Μπλακ, το σπίτι της Κάτιας και τις κατακόμβες. Αρκετά ερωτήματα αρχίζουν πλέον να απαντώνται, ενώ η ύπαρξη κεφαλαίων για διαφορετικούς χαρακτήρες επιτρέπει στον αναγνώστη να ακολουθεί όλα τα γεγονότα, να συνδέει καταστάσεις και να γνωρίζει καλύτερα τον κόσμο.
Η άνοδος συνδυάζει φαντασία, μυστήριο, έρωτα και αγωνία, ενώ αρκετά κομμάτια αποκτούν και μια φιλοσοφική χροιά. Στο επίκεντρο είναι ξανά οι χαρακτήρες και το πολύπλοκο κουβάρι σχέσεων μεταξύ τους.
Συνολικά, ήταν ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα με περισσότερες αποκαλύψεις, καλύτερη ισορροπία ανάμεσα σε κοσμοπλασία και εξέλιξη χαρακτήρων, που δημιούργησε ένα κουβάρι που θα ξετυλιχθεί πλήρως στο τρίτο και τελευταίο μέρος.
Μπράβο, Άννα! Φαίνεται ξεκάθαρα με πόση αγάπη και μεράκι δούλεψες το βιβλίο σου. Η εξέλιξη στη γραφή και την πλοκή είναι εμφανής και η αγωνία κορυφώνεται. Αναμένω το τρίτο βιβλίο της σειράς με τεράστια χαρά!
Μετά την Πτώση η Άνοδος! Ένα βιβλίο που ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον πήχη για το τι θα διαβάσουμε στο τρίτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς -Αέναη Μάχη. Μια Μάχη που δεν στέκει μόνο μεταξύ του καλού και του κακού αλλά και μιας εσωτερικής πάλης. Τί θα γίνει τελικά Κάτια; Τα συναισθήματα ξεχειλίζουν σε κάθε σελίδα. Οι σκηνές θυμίζουν ταινία! Οι ήρωες του βιβλίου είναι πολλοί και όλοι με συμβολικά χαρακτηριστικά ονόματα που τους ταιριάζουν απόλυτα! Λατρεύω τα ονόματα που εμπνεύστηκε και τους βάφτισε η συγγραφέας! Πρόκειται για ένα προσεγμένο βιβλίο. Τα μικρά κεφάλαια δημιουργούν γρήγορες εναλλαγές και οι τίτλοι που τους δίνει η Σπανογιώργου σε τοποθετούν αμέσως στην σκηνή και οι υπότιλοι σε κάνουν να ξέρεις περίπου τι να περιμένεις... Η γλώσσα απλή και κατανοητή! Περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο!